Chapter 19

 

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် အံ့ဩဖွယ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းနှင့် စစ်သူကြီးက ဦးလေးအား အကြိမ်မည်မျှ အာသာဖြေခဲ့သနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ခြင်း

 

*****

 

ချန်မင်က ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မယုံနိုင်သေးပေ။

 

ထိုလူ၏လက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ချိန်မှသာ အနည်းငယ် သတိဝင်လာတော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က မီးကို ထွန်းလိုက်ပြီး ချန်မင်၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်လွှမ်းနေသောမျက်ရည်များကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

 

“ဘာလို့ ငိုနေရပြန်တာလဲ…”

 

သူက ပြောရင်းနှင့် တိုးကပ်ကာ ချန်မင်၏ပါးပြင်များကို လျက်လိုက်၏။

 

ချန်မင်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးမှသာ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလိုက်သည်။

 

လက်ဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေဆဲဖြစ်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မိမိ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် အချက်အနည်းငယ်ပွတ်တိုက်ကာ ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ခွဲခြားလို့ ရပြီလား… အစစ်လား အတုလားဆိုတာ…”

 

ချန်မင် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်ပေါက်များက ထပ်မံကျဆင်းလာပြီး အသံကပင် အနည်းငယ် အက်ကွဲနေ၏။

 

“ခင်ဗျား… ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… ပြန်ရောက်လာတာလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားလိုက်ပြီး အေးစက်နေသောလက်များကို စမ်းမိသဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

 

ထိုလက်များကို မိမိ၏ရင်ခွင်ထဲထည့်၍ နွေးထွေးစေလိုက်ပြီး စောင်ကိုပါ ဆွဲယူကာ လူနှစ်ယောက်စလုံး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ပူလောင်သောနှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

“စစ်ပွဲက လောလောဆယ် ရပ်နားထားတယ်… ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ထွက်လာလို့ မရဘူး… မင်းကို မခွဲနိုင်လွန်းလို့ စစ်တပ်ထဲမှာ ကိုယ့်အစား လူစားထိုးခဲ့ပြီး ယွမ်ရဲကိုလည်း တိတ်တဆိတ်ခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တာ… ဆယ့်နှစ်ရက်တိတိ ခရီးနှင်ခဲ့ရပြီး… ဒီညမှ ရောက်တာ…”

 

ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ သနားစိတ်များ ပေါ်လာရာ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်… မင်း ပျော်လား…”

 

ချန်မင်က သဘာဝကျကျ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး နှလုံးသားထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အနည်းငယ်ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ရာ သူ၏ဒဏ်ရာကို သွားထိမိသဖြင့် ချန်မင်သည် နာကျင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေးညည်းတွားလိုက်မိ၏။

 

အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က ရိပ်မိသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

 

“မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ…”

 

ချန်မင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

 

“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက လမ်းချော်ပြီး လဲကျသွားလို့ပါ… ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… သက်သာနေပါပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်က မယုံကြည်ဘဲ သူ၏အင်္ကျီများကို လျင်မြန်စွာ ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

 

ထိုနေရာတွင် ရှည်လျားသော ရောင်ရမ်းနေသည့်အရာကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။၎င်းက အညိုအမည်းများပင် စွဲနေကာ ဤကဲ့သို့သောပုံစံမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ချော်လဲ၍ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

 

လုဖေးဟွမ်၏မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

 

“ဘယ်သူ မင်းကို ရိုက်တာလဲ…”

 

ချန်မင်က မတတ်သာဘဲ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်းအရာများကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်ပြီး မတော်တဆ ထိခိုက်မိခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်သွား၏။

 

“ဘယ်လို ကန်းနေတဲ့ကောင်လဲ… သေချာပေါက် ယောင်ကတော် ခိုင်းတာ မဟုတ်လား… ငါ သူ့ကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး…”

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုနှစ်များအတွင်း ချန်မင်ကို အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့မုန်းတီးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုပင် မထိခိုက်ရက်ခဲ့ပေ။

