[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc 8 Ch 5

ချူးဝမ်ရဲ့အခန်းက ထွက်လာပြီးနောက် အန်းကျာကျင်းဟာ တဖြည်းဖြည်း မနေနိုင် မထိုင်နိုင်ဖြစ်လာ၏။ သူနာပြုဌာနမှာ ချူးဝမ်အတွက် ညနေပိုင်းဆေးရည်သွင်းဖို့ အခွင့်အရေးကို တစ်နာရီကျော် စောင့်နေခဲ့၏။ သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုကို သတိထားမိ အောင်လုပ်ဖို့ သူ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တောင့် အစောင့်နှစ်ယောက်က အခန်းရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။ သူတို့က ဆူညံသံဖျောက် နားကြပ်တွေကို ချွတ်လိုက်ပြီး အန်းကျာကျင်းကို တားဆီးကာ ဝင်ခွင့်ရဖို့ ခွင့်ပြုချက်လိုကြောင်း အသိပေးလိုက်၏။ အန်းကျားကျင်းက ချူဝမ် အိပ်ပျော်နေတယ်ထင်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေချင်တာကြောင့် တံခါးဝမှာ စောင့်နေရင်း မေးမြန်းနိုင်ခဲ့သည်။
မင်းသား gongက အိပ်ပျော်နေတယ်လို့ ထင်ခံထားရပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အရသာကို ခံစားရင်း ဆရာဝန်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိထားသည်။
ဆေးရုံဝတ်စုံနဲ့ လူနာက သူ့အောက်က ငယ်ရွယ်တဲ့ ဆရာဝန်ကို ဖိထားပြီး သူ့ရဲ့ လေးလံထူထဲတဲ့ နီညိုရောင် လိင်တံကို ဆရာဝန်၏ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ဖင်ထဲကို ထိုးသွင်းနေသည်။

ဆရာဝန်ဟာ အသက်ရှူဖို့ ရုန်းကန်နေရပြီး သူ့ရဲ့ စိုစွတ်တဲ့ အဖြူရောင် တင်ပါးတွေက တုန်ခါနေကာ သူ့အရည်တွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့ပြီး အောက်က စောင်ကို စိုရွှဲသွားစေ၏။ ရုန်းကန်မှုကြောင့် တုန်ခါနေပြီး သူ့အရည်တွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့ကာ လူနာရဲ့ ဆေးရုံဝတ်စုံ အတော်များများကို စိုရွှဲသွားစေသည်။
ကြွယ်ဝပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အနံ့က လေထုထဲမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာတွေကို ရဲရဲနီစေ၏။
“ဝူး…”

လိင်တံကြီးက ဖင်ပေါက်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိလွယ်ရှလွယ် အစိတ်အပိုင်းဟာ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ကျဉ်တက်ပြီး ယားယံတဲ့ ခံစားမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဆရာဝန်ရဲ့ အစပိုင်းမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာဟာ အခုတော့ တဏှာစိတ်ကြောင့် နီရဲနေ၏။ သူ အသက်ရှူဖို့ ရုန်းကန်နေရပြီး ချူးဝမ်ရဲ့ ပူနွေးရှည်လျားတဲ့ အင်္ဂါကို ဆွဲထုတ်ချင်ပေမယ့်လည်း ဒီဖင်ပေါက်ကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စေဖို့လည်း စိတ်အားထက်သန်နေ၏။

ချူးဝမ်က သူ့ရဲ့ နီညိုရောင် မျက်လုံးတွေကို မှေးမှိတ်လိုက်ပြီး တားဆီးထားတဲ့ တဏှာစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဆီ ရွှေ့လိုက်သည်။ ကိုက်ရာတွေနဲ့ သွေးစတွေတောင် တွေ့နေရတဲ့ မတူညီတဲ့ အရွယ်အစားရှိတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရင်သားနှစ်ဖက်လုံးကို ဖော်ထုတ်ပြတဲ့ အင်္ကျီဖြူအောက်ပိုင်းဆီ သူ့အကြည့်တွေ ရောက်သွား၏။ နှစ်ဖက်စလုံးက ရင်သားကြွက်သားတွေဟာ ကိုက်ရာတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆရာဝန်ရဲ့ အတင်းအဓမ္မ လိုးခံထားရတဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဖင်ဝလေးဆီမှာ ရပ်တန့်သွား၏။ ပြီးနြော် သူသည် ညည်းသံတိုးတိုးလေးကို ညည်းညူလိုက်သည်။

