[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc-8 Chapter-6

“Sir, မင်း ငါ့ကို ထန်အောင် လုပ်နေတာပဲ” ကပြားအမျိုးသားက လေးနက်စွာပြောလာသည်။

ဆရာဝန်က သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကာ အံ့ကြိတ်မိကာ အင်္ကျီဖြူဖြူတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုတ်ကိုင်လိုက်မိ၏။ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှသောလက်များသည် ပေါင်ဒါ တချို့ဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။

ဘောင်မဲ့မျက်မှန်အောက်မှ ဆရာဝန်သည် အကြည့်များသည် တမင်ရှောင်လွှဲနေပုံရကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲနေလေ၏။

ဗင်းဆင့်၏ ချီတုံချတုံ အကြည့်များသည် ကော်လာဆီသို့ ဝမ်းနည်းစွာ တရွေ့ရွေ့ ရောက်နေကာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆရာဝန်ကိုကြည့်ရသည်မှာ သူသည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ယောက်လို မထင်ရ‌သော်လည်း သူ့တွင် ဖြူစင်မှုနဲ့ ဆွဲဆောင်မှု  ချောမွေ့စွာ ရောနှောနေသကဲ့သို့ပင် တစ်ခုကိုတစ်ခုက အားဖြည့်ပေးနေလေ၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်။”

ဆရာဝန်သည် မျက်လွှာချလိုက်ကာ နှိမ့်ချစွာ တောင်းပန်လေသည်။
စိတ်ရင်းမှန်ကို မြင်နေရသဖြင့် ဗင်းဆင့်၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားသယောင်ရှိ၏။

“ဒေါက်တာ”

ဗင်းဆင့်၏ ကြည်ပြာရောင်မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျက်သရေရှိလှသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာလေသည်။

သူ့ဘောင်းဘီအောက်ရှိ ဖောင်းနေတဲ့နေရာသည် အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေလျက်ရှိ၏။ သူသည် အ၀တ်အစားများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကွယ်ထားသော  တန်တန်အား စိုက်ကြည့်၍ သူ့ဆန္ဒကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖော်ပြလိုက်သည်။

“တောင်းပန်မယ့်အစား မင်းတာဝန်ယူပေးတာက ပိုအသုံးဝင်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် ထင်မိတယ်”

ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်ရှိ နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့် တပ်ကာ  အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကောင်းမွန်စွာ ၀တ်ဆင်ထားသော  အမျိုးသားသည် သူ၏ လွှမ်းမိုးလိုသော အော်ရာကို မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေ။

ကြွေပြားပေါ်သို့ ထိုအမျိုးသား၏ လည်သာရှူးဖိနပ်သံသည် စီးချက်ညီညီ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိကာ သူသည် ထန်ထန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ ဆရာဝန်သည် ဆက်ဖြစ်လာတော့မည့် အရာများကို ကြို၍ပင် ခန့်မှန်းနိုင်၏။

တန်ထန်၏ စိတ်ထဲရှိသတိပေးခေါင်းလောင်းသံ ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာသည်။

သူသည် သူ့ဘောင်းဘီကို အလျင်စလို ဆွဲတင်လိုက်ကာ ထိုလူ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာနှင့် လက်အိတ်ဝတ်ထားသော လက်တစ်ဖက်က သူ့လည်ပင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အိမ်သာပေါ်ကို နောက်ပြန်လှဲချလိုက်၏။

” ဒေါက်တာ”

ဗင်းဆင့်သည် လက်ကိုရွှေ့ကာ ထန်ထန်၏လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ ထန်ထန်၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကြည့်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထန်ထန်၏ပါးပြင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဘောင်မဲ့ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ ဆရာဝန်၏မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

ဗင်းဆင့်သည် ထန်ထန်ကို ငုံ့ကာကြည့်ရင်း ထန်ထန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို  လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။

” လိမ်လိမ်မာမာနေလေ၊ ကိုယ် မကြမ်းတမ်းချင်ဘူး”

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဗင်းဆင့်၏ သက်တော်စောင့်များသည် သူတို့ကို တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြည့်နေစေရန် ညွှန်ကြားသော မက်ဆေ့ခ်ျအား ရရှိခဲ့‌လေသည်။
အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း၊ သူတို့သည်  ခေါင်းဆောင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေကာ မေးပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

….