 

ယခု ဤမျှရှည်လျားသောဒဏ်ရာကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ဒေါသလည်းထွက်၊ ရင်လည်းနာသွားတော့၏။

 

ချန်မင်က သူ၏ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“သူ့ကို ဘာလို့ သွားပြီး အပြစ်တင်နေမှာလဲ… ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရတာ တစ်နှစ်လောက် ရှိတော့မယ်… ဒါလေးပဲ ပြောနေကြတော့မလို့လား…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိုးကပ်ကာ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

 

“မင်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ…”

 

ချန်မင်က မိမိ၏လျှာဖျားကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး အမျိုးသားနှင့် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

သူက ဆက်လက်၍ မဟန်ဆောင်တော့သလို မိမိ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကိုလည်း မဖုံးကွယ်တော့ပေ။

 

အမျိုးသား၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာဖက်ကာ လူနှစ်ယောက်စလုံး ပိုမိုနီးကပ်စွာ ပူးကပ်သွားစေချင်နေ၏။

 

အခန်းတွင်းရှိ လေထုက ရမ္မက်ဆန်ပြီး သင်းကြိုင်နေ၏။ ချန်မင်၏အင်္ကျီအများစုကို ချွတ်ချလိုက်ပြီးဖြစ်ရာ တင်းမာနေသောနို့အုံနှစ်မြွှာက ပေါ်လွင်နေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က နို့ကွင်းကို ကိုက်၍ ခပ်ဖွဖွလေး အချက်အနည်းငယ်ဆွဲလိုက်ရာ စိမ့်ထွက်လာသောနို့ရည်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ လျှာကို ထုတ်၍ အကုန်အစင် လျက်ပစ်လိုက်၏။

 

“ကိုယ် ပေးခဲ့တဲ့ဆေးကို… ဘာလို့ မသောက်တာလဲ…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မဖြေဘဲ နေလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်ကာ လျှာဖြင့် ထိုနို့သီးခေါင်းကို လျက်ရင်း မေးလိုက်၏။

 

“ကိုယ့်ကို ပြောပြ… ဘာလို့လဲ…”

 

ချန်မင်၏မျက်နှာက ပိုမိုနီရဲလာပြီး အနည်းငယ်မျက်နှာလွှဲကာ သူ၏ပူလောင်သောအကြည့်များကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

 

“ခင်ဗျားက သဘောကျတယ် မဟုတ်လား… ပြီးတော့… သိပ်လည်း အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး…”

 

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် အပြည့်အဝ ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေးသာ ခေါ်လိုက်တော့၏။

 

“မင်လန်…”

 

စာလုံးနှစ်လုံးတည်းဖြစ်သော်လည်း အထဲတွင် အဆုံးမရှိသောနူးညံ့မှုများ ပါဝင်နေသည်။

 

အမျိုးသားက သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ ပြည့်ဖြိုးသောနို့အုံနှစ်မြွှာကို အလှည့်ကျ စုပ်ယူနေ၏။

 

နို့သီးခေါင်းထဲရှိနို့ရည်များကို အားပါပါ စုပ်ယူကာ မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သောအရသာများကို ပါးစပ်အပြည့် မြိုချနေတော့သည်။

 

ချန်မင်က ဤကဲ့သို့သောသာယာမှုကို မမြည်းစမ်းရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်သည်းခံရန် ခက်ခဲလာကာ ငိုသံလေးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာ၏။

 

“ဖြည်းဖြည်း… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး… အင်း…”

 

“ကိုယ်လည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး… မင်လန်… ကိုယ် မင်းကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ ခရီးပန်းလာသဖြင့် မျက်လုံးများက နီရဲနေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနေသည့်အရိပ်အယောင်များအပြည့် ပါဝင်နေ၏။

 

သို့သော် သူ၏နို့ရည်များကို သောက်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားပြန်သည်။

 

