FTT [ Gp1 ]:
Chapter 20

World 2 Chapter 7
အမွေးပွ ယုန်အမြီး လီးတုဖြင့် စအိုကို လိုးခံရခြင်း၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ကိုယ်တိုင် အလိုးခံချင်နေပြီး အလဲခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် စကားနားထောင်သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး အဖြစ် နေမည်ဟု ကိုယ်တိုင် ပြောလာခြင်း

—

“အား အား အား အား ဟား… မရတော့ဘူး သခင် အား… အား အင်း အား အား အား အရမ်း ကောင်းတာပဲ အား…”

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆံပင်ရှည်ကောင်လေးတစ်ယောက်က လည်ပင်းကို မော့ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အထက်အောက် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏အနည်းငယ် သေးသွယ်သော ခါးကို အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ ကြီးမားလှသော လက်နှစ်ဖက်က ကိုင်ထားကာ အပေါ်အောက် အဆက်မပြတ် ပင့်တင်ပေးနေသည်။

ပျော့အိနေသော တင်ပါးအနောက်ဘက်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်  အပေါ်သို့ တက်သွားတိုင်း သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ ကြီးမားလှသော လီးကြီးတစ်ချောင်း ထွက်လာ၏။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြန်လည် ထိုးသွင်းခံရသည်ကို တွေ့နိုင်ပေသည်။

“အား အား အား အား အင်း ဝူး… သေတော့မယ် အား… တောင်းပန်ပါတယ် အား အား အား ဖြည်းဖြည်း… အရမ်း နက်တယ် အားး…”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဝတ်လုံးဝမပါသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို အခြား အမျိုးသား လေးငါးယောက်က ဝိုင်းရံထားကြ၏။ သူ့ကို ကလေးငယ် သေးပေါက်ခိုင်းသည့် အနေအထားဖြင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ကြောက်မက်ဖွယ် လီးကြီးမှာ သူ၏အထဲသို့ ထိုးသွင်းလျက် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေ၏။

သူတို့၏ဘေးတွင်မူ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်က သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ လီးကြီးကို အလျင်အမြန် ထိုးထည့်ကာ သူ၏အသံများကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။ သို့သော် အပေါက်နှစ်ပေါက်စလုံး အလိုးခံနေရသည်မှာ မလုံလောက်သေးချေ။ သူ၏လက်တစ်ဖက်ကလည်း လီးကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားရပြီး သူ၏ဘေးတွင် ဝိုင်းရံနေသော အမျိုးသားများမှာလည်း အားနေသည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏လက်များက သူ၏အဝတ်မပါသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားကာ ဆုပ်နယ်နေကြ၏။ သို့မဟုတ် သူ၏ခြေထောက်ကို ဆွဲကာ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ အလိုးခံရစေရန် ပြုလုပ်နေကြပေသည်။

“ဝူး အ့… အား~”

“မရတော့ဘူး အား အား အား~”

“…”

နေရာတိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
အချို့မှာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖိချုပ်ခံရကာ ခြေထောက်များ တုန်ယင်သည်အထိ အလိုးခံနေရသည်။

အဝတ်ချွတ် အကစင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ အစောကြီးကတည်းက ရမ္မက်ဆန်သော အုပ်စုဖွဲ့ လိင်ဆက်ဆံမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။

သံတိုင်အက ကနေသူများမှာလည်း လူအချို့၏လိုးဆောင့်မှုကြောင့် အရည်များပင် နေရာအနှံ့ လွင့်စင်နေတော့သည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုက အေးစက်စွာ ကြည့်နေ‌သော်လည်း သူ၏ယခု အနေအထားနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက  မီးထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပူလောင်နေစေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ သူ၏လက်များက လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

အစပိုင်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ထိုင်နေရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ကားကာ ခွထိုင်နေရသည်။

မူလကတည်းက ရှိသည်နှင့် မရှိသည်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်သော G-string မှာလည်း ထိုကြိုးသေးသေးလေးက ဘာကိုမှ မတားဆီးနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဤသို့ ခြေထောက်ကားလိုက်သည်နှင့် ပေါ်သင့်ပေါ်ထိုက်သော အရာများအားလုံး ပေါ်လွင်သွားတော့လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဖိနပ်မပါဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေချထားရ၏။ ခြေကျင်းဝတ်ရှိ ခေါင်းလောင်းလေးများမှာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ရံဖန်ရံခါ မြည်လာတတ်သည်။

“ဝူး အား… ရပ်လိုက်ပါတော့… အင်း~”