“အား…အား…”

အနက်ရောင် စကျင်ကျောင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားတွင် ဘေစင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းအချို့ ပြန့်ကျဲနေကာ အဖြူရောင် ကုတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

ဆရာဝန်ငယ်သည် သူ၏အဝတ်အစားများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်ရှိ မှန်ထံသို့ ထိသည့်တိုင်အောင် ခြေလှမ်းများကို ဆက်နောက်ဆုတ်ကာ ခြေထောက်များသည်လည်း တုန်ရီနေ၏။

ကပြားအမျိုးသားသည် ဒူးထောက်ကာ လက်အိတ် ဝတ်ထားသော အခြားလက်တစ်ဖက်သည် ဒေါက်တာ၏ ကောင်းကောင်းအသုံးပြုထားပြီး ဖြစ်သော  ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အနည်းငယ်အေးနေသော လက်အိတ်သည်လည်း ဆရာဝန်၏ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းပူနွေးလာပြီး ပူနွေးနေသော အတွင်းသားလေးများကို တစ်လက်မ မကျန် ပွတ်သပ်ကာ စူးစမ်းနေလေည်။

ရောင်ရမ်းနေသော ဖင်ပေါက်လေးသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်ကာ တောက်ပနေသကဲ့သို့ရှိ၏။
၎င်း၏ ချိုမြိန်သော အပေါက်လေးသည် ထိုလူ၏လက်အား ချက်ချင်းပင် စုပ်ယူထားလေတော့သည်။

ဗင်းဆင့်၏ မျက်လုံးများသည် ဆရာဝန်လေး၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဤမျှ ပြင်းထန်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အံ့သြသွားရသည်။

မက်မွန်မှည့်လေးကဲ့သို့ ဆရာဝန်၏တင်ပါးဖြူဖြူပေါ်၏ အလယ်တွင် လက်ချောင်းများကို တပ်မက်စွာ စားသုံးနေသော ဆရာဝန်လေး၏စအိုအပေါက်သည် နီရဲကာ ရောင်ကိုင်းနေ၏။

ဗင်းဆင့်သည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က နှင်းဆီဖြူကို တစ်လှည့် သူ့လက်ကို လောဘတကြီး စုပ်ယူထားသော ဖင်ပေါက်လေးကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

“နေ.. နေဦး
ဘာလုပ်မို့လဲ?”

ထန်ထန်၏ အသံသည် ခြောက်ကပ်နေပြီး  ရေချိုးခန်းထဲတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ အတင်းအကြပ်တိုက်ခိုက်ခံရတော့မည်ကို လက်မခံနိုင်ပုံပင်။

“နှင်းဆီဖြူက မင်းနဲ့လိုက်တယ်။”

ဗင်းဆင့်သည် ပြောရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကော့တတ်သွားသည် ဆိုရုံလောက် ပြုံးလာသည်။

ဆူးများ မရှိသော နှင်းဆီဖြူ၏ ရိုးတံသည် တစ်ရစ်ချင်း တစ်ရစ်ချင်း ဒေါက်တာ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော ဖင်ပေါက်လေးထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဗင်းဆင့်သည် အလှဆင်သော သဘောမျိုးဖြင့်သာ ထိုနှင်းဆီဖြူကို တပ်ဆင်ခဲ့သည်ဖြစ်ကာ နှင်းဆီဖြူသည် ဆူးများ မရှိသော်လည်း ရိုးတံ၏ ကြမ်းတမ်းသော အစွန်းများကမူ ရှိနေဆဲပင်။

ကြမ်းတမ်းသော ရိုးတံသည် ရောင်ရမ်းနေသော အပေါက်အတွင်း တိုးဝင်သွားကာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အစွန်းများသည် နာကျင်စေပြီး သည်းမခံနိုင်တော့သောကြောင့် အံကြိတ်မိသွား၏။

ထန်ထန် ၏ အသက်ရှုသံများ လျင်မြန်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်လည်း အနည်းငယ် တုန်ခါလာကာ

“အား… မလုပ်ပါနဲ့… ကျေးဇူးပြုပြီး…”