သူက ချန်မင်၏လျှာဖျားလေးကို စုပ်ယူကာ ခံတွင်းထဲရှိတံတွေးများကို စုပ်ယူရင်း ပြောလိုက်၏။

 

“မင်း ပို့လိုက်တဲ့နို့ရည်တွေကို… ကိုယ်က လဝက်လောက် အချိန်ယူပြီး ဂရုတစိုက် သောက်ခဲ့ရတာ… တစ်စက်လေးမှမကျန်အောင် အကုန် သောက်ခဲ့တာ… မင်း ပို့လိုက်တဲ့ စောက်ရည်တွေနဲ့ လရည်တွေ ပေနေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်း… နေ့တိုင်း ကိုယ့်ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ထားထားတာ… မင်းကို လွမ်းတဲ့အချိန်ကျရင်… အဲဒါနဲ့ ကိုယ့်လီးကို ပတ်ပြီး ဂွင်းထုတယ်… မင်လန်… မင်လန်… ကိုယ် မင်းကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ…”

 

ချန်မင်က သူ၏စကားများကြောင့် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲလာကာ မျက်နှာလွှဲရန် ပြင်လိုက်၏။

 

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို လုံးဝအလွတ်မပေးဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူလျက်ပေးနေကာ မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

 

အထဲတွင် ပြင်းထန်သောချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အလွန်ပူလောင်လွန်းလှရာ ချန်မင် ဘယ်လိုမှ ဥပေက္ခာမပြုနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူထားရာမှ လုံးဝမလွှတ်ချင်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မြည်းစမ်းချင်နေ၏။

 

ထို့ကြောင့် လျှာက သူ၏မေးရိုးမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ လျက်ဆင်းသွားကာ သူ၏လည်ပင်းကို ခပ်ဖွဖွလေးစုပ်ယူရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

 

“မင်း ကိုယ့်ကို လွမ်းလား…”

 

ချန်မင်က “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လွမ်းတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ဟန်ဆောင်မှုမပါဘဲ ပြီးပြည့်စုံသောလွမ်းဆွတ်မှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်စွာ နမ်းရှိုက်တော့၏။

 

သိုသော် သူ၏နာကျင်နေသောဒဏ်ရာကို မထိမိစေရန် ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားပေးကာ သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး မိမိ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ခွထိုင်စေလိုက်သည်။ ဤအနေအထားဖြင့်ပင် သူ၏နို့အုံကို လျက်ပေးနေတော့သည်။

 

သူက ချန်မင်၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

 

“မင်လန်… မင်း စမ်းကြည့်လိုက်… ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လောက် လွမ်းလဲဆိုတာ…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများ ပူထူလာပြီး အမျိုးသား၏ပေါင်ကြားကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသောအရာကြီးတစ်ခုက မာတောင်နေ၏။

 

၎င်းက ပူလောင်သောသံချောင်းကြီးတစ်ခုလို မာကျောနေကာ အလွန်ပူလောင်လွန်းသဖြင့် အနည်းငယ်လန့်စရာပင် ကောင်းနေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နို့အုံကို လျက်ရင်း ထပ်မေးလိုက်၏။

 

“ကိုယ်ပေးလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းကို… မင်း ခဏခဏ သုံးဖြစ်လား…”

 

ချန်မင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပူငွေ့များ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ညည်းတွားကာ မဖြေဘဲ နေလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အလွတ်မပေးဘဲ သူ၏ခါးကို ဖက်ထားသည်။ လီးဖြင့် သူ၏လက်ကို ပွတ်တိုက်ရင်း နားအနားသို့ တိုးကပ်ကာ သူ၏နားရွက်ကို သေချာလျက်ပေးလိုက်၏။

 

“ကိုယ့်ကို ပြောပြ… ပစ္စည်းရတဲ့နေ့က… ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် သုံးလိုက်တာလဲ… ဟင်… ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် သုံးလိုက်လို့… အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်က အနံ့တွေက အဲဒီလောက် ပြင်းပြီး အပျက်ဆန်နေရတာလဲ…”

