FTT [ Gp1 ]:
Chapter 19

World 2 Chapter 6
ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ အဝတ်မပါသော ပါတီပွဲတွင် ယုန်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ခံရပြီး အမြီးက စအိုထဲ ထိုးသွင်းခံထားရခြင်း၊ G-string ဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ခြေတံရှည်များ ပေါ်လွင်လျက် ခြေချင်းဝတ်တွင်လည်း ခေါင်းလောင်းလေးများ တပ်ဆင်ခံထားရခြင်း

—

ဥက္ကဋ္ဌကု နိုးလာချိန်တွင် နားထဲ၌ အလွန်ဆူညံနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လူများစွာက ရူးသွပ်သော ပါတီပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပနေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ရောနှောနေသော သီချင်းသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ ရယ်မောသံများနှင့် နားထောင်ချင်စရာမကောင်းသော အသံများပင် ပါဝင်နေ၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိလေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ လုံးဝ သွားလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ လုံးဝ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံများကလည်း ပို၍ဆူညံပြီး ပို၍ပီပြင်လာ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရောင်စုံမီးရောင်များကြောင့် မျက်စိပင် ကျိန်းသွားရတော့သည်။

သူ ခံစားရသည်မှာ မမှားပေ။

သူသည် ရူးသွပ်သော ပါတီပွဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။

ထိုပါတီမှာ လမ်းလွဲနေသော ပါတီမျိုး ဖြစ်ပြီး
သူသည် အဝတ်မပါသော ပွဲတော်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအမျိုးမျိုးတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်နေသည်။

မြင်ရသမျှ လူအများစုမှာ လုံးဝအဝတ်မပါသူများ၊ သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော နေရာများကိုသာ ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ဖုံးကွယ်ထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့အများစုမှာ မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ထားကြသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရချေ။

ထိုသို့ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် သူတို့က ဤပွဲတော်ကို ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ ခံစားနေကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ချွတ်လိုက်! ချွတ်လိုက်!”

အော်ဟစ်သံများက တစ်စထက် တစ်စ ပိုမိုကျယ်လောင်လာ၏။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့က လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသော အဖော်ချွတ်အကများကို ကနေကြသည်။

သူတို့၏ပတ်လည်တွင်လည်း အမျိုးသား အမျိုးသမီးများ ဝိုင်းရံနေ၏။

ထိုနှစ်ယောက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် G-string လေးတစ်ထည်သာ ကျန်သည်အထိ ချွတ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုအရာအားလုံးလည်း ချွတ်ပစ်တော့မည်။

အခြား စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင်မူ ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ပြင်ဆင်ထားသော အမျိုးသားသုံးဦးက တိုင်ပတ်အက ကနေကြ၏။

သူတို့၏ပတ်လည်တွင်လည်း လူများ ဝိုင်းရံနေကြသည်။

ကပြသူသုံးဦး၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူရှိန်မှာလည်း ပို၍ မြင့်တက်လာလေသည်။

အခြားထောင့်ချိုးများ၊ မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်ရှိ ဆိုဖာထောင့်များ၊ ဘားကောင်တာပေါ်၊ ဂိမ်းစားပွဲရှေ့နှင့် လောင်းကစားစားပွဲများ ဘေးတွင်ပင် ဂိမ်းဆော့သူများက ဆော့နေကြပြီး
တိုက်ရိုက် လိင်ဆက်ဆံနေသူများက လိင်ဆက်ဆံနေကြ၏။

“အား အား အား… အား အရမ်း နက်တယ် အား လိုးတာ အရမ်း ဇိမ်တွေ့တာပဲ…”

ယုန်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်၏ပတ်လည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော အမျိုးသား လေးငါးယောက် ဝိုင်းရံနေကြသည်။

“အင်း…”

ဆိုဖာတစ်လုံးပေါ်တွင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ပေါင်ကြား၌မူ အဝတ်မပါသော ဆံပင်ရှည်ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခွထိုင်နေ၏။

အမျိုးသားက မလှုပ်ရှားသော်လည်း ကောင်လေးက ခါးကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်။

သူက ချိုသာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ညည်းတွားနေ၏။

“ယောကျ်ား အား အား အား အရမ်း ရှည်တာပဲ… ဝူး အရမ်း ဇိမ်တွေ့တယ် အား အား အား…”