သူ ငြင်းချင်သော်လည်း နှင်းဆီဖြူ ရိုးတံသည် အရင်းမှ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ အထိမခံနိုင်သော နေရာလေးကို ဖိချေလိုက်လိုက်သဖြင့်  ထန်ထန်အား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကာ အော်ဟစ်မိသွားစေသည်။

“အား……”

သူသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီး သုတ်ရည်အနည်းငယ်ကို မထုတ်လွှတ်မီ သူ၏ ညီလေးသည် ခဏတာ တုန်ရီနေလေ၏။

ဖင်ပေါက်လေးထဲတွင် နှင်းဆီဖြူ၏ ရိုးတံ နစ်မြုပ်လျက် နှင်းဆီဖြူသည် ဖင်ပေါက်လေးပေါ်တွင် ပွင့်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ အရည်များသည် ဖြူဖွေးသော ပွင့်ချပ်များကို စိုစွတ်နေလေသည်။

ပွင့်ချပ်များသည် သုတ်ရည်ပျစ်ပျစ်များ၏ အလေးချိန်ကို မခံနိုင်ဘဲ သုတ်ရည်စက်ကလေးများသည် ချောမွတ်သော အသွင်အပြင်ဖြင့် မြေပေါ်သို့ကျဆင်းသွား၏။

မှန်ကို မှီထားသော အလှလေးသည် တုန်ယင်နေ၏။

ခြေထောက်များကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် လှပသော ဖင်တုံးလေးများ၏ အလယ်တွင် ရောင်ရမ်းနေသော အပေါက်လေးတစ်ခုသည် ထင်ရှားလာသည်။ ပြီးတော့… နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့်သည် ထို‌အပေါက်လေးထဲ၌ နစ်မြုပ်လျက်ပင်။

ဘယ်လောက်တောင်လှလိုက်သလဲ…

ဗင်းဆင့်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည် သူသည် နှင်းဆီပန်းကို ဆွဲထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်ပစ်ချလိုက်၏။
ထို့နောက် ခါးပတ်အား ဖြုတ်ကာ အတွင်းခံအောက်ရှိ ကြီးမားသော လီးကြီးကို ထုတ်ဖော်လာသည်။

ညစ်ညမ်းဝတ္ထုထဲတွင်ပင် စံတင်ထားလောက်သင့်သည့် အရွယ်အစား။ သွေးကြောများ ပြိုင်းပြိုင်းထနေကာ နှစ်အောင်စထက်ပင် ပိုပြီး လေးလံပုံ ပေါ်၏။

ဆရာဝန်သည် ဤကဲ့သို့ အကြမ်းဖက်ခံရမည်ကို မလိုလားသကဲ့သို့ အံကြိတ်လိုက်မိသည်။

ဗင်းဆင့်သည် သူ၏ အဝတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ဆိုဒ်မှာ ခြင်္သေ့နှင့် ကြောင်ကလေးလို ဖြစ်နေသော်လည်း ထန်ထန်သည် ရုတ်တရက် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဗင်းဆင့်ဆီသို့ ခွန်အားရှိသမျှဖြင့် တိုးဝင်လိုက်၏။

ဆရာဝန်လေးသည် သူ၏ခွန်အားတွေ အကုန်နီးပါးသုံးခဲ့ပေမဲ့  ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားသော ဗင်းဆင့်သည် ထန်ထန်၏ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်လိုက်သည်။ ဗင်းဆင့်၏ ကြည်ပြာရောင်မျက်လုံးများသည် ဆရာဝန်၏ အသက်မဲ့သော အမူအရာကို  ကြည့်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခြေကျင်းဝတ်ကို အားဖြင့် အောက်သို့ ပြန်ချစေကာ ထန်ထန်အား အတင်းဆွဲလှန်လိုက်၏။

ကြီးမားလှသော အသားချောင်းကြီးသည် သူ၏တင်းကျပ်သော အပေါက်ကလေးထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ တိုးဝင်လာသည်။

“အား!!”

ထန်ထန် အော်ဟစ်ကာ သူ့အသံက တုန်ယင်လာ၏။

“မလုပ်ပါနဲ့… ကျေးဇူးပြုပြီး..”

