Chapter 57
“နှစ်သစ်ကူးအကပွဲနဲ့ သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး၊ မင်း မကြာခင်မှာ မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားပြောရတဲ့ခံစားချက်ကို ပြန်လည်ခံစားနိုင်တော့မှာပါ။”
“မျှော်လင့်ရတာပဲ။ ရှေ့နှစ်နှစ်က အကပွဲတွေမှာ ငါလည်း မိန်းကလေးတချို့နဲ့ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စကားပြောရင်းပြောရင်းနဲ့ နောက်ဆက်တွဲမရှိတော့ဘူး။ ကျန့်ချီ၊ မင်းရဲ့အချစ်ရေးရာဇဝင်အကြောင်း ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးသလိုပဲ။”
ကျန်းယန်သည် အဓိပ္ပာယ်ပါပါပြုံးလိုက်ပြီး၊ ကျန့်ချီ၏ ပခုံးကို အသာအယာပုတ်လိုက်သည်။
“မင်း သဘောကျခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးများရှိလား။”
စာရိုက်နေသော လက်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွား၏။ ကျန့်ချီသည် ယွင်ချန်မြို့ရှိ ဘဝကို ပြန်မတွေးမိသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အရာအားလုံးသည် မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
‘သဘောကျခြင်း’ ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးသည် သူ့အတွက် အထူးနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို၊ တိကျသောလူတစ်ယောက်ကိုလည်း ညွှန်းဆိုခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူသည် အတန်းဖော်မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ်တွင် မရေမရာသော သဘောကျမှုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူး၏။
မြင်းမြီးရှည်ရှည်စည်းထားပြီး၊ ကျော့ရှင်းတည်ငြိမ်ကာ၊ မည်သူ့ကိုမဆို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ၊ အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောတတ်သူဖြစ်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်သော ကျန့်ချီကိုပင် ခြွင်းချက်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကျန့်ချီ တွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ၊ သူသည် ထိုမိန်းကလေးအပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုခံစားချက်သည် လှပသောလူများနှင့် အရာများအပေါ်ထားသော သဘောကျမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်အထိ၊ သူသည် သဘောကျခြင်းနှင့် နှစ်သက်ခြင်းတို့၏ နယ်နိမိတ်ကို ကောင်းစွာမခွဲခြားနိုင်သေးပေ။
ဤအရာများသည် ကျန့်ချီအတွက် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သောအရာများ မဟုတ်ခဲ့သလို၊ ဖွင့်ဟပြောရန်ခက်ခဲသောအရာများလည်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကျန်းယန်က မေးလာသောကြောင့်သာ သူသည် အလိုအလျောက် သတိရသွားခြင်းဖြစ်၏။ သူသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး။ ငါ စာတမ်းကို မင်းဆီ share လိုက်မယ်၊ ရေးပြီးသွားပြီ။”
“တကယ်မရှိဘူးလား။ မင်းက… အယ်။ မင်းရေးပြီးသွားပြီလား။”
ကျန်းယန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ငါက ဘာမှမလုပ်ရသေးသလို ခံစားနေရတာလဲ။ ဝမ်ချွမ်သာလာရင် ကောင်းမှာပဲ၊ ငါက ဘာမှနားမလည်တော့ မင်းကိုမကူညီနိုင်ဘူး။”
ဝမ်ချွမ်သည် တစ်ရက်ခွင့်ယူထား၏။ ကျန့်ချီသည် မနက်စောစောကတည်းက သူ့ထံမှ စာတစ်စောင်လက်ခံရရှိထားပြီး၊ စာသင်ချိန်မှတ်စုများ ပို့ပေးရန်လိုအပ်သလားဟု ပြန်မေးထားသည်။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ အကြောင်းပြန်စာ မရသေးပေ။ ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှား၏။ ကျန့်ချီသည် နေ့လယ်နားချိန်တွင် ဖုန်းဆက်ရမလား၊ မဆက်ရဘူးလားဟု ချီတုံချီတုံဖြစ်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဝမ်ချွမ်တစ်ယောက်တည်း အဆောင်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်နေပါက၊ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲပေမည်။
ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မပြုလုပ်မီမှာပင်၊ ဝမ်ချွမ်၏ စာသည် အတန်းပြီးနောက်တွင် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်: မင်းရဲ့မှတ်စုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
ကျန့်ချီသည် ရပ်တန့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျန့်ချီ: [ မင်း နေကောင်းရဲ့လား။]
W: [ကောင်းပါတယ်]
W: [မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်လို့ပါ။]
ဤစာတစ်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန့်ချီသည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ၊ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
[ ဒါဆို မင်း နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ဦး၊ နေ့လယ်စာစားပြီးပြီလား။]
W:[ စားချင်စိတ်မရှိဘူး။]
အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကိုပင် ကျန့်ချီက ဝမ်ချွမ်၏ ထူးခြားမှုကို သတိမပြုမိပါက၊ သူသည် အလွန်အမင်း တုံးအရာကျလွန်းပေမည်။ သူ၏ခွင့်ယူခြင်းသည် ကောင်းကောင်းအနားမယူရသောကြောင့်ဟူသည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။
ဇာတ်လမ်းနှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေရင်း၊ ကျန့်ချီသည် ဤနေရာတွင် ဝမ်ချွမ်၏ အဖွားသည် ပြင်းထန်သောရောဂါတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို တစ်စွန်းတစ်စ သတိရသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်မီကုသနိုင်ခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
ပြီးခဲ့သောတစ်ခေါက် သူအအေးမိ၍ ဖျားနာစဉ်က ဝမ်ချွမ်သည် အထူးတလည် လာရောက်ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး၊ အခန်းတစ်ခန်းလုံးကိုပါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့သည်။
ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အနည်းငယ်လွန်ကဲရာဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်မလှုပ်ရှားဟုဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေမည်။ ကျန့်ချီသည် ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
[ခဏနေရင် ငါနဲ့ကျန်းယန် နေ့လယ်စာနည်းနည်းယူလာပေးရမလား။]
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ၊ ဝမ်ချွမ်သည် ဤစာကို ခုမှမြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြန်ဖြေသည်: [အင်း။]
သူသည် ယခင်ကလည်း ‘အင်း’ ဟု စာပို့ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်တတ်သော်လည်း၊ ကျန့်ချီသည် ယနေ့မှ ‘အင်း’ သည် အထူးပင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။
ကျန်းယန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ချွမ်ဆီကို အတူတူသွားကြည့်ရန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူခဲ့ပြီး၊ လမ်းတွင် မမေ့မမောပြောနေခဲ့သည်မှာ…
“ငါ BC အဆောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားဖူးတာပဲ၊ အတွင်းထဲက ဘယ်လိုပုံစံလဲမသိဘူး။ စုစုပေါင်းလေးထပ်ရှိတယ်လို့ကြားတယ်၊ BC တိုင်းက တစ်ထပ်လုံးကို လွတ်လပ်စွာခွဲဝေယူနိုင်တယ်ဆို၊ ညသန်းခေါင်မှာထပြီး အခန်းတိုင်းမှာ တစ်လှည့်စီ အိပ်ကြည့်လို့ရတာလား။”