“မင်းကို သေအောင် ဆောင့်လိုးပစ်မယ် မိစ္ဆာလေး…”

“…”

မြင်ရသမျှ အရာအားလုံးကို စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် ကာမရမ္မက်ထန်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သတိမလစ်ခင်က သူသည် ကျိုးဝေ့ချီ၏သေမတတ် ဆောင့်လိုးခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကု ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပါးလွှာပြီး ပေါ့ပါးသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။

လူတစ်ယောက်လုံးက ဤအမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေခြင်းပင်။

ခေါင်းမော့လိုက်သည်နှင့် ဤအမျိုးသား၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရကာ ငုံ့ကြည့်နေသော သူ၏မျက်လုံးများနှင့် ကွက်တိ ဆုံသွားတော့သည်။

“ကျိုးဝေ့ချီ!!!”

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားတော့လေ၏။

ဦးနှောက်ထဲတွင် စုပုံနေသော မှတ်ဉာဏ်များက ရေကာတာ ပွင့်သွားသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုသည် အလိုအလျောက်ပင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်ကာ သူ့ကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကိုပင် ကျက်သရေရှိစွာ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်သေးသည်။

ထို့နောက်မှသာ ယခုအချိန်၌ ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေသော ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“နိုးလာပြီလား…”

“ဒါက ဘယ်နေရာလဲ? ငါက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ!”

ဥက္ကဋ္ဌကုက သတိထားမှုနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်ကာ မေးလိုက်၏။

သို့သော် မေးပြီးသည်နှင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အောက်ပိုင်းမှာ အလွန်အေးစက်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း နေရခက်နေ၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသထွက်ပြီး သတိလစ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် ထူးဆန်းသော ရှပ်အင်္ကျီအဖြူတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

ထိုအင်္ကျီသည် အလွန်ကျပ်ကာ တင်းကျပ်နေပြီး ကော်လာတွင် ချစ်စရာကောင်းသော လိပ်ပြာပုံ ဖဲပြားလေးတစ်ခု ပါရှိသည်။

ဤအင်္ကျီမှာ အလွန်ရမ္မက်ဆန်ပုံ ပေါက်နေ၏။

ထို့အပြင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ရင်ဘတ်နှစ်နေရာမှ လေဝင်နေသည်ကို ခံစားရသည်။

ထိုနေရာများမှာ ပွင့်ဟနေကာ လက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ရင်သားထိပ်လေးနှစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်နိုင်ပေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုကို အရှက်ရဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ သူ၏အောက်ပိုင်းတွင် လုံးဝအဝတ်မပါခြင်း ဖြစ်သည်။

အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော G-string လေးတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထား၏။

သူ၏ ပျော့ခွေနေသော လီးလေးမှာ အလွန်သေးငယ်သော အဝတ်စလေးဖြင့် ပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

အခြားနေရာများမှာမူ ကြိုးသေးသေးလေးတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သည်။

တင်ပါးကြားထဲသို့ အပြည့်အဝ နစ်ဝင်နေကာ သူ၏စအိုဝကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထား၏။

ထို့ကြောင့် အနောက်ဘက်မှကြည့်လျှင် လုံးဝ ဝတ်မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မြီးညောင်းရိုး၏ အောက်ဘက်တွင် အမွေးပွ ယုန်အမြီးလေးတစ်ခုပင် ပါရှိသေး၏။

ထိုယုန်အမြီးလေးမှာ အမြီးသက်သက် မဟုတ်ဘဲ တုတ်တံလေးတစ်ခုနှင့် ဆက်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာက ဥက္ကဋ္ဌကု၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် ထိုးသွင်းထားလျက် ရှိသည်။

သူ ယခုလေးတင် လုပ်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားလိုက်မှုကြောင့် အထဲရှိ အရာက သူ့ကို ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားစေပြီး
ထိုနေရာမှာတင် လဲကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် သေချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာရသည်။

သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ယုန်နားရွက် ကလစ်လေးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားကြောင်းကို သူ မသိသေးချေ။