ထန်ထန် ပြောလို့မပြီးခင်မှာတင်၊သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ လောင်မြိုက်နေတဲ့ လီးကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အူလမ်းကြောင်းကိုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းတိုးဝင်လာပြီး နောက်ဆုံး စွပ်ကနဲ မြည်သွားကာ အတွင်းသို့ အပြည့်အ၀ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

“အား!!!”

ထန်ထန်သည် အော်လိုက်ကာ သူ့မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားရင်း သူ့နှလုံးသားသည် လေးလံနေ၏။
သူသည် ရုန်းကန်နေရင်း သူ၏ ဖင်ပေါက်လေးဖြင့် ကြီးမားပြီး မာကျောသော လီးကြီးအား ညှစ်လိုက်မိသည်။

ဗင်းဆင့်သည် အတော်လေး သဘောကျမိသွား၏။

သန့်ရှင်းနေသော ဖင်ပေါက်လေးသည် နူးညံ့နေပြီး သိသိသာသာ တင်းကျပ်နေသည်။  ဖင်ပေါက်ဝလေးနှင့် တင်းကျပ်သော လမ်းကြောင်းသည် ပါးစပ်ပေါက်‌လေးကဲ့သို့ပင် သူ့လီးကြီးအား တင်းကျပ်စွာ ဆွဲညှစ်ထား၏။

သို့သော်.. ရောင်ရမ်းနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးသည် မကြာသေးမီကမှ ဆရာဝန်ကို လိုးရတာ ဖြစ်ခဲ့မည်။ ထိုအတွေးကြောင့် ဗင်းဆင့်သည် ရုတ်တရက် မကျေမနပ်ဖြစ်သွား၏။

သူသည် ထန်ထန်၏ ခါးအား ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်သွင်းကာ လိုးတော့သည်။

ထိုယောက်ျား၏ အားသည် အစကတည်းကပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လေသည်၊ တံဆိပ်ခတ်ထားသော သံကဲ့သို့ မာကျောနေသော လီးကြီးသည် ဖင်ပေါက်လေးကို အရူးအမူး လိုးသွင်းတော့၏။

အသားချောင်းကြီးသည် နူးညံ့သောအတွင်းသားကို ပွတ်တိုက်သွားရာ သုတ်ဂလင်းရှိ တစ်သျှူးများပင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

“ဝူး..အား…အား… အရမ်းနာတယ်…”

ထန်ထန်သည် စကားကိုပင် ပြီးဆုံးသည်ထိ မပြောနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။
ဗင်းဆင့်၏ တွန်းအားများသည် ပြင်းထန်လွန်းလှ၏။ ဖင်ပေါက်လေးသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုတစ်ခုကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရပြီး ထိုကဲ့သို့ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ကြမ်းတင်းလှသော ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တစွပ်စွပ်ဖြင့် အသံမြည်နေလေတော့သည်။

” ဒေါက်တာရဲ့ဖင်လေးက ကျပ်လှချည်လား၊
ကိုယ့် လီးကြီးကို တအား စုပ်နေတော့တာပဲ”

Vincent သည် သူ၏ သန်မာသော တင်ပါး ကြွက်သားများကို စည်းချက်ညီညီ လှုပ်ရှားကာ  ထန်ထန်၏ ဖင်လေးထဲသို့ မဆုတ်မနစ် ဖိသွင်းလိုက်သည်

ထန်ထန်ကနာကျင်စွာ ညည်းညူရင်း ရင်ဘတ်တွင်လည်း ကိုက်ရာများပြည့်နေလေတော့၏။

” ကျေးဇူးပြုပြီး …
လွှတ်… ဟင့်…. လွှတ်ပေးပါ”

ဒေါက်တာ၏ အေးစက်သော မျက်နှာသည် ရှက်စိတ်ဖြင့် နီရဲနေသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မတရားဆက်တိုက် ထိုးသွင်းခံနေရလေသည်။ ဘောင်မဲ့ မျက်မှန်နောက်တွင် ဒေါက်တာ၏ ရောင်စုံမျက်ဆံများသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီမှ အကြမ်းဖက်ခံနေ ရသောကြောင့် ရမ္မက်များနှင့် အရှက်တရားရောပြွမ်းနေလေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့အား သစ္စာဖောက်ကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် အရည်များ ပိုထွက်လာလေ၏။