“ဆရာ…” သူက သူ့အသံကို တမင်တကာ နှိမ့်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို ဆွဲဆောင်နေ၏။ “သိပ်ကျပ်တာပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက် သိသွားမှာ ကြောက်နေတာလား။”

ထန်ထန်ရဲ့ ပါးလျတဲ့ မျက်တောင်ရှည်လေးတွေ တုန်ခါနေသည်။ သူ့မျက်လုံးထောင့်က နီရဲနေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။ သူ၏အသက်ရှူသံက မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။ သွေးထွက်တဲ့အထိ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး ဘာအသံမှ မထွက်အောင် ထိန်းထား၏။

“ဘာလို့ ဖော်ထုတ်ခံရမှာ ကြောက်နေတာလဲ။”
ချူးဝမ်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ သူ့အောက်က ဆရာဝန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ လှုံ့ဆော်မှုရဲ့ လှိုင်းတွေက အပေါ်ကို တက်သွားပြီး သူ့အောက်က ဆရာဝန်ကို အေးစက်ပြီး ဖြူဖျော့သွားစေကာ တုန်ရီသွားစေ၏။

“မစ္စတာချူး?” တံခါးအပြင်က အန်းကျာကျင်းက နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ အော်လိုက်သည်။
သူ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ချူးဝမ်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်၊ သူက ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကိုက်ထားတဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးနဲ့ “ဆရာ… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တံခါးနဲ့ ဖိပြီး အဲ့ဒီမှာ လိုးချင်တယ်။” လို့ ပြောလိုက်၏။

သူသည် လူမမိအောင်နေချင်တဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ဆန္ဒကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး တိုးတိုးလေးနဲ့ လျှို့ဝှက်တဲ့ အချစ်ရေးတစ်ခုမှာ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပြောသည်။ သို့ပေမယ့် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရှာဖွေနေသော အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်နေသူတစ်ယောက်လို ပြုမူပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ အင်္ဂါကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဆရာဝန်၏ ဖင်တွင် ချက်ချင်းပင် စိုစွတ်နေသော အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချူးဝမ်သည် အိပ်ရာပေါ်ကနေ သူ့ ဆွဲမလိုက်ပြီးနောက် ပူပြင်းတဲ့ အရာကြီးကို အတွင်းထဲသို့ ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ “စွပ်” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။
“ဝူး…”

ထန်ထန်၏ ခြေထောက်တွေ အားပျော့သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဆွဲငင်အားကြောင့် နောက်ကို လဲကျသွား၏။ ဆရာဝန်ရဲ့ ဖင်ပေါက်ဟာ လောဘကြီးစွာနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ထိပ်ဖျားကို အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်သည်။ ဆရာဝန်သည် ဝမ်းနည်းပက်လက် ညည်းညူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေကာ သူ့မျက်မှန်တွေသည် ခပ်ပြင်းပြင်းအသက်ရှူခြင်းကြောင့် ဝေဝါးသွားသည်။

“အင်း… ဆရာက သိပ်လောဘကြီးတာပဲ။” ချူးဝမ်သည်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ စနောက်လိုချင်းပါဝင်နေသည်။ ခါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တင်ပါးဆုံကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းထိုးလိုက်၏။
“အင်း-” ထန်ထန်သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရှေ့ကို လွင့်သွားသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေဟာ နူးညံ့ပြီး အားအင်မရှိတော့ဘဲ သူ့အတွင်းထဲက မာကျောပူနွေးတဲ့ အင်္ဂါကြီးကို မှီခိုပြီး လဲကျမသွားအောင် ထိန်းထားရသည်။

ဆရာဝန်၏ မျက်မှန်များရွဲ့စောင်းနေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းမှာလည်းဖိကိုက်ထားမှုကြောင့် ရဲသွေးကြွနေ၏။သူ၏ အဖြူရောင် ဆရာဝန်ကုတ်သည် နှစ်ဦးသားချိတ်ဆက်ထားမှုကိုဖုံးကွယ်ထားသည်။လူနာသည် သူ၏စီးချက်ကျကျနှင့်အားပြင်းပြင်းလှုပ်ရှားနေသော လိင်တံကို အသုံးပြုကာ ဆရာဝန်အား အခန်းတံခါးဆီသို့လမ်းညွှန်နေသည်။