အနီးဆုံးအကွာအဝေးမှ သီးသန့်တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသည် ကျန့်ချီကို ထိုနေ့က မကောင်းသော အမှတ်တရများကို ပြန်လည်သတိရသွားစေပြီး၊ ကျန်းယန်၏ နောက်ပြောင်စကားကို ကြားသော်လည်း မရယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုရင်ထိုးကို နောက်ဆုံးတွင် သူပြန်ယူလာခဲ့ရသည်သာ။ သူသည် တစ်ညလုံးစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ပိုကောင်းသော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ လမ်းတွင်ကောက်ရသည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ ကျောင်းသားကောင်စီသို့ ပြန်လည်အပ်နှံပါက၊ ရှောက်ဟန့်၏ စရိုက်နှင့်၊ သူ့ကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ အလွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းသည်မှာ၊ ဤရင်ထိုးသည် အတင်းအကျပ်ဝတ်ဆင်ရန်မလိုအပ်ခြင်းပင်။ ရှောက်ဟန့်က သူ့ကိုပေးခဲ့လျှင်ပင်၊ သူ၌ ရင်ထိုးကို အံဆွဲထဲသို့ ပစ်ထည့်ထားပိုင်ခွင့်ရှိ၏။ ဤကိစ္စကို ထိုသို့ရွေးချယ်၍ မေ့ဖျောက်နိုင်ပြီး၊ ရှောက်ဟန့်၏ အငွေ့အသက်များကပ်ငြိနေသော ပစ္စည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်ကို မေ့ဖျောက်နိုင်ပါက၊ သူ၏စိတ်အခြေအနေသည် အနည်းငယ်ပို၍ ကောင်းမွန်လာနိုင်ပေမည်။
တံခါးဘဲလ်သည် တတိယအကြိမ်မြည်ပြီးနောက်မှ လှုပ်ရှားမှုအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ချွမ်သည် တံခါးကိုဆွဲဖွင့်ကာ တံခါးနောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ရှည်လျားသောဆံပင်များသည် နောက်ကျောတွင် ပျံ့ကျနေကာ အချို့မှာ ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေပြီး၊ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေဟန်ရှိ၏။
နောက်ကျောမှ ပြတင်းပေါက်သည် တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားပြီး၊ မှောင်မိုက်သောအလင်းရောင်သည် သူ၏မျက်နှာကိုလည်း မှောင်မိုက်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်နေစေသည်။
သူ၏အေးစက်သော မျက်ခုံးများနှင့် နှာတံပေါ်တွင် အရိပ်မည်းများ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ သူသည် မနက်ကတည်းက ရေသောက်ထားပုံမရဘဲ၊ နှုတ်ခမ်းများသည် ခြောက်သွေ့ဖြူဖျော့နေပြီး၊ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင်လည်း သွေးကြောနီများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ကိုစောင်းကာ ကျန့်ချီနှင့် ကျန်းယန်ကို ဝင်ခွင့်ပေးပြီး၊ ခါးကိုင်းကာ အိမ်တွင်းစီးဖိနပ်အသစ်နှစ်ရံကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းယန်သည် လမ်းတွင် BC အဆောင်ကို သေချာလေ့လာမည်ဟု ပြောနေခဲ့သော်လည်း၊ မျက်စိရှေ့မှ တစ်ကိုယ်လုံးအားနည်းနွမ်းနယ်နေသော ဝမ်ချွမ်ကို မြင်သောအခါ နေရာအနှံ့လျှောက်ကြည့်ရန် စိတ်မသက်သာတော့ပေ။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို သွားဖွင့်ကာ နေရောင်ခြည်ကို အထဲသို့ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျန့်ချီသည် ထုပ်ပိုးလာသော ထမင်းဘူးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းလှည့်ကာ နေရာမှာပင်ရပ်နေသော ဝမ်ချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အများကြီးမဝယ်ခဲ့ဘူး၊ မင်း ဖြစ်သလိုလေးစားပြီး ဗိုက်ဖြည့်လိုက်။”
ထိုစကားသည် ဝမ်ချွမ်ကို လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့၏။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ‘ကျေးဇူးပဲ’ ဟုပြောပြီး၊ ပါးစပ်ထဲသို့ ထမင်းကို တစ်လုတ်ချင်းဖြည်းညင်းစွာ ခွံ့စားနေခဲ့ရာ၊ စိတ်ပါဝင်စားမှုမရှိလှပေ။