ဗင်းဆင့်သည် ဖင်ပေါက်လေး ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ယောင်ကိုင်းနေသော ဖင်တုံးလေးများနှင့် ကောင်းကောင်း စုပ်ယူတတ်သော ဖင်ပေါက်ကလေးသည် သူ့လီးကြီးအားပို၍ပင် ဆွဲမထုတ်ချင်အောင် လုပ်နေလေသည်။

သူ့အသက်ရှူသံများပင် မမှန်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်

“ဒေါက်တာ၊ ကိုယ့်ကို မုဒိမ်းကျင့်နေတဲ့လူဆီကနေ အသနားခံနေတာလား။”

သူသည် အရှိန် ပိုပြင်းလိုက်သည်။
ဒေါက်တာ၏ ဖင်တုံးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ့လီးကြီးကို ဒေါက်တာ၏ အပျက်ပေါက်လေးထဲအား အားကြိုးမာန်တက် ဖိသွင်းလိုက်၏။ လီးကြီးသည် အထဲတွင် ပို၍ပင် ကြီးလာသယောင်ရှိသည်။

“မရဘူး…ကိုယ် မင်းကို မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး ”

“မင်းရဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့ အပေါက်လေးကို ကွဲပြဲသွားတဲ့အထိ ကိုယ် လိုးခွဲပစ်မှာ၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုယ့် သုတ်ရည်တွေ ဖြည့်ပြီး မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကိုတောင်မစိနိုင်တော့ဘဲ မင်းရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ဆွဲဆောင်ဖို့ အချိန်မရတော့တဲ့အထိကို အမြဲလိုးနေမှာ”

ဗင်းဆင့်သည် လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်သွားသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော တစ်ဖက်အလွှာကို ခွာချလိုက်သည်။ သူ့မှာ အခု ကျန်တာအားလုံးက စွဲလမ်းမှုပင်။ ကြီးမားသောလီးကြီးသည် ဖင်လေးထဲသို့  တင်းကျပ်စွာ တိုးဝင်၍ ပါးစပ်ကလေးကဲ့သို့ပင်ဘစုပ်ယူအားကောင်းသော အပေါက်ကလေးအား အတင်းလိုးနေလေ၏။

နာကျင်မှုနှင့် သာယာမှုသည် ရောနေကာ ထန်ထန်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသားကုန် ငိုကြွေးတော့‌သည်။

ထန်ထန်သေးငယ်သောလီးလေးသည် အကြိမ်အနည်းငယ်တုန်ခါကာ အရည်များပင်ဘထွက်မလာနိုင်တော့ချေ။ ရောင်ရမ်းနေသော ဖင်ပေါက်လေးတစ်ခုလုံးသည် တုန်ယင်နေပြီး ကြီးမားသော လီးကြီးကို အဝင်အထွက် ပိုအဆင်ပြေစေရန်သာ အရည်တချို့များ စိမ့်ထွက်လာ၏။

“ကိုယ့်ကို ကိုင်ထား။”

ဗင်းဆင့်၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် လိုချင်တပ်မက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ့လက်များသည် ဒေါက်တာ၏ ကွေးထားသော ခြေထောက်များကို သူ့ခါးတွင် ချိတ်စေကာ ဒေါက်တာအား ပင့်ချီ၏။

ထန်ထန်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကပြားအမျိုးသား၏လည်ပင်းတွင် အလိုလို ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ မျက်မှန်နောက်ရှိ သူ့မျက်လုံးများသည် မှုန်မှိုင်းနေပြီး အာရုံစူးစိုက်မှုလည်းညမရှိတော့ချေ။ သူသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

ဗင်းဆင့်သည် ဖင်ပေါက်လေး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် တုန်ခါမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့လီးကြီးကိုလည်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ အတင်း ထိုးသွင်းလိုက်၏။

လီးကြီးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း ကပ်ပယ်ဘောများသည်လည်း ဖင်တုံးလေးများကို စည်းချက်ညီစွာ သွားရိုက်လေတော့သည်။
သူသည်  ဖြစ်နိုင်ရင် ဘောများကိုပါ ဖင်ပေါက်လေးအတွင်းသို့ ဖြည့်သွင်းပြီး အရသာခံကြည့်ချင်လေ၏။