ဥက္ကဋ္ဌကု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးပေါ်သို့ တင်ထားရတော့သည်။ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခါးကို ဖက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ သူ၏ယုန်အမြီးလေးကို ကိုင်ထားသည်။

ထိုအမြီးလေးတွင် လီးတုပုံစံ အရာလေးတစ်ခု ဆက်နေပြီး ဥက္ကဋ္ဌကု၏အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ ကွက်တိ ထိုးသွင်းထားလျက် ရှိသည်။ ဤပါးနပ်သော ဒီဇိုင်းက ကျိုးဝေ့ချီကို ချီးကျူးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ထို့ကြောင့် သူက အမြီးလေးကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေသည်။

“ဝူး အင်း~”

ဥက္ကဋ္ဌကုက နှုတ်ခမ်းကို တတ်နိုင်သမျှ ကိုက်ထားပြီး အသံမထွက်အောင် ကြိုးစားနေ၏။ သို့သော် ဤသည်မှာ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရာမဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“အား ဟား…”

“ဥက္ကဋ္ဌကုက အရမ်း အာရုံခံစားလွယ်တာပဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ယုန်အမြီးလေးကို ကိုင်ကာ အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေရင်း တအံ့တဩ ပြောလိုက်၏။

“အထဲမှာ အရမ်း စိုနေတာပဲ…”

“ပါး… ပါးစပ်ပိတ်ထား  ဟ့ … အားး!”

ထိုနေရာမှာ လုံးဝ ပွင့်သွားပြီ ဖြစ်သည့်အလား ကျိုးဝေ့ချီ ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း အလွန် ချောကျိစိုစွတ်နေပြီး အတားအဆီး အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။

သူ ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းကာ ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်သွားရ၏။ ထို့ကြောင့် ခြေကျင်းဝတ်ရှိ ခေါင်းလောင်းလေးများမှ တချွင်ချွင်အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများက လွှမ်းမိုးသွားပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအသံလေးက ဥက္ကဋ္ဌကု၏နားထဲတွင်၊ သို့မဟုတ် ဦးနှောက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအသံက သူ ယခုအချိန်တွင် မည်မျှ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော စော်ကားမှုကို ခံစားနေရကြောင်း အမြဲတမ်း သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာစေသည်။ ထို့ကြောင့် တုံ့ပြန်မှုများကို ပို၍ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

“တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ…” ကျိုးဝေ့ချီက မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်၏။

“ယောကျ်ားတွေ အများကြီးရဲ့ အကြည့်တွေက မင်းဆီကို ရောက်နေတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး…”

“အား အင်း~ ဝူး ဟား… ပါး အား~ ပါးစပ်ပိတ်စမ်း!”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ တောင့်ထားရ၏။ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲရှိ ထိုကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော အရာက တကယ်ကို အရှက်ရလွန်းလှသည်။ ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေ၏။ ထို့ကြောင့် ဤအမျိုးသားကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့လေသည်။

သူ ယခုအခါ အလွန် နောင်တရနေ၏။ ဘာဖြစ်လို့လဲ! ဘာလို့ သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ၊ ဘာလို့ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့တာလဲ!

“ဥက္ကဋ္ဌကု… အောင့်မထားပါနဲ့…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ခါးကို ဖက်ကာ သဘောကောင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
အမြီးလေးကို ကိုင်ထားသော လက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေပြီး သူ့ကို တမင်တကာ လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်အလား ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မထိုးသွင်းဘဲ လီးတု၏ထိပ်ပိုင်းလေးဖြင့်သာ စအိုဝကို အဆက်မပြတ် ပွတ်တိုက်လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး အတွင်းသို့ မဝင်ပေ။

“သဘောကျရင် အော်ထုတ်ရမယ်၊ ဖော်ပြရမယ်လေ… မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဒီလို လုပ်ပေးတာကို ဥက္ကဋ္ဌကု သဘောကျလား မကျဘူးလား ဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်သိမှာလဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက စအိုဝကို တမင်တကာ လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး အတွင်းသို့ မဝင်ချေ။ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ဥက္ကဋ္ဌကု၏ရှပ်အင်္ကျီ ရင်ဘတ် ပွင့်ဟနေသော နေရာမှတစ်ဆင့် ရင်သားထိပ်လေးတစ်ဖက်ကို  ညှစ်လိုက်၏။ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး အောက်ဘက်မှ စအိုကို လှုံ့ဆော်ပေးမှုနှင့်အတူ ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ရင်သားထိပ်လေးများကလည်း ဤမျှ အာရုံခံစားလွယ်ပြီး ဤမျှ ခံစားချက် ရှိနိုင်ကြောင်းကို ဥက္ကဋ္ဌကု ယခင်က တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးပေ။

