Chapter 20

 

အပေါက်နှစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားပြီး ဦးလေးမှာ အလိုးခံရလွန်း၍ ငိုယိုရခြင်း

 

*****

 

ချန်မင်၏မျက်နှာက နီရဲနေပြီး ချောမောသောအမျိုးသားကို မိန်းမောစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

 

သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ထားသော်လည်း မလုံလောက်သေးသလို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ အများကြီး မလုံလောက်သေးပေ။

 

သူက ဖင်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့လိုက်ပြီး အရည်များစိုရွှဲနေသော မိမိ၏ဆီးခုံဖြင့် အမျိုးသား၏နှာခေါင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းများကို သွားပွတ်တိုက်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“ဖေးဟွမ်… လျက်ပေးပါ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထူထဲသောလျှာကြီးကို ထုတ်ကာ သူ၏စောက်ပက်ကို လျက်ပေးတော့၏။

 

သူ၏လျှာက အလွန်ပူလောင်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကလည်း ပူလောင်နေသည်။၎င်းမှာ ချန်မင်ကို အရည်ပျော်သွားစေမည့်အပူချိန်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

 

ချန်မင်က နေ့ခင်းကမှ ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မွှေးပျံ့သောအနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

အရည်များက အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများကို လျက်ယူလိုက်တိုင်း တပေါက်ပေါက်ဖြင့် ထပ်မံထွက်ကျလာကာ အမျိုးသား၏မျက်နှာပေါ်သို့ အကုန်ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်သည် အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများနှင့် စောက်ဖုတ်ဝအားလုံးကို လျက်ပေးပြီးနောက် စောက်စိကိုပါ အဆက်မပြတ် လျက်ပေးနေ၏။

 

ထို့ကြောင့် ချန်မင်၏လည်ချောင်းမှ ရမ္မက်ဆန်သောအော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

အမျိုးသားက သူ၏စအိုကိုပါ လျက်ပေးကာ လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမိုပြင်းထန်လာသဖြင့် သူတစ်ကိုယ်လုံးကို ဗိုက်ထဲမြိုချတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

 

“တော်ပြီ… အင်း… အထဲ ဝင်လာလို့ ရပြီ…”

 

ချန်မင်က တုန်ယင်နေသောခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အမျိုးသား၏နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်၏။

 

ထို့နောက် သူ့ကို သာယာမှုပေးနိုင်မည့်အရာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

 

သူက အမျိုးသား၏ဘောင်းဘီကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး တုတ်ခိုင်မာကျောနေသောလီးကြီးကို ကိုင်လိုက်၏။

 

မိမိ၏အရည်များ စိုရွှဲနေသောစောက်ပက်ဖြင့် သွားပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး ဒစ်ကြီးနှင့်တည့်အောင် ချိန်ကာ အောက်သို့ မြိုချလိုက်တော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏သွယ်လျသောခါးကို ကိုင်ကာ ပူလောင်သောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

 

“မင်လန်… ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် တက်ကြွနေရတာလဲ…”

 

ချန်မင်က အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများဖြင့် သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းသောစောက်ပက်လေးကို အသုံးပြုလိုက်၏။

 

၎င်းက တုတ်ခိုင်သောလီးကြီးကို အောက်သို့ မြိုချရန် ကြိုးစားနေသည်။

 

ချန်မင်၏မျက်ဝန်းထောင့်များက နီရဲကာ ကာမစိတ်များ အပြည့်အဝလွှမ်းမိုးနေသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှလည်း ကာမစိတ်ကြောင့်ထွက်လာသော တံတွေးအနည်းငယ် ကျဆင်းနေ၏။

 

“ခင်ဗျား… ခင်ဗျား မကြိုက်ဘူးလား…”

 

လုဖေးဟွမ် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ကိုယ် အရမ်း သဘောကျတာပေါ့…”

 

အချိန်အတော်ကြာ ချစ်တင်းမနှီးနှောရသောစောက်ပက်လေးက အမျိုးသား၏လီးကို ထိုမျှလွယ်လွယ်ကူကူ မမြိုချနိုင်ပေ။

 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုဖေးဟွမ်၏လီးက တကယ်ကို တုတ်ခိုင်ကြီးမားပြီး ဒစ်ဖူးကြီးက ကြက်ဥအရွယ်အစားခန့် ရှိ၏။

 

ချန်မင်က အကြိမ်များစွာ ပွတ်တိုက်ကြည့်သော်လည်း အထဲသို့ မမြိုချနိုင်ပေ။

 

ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် စောက်ပက်ကို ဒစ်ကြီးနှင့်တည့်အောင် ချိန်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုင်ချရန် ပြင်လိုက်၏။

 

“ဖြည်းဖြည်း… လိမ္မာတယ်… အကုန်လုံး မင်းအပိုင်ပဲ… မလောနဲ့…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးလိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ သူ၏စောက်ပက်ကို ပွတ်နယ်ပေးလိုက်၏။

 

စောက်ဖုတ်ဝက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသဖြင့် လက်ချောင်းဖြင့် အပေါက်ဝကို ချဲ့ကာ မိမိ၏လီးကို အထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

 

ချိတ်ဆက်သွားချိန်တွင် လူနှစ်ယောက်စလုံးထံမှ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

ချန်မင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ထိုင်ချကာ အမျိုးသား၏လီး တစ်လက်မချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး ပြည့်နှက်သွားသည့်သာယာမှုကို ခံစားနေရသည်။

 

သူတစ်ကိုယ်လုံး လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသော်လည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပြန်၏။

 

ထိုလီးကြီးကို အပြည့်အဝမြိုချပြီးသွားချိန်တွင် သူက အောက်သို့ ငုံ့၍ အမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများက နီရဲနေသည်။

 

“တကယ် အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်…”

 

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး လီးကလည်း ပူနွေးစိုစွတ်သောအသိုက်လေးထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်ခံထားရ၏။

 

ကောင်းလွန်း၍ ကျောပြင်မှပင် ချွေးများထွက်လာပြီး ရင်ခွင်ထဲရှိလူကို အပြတ်ဆောင့်လိုးပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွားတော့သည်။

 

သူက ပြောလိုက်၏။

 

“ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ယုံဖို့ မင်း ဘယ်လို လုပ်ချင်လဲ…”

 

သူက ပြောပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးကာ နောက်ပြောင်သည့်အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

 

“မင်လန်က ခဏခဏ ကာမအိပ်မက်တွေ မက်နေလို့… ဒါကိုပါ အိပ်မက်လို့ ထင်နေတာလား…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး သူ့ကို မကြည့်တော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ဖင်နှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဖင်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ မိမိ၏လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

 

ပြီးနောက် လက်လွှတ်လိုက်ရာ သူက အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး လီးက သူ၏စောက်ပက်လေးထဲသို့ ပြန်လည်မြုပ်ဝင်သွားတော့၏။

 

“မင်လန်… ကိုယ့်ကို ပြောပြ… အိပ်မက်ထဲမှာက ဘယ်လိုမျိုးလဲ…”

 

ချန်မင်က သူ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာဖက်ထားပြီး မိမိ၏မျက်နှာကို ပေးမကြည့်ပေ။

 

အတော်ကြာမှသာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

 

“အခုလိုမျိုးပဲ…”

 

“အခုလား… အခု ကိုယ်တို့က ဘာလုပ်နေလို့လဲ… ဟင်…”

 

သူက ခါးကို လှုပ်ရှားကာ မိမိ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိလူကို ညင်သာစွာ ဆောင့်လိုးနေ၏။

 

မာတောင်နေသောလီးကြီးဖြင့် ဆာလောင်နေသောအသားနုများကို ပွတ်တိုက်ပေးနေသဖြင့် ချန်မင်ထံမှ ညည်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

 

“ကိုယ့်ကို ပြောပြ… အခု ကိုယ်တို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေပြီး ဤအမျိုးသားက ဘာကြောင့် ဤမျှဆိုးသွမ်းရသလဲဟု တွေးနေမိ၏။

 

သို့သော် ရင်ထဲတွင်မူ နူးညံ့ချိုမြိန်နေတော့သည်။

 

သူက နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေလိုက်၏။

 

“ချစ်တင်းနှီးနှောနေတာ…”

 

လုဖေးဟွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ကိုင်ကာ အချက်ပေါင်းများစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

ပြီးနောက် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ လူကို အပြည့်အဝ ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထား၏။ သူ၏နို့ရည်များကို စုပ်ယူရင်း ညင်သာစွာ ဆောင့်လိုးတော့သည်။

 

“အင်း…”

 

ဤအနေအထားက ချန်မင်ကို အမြဲတမ်း ရှက်ရွံ့စေပြီး လီးကို အလွန်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်စေ၏။

 

အမျိုးသားက သိပ်အားစိုက်စရာမလိုဘဲ သူ၏သားအိမ်ခေါင်းကို ပွင့်သွားစေပြီး ဒစ်ဖူးကြီးက သားအိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

 

