[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 18 (end of arc8)

Arc-8 Chapter-18

“ဒါရိုက်တာထန်၊ လုပ်တာ ကောင်းတယ် ”

“ဪ.. ဒါရိုက်တာထန် အလုပ်က ဆင်းသွားပြီ။”

“အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါ ဒါရိုက်တာထန်။”

တာဝန်ကျသူနာပြုများသည် အိတ်များကိုင်ဆောင်ကာ ဆေးရုံမှ ဆင်းလာသော ကြော့ရှင်းသည့် အမျိုးသားအား နှုတ်ဆက်ကြ၏။ ထိုလူသည် အေးစက်သောအသွင်အပြင်ဖြင့် သူတို့၏နှုတ်ဆက်သံကိုကြားသောအခါ ခေတ္တရပ်ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပင်မတံခါးမှ ထွက်သွားလေသည်။

သူထွက်သွားတာကိုမြင်သည့်အခါ သူနာပြုများသည် “လုပ်ငန်းခွင်ထဲရှိ အသက်အငယ်ဆုံး ခွဲစိတ်ဆရာဝန်၊ ဆေးလောက၏ မှော်ဆရာ” အစရှိသဖြင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုကြလေသည်။

ခဏကြာသောအခါ ရှက်တတ်သော လူသစ်လေးတစ်ယောက်က မေးလာလေ၏။

“အမ်..ဒါရိုက်တာထန်မှာ ရည်းစားရှိလား? ငါ.. ငါသူ့ကို လိုက်ချင်နေတာ”

တစ်နှစ်‌အတွင်း သူနာပြုဆရာမအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသော ဟန်ရန်ရန်သည် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ထိုင်ခုံကို လှည့်လိုက်၏။

အတွေ့အကြုံခဲ့သည့်သဖွယ် သက်ပြင်းချရင်း သူမသည်

“မေ့လိုက်ပါ သမီးရယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဒါရိုက်တာထန်မှာ အရပ်မြင့်မြင့်၊ချောမော၊ချမ်းသာတဲ့ ထူးထူးခြားခြား… ချစ်သူတွေ သုံးယောက်တောင်ရှိတယ်”

သူနာပြုဆရာမလေးသည် သူမစကားကို နားထောင်ရင်း ပို၍ စိတ်ရှုပ်လာ၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“အိုး၊ အဲ့ဒါက လိင်ခွဲခြားတာပဲ”

သူမက လက်ကိုင်ပုဝါကို ကိုက်ဟန်ဆောင်ပြီး

“ဒါပေမယ့် ဘာလို့ သုံးယောက်တောင်လဲ?
တစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုရင် ငါ အခွင့်အရေးရနိုင်… ”

‘ရှိုက်ငိုနေ’ ‘ရှိုက်ငိုနေ’

သူမ၏ အတုအယောင် ငိုသံသည် တအား ဒရမ်မာဆန်လွန်း၏။
သူမသည် ထန်ထန်ကို အထူးနှစ်သက်သည်တော့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရုပ်ရည်ကိုသာ သဘောကျခြင်းပင်။

သို့သော် အခုချိန်၌ ဒါရိုက်တာထန်မှာ ချစ်သူ သုံးယောက် တကယ်ရှိသလားဟု သိချင်နေတော့သည်

အလို…တွေးကြည့်ရုံနဲ့ ရင်ခုန်စရာ!

ထန်ထန်၏ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့သော ဟန်ရန်ရန်သည် ခဏတာ အတွေးထဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရယ်မောကာ

“ဟုတ်တယ်… မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။

ထိုယောက်က်ျားသုံးယောက်သည် သူတို့အသက်ထက်ပင် ထန်ထန်အားချစ်ကြ၏။

…

နွေးထွေးတဲ့ နွေဦးည၌ အရာအားလုံးသည် အဆင်ပြေနေလေသည်။  ထန်ထန်သည် ယနေ့တွင် ကားမမောင်းဘဲ လမ်းလျှောက်ရင်း အိမ်ပြန်ခဲ့၏။ လမ်းမီးများသည် လူတစ်ဦး၏အရိပ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပန်းခြံသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများနှင့်အတူ စိမ်းလန်းစိုပြေနေ၏။