အဝတ်မပါသော ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာလည်း အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိနပ်မပါဘဲ ရပ်နေသဖြင့် ခြေကျင်းဝတ်တွင်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခေါင်းလောင်းလေး နှစ်တွဲကို တပ်ဆင်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တချွင်ချွင် အသံများ ထွက်ပေါ်နေမည်ပင်။

တင်ပါးမှာ ရှပ်အင်္ကျီဖြင့် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး ထိုအမွေးပွ ယုန်အမြီးလေးပေါ်တွင် ကွက်တိ ကျနေ၏။

ထို့ကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

သူ့ကို တစ်ပွဲလုံး၏အာရုံစိုက်ခံရသူဟု ပြောလျှင်ပင် လွန်မည် မဟုတ်ပေ။

ဥက္ကဋ္ဌကု မျက်လုံးများမှာ အရှက်ရမှုကြောင့် သွေးများပင် ထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

သူ၏ယခုပုံစံမှာ မည်သူ့အမြင်တွင်မဆို ကာမရမ္မက်၏ ကိုယ်စားပြုတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သူ မသိသေးချေ။

မည်မျှများပြားလှသော ဝံပုလွေနှင့် ကျားများကဲ့သို့သော လူများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် လူမည်မျှ၏အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်သွားကြောင်းကို သူ မသိသေးပေ။

ကျိုးဝေ့ချီက ဤကဲ့သို့သော ဥက္ကဋ္ဌကုကို အားရပါးရ ခံစားကြည့်ရှုနေ၏။

ထို့နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်တို့က အပျော်စီးသင်္ဘောတစ်စီးပေါ်မှာ ရောက်နေတာ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေလဲ ဆိုတာကတော့… သေချာပေါက် ကျွန်တော် ခေါ်လာလို့ပေါ့…”

“မင်း!”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်လည်းရ၊ ဒေါသလည်း ထွက်နေ၏။

မျက်နှာဖုံးသာ တပ်မထားပါက ထိုနေရာမှာတင် သတိလစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ယခုတိုင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ မည်သည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်ဖြစ်စေ လူပေါင်းများစွာ၏ရွံရှာဖွယ် မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုခံစားချက်က သူ့ကို ရွံရှာစေပြီး ဒေါသထွက်စေလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုက ဟိုဟိုဒီဒီ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး
ဤခွေးကောင် ကျိုးဝေ့ချီက ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ချုပ်နှောင်မထားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။

ထို့အပြင် သူလည်း အားအင်များ ပြန်လည် ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု လက်ရှိ ထိုးသွင်းထားသော အရာမှလွဲ၍ တစ်ကိုယ်လုံးက ယခင်ကလောက် မနာကျင်တော့ပေ။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ပထမဆုံး အတွေးမှာ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးဝေ့ချီ ဟူသော ဤခွေးကောင်၏အနားမှ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ နောက်လှည့်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏စကားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“ခင်ဗျား ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သေချာ စဉ်းစားဦးနော်…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော ကြွက်သားပိုင်ရှင် အမျိုးသားအချို့က သူ့အနားသို့ ဝိုင်းရံလာကြ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လေးငါးယောက် ဖြစ်သွားသည်။

အမျိုးအစား စုံလင်သော အမျိုးသားများ၏မျက်လုံးများတွင် တူညီသော အရာများ စီးဆင်းနေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုကို စိုက်ကြည့်နေမှုမှာ ပို၍ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“ကျွတ်… ဒီလိုမျိုး အမိုက်စားလေးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ လိုးရတာ သေချာပေါက် အရမ်း ဇိမ်ကျမှာပဲ…”

အမျိုးသားတစ်ယောက်က မျက်စိမလွှဲနိုင်ဘဲ ဥက္ကဋ္ဌကု၏ရင်ဘတ်ကို လှမ်းကိုင်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုက အမြန် ပုတ်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာသွား၏။

သို့သော် ထိုလူများက မကြောက်သည့်အပြင် ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။

“ဟားဟားဟား တော်တော် ရဲတာပဲ၊
ငါ သဘောကျတယ်…”

“ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ အကောင်လေးဆိုတော့ တွေ့တဲ့သူတိုင်း အခွင့်အရေး ရှိတာပေါ့ ဟားဟားဟား”