ထို့နောက် နူးညံ့သောအသားနုလေးများ၏ တင်းကျပ်စွာစုပ်ယူမှုကို ခံလိုက်ရ၏။

 

“မင်လန်က အရမ်း တော်တာပဲ… ကိုယ် နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ပြီး ပြန်လာရကျိုး နပ်သွားပြီ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို တကယ်ပင် အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဤခန္ဓာကိုယ်လေးကိုလည်း အလွန်နှစ်သက်၏။ မိမိ၏စိတ်တိုင်းကျဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းက သူ့ကို အလွန်သဘောကျစေသည်။

 

ချန်မင် ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ဤကိစ္စကြောင့် သူ တစ်ခုခုအန္တရာယ်ဖြစ်မည်ကို တွေးမိကာ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာ၏။

 

“နောက်ဆိုရင် ဒီလို မလုပ်နဲ့တော့… တကယ်လို့ လူမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းသည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

 

“မင်းက ကိုယ်နဲ့ အတူတူ စစ်တပ်ထဲ လိုက်နေလို့မှ မရတာ… မင်းရဲ့ တူလေးကို ခွဲမသွားနိုင်ဘူး မဟုတ်လား… အင်း… အခု ကျောက်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးပါ ပါလာပြီ… သူ့အတွက်နဲ့ မင်း ဒဏ်ရာတောင် ရလာသေးတယ်လေ…”

 

ချန်မင်မှာ ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွား၏။

 

“အဲဒါ မတော်တဆ ဖြစ်တာပါ…”

 

သူက သားအိမ်နံရံများကို တင်းကျပ်စွာကျုံ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိလီးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

 

ဤအမျိုးသားနှင့် အပြည့်အဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားချင်စိတ်များ ပေါက်နေကာ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

 

“ထင်အာလည်း ဒီလောက်ကြီးနေပြီဆိုတော့… ကျွန်တော် ထွက်သွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး… ကျွန်တော် စစ်ထဲ ဝင်ပြီး… ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လုပ်ရင်လည်း ရတာပဲကို…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် တည်ငြိမ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

 

“မရဘူး… မင်း စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှာပဲ နေရမယ်… ဘယ်ကိုမှ မသွားရဘူး…”

 

သူက ဖြူဖွေးနုနယ်သော လည်ပင်းလေးကို တစ်ချက်စုပ်ယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

 

“စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ ဓားတွေ၊ လှံတွေက မျက်စိမပါဘူး… မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ကြားထဲ အရောက်ခံနိုင်မှာလဲ… တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်…… မင်းက ကိုယ့်အသက်ကို လိုချင်နေတာလား…”

 

သူ၏နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းက အလွန်တိုးညှင်းသော်လည်း ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားစေ၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသောမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

 

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာပြီး စောက်ပက်ကလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာ၏။

 

ကိုယ်တိုင် ဖင်ကို လှုပ်ယမ်းပြီး ထိုတုတ်ခိုင်မာကျောသောလီးကြီးပေါ်တွင် အားပါပါ အသွင်းအထုတ် လုပ်လိုက်သည်။

 

လီးမှ သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်လာသလို စောက်ပက်ထဲမှလည်း စောက်ရည်များ ပန်းထွက်လာတော့၏။

 

စောက်ရည်များ အများအပြားပန်းထွက်လာရာ တုတ်ခိုင်သောလီးကြီးကပင် မပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်မှာလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများနီရဲကာ ရှေ့ရှိလူကို ကြည့်ရင်း မခံနိုင်တော့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်းသည် သူ၏ခါးကို ကိုင်ကာ စောက်ပက်ထဲသို့ အားပါပါ ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးလိုက်ပြီး သားအိမ်ထဲသို့ ပျစ်ချွဲသောလရည်ဖြူများကို ပန်းထည့်လိုက်တော့၏။

 

ချန်မင်က အမျိုးသားဆီကနေ စကားတစ်ခွန်းကြားရုံဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည့်အဖြစ်မှန်ကြောင့် အလွန်ရှက်ရွံ့သွား၏။ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲလာကာ အသားအရေပေါ်တွင် ချွေးစက်လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

အခန်းတွင်းလေထုက နွေးထွေးလာပုံရပြီး သူက ဖင်ကို ကြွကာ အမျိုးသား၏လီးကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်၏။

 

ပြီးနောက် မှောက်ခုံအနေအထားဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်ကာ လိမ္မာစွာဖြင့် ပါးစပ်ဟပြီး အမျိုးသား၏ညစ်ပတ်နေသောလီးကို ငုံလိုက်သည်။

