[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc8 Ch16

ခွဲစိတ်မှု ခံယူပြီးနောက် ယွီဇီရှုသည် ICU တွင် နှစ်ရက်ကြာ စောင့်ကြည့်မှုခံယူရန် လိုအပ်သည်။ ဆရာဝန်ဖြစ်သော ထန်ထန်သည် သူ၏ တာဝန်ချိန် ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ICU သို့ အကူအညီပေးရန် ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့၏။ထိုသည်မှာ  ဒေါက်တာထန်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စများကို လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ တာဝန်များနှင့် ရောနှောခဲ့သည့်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ယွီဇီရှု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသန်မာမှုကြောင့် သူသည် ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ပထမဆုံး ညနေပိုင်းတွင် နိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်ပေ။ အောက်ဆီဂျင်မျက်နှာဖုံးသည် တပ်ဆင်ထားရဆဲပင်။ သူ၏ အနက်ရောင် တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် အရောင်အနည်းငယ် မှိန်သွားသော်လည်း အားအင်ပြည့်ဝစွာဖြင့် လုံခြုံစွာရှိနေသောဒေါက်တာတန်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထန်ထန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရန် အကြံပေးသော်လည်း ယွီဇီရှုသည် နားမထောင်ပေ။ သူသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ရရှိထားခြင်း ရှိမရှိ အတည်ပြုရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူ့ကို ခေါင်းမာမာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော ထန်ထန်သည် ယွီဇီရှု၏ နားရွက်အနားသို့ ကပ်ကာ သူသည် အန္တရာယ်ကင်းပြီး ကောင်းစွာ အနားယူသင့်ကြောင်း တိုးတိုးပြောလိုက်၏။ ယွီဇီရှုသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဆေးသွင်းထားသော dripမှ တဖြည်းဖြည်း စီးကျသော အသံများနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းပြ မျဉ်းများသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ လူနာ၏ တည်ငြိမ်သော အခြေအနေကို ညွှန်ပြနေ၏ ။သို့သော် ICU ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထန်ထန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်မထားဘဲ တစ်ညလုံး သူ့အိပ်စက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်ရက်များတွင် ယွီဇီရှုသည် သတိကောင်းကောင်းမလည်သေးဘဲ မကြာခဏ အိပ်ပျော်လိုက် နိုးလာလိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လျော့နည်းသွားရန် တစ်ပတ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့၏။ ICU မှ သာမန် အခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ဆရာဝန်များသည် သူတို့၏ တာဝန်ချိန်များ ပြီးဆုံးသောအခါ သူ့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူ အလုပ်များသောအခါ ထိုလူနှစ်ဦးကို ထို နှာဘူးလေးကို ဂရုစိုက်ရန် ပြောခဲ့သည်။

ယွီဇီရှု၏ အသက်ကို လိုချင်သူများ အလွန်များပြားခဲ့ပြီး ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့သည် ဘာစကားမပြောသော်လည်း ဆရာဝန်၏ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော်… ထိုအရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးသည် ဂရုစိုက်မှုတွင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်ပြီး ယွီဇီရှုသည် သူတို့၏ ပြုစုခြင်းကို  အလိုမရှိပေ။ လူနာနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများကြား အပြန်အလှန် မုန်းတီးမှုသည် သေနိုင်လောက်သည်အထိ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့၏။ သူတို့သည် အရင်ကကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် လက်နက်များကို ထုတ်ပြခြင်း မပြုတော့ပေ။

သို့သော် ထိုလက်ဖက်စိမ်းကောင်ကို လက်စားချေရန် အချိန်ရောက်လာသောအခါ ထိုဦးလေးနှစ်ယောက်သည် သနားကြင်နာမှု ကင်းမဲ့ခဲ့သည်။

ယခုလည်း ထိုနည်းတူပင် ထန်ထန်သည် သူ၏ အလုပ် ပြီးစီးပြီးနောက် ယွီဇီရှုကို ကြည့်ရှုရန် သွားသောအခါ အခန်းတွင်းလေထုကြောင့် တန့်သွားခဲ့သည်။ အခန်းတွင်း၌ ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စတိတ်နှင့် ဝိုင်နီကို စားသောက်နေကြသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်နေရာမှ စားဖိုမှူးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း စတိတ်သည် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကင်ထားပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သွေးအလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးထားသောကြောင့် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ယွီဇီရှုသည် ခွေးပေါက်ကလေးကဲ့သို့ မျက်လုံးများဖြင့် ထိုအရသာရှိသော အစားအစာကို ငေးကြည့်နေသည်။