 

ချန်မင်က ဘယ်လိုလုပ် ဖြေရဲမည်နည်း။

 

အမျိုးသားက သူ့ကို ပွတ်တိုက်နေပြီး သူ၏နားရွက်ကို ပါးစပ်ထဲငုံကာ စုပ်လိုက် လျက်လိုက်လုပ်ရင်း…

 

“လိမ္မာတဲ့ မင်လန်လေး… ကိုယ့်ကို ပြောပြပါ့လား…”

 

သူ၏ဤကဲ့သို့သော ချော့မြှူသည့်လေသံနှင့် ထိုအခေါ်အဝေါ်များကြောင့် ချန်မင်မှာ ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းကို သူ၏လည်ပင်းနားတွင် ဖွက်ထားကာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှအနံ့များကို ရှူရှိုက်နေပြီး လုံးဝမဖြေတော့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏အမြီးရိုးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

 

“ကိုယ် မိုးလင်းတာနဲ့ ပြန်သွားရတော့မယ်… မင်လန်… မင်းက ကိုယ့်ကို ပျော်အောင်တောင် မလုပ်ပေးချင်ဘူးလား…”

 

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားသည်။

 

“ဒီလောက် မြန်မြန်…”

 

“ကိုယ်က စစ်သူကြီးချုပ်ကို လျှို့ဝှက်ပြီး ခိုးထွက်လာတာ… တကယ်လို့ လူမိသွားရင်… စစ်ပြေးမှုနဲ့ အပြစ်ကြီးကြီး ပေးခံရမှာ… ကိုယ် သေချာပေါက် မြန်မြန် ပြန်သွားရမယ်… ကိုယ်တို့အတွက် ဒီညပဲ အချိန်ရှိတော့တယ်… မင်လန်… မင်း ကိုယ့်ကို အလိုလိုက်ပါလား…”

 

ချန်မင်က သူ၏မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး သူ လိမ်မပြောကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

“သုံးကြိမ်… သုံးကြိမ် လုပ်ခဲ့တယ်…”

 

“အဲဒါဆို သေချာပေါက် အရည်တွေ အများကြီး ပန်းထွက်မှာပဲ… နှမြောစရာကောင်းတာက အဝေးကြီး ဖြစ်နေလို့… ကိုယ် ရတဲ့အချိန်မှာ ရေတွေက ခြောက်နေပြီ… ဒါပေမယ့် အနံ့ကတော့ တော်တော် ပြင်းတယ်… ကိုယ် အရမ်း သဘောကျတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က မနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို ထပ်မံနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

ချန်မင်က သူ၏ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

“ဒီလောက် အန္တရာယ်များနေတာကို… ခင်ဗျား ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ… တကယ်လို့ လူမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းလေးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။

 

“သဘာဝကျကျ မင်းကို အရမ်းလွမ်းလို့ပေါ့…”

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ပျော်လည်းပျော်သလို၊ ဝမ်းလည်းဝမ်းနည်းသွားသည်။ မိမိ၏ရင်ဘတ်ကို စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေသောအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ရည်များ ထပ်မံကျဆင်းလာတော့၏။

 

တကယ်လို့များ… တကယ်လို့များ ထိုအချိန်က သူသာ ထိုလမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ မိမိ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီး… လုဖေးဟွမ်ထံမှ ငွေ အနည်းငယ်ချေးငှားကာ ညီမဖြစ်သူအတွက် လက်ဖွဲ့လုပ်ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင်…

 

ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး ညီမဖြစ်သူအတွက် ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင်…

 

သူတို့နှစ်ဦး ထိုရှစ်နှစ်တာအချိန်များကို လွဲချော်ခဲ့မည်မဟုတ်သလို… နောက်ပိုင်း အတူတူရှိနေချိန်တွင်လည်း ရန်ငြိုးများအပြည့် ပါဝင်နေသည့် ဤငါးနှစ်တာအချိန်များ ရှိလာခဲ့မည်မဟုတ်ပေ…ဒါဆို ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။