ယခုနှစ်သည် ဒေါက်တာထန်အား ဒါရိုက်တာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီး သားရဲသုံးကောင်နှင့် သူ၏လက်ထပ်မှု၏ ဒုတိယနှစ်ပင်။ ဆေးရုံအလုပ်တွေ များနေသောကြောင့် သူ့ယောက်ျားတွေနှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် အချိန်အတူတူသိပ်မကုန်ဆုံးရဘူး ဟု တွေးလိုက်လေသည်။

ထန်ထန်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားနေလေ၏။ ပန်းခြံကို ဖြတ်သွားခါနီး၌ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သည့် အားနှင့် သူ့လက်အား ဆွဲလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူက သူ့ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ အတင်းဖိထား‌၏။

ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများသည် ကျုံ့သွားသော်လည်း ထိတ်လန့်မှု မကျရောက်မီတွင် သူ ရင်းနှီးသော ရနံ့တစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။ သူ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားကာ သူ့နောက်ကလူကို စကားပြောခွင့်ရဖို့ စောင့်နေ၏။

“မလှုပ်နဲ့။”

ထိုလူ၏အသံသည် အနည်းငယ် အက်ရှနေသောလည်း အလွန်ရင်းနှီးသောလေသံပင်။
ထန်ထန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တင်းမာသွားသော်လည်း ပြန်တည်ငြိမ်သွား၏။

ထိုအချိန်၌ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းသည် သူ့နားကို လာပွတ်တိုက်လေ၏။ ထန်ထန်မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား မျက်လုံးအကာဖြင့် အုပ်လိုက်သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံး မည်းမှောင်သွားသည်။

“ငါ မင်းကို သတိထားမိတာကြာပြီ။”

ထိုလူသည် ရိုင်းပျစွာ ပြောလာ၏။

“သေစမ်း… မင်းဖင်က တကယ်လုံးဝန်းနေတာပဲ…”

ပူပူနွေးနွေး လက်တစ်ဖက်က ဆရာဝန်ရဲ့ တင်ပါးတွေကို သူ့ဘောင်းဘီပေါ် ဆုပ်နယ်နေလေသည်။

ထန်ထန် သည် နှောင့်ယှက်ခံနေရစဉ်အတွင်း နှုတ်ခမ်းအား ကိုက်လိုက်၏။

သူ့နောက်ကလူသည် သူ့တင်ပါးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဝတ်စုံပြည့် ၀တ်ထားလေသည်။ သူ့မျက်နှာသည် နက်နဲပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မပါဘဲ သူ၏ အောက်တန်းကျသည့် မှတ်ချက်အား ဆက်ပြောခဲ့၏။

အနီးနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ဘေးရှိ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော လူကို တစ်စုံတစ်ခုအား ရေရွတ်ရင်း ပြောနေလေသည်။

ထိုလူသည် ဒေါက်တာ၏ ခါးပါတ်ကို ဖြုတ်လိုက်၏။ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ဆရာဝန်သည် ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်စပြုလာသည်။ ပါးစပ်သည် အပိတ်ခံထားရသော်လည်း သူသည် ညည်းညူသံများဖြင့် ဆက်ပြောနေလေသည်။

ထိုလူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထန်ထန်၏ ဖောင်းကားနေသော တင်ပါးကို ပါးရိုက်လိုက်ကာ အသားများ တုန်ယင်သွားလေ၏။

“အပျက်မလေး အလိုက်သင့်နေလိုက်၊
မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ဖင်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မယ်!”