ထန်ထန်: “…”

ကောင်းပြီလေ၊ သူတို့သည် သူတို့၏ အစားအစာကို နှစ်သက်စွာ စားသုံးနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် ထိုအရသာရှိသော အစားအစာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြည်းစမ်းရင်း စကားပြောနေဆိုခဲ့သည်။ ငွေရောင်ခက်ရင်းနှင့်ဓါးသည် အသားကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး စတိတ်၏ မျက်နှာပြင်သည် ကြွပ်ရွပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ငွေရောင် ခက်ရင်းနှင့်ဓါးသည် အသားကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး စတိတ်၏ မျက်နှာပြင်သည် ကြွပ်ရွပြီး မွှေးကြိုင်ကာ ငရုတ်ကောင်းနက်၏ အရသာဖြင့် ကြွယ်ဝသည်။ အသားကို အနည်းငယ်သာ ကျက်အောင် ချက်ပြုတ်ထားသောကြောင့် ဖြတ်တောက်မှုတိုင်းတွင် အရည်များသည် လျှံထွက်နေ၏။

“Gulp”

ထန်ထန်သည် ထိုကလေးစုတ်လေး တံတွေးမျိုချသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို မတတ်သာစွာ ခါလိုက်ရင်း သူက “ကောင်းပြီလေ၊ မြန်မြန် စားလိုက်တော့။ သူ့ကို နောက်ထပ် မစနဲ့တော့” ဟု ပြောလိုက်၏။

ချူးဝမ်သည် စတိတ်ကို အားရပါးရ စားသောက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများသည် ဆော့စ်အနည်းငယ်ကို သပ်ယူနေသည်။ သူ၏ လျှာသည် တောက်ပနေပြီး စိုစွတ်သော အစအနများကို ချန်ထားခဲ့၏။ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှည်လျားသော မျက်လုံးများဖြင့် သူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြကာ “ကောင်းပြီ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဗင်းဆင့်သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို လက်သုတ်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်နီခွက်ကို ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ဝိုင်နီ၏  ရနံ့ဖျော့ဖျော့သည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။

ယွီဇီရှု: “…”
ယွီဇီရှုသည် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဦးလေးနှစ်ယောက် စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ညည်းညူကာ ထို့နောက် သနားစရာကောင်းစွာ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ထန်ထန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ထန်သည် သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး အလုပ်များနေသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ခေါ်ထုတ်ကာ ယွီဇီရှုကို ဂရုစိုက်ရန် အလှည့်ကျ တာဝန်ယူလိုက်၏။ ဤကာလအတွင်း ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် အဆုံးသတ်တော့မည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး အမှန်တွင် သူတို့သည် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။ အခန်းတွင်းရှိ အပြုအမူအားလုံးသည် ဆရာဝန်များ အလုပ်ပြီးဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို ပြေစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်၏။

ကောင်းပြီလေ… ထိုရူးနေသော ခွေးကလေးကို အနည်းငယ် စနောက်ရန်လည်းဖြစ်သည်။

“ကိုကိုတို့ သွားတော့မယ်နော် baby”
ချူးဝမ်သည် တိုးတိုးပြောကာ ဆရာဝန်၏ မျက်နှာကို ပင့်မြှောက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်ခါထပ်ခါ နမ်းကာ ထွက်ခွာသွားခါနီးတွင် လျှာဖြင့်ပင် စနောက်လိုက်သည်။ ဗင်းဆင့်သည်လည်း ဆရာဝန်၏ လှပပြီး သွယ်လျသော လက်ကို နမ်းကာ ကိုက်ရာအမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့လိုဟန်ဖြင့် အာဒမ်ပန်းသီးသည် ခဏတာ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ထိန်းထားလိုက်၏။

တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထန်ထန်သည် အသက်မှန်မှန်ရှုရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ ယွီဇီရှု၏ မျက်လုံးများသည် မနာလိုမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး သူ့ကို မကျေနပ်ကြောင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုနေသည်။

“ကောကော”

ထန်ထန်သည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွား၏။ သူသည် အရည်လဲ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို သုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ဆေးရုံကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ?”