“ဝူး အင်း~”

ကျိုးဝေ့ချီက ထိုသို့ ပြောလေလေ ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မိမိ၏အသံကို မထွက်ပေါ်လာစေရန် ကြိုးစားလေလေ ဖြစ်၏။ သို့သော် မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက အမြီးလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် အနောက်ဘက် အပေါက်မှ ကြီးမားလှသော ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကြီးကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ပြည့်သိပ်ခံချင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အတွေးက သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာတော့၏။

သူက မသိမသာ တင်ပါးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက မလှုပ်ရှားပေ။

“ခွေးကောင်! မင်း တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ!”

ဥက္ကဋ္ဌကု ဒေါသထွက်သွား၏။

“သခင့်အပေါ် ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်မျိုး ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက တမင်တကာ မကျေမနပ် ဖြစ်ပြလိုက်လေသည်။

“မင်းး!”

ဥက္ကဋ္ဌကု ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့်
“ငါ အခု မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွန် မျှော်လင့်နေသည့် ပုံစံမျိုးပင် ရှိနေသေး၏။

“ခင်ဗျား စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်…”

အကြိမ်အနည်းငယ် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှုများက ဥက္ကဋ္ဌကုအနေဖြင့် သူ၏ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ဤနေရာတွင် ဤခွေးကောင်သာ အနားမှာ မရှိပါက သူ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုက နောက်ဆုံးတွင် သွားများကို ကြိတ်လိုက်၏။

“ငါ့ကို ပေး…”

ကျိုးဝေ့ချီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဘာကိုပေးရမှာလဲ…”

“မင်း… အား~”

သူ လုံးဝ ဒေါသမပေါက်ကွဲခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ယုန်အမြီးလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

ခြေထောက်များ ကားထားသဖြင့် တင်ပါးနှစ်ဖက်မှာလည်း အကျယ်ကြီး ဖြဲကားခံထားရ၏။

တင်ပါးကြားမှာ လုံးဝပေါ်လွင်နေကာ  နစ်ဝင်နေသော အလွန်သေးသွယ်ပြီး တင်းကျပ်သည့် ကြိုးလေးပင် ပါဝင်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ထိုကြိုးလေးကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ရာ တင်းရင်းသော တင်ပါးပေါ်တွင် အရာတစ်ခု ကျန်ရစ်နေပြီး
ကျိုးဝေ့ချီ၏ကာမရမ္မက်ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဖတ်ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏တင်းရင်းသော တင်ပါးကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်လေ၏။

“တင်ပါးကို ထပ်မြှောက်ထားစမ်း…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခါးကို အနည်းငယ် ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု တင်ပါးကို မြှောက်လိုက်ရာ ကျိုးဝေ့ချီက လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။ အမြီးကို ကိုင်ထားသော လက်က အရှိန်မြှင့်ပြီး  အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်‌နေသည်မှာ ချက်ချင်း မြန်ဆန်လာသည်။

အသားနံရံများ အလျင်အမြန် ဖြဲကားခံရမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များက ဥက္ကဋ္ဌကုကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ကိုယ်အထက်ပိုင်း အလေးချိန်ကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးပေါ်တွင်  ဖိထားလိုက်သည်။

“ဝူး အား အား ဟား… ဖြည်းဖြည်း ဝူး အား…”

သူက ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးပေါ်တွင် မှောက်လျက်နီးပါး ဖြစ်နေ၏။ ယခုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝံပုလွေနှင့် ကျားများကဲ့သို့သော မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သူ မသိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထိုအကြည့်များက လုံးဝ ဖယ်ခွာသွားခြင်း မရှိဘဲ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

အထူးသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေချိန်တွင် ထိုအကြည့်များက သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဥက္ကဋ္ဌကုအနေဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီသာ အနားမှာ မရှိပါက ထိုလူများက သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ လာရောက် စားသောက်ကြမည်မှာ သေချာကြောင်း အတတ်ပြောနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် သူ ကျိုးဝေ့ချီကို သည်းခံနေရခြင်းပင်။

ရွံရှာဖွယ် လူတစ်စု၏အုပ်စုဖွဲ့ အဓမ္မပြုကျင့်ခံရပြီး သေဆုံးရမည်ထက် ကျိုးဝေ့ချီတစ်ယောက်တည်း၏ သေမတတ် ဆောင့်လိုးခံရခြင်းက ပိုကောင်းသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် ယခု အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို သတ်ပစ်မည့် အစီအစဉ် မရှိသေးသည့်အတွက် မသေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။