“ဝူး.. အား…”

တန်ထန်၏ အေးစက်သော မျက်နှာသည် ရမ္မက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မောဟိုက်မှုကို မရပ်တန့်နိုင်ပေ။ သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပွင့်လန်းနေသော ဘိန်းပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အချစ်အမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ဖြူစင်သော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အလှတရားသည် ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဗင်းဆင့်သည် သူ့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့တင်ပါးကြွက်သားတွေသည် လှုပ်ရှားနေကာ ထိုးသွင်းနေလေသည်။
သူသည်ခေါင်းငုံ့ပြီး ဆရာဝန်နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေအား အရူးအမူးစုပ်ယူလေတော့၏။

ကြီးမားသော အသားချောင်းကြီးသည် လမ်းကြောင်းအတွင်း တိုးဝင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း အပျက်ဆန်လှသောအပေါက်ကလေးမှ တပ်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နူးညံ့သည့် အတွင်းသားများသည် လိမ့်ကာ လိမ့်ကာ ပါလာလေသည်။

ဗင်းဆင့်သည် ခံနိုင်ရည်ကောင်းလေသည်။ သူသည် ‌ဒေါက်တာအား မတရား ထိုးသွင်းနေစဉ်တွင်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပုံ မပေါ်ပင်။

သူ့အရှိန်သည် ပို၍ပင် တိုးလာလေသည်၊ သူ၏ တွန်းအားများသည်လည်း ပိုပြင်းထန်လာ၏။ ဆရာဝန်က ဒီနေ့လေးတင်ပဲ သူ့အပျိုစင်ကို ဆုံးသွားခြင်းပင်။

ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စကေးကို သူ မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း?

မကြာခင်မှာပင် ထိုလူသည် နမ်းရင်း သူ့လျှာကိုပါ ကိုက်လိုက်သောကြောင့် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

“ဝူး…”

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ပါးစပ်သည် အလွန်ခံစားရ ကောင်းနေလေ၏။

ဗင်းဆင့်သည် ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဒီနိုင်ငံကို ပြန်လာခြင်းသည် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ပိုပို၍ ခံစားလာရသည်။

နူးညံ့သော လျှာကို ကိုက်၍ စုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ထိုးသွင်းကာ တပ်မက်ဖွယ် အပေါက်အတွင်း တိုးဝင်သွားကာ ဒေါက်တာ၏ ထိလွယ်ရှလွယ်သော နေရာတိုင်းကို ကြိတ်ချေပစ်လိုက်၏။ ဆရာဝန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံးလုံးလျားလျား ကစားခံနေရကာ မျက်ဖြူပင် ဆိုက်၍ ပေါင်များမှာလည်း တုန်ယင်နေတော့သည်။

ဖင်ပေါက်ကလေး၏ အတွင်းနံရံများသည် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်လာပြီး လီးကြီးကို အရူးအမူး စုပ်ယူ‌နေလေ၏။ ရောင်ရမ်းနေသော အသားချောင်းကြီးကို ပါးစပ်ပေါက်ကလေးများကဲ့သို့ ဖင်ပေါက်ဝလေးသည် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ယူထားလေသည်။ ဖင်ပေါက်ဝလေးသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်ကာ စေးကပ်သောအရည်များကို ထုတ်လွှတ်၍ မုဒိမ်းကျင့်နေသူအား ရွှဲရွှဲစိုစေကာ အတွင်းသို့ အပြင်းအထန် ထိုးဖောက်သွားစေ၏။

“ဝူ!”

ဗင်းဆင့်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဒေါက်တာ၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကာ အသားအိစပ်နေသော တင်ပါးများကို ညှစ်လိုက်သည်။  ဖင်ပေါက်လေးမှသည် အရည်များ အများအပြားထွက်လာပြီး အကြိမ်သုံးလေးရာလောက်အထိ ဆက်လက် ထိုးသွင်းခံနေရဆဲပင်။