“ငါ အရင် လိုးမယ်၊ ငါ လိုးပြီးရင် မင်းတို့ ဆက်လိုးကြ…”

“အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့၊ ယုန်လေးက တော်တော် အလိုးခံနိုင်မယ့် ပုံပဲ…”

“ဖယ်စမ်း!”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဒေါသလည်းထွက်ကာ ရွံလည်းရွံနေ၏။

ထို့ကြောင့် အမြန် ရှောင်လွှဲလိုက်သော်လည်း သူ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ လူအများကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူ ယခု ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံစံကလည်း…

“ယုန်လေးကလည်း အရမ်း ဒေါသမကြီးပါနဲ့… မင်းသခင်က မင်းကို မလိုချင်တော့ပေမဲ့ ငါတို့က လိုချင်ပါတယ်… ငါတို့က မင်းကို ချစ်ပေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ…”

ဝိုင်းရံလာသူကြများက ပို၍ပို၍ များပြားလာသည်။

ဤနေရာတွင် သူ၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမျိုးနှင့် တူသော “အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်” ဟု ခေါ်သူများ အများအပြား ရှိကြောင်း ဥက္ကဋ္ဌကု သတိထားမိလိုက်လေပြီ။

သို့သော် အချို့မှာ ပိုင်ရှင် ရှိသဖြင့် လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပြုစုရ၏။

ပိုင်ရှင်မရှိသူများ၊ သို့မဟုတ် ပိုင်ရှင်၏တန်ဖိုးထားခြင်းကို မခံရသူများမှာမူ လူအများ၏စိတ်ကြိုက် ကစားခြင်းကို ခံရမည့် ကံကြမ္မာသာ ရှိသည်။

ထိုသူများသည် လူပေါင်းများစွာ၏အလှည့်ကျ အဓမ္မပြုကျင့်ခြင်းကိုပင် ခံရနိုင်ပေ၏။

ထောင့်တိုင်းကို ကြည့်လိုက်လျှင် တကယ့်လက်‌တွေ့သက်သေများမှာ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သူ နောက်လှည့်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကိုကြည့်လိုက်ရတော့၏။

သို့သော် ထိုခွေးကောင်က သူ အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေ၏။

မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာမှန်းမသိသော အဝတ်မပါသည့် လူငယ်လေးနှစ်ယောက်ပင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီခိုနေကြသေးသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်းပင် သွားများကို ကြိတ်လိုက်မိ၏။

ဤသူမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ခွေးကောင် ဖြစ်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏အနားတွင် ဆက်နေမည်လား။

သို့မဟုတ် ဘယ်နှယောက်မှန်း မသိသော ရွံရှာဖွယ် သူစိမ်းများ၏အလှည့်ကျ အဓမ္မပြုကျင့်ခံရပြီး သေဆုံးရမည်လား။

သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိသေးရဲ့လား။

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကု သွားများကို ကြိတ်ကာ သူ့ထံသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်ကို စိတ်အေးလက်အေး ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ၏ဘေးတွင် နာကြည်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားများလည်း လိုက်လာကြလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ကလည်း ရဲတင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကုကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကိုင်ရန် ပြင်လိုက်ကြပြန်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု သွားများကို ကြိတ်လိုက်လေ၏။

“ခွေးကောင်!”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ရပ်ဖြင့် ပြသရန် ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီခိုနေသော လူငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို အားကုန် ဆွဲဖယ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျိုးဝေ့ချီက ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ၏ခါးကို ဖက်လိုက်လေ၏။

“မသွားတော့ဘူးလား…”

“ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လား…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အတင်း မခိုင်းပါဘူး…”

ကျိုးဝေ့ချီက အရှက်မရှိစွာ ပြောလိုက်သေးသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ့ဘဝကိုပင် သံသယ ဝင်လာတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အားအင် ကင်းမဲ့စွာ မှီချလိုက်သည်။

ကျိန်ဆဲမှုများနှင့် နာကြည်းမှုများအားလုံးကို ရင်ထဲတွင်သာ မျိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။

သူ တည်ငြိမ်နေရမည်။

မသေသရွေ့ သူ့တွင် အခွင့်အရေး ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