သူသည် ခါးပတ်ကို ဖြည်လိုက်ကာ အဖြူရောင်အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီး  ထိတ်လန့်စရာကောင်းသောပစ္စည်းကို ထုတ်ပြကာ တင်ပါးကြားတွင် ထိုးသွင်းရင်း  ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်နေ၏။

“အာ့…မင်းရဲ့ဖင်ကြီးတွေက အရမ်း နူးညံ့တာပဲ”

ပူပြင်းသော ရိုးတံသည် အပေါက်ကလေးအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။စအိုလမ်းကြောင်းသည် တုန်ခါနေပြီး ပြင်းထန်သော ရမ္မက်အောက်တွင် အရည်များ စိမ့်ထွက်နေ၏။

ထန်ထန်သည် တုန်တုန်ယင်ယင် ငြင်းဆန်သော်လည်း သူ့အား ဖျက်ဆီးရန် အဆင်သင့်ပြင်နေသောလူသည် မနူးညံ့ပေ။

ကြီးမားလှသော လီးကြီးကို ထိုးသွင်းလိုက်ရာ၊ ဖင်ပေါက်ကလေးထဲသို့ ဝင်လာရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ထို့နောက် လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံးသည် အားကောင်းသော တွန်းအားတစ်ခုဖြင့် ထိုးဝင်သွားကာ ၎င်းကို လှိုင်းထနေသော ဖင်အတွင်းသားနံရံများ၏ အလွှာများမှတဆင့် စုပ်ယူထားလေတော့၏။

” အာ့…”

ထန်ထန်သည် ညည်းညူရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် သစ်ပင်ရဲ့ ပင်စည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သူ့နောက်ကလူသည် ရိုင်းစိုင်းသော ညစ်ညမ်းစကားများကို ပြန်ပြောရင်း သူ့ခါးကို ထိန်းထားကား မုန်တိုင်းလို မဆုတ်မနစ် ထိုးသွင်းပစ်လိုက်သည်။ အင်အားသည် အရမ်းပြင်းထန်ကာ တန်ထန်မှာ ပင်စည်ထဲ ဖောက်ဝင်ခါနီးပင် ဖြစ်သွား၏။

ပန်းခြံရှိ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများကြားတွင် စည်းချက်ညီညီ ရိုက်သံတွေ ၊  ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဟစ်အော်သံ နှင့် ငိုကြွေးသံဝို့သည် ရှက်ဖွယ် ပျံ့နှံ့ နေသည်။ အတင်းအဓမ္မ နှိပ်စက်ခံရသော ဆရာဝန်သည် သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ဖိထားခံရကာ ဘောင်းဘီကို အဆုံးထိ ချွတ်ခံလိုက်ရ၏။ သူသည် တစ်ချက် ထိုးသွင်းခံလိုက်ရတိုင်း ညည်းညူကာ ရုန်းကန်နေလေသည်။ သူ၏ ဖင်ပေါက်လေးသည် ယခုမူ နီရဲကာ ဖြူဖွေးနေသော ဖင်တုံး‌ကြီးများသည်လည်း အရည်များ ရွှဲနေလေ၏။

ထန်ထန်အား အဓမ္မကျင့်နေသော အမျိုးသားတွင် စံနှုန်းပြည့်သော လီးကြီးရှိကာ ထိုလီးကြီးသည် လောင်ကျွမ်းနေသော သစ်တုံးကြီးကဲ့သို့ပင် သူ့အူလမ်းကြောင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ညှင်းပန်းနေလေသည်။

၎င်းသည် ဖင်ပေါက်လေးကို ပျော့ပျောင်းစေကာအတွင်းနံရံတဝိုက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အပတ်ခံထားရကာ စုပ်ယူခံထားရ၏။ ထိုအမျိုးသားသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဒေါသတကြီး ဖင်တုံးလေးအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်သဖြင့် ဆရာဝန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သစ်ပင်၏ပင်စည်ပေါ်တွင် နို့နှစ်ရောင် အရည်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး ဖင်ပေါက်သေးသေးလေးသည် နှင်းဆီရောင်အဆင်းရှိနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်က လေချွန်ပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။

“အို၊ ကြည့်စမ်း၊ နောက်ထပ် အချစ်ငှက်ကလေး တစ်စုံ။”

ရက်စက်စွာ အကြမ်းဖက်ခံထားရသည့် ဆရာဝန်သည် အော်ငိုရင်း အကူအညီတောင်းလေသည်။ အကြပ်ကိုင်ခံနေရပြီး ကယ်တင်ပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း ထိုလူနှစ်ဦးအား ပြောပြလိုပုံပင်။