ယွီဇီရှု၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ပါးပြင်ကို ဖောင်းလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ကောအနားကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကတည်းက မကပ်ရဘူး!” ဟု ပြောလိုက်၏။ သူ၏ သေးငယ်သော မျက်လုံးများသည် သူ၏ “ကောကော” ဆီသို့ အမြဲ လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။

ထန်ထန်၏ နားရွက်များသည် ပို၍ နီရဲလာ၏။ သူသည် မျက်ခုံးများကို ကြုံ့လိုက်ပြီး “အခုထိ ချုပ်ရိုးတွေ မဖယ်ရသေးဘူး၊ မင်း ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွီဇီရှု၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် သူ့ကို အဆက်မပြတ် ငိုယိုညည်းညူစေရန်၊ သူ၏ အပေါက်ကို ထိုးနှက်ပြီး သူ၏  အူများကို ဖြည့်တင်းရန် တွေးနေ၏။

သူသည် ဤသို့စိတ်ကူးယဉ် ပြီးဖြစ်သော်လည်း လက်ဖက်စိမ်း ယွီသည် ပါးပြင်ကို ဖောင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဆရာဝန်ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုသနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်သည်  ကလေးကြီး၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မလွဲမသွေ လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားအား ဆွဲဆောင်နေလျက်။

ထန်ထန်သည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သို့သော်  ယွီဇီရှုသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ညင်သာစွာ လှုပ်ခါပြီး ညည်းညူကာ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာများ ပြုလုပ်နေ၏။

“ကောကော.  …. ကျွန်တော် အရမ်း နေရခက်နေတယ်။ ကောကော…ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်မလား?” သူသည် ဆရာဝန်၏ နှုတ်ခမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆွဲဆောင်နေသည်၊ “ကောကော… ခဏလေးပဲ စုပ်ပေးပါလား… ခဏလေးပဲ…”

ထန်ထန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး  မျက်လုံးများသည် ခဏတာ တုန်ယင်သွား၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ယွီဇီရှု၏ သနားစရာကောင်းသော “ကောကော” ဟုခေါ်ဆိုနေမှုကို လိုက်လျောလိုက်သည်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ယွီဇီရှု၏ ရှောင်လွှဲမရသော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် လူနာ၏ ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက်ရှက်ရွံ့သွား၏။ အဝတ်၏ လျော့ရဲသော အကာအကွယ်မပါဘဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီအတွင်းရှိ ထင်ရှားသော အဖုအထစ်သည်  ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်သည် အရည်များ စိမ့်ထွက်နေကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။

မှိုပွင့်ကဲ့သို့သော လိင်တံထိပ်ကို မြင်ပြီးနောက် ထန်ထန်သည် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ လိင်တံတစ်ခုလုံး ပေါ်လာပါက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထန်ထန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ  မှိုပွင့်ကဲ့သို့သော လိင်တံထိပ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများသည် လုံးဝန်းသော ထိပ်ကို ရစ်ပတ်ကာ သုတ်ရည်အနည်းငယ်ကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူလိုက်၏။ နူးညံ့သော လျှာသည်လည်း ဆီးထွက်ပေါက်ကို  လျက်လိုက်သည်။

ယွီဇီရှုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ဗိုက်သားများ တင်းမာသွားသည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ထိုသာယာမှုအား ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သာယာမှုသည် ပြင်းထန်သော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သာယာမှုဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်သည် ဤသို့ဆန္ဒအလျောက် ပြုလုပ်သည်ဟူသော အတွေးကပင် ယွီဇီရှု၏ နှလုံးသားငယ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်စေ၏။ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူသည် ဆရာဝန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သုက်လွှတ်လိုက်မိသည်။

အလွန် ရှက်ဖို့ကောင်းတာဘဲ!