သူ ခံစားခဲ့ရသမျှအားလုံးကို အဆပေါင်းများစွာ ပြန်လည် ပေးဆပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလာမည်ပင်။

ထိုအခါမှသာ ကျိုးဝေ့ချီက ဝိုင်းရံလာသော အမျိုးသားများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

“ထွက်သွားကြတော့… သူ ပိုင်ရှင် ရှိသွားပြီ…”

ကျိုးဝေ့ချီက မူလကတည်းက အရပ်ရှည်ပြီး အရှိန်အဝါလည်း ကြီးမားသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် လူအများစုကို လန့်သွားစေ၏။

သို့သော် အခြေအနေကို မသုံးသပ်တတ်သော အချို့ကမူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက် စမ်းသပ်ချင်နေကြသေးသည်။

“မင်းက ပိုင်ရှင် ရှိပြီ ပြောတိုင်း ရှိရမှာလား၊ အရင်လာတဲ့သူ အရင်ရတယ် ဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား…”

အမျိုးသားတစ်ယောက်က မကျေမနပ် ပြောဆိုကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို လာဆွဲရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး
လူအများ သတိမထားမိခင်မှာပင် လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်က လျင်မြန်တိကျစွာ၊ ပြင်းထန်စွာဖြင့် ပျံသန်းသွား၏။

ထို့နောက် ဖန်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဖန်ကွဲစများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ဝိုင်များလည်း ထိုလူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားသည်။

ထိုလူမှာ တိုက်ရိုက် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ သွေးထွက်နေသော နဖူးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ရ၏။

“ငါ ပြောတာ ဟုတ်တယ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း ပြောကြည့်လေ…”

ကျိုးဝေ့ချီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက အရိုက်ခံရသူကို လန့်သွားစေရုံသာမက ဝိုင်းကြည့်နေသူများကိုပါ အံ့ဩသွားစေ၏။

ယနေ့ ဤပါတီပွဲသို့ ရောက်ရှိနေသူများမှာ ချမ်းသာပြီး ရာထူးကြီးသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သာမန်လူများက လုံးဝ မစော်ကားရဲပေ။

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ ယခုလေးတင် လုပ်လိုက်သော လုပ်ရပ်မှာမူ အလွန် မောက်မာလွန်းလှ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုကဲ့သို့သော အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူပင် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားရသည်။

မည်သည့် နောက်ခံမှ မရှိဘဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ကျိုးဝေ့ချီက ဘာကို အားကိုးပြီး ဒီလို သတ္တိနဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေရတာလဲ…

ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျိုးဝေ့ချီ၏နောက်ခံအပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် သံသယ ဝင်လာပြန်လေသည်။

ဝိုင်းကြည့်နေသူများ ထွက်သွားသည့် အချိန်ရောက်မှသာ ကျိုးဝေ့ချီ၏အကြည့်များက ရင်ခွင်ထဲရှိ လူပေါ်သို့ ကျရောက်လာ၏။

“ဒီဝတ်စုံက ခင်ဗျားနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တာပဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏လက်က ဥက္ကဋ္ဌကု၏ပေါင်ရင်းမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ တစ်လျှောက်လုံး ဆင်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်က ခြေချင်းဝတ်ရှိ ခေါင်းလောင်းလေးများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ တကယ်ကို အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အထိအတွေ့များကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွား၏။

သို့သော် သူ၏လက်ရှိ အခြေအနေကို သိသဖြင့် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက အလွန် သိချင်နေ၏။

သူတို့က ဟိုတယ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ အထပ် ၈၈ မှာလေ၊ ကျိုးဝေ့ချီက ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကို ဘယ်လို ရှောင်လွှဲပြီး သတိလစ်နေတဲ့ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်လာတာလဲ။

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်တစ်ဖက်က သူ၏ပွင့်ဟနေသော ရင်ဘတ်နေရာမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် အငြိမ်မနေဘဲ ရင်သားထိပ်လေးကို ချက်ချင်း ညှစ်လိုက်၏။

အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ကစားချင်စိတ်ဖြင့် တင်ပါးအနောက်ရှိ အမွေးပွ ယုန်အမြီးလေးကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် အားသုံး၍ မွှေနှောက်လိုက်လေသည်။