 

သူ့မှာ အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာလမ်းကြောင်း ရှိနေရက်နဲ့… ဘာလို့များ အဲဒီအချိန်တုန်းက အမျိုးသားကို မယုံကြည်ခဲ့ရတာလဲ။

 

ညီမဖြစ်သူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဆိုတာတွေ အကုန်လုံးက အတုအယောင်တွေပဲ… တကယ်တော့ သူက အမျိုးသားက မိမိရဲ့ထူးဆန်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်မခံနိုင်မှာကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာ…

 

သူပဲ သိတယ်… သူက ဒီကိစ္စကို ရှောင်ပြေးနေခဲ့တာဆိုတာကို…

 

အမျိုးသားရဲ့ရွံရှာတဲ့အကြည့်တွေကို ရင်ဆိုင်ရပြီး မိမိကိုယ်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ရမယ့်အစား… အမျိုးသားကိုသာ နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး “လုဖေးဟွမ်က ချန်မင်ကို ရွံရှာသွားလိမ့်မယ်” ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တာ…

 

သူ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က… တကယ်တော့ ဒီကိစ္စအတွက်ပါပဲ။

 

ချန်မင်ကိုယ်တိုင်သာ သူ ဘယ်လောက်တောင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သလဲဆိုတာကို သိ၏။

 

ညီမဖြစ်သူအတွက်လည်း မဟုတ်သလို… မိသားစုအတွက်လည်း မဟုတ်ဘဲ… ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်သာ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

 

သူက အမျိုးသားရဲ့ရွံရှာမှုကို ခံရမယ့်အစား… အမျိုးသားရဲ့မုန်းတီးမှုကိုသာ ခံယူချင်ခဲ့တာပါ။

 

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမျိုးသားရဲ့မုန်းတီးမှုက မိမိအပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို လျော့ကျသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူသိနေလို့ပဲ… ဒါပေမယ့် ရွံရှာမှုဆိုရင်တော့… ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို အတိအကျ ပျောက်ကွယ်သွားစေမှာမို့လို့ပဲ…

 

သူက အမျိုးသားကို သူ့အပေါ် ချစ်စေချင်တယ်… ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့… လုဖေးဟွမ်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဆုံးရှုံးသွားရင်… သူ ဘယ်လိုအသက်ဆက်ရှင်ရမလဲဆိုတာကို သူ မသိဘူး…

 

ချန်မင် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးနေသည်။ အရင်က ငိုခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသဖြင့် လုဖေးဟွမ်က လက်လှမ်းကာ သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သနားစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

 

ချန်မင်က သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။လုဖေးဟွမ်၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ မျက်ရည်များက သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ စီးကျနေပြီး အတော်ကြာမှသာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“တောင်းပန်ပါတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အတိတ်က မကျေနပ်ချက်များအားလုံး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ါ သူက လက်လှမ်းပြီး ချန်မင်၏ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ဒဏ်ရာကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားပေးလိုက်၏။

 

“မင်း တကယ်ကို ကိုယ့်ကို တောင်းပန်သင့်တယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်၏လေသံတွင် မကျေနပ်ချက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ကလေးဆန်သောညည်းညူမှု အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေသည်။

 

“မင်လန်… မင်း လုပ်တာ အရမ်းလွန်လွန်းတယ်…”

 

ချန်မင်က အပြင်းအထန် ငိုကြွေးနေပြီး ယနေ့အချိန်ရောက်မှသာ သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် တကယ်တမ်း ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့စဉ်က လုဖေးဟွမ် သူ၏အောက်ပိုင်းကို မြင်တွေ့သွားပြီးနောက် ပြသခဲ့သောတုံ့ပြန်မှုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။

 

အံ့ဩမှု ရှိခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ရွံရှာမှု မရှိခဲ့ပေ… ထို့နောက် ချစ်တင်းနှီးနှောရာတွင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့်လေသံများကို အသုံးပြုကာ ချန်မင်ကို အမြဲတမ်း နာကျင်ခံစားစေခဲ့သည်။