ခြေဗလာဖြင့်ခက်ခက်ခဲခဲလမ်းလျှောက်နေရပြီးသူ၏ ပေါင်မှကျဆင်းလာသော ညစ်ညမ်းရေများသည် ကြမ်းပြင်ကို ရွှဲစိုစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆရာဝန်သည် တံခါးတွင် လူနာ၏ဖိထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အသံများမဆူညံစေရန် တံခါးတွင်လက်ကိုထောက်ထားပြီး ခပ်ခွာခွာ ရပ်နေလိုက်ပြီး အသက်တိုးတိုးရှုလိုက်၏။ သူ၏ ကုတ်အဖြူသည်လဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး
အနောက်ဘက်တွင် အရည်များကြောင့်ကွက်နေသည်။

‘ဆရာ ငါမင်းရဲ့ အပျက်ဆန်တဲ့ဖင်ကိုလိုးနေတာ”
ချူးဝမ်သည် သူ၏အောက်နှတ်ခမ်းအားသပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုပြည့်နေသောမျက်လုံးများဖြင့်
“ဒါပေမယ့် အသံမထွက်စေနဲ့ ” သူသည်ဖင်သားများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းညှစ်လိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကိုကြုံ့ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုးသွင်းလိုက်၏။

လိင်တံသည် ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ကြီးမားတဲ့ ထိပ်ဖူးသည် ဖင်ပေါက်ထဲသို့ ထိုးခွဲဝင်ရောက်ကာ အတွင်းသားနုညံ့တွေကို ဆွဲဆန့်နေသည်။ ထန်ထန်၏ မျက်လုံးသည်လှန်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော ကာမအရသာကြောင့် တိတ်တဆိတ် အော်ဟစ်နေ၏။

ဇာတ်လိုက်shouသည် တံခါးကို ဆက်တိုက် ခေါက်နေသောကြောင့် ထန်ထန်သည် သစ်သားတံခါး၏ တုန်ခါမှုကို ခံစားနိုင်သည် ဇာတ်လိုက်gongရဲ့ ထိုးသွင်းမှုကြောင့် ထန်ထန်သည် အလွန်အမင်းသာယာနေလျက်။ တံခါးအပြင်က နူညံ့ေသာ ခေါ်သံသည် မရပ်သေးပေ။ သူ့၏လှုံ့ဆော်ခံထားရသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းမာလာပြီး သာယာမှု၌ နစ်မြုပ်နေကာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဆက်တိုက် ညည်းညူနေသည်။

“အား… အရမ်းကောင်းလိုက်တာ… အွန်း… အား… gong… gongရဲ့ လိင်တံက… အရမ်းကြီးတာပဲ… အွတ်… ဟား… ငါ့ကို အရမ်းကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေတာပဲ… အား… အုဟွတ်…”

ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်နေတဲ့ လိင်တံဟာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ကျောက်ခဲလို မာကျောသွားပြီး နို့ရည်လို သုတ်ရည်တွေဟာ စီးကျကာ နေရာအနှံ့ ပေကျံသွား၏။ ဆရာဝန်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက တံခါးဘောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွေးစို့နေသောနှုတ်ခမ်းများသည် နာကျင်ညည်းညူသံတွေကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူ့၏ ခြေချောင်းလေးတွေပင် ကွေးကောက်ကုန်သည်။

ဆရာဝန်၏ ညစ်ညမ်းသော အတွင်းသားများသည် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး လိင်တံကို အသည်းအသန် ညှစ်နေသည်။ သူတို့သည် ထိပ်ဖူးကို ရမက်အပြည့်ဖြင့် စုပ်ယူလိုက်သောကြောင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် သာယာမှုများစီးဆင်းသွားသည်။ ချူးဝမ်သည် တင်းကျပ်မှုကြောင့် အသက် ဝ၀ ရှူလိုက်ရ၏။ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော သာယာမှုနှင့် မငြင်းဆန်နိုင်သော လိုအပ်မှုတွေ တိုးပွားလာသည်။