ကျန်းယန်သည် လေထုကိုပေါ့ပါးစေရန် ကြိုးစားသည့်အနေဖြင့်、 သူ၏နောက်ဆုံးစာမေးပွဲရမှတ်ကို ဝမ်ချွမ်အား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောပြနေခဲ့သည်။ အဆင့်တစ်ဆယ်ကျော်တက်သွားသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ဝမ်ချွမ်သည် မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်လှုပ်ရှားမှုမျှမပြခဲ့ပေ။ ကျန့်ချီသည် သူ၏အမူအရာကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း၊ ဝမ်ချွမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးမောနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။
ဤသို့သောမျက်နှာသည် ငေးမောနေလျှင်ပင် နားမလည်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ကြေကွဲဖွယ်အလှတစ်ခုကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။
နေ့လယ်နားချိန်သည် မကြာမီပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ကျန်းယန်သည် နောက်ထပ်အတန်းရှိသောကြောင့် အရင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ ကျန့်ချီသည်လည်း အတူတူထွက်ခွာသွားရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့ပေမယ့် ဝမ်ချွမ်က သူ့ကို အသာအယာဆွဲကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ငါနဲ့အတူ ခဏလောက်ထိုင်ပေးလို့ရမလား။”
အခန်းသည် သူရှောက်ဟန့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့စဉ်က အပြင်အဆင်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ချွမ်သည် စားပွဲကိုရှင်းလင်းပြီးနောက် တီဗီကိုဖွင့်ကာ၊ နေ့စဉ်နေ့လယ်ခင်းသတင်းများကို ထုတ်လွှင့်နေခဲ့သည်။ ကျန့်ချီသည် သူ၏ဘေးတွင်ထိုင်လျက်၊ စကားမပြောဘဲ နေနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှ ဝမ်ချွမ်သည် သူ၏နောက်ကျောမှ ဆူးချွန်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ သူ၏လုံခြုံသောထောင့်ချိုးထဲတွင် ကျုံ့ဝင်နေသော ဖြူကောင်တစ်ကောင်နှင့်တူသည်ဟု နားမလည်နိုင်စွာ ခံစားမိသည်။ သနားစရာကောင်းသော်လည်း၊ ထိုသနားစရာကောင်းမှုကို အခြားသူများအား မြင်ခွင့်မပေးပေ။
“စကားနည်းနည်း ပြောကြမလား”
ဝမ်ချွမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေမည် သို့မဟုတ် ဆက်လက်ငေးမောနေမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် တီဗီအသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏အေးစက်သော အသံသည် ပုံမှန်ထက်ပို၍ လေးနက်နေသည်ကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။ သတင်းကြေညာသံကို ကျော်လွှား၍ သူကဆိုသည်။
“ငါ့အဖွား ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။”
ကျန့်ချီသည် ဤအဖြေကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ဤအရာကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ၊ စိုးရိမ်စွာဖြင့်သာ မေးလိုက်သည်။
“ပြင်းထန်လို့လား။ ငါသိထားတာကတော့ အိမ်မှာကိစ္စရှိရင် ကျောင်းက ထွက်ခွင့်ပေးတယ်လေ။”
“အသုံးမဝင်ဘူး။”
ဝမ်ချွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အစွမ်းကုန်ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေဟန်ဖြင့်၊ ရီမုဒ်ကိုကိုင်ထားသော သူ၏လက်မောင်းသည် မထင်မရှားတစ်ချက် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် တလိမ့်လိမ့်တက်နေသော နာကျင်မှုရှိနေခဲ့သည်။
“သူမက မနေ့ညက လဲကျပြီး ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။ ဆရာဝန်က သူမက အသက်ကြီးပြီ၊ သွေးတိုးလည်းရှိတယ်၊ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့။ ငါတို့အခု ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး၊ အဖြေကိုစောင့်ရုံကလွဲရင်၊ ဘာမှကူညီလို့မရဘူး။”
“မင်း မနေ့ညက တစ်ညလုံးမနားခဲ့ဘူးမလား။”
“ငါ အိပ်မပျော်ဘူး။”
Chapter 57 ended