 

လုဖေးဟွမ် ပြောခဲ့သောထိုစကားများနှင့် လုပ်ခဲ့သောထိုလုပ်ရပ်များအားလုံးက မကျေနပ်ချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ကို ယနေ့အချိန်ရောက်မှ သူနားလည်သွားခဲ့၏။

 

ချန်မင်က သူ၏အချစ်ကို မယုံကြည်ခဲ့သည့်အတွက် သူ မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

 

“အင်း…”

 

ချန်မင် အပြင်းအထန် ငိုကြွေးနေသော်လည်း စကားများစွာ ပြောမထွက်ပေ။ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဖက်ထားရင်း သူ၏နို့သီးခေါင်းကို သွားလျက်ပေးကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ လျက်ဆင်းသွား၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်အောင် ချွတ်ပစ်လိုက်ကာ စောင်ကို ပတ်လျက် မိမိ၏မျက်နှာဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်စေပြီး ပါးစပ်ဟကာ သူ့အတွက် စတင်စုပ်ပေးတော့သည်။

 

“အင်း…”

 

ဝမ်းနည်းနေသောအသံများက အခြားလေသံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်မင်မှာ အစုပ်ခံရလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်လာကာ မျက်ရည်များ ရပ်တန့်သွားပြီး အနည်းငယ် အလောတကြီးဖြင့် မိမိ၏လီးကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

 

“ထွက်တော့မယ်… ဖေးဟွမ်… အင်း…”

 

“အဲဒါဆိုလည်း ပန်းထုတ်လိုက်လေ… မင်းရဲ့အရသာကို ကိုယ့်ကို မြည်းခွင့်ပေး…”

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုလီးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။ လီးလေး၏အရောင်က အလွန်ပန်းနုရောင် သန်းနေသည်။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာကိစ္စများတွင် တကယ်ကို အသုံးမပြုရသေးဘဲ လုဖေးဟွမ်၏ပါးစပ်ထဲ ဝင်ဖူးသည်မှလွဲ၍ အခြား ဘယ်နေရာကိုမှ မဝင်ဖူးပေ။

 

သို့သော် ချန်မင်အတွက်တော့ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

 

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲများများ သူ မလိုချင်ပါဘူး… ဒီအမျိုးသား ရှိနေရင် သူ့အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ…

 

သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နှလုံးသားကို လိုချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်… သူ အကုန်အစင် ပေးအပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။

 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ဖက်လူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှလုံးသားကိုလည်း ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားရန် ဆန္ဒရှိလာခဲ့၏။

 

“အင်း… အရမ်း ကောင်းတယ်… ဖေးဟွမ်… နည်းနည်း ထပ်ငုံပေးပါ… အာ့… ပန်းထွက်တော့မယ်…”

 

ချန်မင်မှာ တစ်ကိုယ်ရည် အာသာမဖြေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အချစ်ရဆုံးလူက သူ့ကို စုပ်ပေးနေသဖြင့် သာယာလွန်း၍ မခံနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ယင်နေကာ အသားအရေပေါ်တွင် သေးငယ်သောချွေးစက်လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုလီးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲအထိ တိုက်ရိုက် ငုံပေးလိုက်သည်။ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အချက်အနည်းငယ် စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ချန်မင်၏ခါးက ပျော့ခွေသွားပြီး လရည်များ ပန်းထွက်လာကာ အမျိုးသား၏ပါးစပ်ထဲသို့ အကုန်ပန်းထွက်သွား၏။

 

လုဖေးဟွမ်က တစ်စက်လေးမှ မကျန်အောင် အကုန်အစင် မြိုချပစ်လိုက်တော့သည်။

 

သူက နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ချန်မင်ကို ကြည့်ရင်း ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်ရဲ့ အရသာက အရမ်းပြင်းတာပဲ…”

 

 

Chapter 19 ended