သို့သော် သူ့နောက်မှလူက သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကြီးမားကာ ဖြူဖွေးသော တင်ပါးများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော ခရမ်းပုပ်ရောင်လီးကြီး ကြောင့် မြင်ကွင်းသည် ယိုယွင်းပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။

အသစ်ရောက်လာသူနှစ်ဦးသည် သူတော်စင်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှား၏။ ထိုသို့သော ညစ်ညမ်းသောပုံကို ပြသလိုက်သောအခါ သူတို့သည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ ဘောင်းဘီ ကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ ဒီအတွဲ၏ လိုးပွဲတွင် ဝင်ပါချင်ကြလေသည်။

ထန်ထန်၏နောက်ကွယ်ကလူသည် သူတို့ရဲ့ ထိတွေ့မှုကို ကြောက်ရွံ့နေသော ထန်ထန်၏ ခံစားချက်ကို ခံစားမိကာ ဒီ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လိုးပွဲကို မျှဝေဖို့ ဝန်လေးစွာ ခွင့်ပြုလိုက်၏။

ထန်ထန်၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသောလက်က နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသဖြင့် ထန်ထန် နှစ်ကြိမ်မျှ ချောင်းဆိုးမိလိုက်သည်။ စကားမပြောမီတွင် ထိုအမျိုးသားက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်‌နေသော သူ့ကို ပန်းခြံခုံတန်းတစ်ခုသို့ အတင်းအကျပ်ခေါ်သွားခဲ့ကာ  ထိုလူက သူ့ကို အတင်းထိုင်ခိုင်းလေ၏။

ကြီးမားသော လီးကြီးများသည် အူလမ်းကြောင်းမှ ဖောက်ထွက်တော့မည်ကဲ့သို့ မကြုံစဖူး အနက်တစ်ခုအထိ ခွဲထွက်သွားသည်။

“အား…အား…အား…”

ဒေါက်တာသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးကာ အဖြူရောင် မျက်လုံးအကာကို ရွှဲရွှဲစိုသွား‌စေ၏။ သူ့ဦးခေါင်းသည် ဗလာကျင်းနေကာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။

သူ၏ အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ လီးကြီးနှစ်ချောင်းကို ထိုးသွင်းကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ကြီးမားသော လီးကြီးတစ်ချောင်း ထပ်ဝင်လာသဖြင့် သူ့ကာ သည်းကာ နှာရည်ယိုစေခဲ့သည်။

ရှည်လျားသောမြွေကြီးသည် ဖင်ထဲကို တစ်ချက်မျှမတွန့်ဘဲ တိုးဝင်လိုက်၏။ ထူကာ ရှည်လျားသော လီးကြီးနှစိခုသည် အူနံရံများကို ပွတ်တိုက်ကာ ပျော့ပျောင်းသော ဖင်ဝလေးကိုထိုးသွင်းလိုက်စဉ် ကြမ်းကြုတ်သော စကားလုံးများသည် သူ့နားများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

“မင်းမှာ ရည်းစားရှိလား? ဟမ်?
ဘယ်သူက လိုးတာ ပိုကောင်းလဲ?
ငါလား? ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ရည်းစားလား”

ဆရာဝန်က စကားမပြောနိုင်ဘဲ သူ့ပါးစပ်ထဲရှိ လီးကြီးကြောင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေ၏။ အနံ့စူးစူးတစ်ခုသည် သူ့နှာခေါင်းထဲတွင် ပြည့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလူ၏ လီးကြီးသည် သူ့လည်ချောင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ညစ်ညမ်းသောအပေါက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေ၏။ ဆရာဝန်က ဝမ်းနည်းစွာ ညည်းညူသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဟ့… အရမ်း…ကျပ်တယ်။”

ထိုလူသည် ကျေကျေနပ်နပ်နှင့် လီးကြီးကို ပိုနက်တဲ့အထိ ထိုးရင်း ရက်ရက်ရောရော ချီးမွမ်းလေသည်။