 

အပေါ်ရှိလရည်များနှင့် စောက်ရည်များကို အကုန်အစင် လျက်ပေးလိုက်၏။

 

ဤအရာကြီးကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်မင်က အလွန်လွမ်းဆွတ်နေမိကြောင်း ယခုမှသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မိမိအတွက် စုပ်ပေးနေသည်ကို ငြိမ်ခံနေကာ ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်… ကိုယ်ပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ကိုယ်နဲ့… ဘယ်ဟာက ပိုကောင်းလဲ…”

 

ချန်မင် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး သွားဖြင့် သူ၏ဒစ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်လိုက်ကာ သေချာမဖြေဘဲ နေလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ကိုယ်ပေးထားတဲ့ပစ္စည်း ဘယ်မှာလဲ… မင်း သိမ်းထားလား…”

 

ချန်မင် ရှက်လွန်း၍ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏အကြောင်းကို အလွန်ကောင်းစွာသိထားသဖြင့် သူ၏ခေါင်းအုံးအောက်သို့ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုကျောက်စိမ်းလီးတုကို ချက်ချင်းစမ်းမိသွားတော့သည်။

 

ချန်မင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှက်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ လုယူရန် ပြင်လိုက်၏။

 

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လက်ကို ဆွဲကာ လူကိုပါ ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်သည် သူ့ကျောပြင်ကို မိမိ၏ရင်ဘတ်နှင့်မှီကာ ထိုင်စေလိုက်ပြီး သူ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့သောနားရွက်လေးကို နမ်းရင်း တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်… သုံးပြပါလား… ပုံမှန်ဆို ဘယ်လိုသုံးတာလဲ…”

 

ချန်မင်က ဘယ်လိုလုပ် သုံးရဲမည်နည်း။

 

သူက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်၍ အပြင်းအထန် ခေါင်းခါပြလိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်က သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကားလိုက်၏။

 

ထို့နောက် လီးတု၏လက်ကိုင်ကို သူ၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်ကာ သူ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

 

ထိုဒစ်ကြီးဖြင့် သူ၏လရည်များ ထွက်ကျနေဆဲဖြစ်သော စိုရွှဲသည့်စောက်ပက်ကို သွားပွတ်တိုက်လိုက်၏။

 

“ဒီလိုမျိုးလား…”

 

“အင်း… မလုပ်ပါနဲ့…”

 

ချန်မင်သည် အသက်ရှူသံများပင် ပူလောင်နေပြီး ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း အမျိုးသား၏အားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

 

ထို့အပြင် သူ၏စောက်ပက်က လီးအကျွေးခံထားရသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် အပေါက်ဝက ပွင့်နေဆဲဖြစ်၏။

 

ဒစ်ကြီးက စောက်ရည်များနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် ချောကျိကျိဖြစ်သွားသဖြင့် ထိုစိုစွတ်ပျော့ပျောင်းသောစောက်ပက်ထဲသို့ ဒစ်ကြီးတစ်ဝက်ခန့် အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

 

ချန်မင်က အေးစက်စက်အထိအတွေ့ကြောင့် တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာ၏။

 

ဤကဲ့သို့လုပ်ခြင်းက အလွန်အပျက်ဆန်မှန်းသိသော်လည်း စောက်ပက်က ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိနေသကဲ့သို့ ထိုလီးတုကို တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူထားသည်။

 

ထို့နောက် အထဲသို့ အတင်းမြိုချရန် ကြိုးစားနေ၏။

 

“မင်လန်က အရမ်း တက်ကြွနေတာပဲ… မဝသေးဘူးလား… ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားပြီ… စောက်ပက်က ဒီလောက်တောင် ပျော်ပျော်ကြီး စားနေတာ… အရမ်း သဝန်တိုတာပဲ… သူက ကိုယ့်ထက် ပိုကောင်းနေလို့လား…”

 

လုဖေးဟွမ်၏လေသံတွင် မနာလိုမှုများအပြည့် ပါဝင်နေ၏။

 

မိမိကိုယ်တိုင် ပေးထားသောပစ္စည်းဖြစ်သလို မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ခိုင်းနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ သဝန်တိုနေမိသည်။

 

ချန်မင်က အနည်းငယ် အလောတကြီးဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

 

“ခင်ဗျားက အကောင်းဆုံးပါ…”

 

လုဖေးဟွမ်က ပြန်လည်မာတောင်လာသောလီးဖြင့် သူ၏အမြီးရိုးကို သွားပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

 