ယွီဇီရှု၏ လိင်တံသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် မဟုတ်ပေ။ ထူးဆန်းသော အရသာမရှိဘဲ  ယောက်ျားဆန်သောဟော်မုန်းများနှင့် သုက်ရည်၏ ထူးခြားသော သော အနံ့စူးစူးသာ ရှိ၏။ သို့သော် ဤထူးခြားသော ယောက်ျားဆန်ခြင်း၏ အနံ့သည် စိတ်ကြွစေသော ဆေးနှင့် ဆင်တူသောကြောင့် ထန်ထန်ကို ပို၍ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်လာပြီး သူ၏ ဖင်ပေါက်ကို တင်းတင်းညှစ်ထားစေသည်။

Mmm… အရသာရှိလိုက်တာ။

ဆရာဝန်သည် လူနာ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ခေါင်းကို တင်ကာ  မှိုပွင့်ကဲ့သို့သော လိင်တံထိပ်ကို စုပ်နေသောကြောင့် တံတွေးများသည် မေးစေ့မှ စီးကျကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ၏ အနားစွန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စိုစွတ်စေ၏။ ထိုလူငယ်သည်  အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆရာဝန်ကို သူ၏ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ကာ သူ၏ ကြီးမားသော လိင်တံကို ကောင်းစွာ စုပ်ပေးရန် အမိန့်ပေးနေသည်။

ဆရာဝန်သည် နာခံစွာဖြင့် မှိုပွင့်ပုံစံ လိင်တံထိပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်၏။ နီညိုရောင် ကြီးမားသော လိင်တံသည် “ဖပ်” ဟု အသံမြည်ကာ ဆရာဝန်၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် ဆရာဝန်၏ မျက်နှာကို  အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လူနာ၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် သူသည် လိင်တံကို စုပ်ယူရန် စတင်ကြိုးစားတော့၏။

ကျော့ရှင်းပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် အနက်ရောင် အမွေးများရှိသော နေရာထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး ဆရာဝန်သည် ထိုအသားချောင်းကို ကျွမ်းကျင်မှုမရှိဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ စုပ်ယူနေသောကြောင့် လူနာသည် ခပ်တိုးတိုးညည်းညူသည်။ သူ၏ အာဒမ်ပန်းသီးသည် သာယာမှုမှုကြောင့် လှုပ်ခါသွား၏။

ယွီဇီရှုသည် ခြေထောက်များကို ဖြဲကားကာ ဆရာဝန် သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် ခေါင်းကို မြှုပ်ကာ စုပ်ယူနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။  နူးညံ့သော လျှာသည် လိင်တံထိပ်ရှိ အကြောင်းများကို လျက်နေပြီး ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်ကို ပို၍ နက်နက် စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေ၏။

ဆရာဝန်သည် လျင်မြန်စွာ သင်ယူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ လိင်တံတစ်ခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ မမျိုချနိုင်ခင် အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။ မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသော်လည်း လူနာ၏မထိန်းချုပ်နိုင်သော  ညည်းညူသံများကို ကြားသောအခါ  သူ၏ နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ထူးဆန်းသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု ခံစားချက်တစ်ခု တက်လာ၏။

“အွန်း.. ကောကော… ကောကောက အရမ်း မိုက်တာပဲ… အား…”