သူ့၏ လည်စိမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံ တိုးတိုးဖြင့် “ဆရာ… ကျွန်တော်… ပြီးတော့မယ်…” လက်တွေသည် နီရဲရောင်ရန်းနေသော တင်ပါးအား ဆုပ်ကိုင်ထားပြံး ခါးသည် ရမ်းခါနေပြီး ကြီးမားသောအသားချောင်းကြီးသည် ညစ်ညမ်းသည့် အတွင်းသားထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ထိုးသွင်းနေ၏။

ဆရာဝန်သည် ညည်းညူလိုက်ပြီး တံခါးဘောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အန်ကျားကျင်း၏ ချိုသာသော အသံသည်မတိတ်သေးပေ။ ချူးဝမ်သည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဖင်ပေါက်ကို ရက်စက်စွာထိုးသွင်းတော့၏။

ညှဉ်းပန်းခံထားရပြီး နီရဲနေတဲ့ ဖင်ပေါက်သည် တင်းကျပ်သွားပြီး ကွန်ဒုံးတစ်ခုလို လိင်တံအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားသည်။ ချူးဝမ်၏ ထကြွနေသော လိင်တံသည် ဖောင်းကားလာပြီးလျင်မြန်စွာ ကြီးမားသောထိပ်ဖူးကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးသွင်းလိုက်၏။ အလွန်ပူသော သုတ်ရည်များအူနံရံသို့ ပန်းလိုက်သောအခါ ဆရာဝန်သည်လည်း တုန်ရီသွားပြီး အရည်ကြည်များကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဆရာထန်…” ချူးဝမ်ရဲ့ ကျေနပ်အားရသော အသက်ရှူသံ တိုးဝင်သွားပြီး အားနဲ့မာန်နှင့်ဆက်တိုက် ထိုးသွင်းနေသောကြောင့် ဆရာဝန်သည် အသက်ကို ခပ်မြန်မြန် ရှူနေရ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ နစ်မြုပ်နေသော လိင်တံသည် မပျော့သွားသည့်အပြင် ပိုတောင် ကြီးလာသေးသည်။

“ကျွန်တော်… ဆီးသွားချင်တယ်… ဆရာ…”

စကားသံအဆုံးမှာ ဖောင်းကားနေသော လိင်တံသည် တုန်ခါသွားပြီး သုတ်ရည်ထက် ပိုများသော ပူနွေးသည့် ဆီးရည်များသည် ဖင်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာသည်။ ဆီးရည်များ စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ နွေးထွေးသော ခံစားချက်သည် တိုးဝင်လာ၏။ ဆရာဝန်သည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးတွင် အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဆရာဝန်၏မျက်မှန်သည် ဝေဝါးနေပြီး အရင်က အေးစက်နေခဲ့သော မျက်နှာသည် အခုတွင်တော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာ၏။ သူသည် ချူဝမ်၏ လက်မောင်းထဲတွင် အားအင်မရှိစွာ လဲလျောင်းနေရသည်။

ချူးဝမ်သည် ဆီးသွားပြီးနောက် ကျေနပ်သွားသော ကျားသစ်တစ်ကောင်လို သက်သာရာရသွားပြီး သူ့၏ အုံထူသော ခေါင်းကို ဆရာဝန်၏ လည်ပင်းတွင် မြှုပ်နှံထားကာ နမ်းရှုံ့နေ၏။

“ချူး…”

ချူးဝမ်ဟာ ဆရာဝန်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညှပ်ရိုးပေါ်၌ အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ အသံကြောင့် သူ၏ အတွေးများသည် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားရ၏။ သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး လျှာကို သပ်လိုက်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဒေါသ အနည်းငယ် ရောကာ “ထွက်သွားစမ်း!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်၌ အန်ကျာကျင်း၏ နူးညံ့သော အသံသည် ရုတ်ခြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အစောင့်များက သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထွက်ပြေးသွားခြင်းလား မသေချာပေ။

သေလုမျောပါး ခံစားခဲ့ရခြင်းမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် ထန်ထန်သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်ရင်း မိမိ၏ အခြေအနေကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်လျက် ရှိသည်။