ဤအချိန်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုသည် ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ထိုင်နေ၏။ ဒူးများကို ခွဲကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားပြီး ခြေကျင်းဝတ်များမှာ ဆိုဖာအစွန်းတွင် တင်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ တချွင်ချွင်အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူ၏ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေကာ ခေါင်းက ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးပေါ်တွင် မှောက်နေသည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ အမွေးပွ ယုန်နားရွက်လေးများမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆံပင်များကြားတွင် ထောက်နေပြီး လှုပ်ယမ်းနေ၏။ ထို့ကြောင့် တကယ့်ယုန်ကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ကျိုးဝေ့ချီပင် အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိ၏။
ဥက္ကဋ္ဌကုကဲ့သို့ အရပ် ၁၈၀ ကျော်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းမွန်သော အမျိုးသားကြီးတစ်ယောက်က ဤအရာများကို တပ်ဆင်ထားသည်မှာ လုံးဝကြည့်မဆိုးချေ။ ထို့အပြင် မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့၏ဘေးရှိ အခြားဆိုဖာတစ်လုံးပေါ်တွင်မူ ကျိုးဝေ့ချီကဲ့သို့ပင် မျက်နှာဖုံး မတပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိ၏။ ထိုသူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အလားတူ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ယောက် မှောက်နေလေသည်။

သို့သော် ထိုလူငယ်လေးက အနီရောင် မြေခွေးနားရွက်ချွန်လေးများ တပ်ဆင်ထားပြီး အမြီးမှာလည်း အမွေးပွ အနီရောင် အမြီးရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လူငယ်လေးကလည်း ခြေထောက်များကို ကားကာ အမျိုးသား၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်နေ၏။

အမျိုးသားက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ လူငယ်လေး၏အမြီးကို ဖြစ်သလို ကစားနေသည်။ သူက မလှုပ်ရှားသော်လည်း လူငယ်လေးက ကိုယ်တိုင် အမြီးကို ကိုင်ထား၏။ တင်ပါးကို ကော့လျက် ကိုယ့်အပေါက်ကို ကိုယ်တိုင် လိုးနေပြီး ဖျော်ဖြေနေရင်း ချိုသာသော ညည်းတွားသံများကိုပါ ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

“အား အင်း… သခင်၊ မြေခွေးလေးက အရမ်း ယားနေပြီ… အား အား သခင်… သခင်…”

လူငယ်လေးက အမြီးတွင် ဆက်နေသော လီးတုလေးဖြင့် အပေါက်ကို လိုးရင်း သူ၏သခင်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။

သို့သော် သူ၏သခင်ကမူ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိပုံ ရပေသည်။ ခုနကတည်းက သူ၏မျက်လုံးများက ဘေးရှိ ကျိုးဝေ့ချီတို့ နှစ်ယောက်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ရောက်ရှိနေ၏။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဥက္ကဋ္ဌကုပေါ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးတောင့်ကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားလိုင်းများမှာ ထင်ရှား၏။ အသားအရေမှာလည်း လူငယ်လေးများကဲ့သို့ သေးသွယ်ပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။
တင်ပါးမှာ တင်းရင်းနေသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ဤကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးက ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ခံတွင်းတွေ့စေရုံသာမက ပြင်းထန်သော ကာမရမ္မက်များကိုပါ လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး အလွန် အလိုးခံနိုင်မည့် ပုံပေါ်လေသည်။

“ဒီက မိတ်ဆွေ…”

ထိုအမျိုးသားက နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီကို စကားစပြောလာတော့၏။

“အတူတူ ဆော့ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား…”

ကျိုးဝေ့ချီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မခံစားရသည့် ပုံပေါ်၏။

သို့သော် ရင်ခွင်ထဲရှိ လူမှာမူ ချက်ချင်း ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။
ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးကို ကိုင်ထားသော လက်များပင် အားပိုပါလာတော့လေ၏။

ကျိုးဝေ့ချီက အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်ရာ အမြီးရှိ လီးတုမှာ တစ်ချက်တည်း နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွား၏။ ဥက္ကဋ္ဌကု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ သူ၏ပခုံးကို ကိုင်ထားသော လက်များမှာ ပို၍ အားပါလာတော့၏။ ထိုအမျိုးသားက ကျိုးဝေ့ချီ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

“အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အချင်းချင်း လဲဖို့ စိတ်ဝင်စားလား…”