ယွီဇီရှု၏ ညည်းညူသံများသည် ခံနေရသူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး  နားထောင်နေသော ဆရာဝန်ကို ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့စေ၏။ ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိဖြင့် ခေါ်နေစဉ် သူသည် တင်ပါးဆုံရိုးကို လှုပ်ရှားကာ အသားချောင်းကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထန်ထန်၏ ခေါင်းကို  ဖိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ထန်ထန်သည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟကာ ထူထဲကာ ရှည်လျားသော လိင်တံကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်၏။ တံတွေးများသည် နေရာတိုင်းတွင် စီးကျနေပြီး သူသည် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ယွီဇီရှုကို တစ်ခါတစ်ရံ ခိုးကြည့်လိုက်၏။ မသိစိတ်ကြောင့် သူသည် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သောအခါ ယွီဇီရှုကို အလွန်အမင်း သာယာမှုကိုခံစားရစေသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံသည် မြန်ဆန်လာပြီး ပို၍ မြန်မြန် လှုပ်ရှားလိုသော်လည်း ဒဏ်ရာမှ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ထန်ထန်သည် သူ့ကို လှုပ်ရှားခြင်းမှ အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ပြီး ထိုထိန်းမရသော ကြီးမားသော အရာကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရန်၊ သူ၏ တင်းကျပ်သော လည်ချောင်းကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ လူနာသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ ဆရာဝန်သည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ရုန်းကန်နေရပြီး ကြီးမားသော အသားချောင်းသည် သူ၏ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ကွဲအက်လုနီးပါးအထိ ဆွဲဆန့်ထား၏။ သူ၏ လည်ချောင်းသည် အနည်းငယ် နာကျင်လာသော်လည်း ထိုအသားချောင်းသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့် သူသည် အရှိန်မြှင့်ကာ လိင်တံထိပ်ကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ စုပ်ကာ သူ၏ သွယ်လျဖြူဖွေးသည့် လက်ဖြင့် ဘောနှစ်လုံးကို ကစားနေ၏။ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ အားအင်အကုန်သုံးကာ ထိုသို့လှုံ့ဆော်မှုများသည် လူနာကို မကြာမီ သုက်လွှတ်စေရန် ဆုတောင်းနေသည်။

လူနာ၏ အသက်ရှူသံသည် တန့်သွားပြီး သာယာမှုကြောင့် လေးလံစွာ အသက်ရှူနေပြီး အသားချောင်းသည် ပိုကြီးလာကာ ဆရာဝန်၏ ပါးစပ်ကို ပြည့်သွားစေ၏။ အသက်ရှူရခြင်းသည် အနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်။

လိင်တံသည် တဒုတ်ဒုတ် တုန်ခါနေပြီး သုက်လွှတ်ခါနီးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဆရာဝန်၏ လည်ချောင်းသည် တုန်ယင်နေကာ ကြီးမားသော လိင်တံကို အားဖြင့် စုပ်ယူနေသည်။ လူနာသည် ကျိန်ဆဲကာ ဆရာဝန်၏ ခေါင်းကို အားဖြင့် ဖိထားပြီး ငါးခြောက်ကြိမ်ခန့် ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးသွင်းကာ လိင်တံကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ သူသည် ဆရာဝန်၏ ဖြူဖျော့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး သေးငယ်သော ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကာ သုက်လွှတ်လိုက်သည်။

ပူနွေးသော အရည်သည် ဆရာဝန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး သုတ်ရည်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဘောင်မပါသည့် မျက်မှန်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ နီရဲသော ပါးစပ်သည် သုက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ သေးငယ်သော လျှာသည်  လှုပ်ရှားကာ ထူထဲသော သုတ်ရည်များကို အလွန် စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြသော နည်းလမ်းဖြင့် မွှေနှောက်နေသည်။

ယွီဇီရှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ လိင်တံကို လွှတ်လိုက်၏။ သူသည် သုတ်ရည်ကြောင့် တွေဝေနေဆဲဖြစ်သော ဆရာဝန်စီသို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ လက်သုံးလေးကြိမ် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူသည် ဆရာဝန်၏ အပေါ်ပိုင်းအဝတ်အစားကို ဆွဲချွတ်ကာ ပခုံးကို ကိုက်ပြီး သွေးကို လောဘကြီးစွာစုပ်ယူနေသည်။

“အွန်း….”

ထန်ထန်သည် နာကျင်စွာ ညည်းညူကာ ယွီဇီရှု သည် ခွဲစိတ်မှု ခံယူထားရကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ သူသည် ယွီဇီရှု၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်ပြီး “ညစ်ပတ်တယ်… မစုပ်နဲ့” ဟု ပြောလိုက်၏။

ထန်ထန်၏ ကန့်ကွက်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ယွီဇီရှုသည် စိမ့်ထွက်နေသော သွေးကို လောဘကြီးစွာ ဆက်လက် စုပ်ယူနေသည်။ ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးအားလုံး စုပ်ယူပြီးသည်အထိ သူ၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွား၏။ သူသည်  ကိုက်ရာကို လျက်လိုက်သည်။