“ဝူး အား… မလုပ်နဲ့…”

ဥက္ကဋ္ဌကုသည် ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားကာ အသံပင် ပြောင်းသွားလေ၏။

“ကျွတ်… ဥက္ကဋ္ဌကုက ဒီလောက်တောင် အာရုံခံစားလွယ်နေပြီပဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဤဒီဇိုင်းကို အလွန် ကျေနပ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ကစားနေစဉ် ဥက္ကဋ္ဌကုကို မည်သို့ ရဲတင်းစွာ ဟိုတယ်မှ ခေါ်ထုတ်လာကြောင်းကို အားနာခြင်းမရှိဘဲ ပြောပြလိုက်လေသည်။

တကယ်တော့ အရမ်း လွယ်ကူပါတယ်… သူက အလိုးခံရလွန်းလို့ သတိလစ်နေတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပွေ့ချီပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာတာပဲ… စိုးရိမ်လို့ တံခါးဝမှာ အမြဲတမ်း စောင့်နေတဲ့ ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားတာပေါ့…

အထူးသဖြင့် အရင်တုန်းက ဥက္ကဋ္ဌကုက အမြဲတမ်း အပေါ်ကနေ နေလေ့ရှိပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ဥက္ကဋ္ဌကြီး အလိုးခံရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားဘူး‌လေ၊၊ ပြီးတော့ ပင်ပန်းပြီး သတိလစ်သွားတဲ့အထိပဲ… အဲဒီတော့ အရင်က အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ သူ အမြဲတမ်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတဲ့ အရာတွေက ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားတာပေါ့…

အံ့ဩလွန်း၍ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတဲ့ ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကလည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းနှင့် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းများ ထိခိုက်သွားသည်… ထို့ပြင် ကျိုးဝေ့ချီကလည်း အလွန်ကို တည်ငြိမ်နေသည်ကိုး…

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဥက္ကဋ္ဌကုရဲ့ ကားဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်တယ်… ဥက္ကဋ္ဌကုရဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို တခြားသူတွေ မြင်လို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က အရမ်း နားလည်သည်… ထို့ကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ မမြင်ခဲ့ဘူး… ဥက္ကဋ္ဌကုရဲ့ ဇိမ်ခံကားပေါ် ရောက်တော့ ကျိုးဝေ့ချီက ပြောလိုက်တယ်…

“ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို လက်အောက်ငယ်သားတွေ မြင်သွားတာကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး မလား…” တဲ့။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်လည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားတာပေါ့… ဥက္ကဋ္ဌကြီးနဲ့ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ သူတောင်မှ ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မြင်ပြီးရင် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား…

ဒါကြောင့် သူ ကားပေါ်က ဆင်းသွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီကိုပဲ ဥက္ကဋ္ဌကုကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်လေ…

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီသည် ဟိုတယ်မှ ရဲတင်းစွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ဇိမ်ခံကားကိုပါ မောင်းထုတ်လာနိုင်ခဲ့၏။

ထို့နောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဤအပျော်စီးသင်္ဘောဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီမှာ ရူးသွပ်တဲ့ ပါတီပွဲ၊ အဝတ်မပါတဲ့ ပွဲတော် ရှိတယ်လို့ ကြားလို့လေ… ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပွဲကို သူ မလာဘဲ နေနိုင်မလား…

ဥက္ကဋ္ဌကု ကတော့… စနစ် ရှောင်ဒင်ရဲ့ အထူး ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးကြောင့် အနောက်ဘက် အပေါက်က အစောကြီးကတည်းက ပျောက်ကင်းနေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ကို နှစ်ရက်လောက် အိပ်ခိုင်းထားဖို့ဆိုတာကလည်း ပြဿနာ မဟုတ်ပါပေ…

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ နားထောင်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။

သူ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်လည် သတိမဝင်လာနိုင်တော့ပေ။

သူ တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ခွန်အားကြီးမားလွန်းသော ကာမရူးသွပ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ရုံသာမက တကယ့် မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ဖြစ်နေမလားဟု သူ တွေးနေမိ၏။

Chapter 19 ended
World 2 Chapter 6 ended