အမှန်တကယ်တော့ သခင်အချင်းချင်း အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လဲလှယ်သော ကစားနည်းမှာ အလွန် အဖြစ်များ၏။ ရေရှည် လဲလှယ်ခြင်းမျိုး ရှိသလို ယာယီ လဲလှယ်ခြင်းမျိုးလည်း ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို လဲပြီး လိုးကြည့်ခြင်း၊ ဆော့ကစားခြင်းမျိုးလည်း ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏မြေခွေးလေးမှာလည်း မဆိုးလှဘဲ အလွန်စားချင်စရာကောင်းသည့် ပုံပေါ်ကာ အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး စကားနားထောင်လေသည်။

သူ၏သခင် ပြောစကားကို ကြားပြီးနောက် လူငယ်လေးက နောက်လှည့်ကာ ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်လိုက်၏။ ကျိုးဝေ့ချီမှာ သူ၏သခင်ထက် များစွာ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းကာ အရှိန်အဝါကလည်း ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားစေ၏။ ထို့အပြင် ကျိုးဝေ့ချီက အလွန်ချောမောလှသဖြင့် ထိုမျက်နှာတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူများစွာကို အလိုအလျောက် အလိုးခံရန် လာရောက် ကမ်းလှမ်းစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌကုမှာမူ ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားတော့၏။

“ကျိုးဝေ့ချီ!”

သူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဤကဲ့သို့ လိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်သော အမှန်တရား ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤအရာက သူ့ကို အခြားသူများ၏အလိုးခံရန် လိုလားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျိုးဝေ့ချီလည်း ရင်ခွင်ထဲရှိ လူ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားမိပြီး သူ၏စိုးရိမ်မှုများနှင့် မျက်လုံးထဲရှိ တောင်းပန်မှု အနည်းငယ်ကိုပါ ခံစားမိလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာဖြင့် သူ၏နားနားသို့ ကပ်လိုက်၏။

“အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မလဲလည်း ရပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါက စကားနားထောင်တာကို သဘောကျတယ်၊ စကားနားမထောင်ရင် လဲပစ်ရမှာပဲ…”

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ဤခွေးကောင်လေးကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွား၏။ သို့သော် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။

“ငါ လုပ်နိုင်တယ်…”

“ဘာပြောတာလဲ? ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြော…”

“ငါ…” ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အလွန်ကြီးမားသော သတ္တိများကို စုစည်းပြီးမှသာ ထိုစကားလုံး အနည်းငယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောထွက်လာတော့၏။

“ငါ စကားနားထောင်နိုင်တယ်…”

သူသည် ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ သူသာ ဆန္ဒရှိပါက သူ၏စကားတစ်ခွန်းက ကမ္ဘာကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဇိမ်ကျကျ နေလာခဲ့ပြီး မမွေးဖွားခင်ကတည်းက တစ်ကမ္ဘာလုံး၏မော့ကြည့်မှုကို ခံခဲ့ရ၏။ မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်လည်း အလွန်မြင့်မြတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏အာရုံစိုက်ခံရသူ ဖြစ်နေသော်လည်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။
အထက်အောက် ပြောင်းပြန်လှန်ကာ မတ်တပ်မရပ်နိုင်အောင် အလိုးခံရရုံသာမက အခြားသူများ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်သွားရတယ်? စကားနားထောင်တဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တဲ့လား …

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့် တစ်ခဏတွင် ဥက္ကဋ္ဌကု ကိုယ်တိုင်ပင် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။=သနားစရာလည်း ကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထင်မှတ်မထားခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော အမှန်တရားပင် ။

“ရပြီ၊ မကြောက်နဲ့တော့…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရင်ခွင်ထဲရှိ လူကို ဖက်ကာ ချော့မော့လိုက်၏။

“ငါက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေကို ချစ်တဲ့သူပါ…”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အားအင် ကင်းမဲ့စွာ မှီချလိုက်၏။
ထိုအခါမှသာ ကျိုးဝေ့ချီက ဘေးရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးထဲရှိ နွေးထွေးမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်ခက်ထန်သွားပြီး အသံမှာလည်း အလွန်အေးစက်သွားတော့လေ၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်တော်က တခြားသူတွေနဲ့ မျှဝေသုံးစွဲတဲ့ အကျင့် မရှိလို့ပါ…”

“အာ… တကယ် နှမြောစရာပဲ…”

ထိုလူက အလွန် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏အရှိန်အဝါက အရမ်းကြီးမားလွန်းသဖြင့်  မစော်ကားရဲပေ။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာမူ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီးနောက် သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရပြန်၏။ ဒီနှစ်ရက်၊ သုံးရက် အတွင်းမှာ သူ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ!

Chapter 20 ended
World 2 Chapter 7 ended