ပြင်းထန်သော ထိုးသွင်းမှုကြောင့် ဒေါက်တာ၏ ဦးခေါင်းသည် မူးနောက်လာနေသည်။ သူ သေခါနီးပြီဟု ခံစားလိုက်မိချိန်၌ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက လီးကြီးက ရုတ်တရက် ဖောင်းလာပြီး  ပူနေတဲ့ သုတ်ရည်များသည် ဒေါက်တာ၏ အတွင်းနံရံများအတွင်းသို့ ဖြန်းလိုက်ကာ ဒေါက်တာသည် မျက်ရည်များပင် စီးကျလာလေ၏။

“ဝူး…”

ထန်ထန်၏လျှာပင် တုန်ခါနေကာ အော်သံများသည် သူ့လည်ချောင်းထဲ၌ ပြန်တစ်သွားသလိုပင်။

ဗင်းဆင့်သည် ဒေါက်တာ၏ လျှာကို လွှတ်ကာ  အနည်းငယ် ဟိန်းဟောက်လိုက်မိပြီး သူ၏ တင်ပါးများကို ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်၏။ သူသည် ဒေါက်တာ၏ အပျက်ဆန်လှသော အပေါက်လေးထဲသို့ သူ၏ သုတ်ရည်ပျစ်မျစ်များ အားလုံးကို ကျွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဝူး….”

ထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားပြီး အူနံရံများဆီသို့ အရည်များ စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ချောက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ပင်  နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ သာယာမှု‌တွေက ဆက်ပြီး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

နောက်ဆုံး သုတ်ရည်စီးကြောင်း အရှိန်ပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ထန်ထန် သည် သူ၏ ဖောင်းကားလာနေသော ဗိုက်ကလေးအား အနည်းငယ် တွေဝေကာ ကြည့်နေမိသည်။ တစ်နေ့ထဲတွင် လူနှစ်ယောက်၏ အတင်းအဓမ္မမုဒိမ်းကျင့်ခံရခြင်းနှင့် ဗိုက်ထဲတွင် သုတ်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသည်အထိ အဖြည့်ခံရခြင်းသည် သူ့အား စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေစေ၏။

ဗင်းဆင့်သည် ဒေါက်တာ၏ နှာခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းလိုက်သည်။ မူလ၌ သူသည် ထိုအခိုက်အတန့်လေးကို အမြတ်တနိုးနှင့် ဒေါက်တာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီခဲ့ချင်သော်လည်း သူ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ပြည်တွင်းပြည်ပမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသော လူမည်းတပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် ချူဝမ်နှင့် သဘောတူညီသည့်အချိန်သည် နီးကပ်လာနေကာ မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ ရှိ၍ မဖြစ်ပေ။ သူနှင့် ချူဝမ်တို့ တွေ့ဆုံရန် အချိန်ရောက်ပြီပင် ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နိုင်ငံတွင်းနှင့် နိုင်ငံပြင်ပရှိ မာဖီးယားဂိုဏ်းများကို ပစ်မှတ်ထားရန် အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်၏။

“တောင်းပန်ပါတယ် ဘေဘီ”

ဗင်းဆင့်က သူ့ဆံပင်တွေကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းလိုက်ပြီး သူ့၏ပျင်းရိနေသောအသံသည် ကျေနပ်မှုဖြင့်ပြည့်နေလေသည်။

“မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်!
မင်း လိမ်လိမ်မာမာနေပြီး ဒီမှာ ကိုယ့်ကို စောင့်နေမလား”

သူ့ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် ထန်ထန်အား စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“နာရီဝက်ကြာရင် ကိုယ် မင်းကို လာခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြမယ်”

ဆရာဝန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ချောမောသောလူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်သကဲ့သို့ ငြီးငွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်ရင်း ဗင်းဆင့်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။ သူက စိုစွတ်နေသော လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ထန်ထန်အား အနမ်းကို ပေးပြီးကာ စိတ်ချလက်ချ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ကြာသော်…

သက်တော်စောင့်များသည် ခေါင်းပင် မဖော်ရဲကြချေ။
ဗင်းဆင့်၏ ကြည်ပြာရောင် မျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်နေလေ၏။ သူလက်ထဲတွင် အဝတ်အစားအသစ်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကိုင်ထားကာ ဒေါသကြောင့် မေးရိုးပင် ထင်းလာသည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် မည်သူမှ မရှိတော့ပေ။

သိပ်ကောင်းတယ်!

Arc-8
Chapter -6 End