သူ၏ အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီသည် ညစ်ညမ်းသော အရည်များဖြင့် စွန်းထင်းလျက် တစ်ထည်လုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းထား၏။ နို့သီးခေါင်းများသည် ထောင်မတ်နေပြီး သွားရာများအား ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ကြွက်သားပါးပါးဖြင့် ဝန်းရံထားသော သူ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် သုံးလသားအရွယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ဆင်တူနေ၏။

ဟာကွာ၊ ငါ အလုပ်သွားရဦးမှာကို

စူးရှသော အနံ့သည် ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး သွေးနံ့အနည်းငယ်နှင့် ရောယှက်နေပြီး မျက်နှာရဲစေသော နှလုံးခုန်မြန်စေသည့် ရနံ့တစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်လျက် ရှိသည်။

ထန်ထန်သည် ပြုတ်ကျသွားသော မျက်မှန်ကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ချူးဝမ်၏ ဖက်ထားခြင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် အားထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖင်ဝမှ ကြီးမားသော လိင်တံသည် “ပြွတ်” ခနဲထွက်လာ၏။ ညစ်ညမ်းသော အပေါက်သည် လိင်တံကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။အဆီးအတား မရှိသည်နှင့်အမျှ အရည်များသည် စိမ့်ထွက်လာတော့၏။

အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဆရာဝန်သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလျက် စီးထားသော လည်စည်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျက် ရှိသည်။ ချူးဝမ်၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ဒဏ်ရာသည် ကြာမြင့်စွာကပင် ပွင့်ထွက်နေပြီး သွေးများဖြင့် ပိတ်စကို စိုရွှဲနေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သွေး အလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ ဆရာဝန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံး အားအင်ကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။ ဆရာဝန်သည် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီဖြင့် သူ့ကို ပြစ်လိုက်သောအခါ သူ မြင်လိုက်ရသော နောက်ဆုံးအရာမှာ အဖြူရောင် ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အပြစ်ကင်းစွာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ချူးဝမ်သည် သူ၏ ညစ်ပတ်သော အဝတ်အစားများကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆရာဝန်သည် သူ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆေးရုံခန်းမှ လှမ်းထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ အိုး… သူ၏ ခြေထောက်များ မတုန်ရီခဲ့ပါက အတော်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါမည် ဖြစ်၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သူသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ တိုးတိမ်သော ရယ်မောသံသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး သာမန်လူတစ်ဦး၌ မတွေ့ရနိုင်သော ရူးသွပ်မှုတစ်မျိုးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။တံခါးဝရှိ ကိုယ်ရံတော်များသည် ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်နေကြပြီး ပို၍ကြည့်ရန် ကြောက်ရွံ့ကာ ဆရာဝန်ကို တားဆီးသင့်မသင့် မသေချာဖြစ်နေကြသည်။တုံ့ဆိုင်းနေမှုကြောင့် ဆရာဝန်သည် လျင်မြန်စွာ လှမ်းထွက်သွားနိုင်ခဲ့၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော်များသည် တတိယမြောက်သခင်လေး၏ ရူးသွပ်သောအသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တင်းမာသွားသည်။

ချူးဝမ်၏ ရယ်မောသံ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူသည် ခြေဖျားဖြင့် ချေမှုန့်ထားသော လည်စည်းကို ကောက်ယူကာ လျှောကျသွားသည်ကို ကြည့်နေ၏။ သူသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ “ငါ့ရဲ့ နှင်းဆီလေး၊ မင်းက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်ကြိုက်သော ဒေါက်တာထန်တွင် မနှစ်မြို့သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ သူသည် လူတိုင်းကို ရှောင်ရှားကာ သူ့ရုံးခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ဗီရိုများကို မွှေနှောက်ကာ မဖွင့်ရသေးသော ဆေးရည်အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မဆိုင်းမတွ သူသည် ဗိုက်ထဲတွင် သုတ်များ ပြည့်နေသည်ကြောင့် ရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
ရုံးခန်းတွင် မည်သူ၏ စအိုကိုဆေးကြောသော ဆေးကျန်ခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။ ၎င်းသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထန်ထန်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

တတိယထပ်သည် အမြဲတမ်း ဇိမ်ခံအထူးခန်းဧရိယာဖြစ်ပြီး အခန်းတိုင်းတွင် သီးသန့်ရေချိုးခန်း ပါရှိ၏။ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများနှင့် မိသားစုဝင်များ အဆင်ပြေစေရန်အတွက် အများသုံးအိမ်သာတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုနေရာသည် များသောအားဖြင့် လူမစည်ကားပေ။

အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တရုတ်ပြည်သို့ ပြန်လာသော ဗင်းဆင့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် တိတ်ဆိတ်သော တတိယထပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဝမ်းနည်းကြောင်းပြရန် လက်ဆောင်များ သယ်ဆောင်လာသော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို နေခဲ့ရန် လက်အချက်ပြပြီးနောက် သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာလိုအပ်ချက်များကို ဖြေရှင်းရန် အိမ်သာထဲသို့ဝင်သွားသည်။

သူ၏ ခြေသံများသည် လုံးဝမကြားရသလောက် တိတ်ဆိတ်သည်။ သို့သော် သူဝင်လိုက်ပြီး ဆီးမသွားရသေးခင်မှာပင် အခန်းကပ်လျက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညည်းသံနိမ့်နိမ့်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။
ဇစ်ကို ဆွဲနေသော ဗင်းဆင့်၏ လက်သည် ထိုသူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးသင့်မပေးသင့် မသေချာသောကြောင့် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သို့သော် သူဆုံးဖြတ်နိုင်ခါနီးတွင် ရေစီးသံများကြားမှ အခန်းကပ်လျက်မှ လူ၏ မခံမရပ်နိုင်သော ညည်းသံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။
“Mmmh… Aaah…”

ဘေးခန်းမှ ဆရာဝန်သည် မျက်လုံးအောက်နားတွင် အနီရောင်သန်းနေပြီး သူ၏ ဖင်အတွင်းသို့ ဆေးထည့်ကာ ထိုသို့ နှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခု စီးထွက်လာသော အရည်သည် သူ၏ အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီးနောက် ထွက်လာသော အရည်များနှင့် ရောနေသော ကြည်လင်သော ရေပင်။

လေထဲတွင် သင်းပျံ့နေသော ပိုးသတ်ဆေးရနံ့သည် အခန်းကန့်မှ လွင့်ပျံ့လာသော ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချိုမြသော ရနံ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ အာရုံကြောများကို ရစ်ပတ်ကာ အနီးအနားရှိသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော တဏှာစိတ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်၏။

ဗင်းဆင့်၏ လည်ပင်းမှာလှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် တူနေသည်။ သူသည် သူ့လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။ သူသည် ဘေးခန်းမှ ပြင်းထန်သောအသက်ရှူသံများကို နားထောင်နေပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီအောက်မှ ဖောင်းကားနေသော အရာသည် အထူးခြားဆုံးဖြစ်သည်။
အခန်းကန့်အတွင်းမှ လူ၏အသံသည် နားထောင်လို့ကောင်းပြီး သူ၏ ညည်းသံများသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။ အထူးသဖြင့် ဗင်းဆင့်၏ သွေးကို ဆူပွက်စေသော နောက်ဆုံးအသံမြင့် ညည်းသံဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရေစီးသံများ ရုတ်တရက် တိတ်သွားသည်။ ဗင်းဆင့်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နက်ပြာရောင် မျက်လုံးများ မှောင်မည်းသွား၏။ သူသည် တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်ကာ အခန်းကန့်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ နာရီအိတ်အတွင်းမှ ပါးလွှာသော ဓားရှည်လေး ထုတ်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသော တံခါးကို ဖြတ်လိုက်သည်။

အရာတစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခပ်ရေးရေးအသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ဗင်းဆင့်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာ ရေချိုးခန်းထဲတွင်၊ မဖွယ်မရာပြုမူကာ ညည်းနေသော လူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်တက်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘောင်မပါသော မျက်မှန်ကို တပ်ကာ နှာတံပေါ်တွင် ပညာရှင်ဆန်ဆန် ရှိနေ၏။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် ပါးလွှာသော အနီရောင်အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုက ဆွဲဆောင်မှုအနည်းငယ်ကို ပေါင်းထည့်ထားသည်။

ဆရာဝန်သည် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လျက် အိမ်သာပေါ်တွင် မောဟိုက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ဗင်းဆင့်၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး သူသည် အံ့အားသင့်စွာ ငေးမောနေ၏။ အခြားလက်တစ်ဖက်သည် သူ့နောက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်… သူလား… သူ့ကိုယ်သူ အာသာဖြေတာလား။