သေးငယ်သော ဖင်ပေါက်လေးသည် ပုံပျက်နေပြီး လိင်တံကြီးနှစ်ခုကြားတွင် ညှပ်ထား၏။ အသားချောင်းကြီးနှစ်ခုသည် ဖင်ပေါက်လေးအတွင်းမှ ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း ဖင်ပေါက်လေးဆီမှစိမ့်ထွက်နေသော အရည်များကိုပါ လျှံထွက်လောစေသည်။

ကျူးကျော်သူများသည် ညစ်ညမ်းကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ပြောဆိုကာ အာရုံခံစားမှုဖြင့် ခရီးနှင်ကြ၏။

ဒေါက်တာသည် အထိန်းအကွပ်မရှိ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူ့လီးသေးသေးလေးသည် ကျောက်တုံးကြီးကဲ့သို့ မာကျောနေပြီး ပန်းနုရောင်ထိပ်ဖျားမှ ကြည်လင်တဲ့ အရည်တစ်စက်ချင်း စီးကျနေ၏။ သူ့ ပါးစပ်အား ပိတ်ထားသော လူသည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်နှင့် လီးသေးသေးလေးထိပ်အား သုတ်လိုက်ပြီး အရသာခံလိုက်လေသည်။

ပန်းခြံ၏ တိတ်ဆိတ်သောညတွင် အဝေးမှ ကားဟွန်းသံများကို လမ်းဘေးမှ ကြားနေရ၏။ ဘောင်းဘီ ချွတ်ထားကာ ရှပ်အင်္ကျီကို ခြုံထားသည့် လူငယ်သည် သန်မာသော အမျိုးသား သုံးယောက်၏ ဝန်းရံခြင်း ခံထားရသည်။ ခြေအိတ်ဖြူဝတ်ထားသည့် ခြေတစ်စုံသာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ လှုပ်ယမ်းနေသည်ကို မြင်နိုင်၏။

မုဒိမ်းသမားများသည် ဆရာဝန်၏  ဖင်တုံးကြီးများကို ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်ကာ ကြက်သွေးရောင်သန်းလာသည်အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်သည် တံတွေးများပင် စီးကျကာ နာကျင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

လီးကြီးများသည် ဆရာဝန်၏စအိုလမ်းကြောင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်နေသော ဖင်လေးအား ကိုက်လိုက်၏။

“အာ့…”

မုဒိမ်းကောင်သည် ငိုထားရသဖြင့် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဒေါက်တာအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ညည်းတွားလေသည်။ ကြီးမားသောလီးကြီးများသည် အနက်ထဲထိ တိုးရင်းတိုးလာကာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ၏။

ဆရာဝန်သည် တကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ကာဖြင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းခံထားရသဖြင့်  လည်ချောင်းများပင် တုန်နေသည်။

ယောက်ျားတွေသည် ခပ်တိုးတိုး ဆဲလိုက်ကြသည်။ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာသော ရင်ခုန်သံသည် ဆရာဝန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန့်ကျဲသွားစေသလို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွား၏။

လေပြေလေညှင်း‌လေးများသည် ပန်းခြံအတွင်းရှိ လူလေးယောက်သည် ၎င်းတို့၏တရားမ၀င်လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

အလယ်မှ လူငယ်လေးသည် မဆုတ်မနစ် ထိုးသွင်းခံရရင်း ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်နေသည်။ အခြားလူသုံးယောက်လည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှုကာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးသဖြင့် မထုတ်လွှတ်မီ အားကြိုးမာန်တက် လိုးသွင်းနေကြ၏။

ပူပြင်းသော သုတ်ရည်များ ထွက်လာပြီး ဒေါက်တာ၏ လည်ချောင်းသွင်းသို့ စီးဝင်ကာ ဒေါက်တာသည် ချောင်းဆိုးနေတော့သည်။ သူသည် သုတ်ရည်များကို မျိုချလိုက်ကာ သူ့လည်ချောင်းထဲရှိ လီးကြီးထံသို့ အဆုံးမဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ယူဆောင်လာပေး၏။