ဆက်၍ကိုက်ရန် မလိုလားသော ယွီဇီရှုသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို မကျေမနပ်ဖြင့် လျက်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် မီးလျှံများကဲ့သို့ ဆရာဝန်၏ ဘောင်းဘီဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် “ကောကော ကျွန်တော် လျက်ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။

ဆရာဝန် မငြင်းဆန်နိုင်ခင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထန်ထန်သည် ဒဏ်ရာ ပွင့်သွားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် အားဖြင့် မရုန်းကန်ရဲပေ။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရပြီး လူနာသည် သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်၏။

ဖောင်းကြွသော တင်ပါးများနှင့် တစ်ဝက်ခန့် ထောင်မတ်နေသော လိင်တံငယ်ကို ဖြူဖွေးသော ချည်သားအတွင်းခံဘောင်းဘီဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်။ ယွီဇီရှုသည် ဆရာဝန်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထန်ထန်သည် သူ့ကို မကြည့်လိုသောကြောင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်၏။
“ကောကော ကောကောက မာနေတာပဲ…”

ယွီဇီရှု၏ တခစ်ခစ်ရယ်သံသည် ထန်ထန်ကို ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့စေသည်။ အေးစက်သော မျက်နှာသည် ယခု နီရဲလာပြီး သူသည် ချည်သားအတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သောကြောင့် သေးငယ်ကာ ဖြူဖွေးသည့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ဤသေးငယ်သော လိင်တံသည် နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းကာ စိုစွတ်မှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။ အမှန်စင်စစ် ဆရာဝန်၏ လိင်တံသည် သေးငယ်သည်မဟုတ်သော်လည်း မြည်းကောင်ကြီး သုံးကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံလောက်သည်ဟု မထင်ရပေ။

ထန်ထန်ကို မော့ကြည့်ရင်း ယွီဇီရှုသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လျှာဖြင့် လိင်တံကို စနောက်စွာ လျက်လိုက်သောကြောင့် သေးငယ်သော လိင်တံသည် တုန်ယင်ကာ အရည်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ကောကောရဲ့ ဖင်က အရမ်း ညစ်ညမ်းတာပဲပဲ၊ ကောကောရဲ့ လိင်တံလည်း အတူတူဘဲ…” ယွီဇီရှုသည် သေးငယ်သော လိင်တံကို ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ စုပ်ယူကာ မျိုချရင်း တိုးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “Tsk… လျက်လိုက်တာနဲ့တင် အရည်တွေ အများကြီးပဲ”

“အွန့်… အိုး…”

ထန်ထန်၏ ပေါင်များသည် တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်များသည် သာယာမှုကြောင့် နီရဲလာသည်။ သူသည် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး အသံထွက်ရန် ငြင်းဆန်နေ၏။ ယွီဇီရှု၏ စုပ်ယူမှုသည် ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ ထန်ထန်သည် ညည်းညူခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေပြီးအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် ချူးဝမ်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။

“အိုး… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဒီမှာ?” ထိုလူသည် စူးစမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထန်၏ ခေါင်းသည် မူးဝေသွားပြီး သေးငယ်သော လိင်တံသည် တုန်ယင်ကာ ယွီဇီရှု၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်သွားသည်။ ယွီဇီရှုသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ ကျေနပ်စွာ မျိုချလိုက်သည်။

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ထန်ထန်သည် အသက်ရှူ၍ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့ ပြန်မလာသေးဘဲ အသံ၏ အရင်းအမြစ်မှာ မသဲကွဲပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အလုပ်များသော အချိန်ဇယားမှ ခဏတာ အနားယူရန် ခိုးထွက်လာသော ထိုလူနှစ်ဦးသည် စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသော ညစ်ညမ်းသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ခံစားနေရသည်။

“ကျစ်, ဒီလိုလုပ်နေရင်း အသက်ရှူမဝမှာ မကြောက်ဘူးလား?” ချူးဝမ်သည် ခပ်ချဥ်ချဉ် လေသံဖြင့် Aircon ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ဗင်းဆင့်သည် သူ၏ လည်စည်းကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး လက်မှတ်ထိုးရန် အသုံးပြုသော ရွှေရောင်ဘောပင်ကို ချကာ အခန်းတွင်း၌ ချစ်ခင်စွာ ရစ်ပတ်နေသော ချစ်သူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးပြာများတွင် ချဉ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