ဘယ်လောက်တောင် မဖွယ်မရာနိုင်လိုက်တာလဲ…
ဗင်းဆင့်သည် သူ၏ အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်၏။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံချိန်တွင် အပြစ်အနာအဆာမရှိလုနီးပါးရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပြသခဲ့သည့် ကံဆိုးရှာသော ဆရာဝန်ကို တပ်မက်သော စိတ်ဆန္ဒရှိကြောင်း သူ မငြင်းခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဗင်းဆင့်၏ ဆန္ဒများကို အပြင်းထန်ဆုံး လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တဲ့ ရေသူထီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။ သူ၏ အသံကို နားထောင်ရုံဖြင့် ဗင်းဆင့် ကောလာရစ်ချ်၏ လိင်တံပင် နာကျင်လာနိုင်သည်။

ဗင်းဆင့် စဉ်းစားနေစဉ်တွင် ထန်ထန်သည်လည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကပြားလူမျိုး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ နက်နဲသော မျက်နှာအင်္ဂါရပ်များ၊ အနည်းငယ် ရှည်လျားသော ဆံပင်များ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေ၏။ အသွင်အပြင်မှ အပြုအမူအထိ သူသည် ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင်…
ထန်ထန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်နေ၏။ သူသည် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးကာ သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပါ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရုပ်ရည်ချောမောသော ကပြားအမျိုးသားသည် သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ သူ၏ ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် ဆရာဝန်ဘက်သို့ လှည့်သွားပြီး ဗြိတိသျှလေယူလေသိမ်းဖြင့် “ဆရာ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ထစေတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟင်?

ထန်ထန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မသ်မသာဖြစ်လာ၏။ဤနေရာတွင် အခြေအနေတင်းမာနေစဉ် အခြားတစ်ဖက်တွင် အန်ကျာကျင်းသည် ထွက်သွားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် အိမ်ရှိပစ္စည်းအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အသက်ပြင်းပြင်းရှု၍ ထိုင်ကာ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးရင်း ပို၍ ဒေါသထွက်လာ၏။

ဘာလို့လဲ!! ဘာလို့ ချူးဝမ်က ထန်ထန်ကိုပဲ မြင်တာလဲ?!
ဘာလို့ လူတိုင်းက သူ့ကိုပဲ ကြိုက်နေကြတာလဲ?!
ဒေါက်တာထန်! ဒေါက်တာထန်!!
ငါက သူ့ထက် အများကြီး သာတယ်!

အန်ကျားကျင်းသည် ပါးစပ်အတွင်းပိုင်းကို ကိုက်ထားသောကြောင့် သွေးများပင် စို့ထွက်လာသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်သည် အသက်ရှူမှန်မှန်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရသောကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပျက်စီးနေသော အပုံအကြားတွင်ရှိသော မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ အကြံတစ်ခု ရောက်လာ၏။

(သန်းနှစ်ဆယ်၊ သူ့ကို ပျောက်သွားအောင်လုပ် [ဓာတ်ပုံ])

အန်ကျာကျင်းသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏ လက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်သည် သကြားလုံးပုံသဏ္ဌာန် ကြော်ငြာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကာ သူ၏ နှလုံးသားသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ခုန်နေသည်။

ကွန်ပျူတာမှ အချက်ပြသံမြည်လာသည်နှင့် အန်ကျားကျင်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်၏။
(မင်း ငါ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ရင်းနှီးပြီးသားလား?)
အန်ကျားကျင်းသည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ (ဟုတ်ကဲ့၊ အလုပ်ရှင်ဆီက သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ သွေး တစ်ထောင်မီလီလီတာ၊ ဘယ်ကိစ္စနဲ့မှ မထိတွေ့ထားဘူး။)
(အိုကေ။)

တိကျသော အဖြေကြောင့် အန်ကျာကျင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားပြီး သွေးထုတ်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် အနည်းငယ် လွန်ကဲသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထန်ထန်နှင့် ချူးဝမ်တို့ အချင်းချင်း ခံစားချက်များ မဖြစ်ပေါ်လာမီ ထိုလူကို ရှင်းပစ်ရန် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းပင်။