ဖင်ပေါက်လေးသည် အရည်တချို့ဖြင့် အပူစီးကြောင်းကို အဆက်မပြတ်ထုတ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် ဖင်ပေ့က်လေးထဲရှိ လီးကြီးနှစ်ခုအား တုန်ခါသွားစေသည်။ သူတို့သည်  တင်ပါးကြွက်သားများအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားကာထိုးသွင်းလိုက်ပြီး အတွင်းထဲမ၌ သုတ်ရည်များကို အပြင်းအထန် ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

သူတို့သည် ဆရာဝန်ထံအား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာရင်း ညည်းညူရင်း နောက်ထပ် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့လီးသေးသေးလေးမှလည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် နောက်သို့ မှီရင်း သူ့ဘာသာသူ အသက်ပြင်းပြင်းရှုလိုက်သည်။

အထွတ်အထိပ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးအကာကို ဖယ်ရှား‌‌ပေးခဲ့သည်။ ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်ဝဲကာ ရှေ့သို့ ကြည့်နေလေ၏။

ယွီဇီရှုသည် ပြုံးပြပြီး ထန်ထန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးအား ချစ်မြတ်နိုးစွာ ဖွဖွလေး နမ်းရင်း ကိုက်လိုက်၏။ ဗင်းဆင့်သည် သူ့လည်ပင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ နမ်းလိုက်သည်။ ချူးဝမ့်သည်လည်း သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်စွပ်သုံးကွင်းပေါ်သို့ နမ်းလာ၏။

လေအေး ဖြတ်သွားသည်နှင့် ထန်ထန်သည် သူ့အဝတ်အစားများကို အလိုလို ပြင်လိုက်သည်။ ပန်းခြံတဝိုက်ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာ ရေရွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်

“အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ မစောင့်နိုင်ဘူးလား”

ဒေါက်တာထန်၏ နားရွက်သည်လည်း နီရဲနေ၏။

ဗင်းဆင့်သည် သူ၏လည်ပင်းနောက်ဘက်ရှိ နူးညံ့သောအသားလေးကို ကိုက်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုမရှိဘဲ ယားယံရုံသာဖြစ်သည်။ဤ လူသုံးယောက်ဖြင့် နှစ်အတော်ကြာအောင် နေလာခဲ့သော ထန်ထန်သည် ရုတ်တရက် ပျော့ပျောင်းသွားကာ သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲလာခဲ့သည်။

“ကလေးလေး မင်း ကိုယ်တို့ကို ကောင်းကောင်းမလုပ်ပေးတာ တစ်လခွဲရှိပြီ…”

ယွီဇီရှုကလည်း မကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် မေးလာ၏။

“ကောကော အပြင်မှာ တခြားခွေးတွေရှိနေတာလား”

Tang Tang အံ့သြသွားကာ အပြင်မှာ ခွေးရှိခြင်း ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်‌ချေ။ ချူးဝမ့်သည် အနည်းငယ် မောက်မာစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ကလေးလေး ကိုယ့် ကိုပြော
ဆေးရုံလား? ကိုယ်တို့လား? ”

သူ့မျက်နှာသည် ငါးပူးတင်းတစ်ကောင်လိုပင်

“…..”

ထန်ထန် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများသည် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုဖြင့် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ ယောက်ျား၏ နွေးထွေးသောရင်ခွင်ကို မှီ၍ သူ့နှလုံးသားလေးသည်  သကြားလုံးကဲ့သို့ ချိုမြိန်နေ၏။

“ကောင်းပြီ၊ ဆေးရုံက အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေလို့ မင်းတို့ကို ငါ လျစ်လျူရှု

ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ အလုပ်ပြီးလို့ ငါ အနားယူလိုက်ပြီ။”

အရင်က အေးစက်စက် ဆရာဝန်သည် နူးနူးညံ့ညံ့ ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်၏။

“ခရီးထွက်ရအောင်”

ယောက်ျားတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ရုတ်တရတ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပြည့်နဲ့ ဆရာဝန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

….

နှင်းဆီဖြူ၏ မာနတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ခွေးရူးများနှင့် နှင်းဆီဖြူလေး အတူရှိနေသော မြင်ကွင်းသည် သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေတော့၏။

Arc-8 Chapter-18 End
Arc 8 ပြီးပါပြီ။