ယွီဇီရှု သည် ပန်းရောင် လိင်တံငယ်ကို သန့်ရှင်းစေရန် လျက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ နံရံကပ်မီးအိမ်ကို ကြည့်ရင်း “ငါ ဆန္ဒရှိတယ်” ဟု တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာကို ထန်ထန်၏ ဗိုက်နှင့် ပွတ်သပ်ကာ ဆရာဝန်၏ ဖင်ဝကို လျက်လိုကြောင်း ချစ်စဖွယ် ဟန်ဆောင်ပြောဆို၏။ ထန်ထန်သည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ ယွီဇီရှု၏ တောင်းဆိုမှုကို သူ မည်သို့ သဘောတူနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယွီဇီရှုသည် ဆရာဝန်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် လှန်လိုက်သည်။ ဆရာဝန် ရုန်းကန်တိုင်း သူ၏ ဒဏ်ရာ နာကျင်သည်ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။ ထိုသည် ထန်ထန်ကို အားသုံးရန် မပြုလုပ်နိုင်စေခဲ့ပေ။

ယွီဇီရှုသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို မလိုက်ပြီး ဖောင်းကြွသော တင်ပါးများကို ဖြဲကားကာ သူ၏ လျှာကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော ပန်းပွင့်ငယ်ကို လျက်လိုက်၏။

“အား… မလုပ်နဲ့…” ဆရာဝန်သည် တုန်ယင်ကာ သူ့ကို ကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယွီဇီရှုသည် ခပ်တိုးတိုးညည်းညူနေသောကြောင့် ကန်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူသည်  အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။

အခြားနှာဘူး နှစ်ဦးသည် ယွီဇီရှု၏ လုပ်ရပ်များကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူသည် ဖင်ဝကို နူးညံ့စေရန် လျှာဖြင့် လျှက်နေသည်ကို မြင်နေရ၏။

နူးညံ့သော ဖင်ပေါက်သည် လျှာပတ်လည်တွင် တင်းကျပ်လာပြီး လှုံ့ဆော်မှုကို တုံ့ပြန်နေသည်။ယွီဇီရှုသည် တင်ပါးများကို ဆက်လက် ဖြဲကားလိုက်ပြီး သူ၏ ကျွမ်းကျင်သော လျှာသည် ဖင်အတွင်း၌ စနောက်သည့် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြုလုပ်နေ၏။

“အား… မလျက်နဲ့… ညစ်ပတ်တယ်….”

ပုံမှန်အားဖြင့် ထိန်းချုပ်တတ်သော ဆရာဝန်သည် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုကို မခံနိုင်ပေ။ သူသည် ညည်းညူကာ အသက်ရှူမဝဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များသည် ခေါင်းအုံးကို စိုရွှဲစေသည်။ သို့သော် ယွီဇီရှု၏ လျက်ခြင်းသည် ပို၍ပင် နက်လာပြီး သူ၏ လျှာသည် ထိရှလွယ်သော နေရာကို ထိသွား၏။

ထန်ထန်သည် “အား!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အူများသည်  တောင့်တင်းသွားသည်။ ပူနွေးသော အရည်များသည် ယွီဇီရှု၏ မျက်နှာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားကာ ကျန်စောင့်ကြည့်နေသူ နှစ်ဦးကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်၏။

” baby၊ ကိုယ်တို့ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေ”

ချူးဝမ်၏ အသံသည် တိုးညှင်းနေသည်။ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ တိုက်မိသော အသံများထွက်လာပြီးနောက်  အသံများ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ချူးဝမ်နှင့် ဗင်းဆင့်တို့သည် ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် လာနေပုံရသည်။

သောက်ရေးမပါတဲ့ အလုပ်တွေ!!

သူတို့သည် ဆရာဝန်ကိုလွှမ်းမိုးကာ အပျက်ဆန်သော အပေါက်ကိုဖျက်ဆီးလိုကြ၏။

Arc8 Ch 16 end