မိသားစုဆရာဝန်သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး အန်ကျားကျင်း၏ ဖခင်ကိုလည်း အကြောင်းကြားခဲ့၏။ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အန်ကျားကျင်း၏ ဖခင်သည် ဒေါသတကြီး ဝင်လာကာ အန်ကျာကျင်းကို တွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုများ စတင်ခဲ့သည်။

“အန်ကျားကျင်း၊ မင်းက တကယ်ကို လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်လိုက်တာပဲ! ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ မင်း အဲဒီ…ကို ဖိတ်ခဲ့တာလား…?” အန်ကျားကျင်း၏ ဖခင်သည် ထိုမိစ္ဆာကောင်အကြောင်း ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တုန်ယင်သွားပြီး စကားစရပ်သွား၏။ သူသည် သက်ပြင်းချကာ “မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်း သူ့ကို ခေါ်ဖို့လိုတယ်လို့ ထင်မှာလဲ?” ဟု ပြောသည်။

သူ၏ ဖခင်၏ နူးညံ့သွားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ အန်ကျာကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ့လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် သူ ဆေးရုံတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ၊ ချူးဝမ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့မှုနှင့် ယနေ့ သူ၏ ခက်ခဲသော အခြေအနေများအပါအဝင် အားလုံးကို ပြန်ပြောပြသည်။

“အဖေ၊ အဖေ့လည်း ဘာမှန်းမသိဘူး…” အန်ကျာကျင်းသည် သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် “ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး မှားသွားတာပါ၊ ပြီးတော့ သူတို့က လူမြင်ကွင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် မဟုတ်ခဲ့ရင် ဒီလောက်ထိ ကြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဆေးရုံမှာ အထီးကျန်ဆန်ဆန် ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။

အန်ကျာကျင်း၏ ဖခင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချူဝမ်နှင့် ထန်ထန့်အကြောင်းကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ အန်ကျာကျင်းက ဆက်ပြောသည်၊ “ဒါ့အပြင် ချူးဝမ်က ထန်ထန်ကို ကျွန်တော့်ကို ဆက်ဆံတာနဲ့ မတူဘဲ ဆက်ဆံတယ်။ ချူးဝမ်က သူ့အပေါ် ခံစားချက်တွေ မဖြစ်ပေါ်လာခင်မှာ အခွင့်ကောင်းယူပြီး အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ရှင်းပစ်ချင်တယ်။ အဲဒါက အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းပဲ။”

သူ၏ စင်ကျယ်သောသမင်မျက်လုံးများသည် မလိုမုန်းထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး “ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ချူးဝမ်ရဲ့ အဖော်ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်တာ” ဟု ပြောလိုက်၏။

ဒေသခံဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတွင် လတ်ဆတ်သော သွေးများနှင့် အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများသည် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေကာ အိမ်ကြီးကို နီရဲစေသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ အိပ်ခန်းမကြီးတွင် အမျိုးသားပိုင်ရှင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။ သူ၏ သွားများသည် လည်ပင်းပေါ်တွင် ထောက်ထားသော မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားသွားကြောင့် တုန်ခါနေပြီး သွေးစက်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။ သူ့ဘဝကို ထိန်းချုပ်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ့ကို သတ်တော့မည့်အချိန်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါနေသော ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ စကားအနည်းငယ် ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဖုန်းကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“အိုး၊ တောင်းပန်ပါတယ်..တောင်းပန်ပါတယ်~” သူ၏ အသံသည် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် “ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဘဝကူးမယ့် အချိန်ကို ကျွန်တော် နောက်ကျသွားစေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်
ပိုင်ရှင်အမျိုးသားသည် လည်ပင်းတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း သတိမေ့သွားသည်။ သူသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ယွီဇီရှု သည် ဓားမြှောင်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အရောင်တောက်တောက်အရည်များသည် သူ၏ မျက်နှာနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပေကျံသွားသည်။ သွေးစွန်းနေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူသည် လျှာဖျားဖြင့် သွေးစွန်းနေသော အရာများကို လျက်လိုက်၏။

ယွီဇီရှု သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲ စုတ်လုံးကိုထုတ်ကာ အခွံခွာ၍ ငုံလိုက်ပြီးနောက် မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်သည်။ “ဟွန့်း……..အရသာမရှိဘူး…”

Arc 8 Ch 5 end