“အဲဒါဆို အတူတူ စားမလား…”

 

ချန်မင် လန့်သွားပြီး သူ၏နားကိုပင် သံသယဝင်သွားကာ အံ့ဩနေဆဲအချိန်မှာပင် လုဖေးဟွမ်က ဤစိတ်ကူးက အလွန်ကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

 

သူက ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မင်လန်ရဲ့ အပေါက်နှစ်ခုလုံးက အရမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေမှာပဲနော်… တစ်ခုက ပြည့်သွားပြီဆိုပေမယ့်… နောက်တစ်ခုက မဆာဘူးလား… အတူတူ စမ်းကြည့်ကြမလား…”

 

သူက ချန်မင်၏စအိုဝကို လီးဖြင့် တေ့ထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုနေရာက ဆက်တိုက်လှုပ်ရှားနေ၏။

 

အပေါက်ဝမှ အရည်များပင် ထွက်ကျနေသောကြောင့် ကာမစိတ်နိုးကြွနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိနိုင်ပေသည်။

 

ချန်မင်က လန့်လွန်း၍ ရုန်းကန်လိုက်၏။

 

“အင်း… အတူတူ မလုပ်ပါနဲ့… အရမ်း ရှက်စရာကောင်းတယ်… အရှေ့က ဟာကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါ… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုပဲ လိုချင်တယ်…”

 

“ဒီစကားကို ကြားရတာ အရမ်းပျော်ပေမယ့်… မင်းလည်း သဘောကျတယ် မဟုတ်လား… ကိုယ်တို့ စမ်းကြည့်ကြရအောင်…”

 

လုဖေးဟွမ်က ချန်မင် ကာမစိတ်များကြားတွင် နစ်မွန်းကာ ရုန်းထွက်မရဖြစ်နေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်၏။

 

ဒစ်ဖူးကြီးဖြင့် သူ၏စအိုကို တေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

 

ချန်မင်က ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ… အပေါက်နှစ်ခုလုံးက အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရ၏။

 

သူ ဤကဲ့သို့သောကိစ္စကို ပထမဆုံးအကြိမ်လုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ရှက်လည်းရှက်သလို အလွန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ပေါင်တံများကို ဖက်ထားပြီး မိမိ၏လီးကို သူ၏အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားစေ၏။

 

ထို့နောက် ချော့မြှူသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“လိမ္မာတယ်… ကိုယ့်လက်တွေက မအားလို့… မင်လန်… ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်ပြီး အတူတူ လှုပ်ရှားကြည့်ပါလား…”

 

“ဟင့်အင်း… အာ့… အရမ်း ပြည့်ကျပ်နေပြီ… အိုး…”

 

အူလမ်းကြောင်းကို ပွတ်တိုက်နေသည့်သာယာမှုကြောင့် ချန်မင် အနည်းငယ်မူးဝေသွား၏။

 

အလွန်ပြင်းထန်သောသာယာမှုက သူ့ကို အနည်းငယ်သည်းခံရန် ခက်ခဲစေသည်။

 

နားထဲတွင် လုဖေးဟွမ်၏အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများကို ကြားနေရပြီး မသိမသာပင် သူ၏လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရ၏။

 

သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လီးတု၏လက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အားပါပါ ပြန်သွင်းလိုက်တော့သည်။

 

အပေါက်နှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပွတ်တိုက်ခံရသည့်သာယာမှုက သူ့ကို ကောင်းလွန်း၍ မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး ငိုသံလေးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်စေ၏။

 

“အရမ်းကောင်းတယ်…”

 

“မင်လန်က တကယ်ကို အာရုံခံစားလွယ်တာပဲ… လီးနှစ်ချောင်းကို ပြိုင်တူ စားရတာ အရမ်းပျော်နေတယ် မဟုတ်လား…”

 

“အင်း… အရမ်းကောင်းတယ်…”

 

ချန်မင်က မိမိကိုယ်ကို ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီဟု ထင်မိသည်။ မဟုတ်လျှင် ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှရှက်စရာကောင်းသောကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်မည်နည်း။

 

သို့သော် တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး စအိုက အမျိုးသား၏ပူလောင်သောလီးဖြင့် အသွင်းအထုတ်လုပ်ခြင်းကို ခံနေရ၏။

 

စောက်ပက်က အနည်းငယ်အေးစက်နေသောလီးတုဖြင့် အလိုးခံနေရသည်။

 

တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောအရာကြီးနှစ်ခုလုံးက သူ၏စောက်ပက်များကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးထားသဖြင့် ချိုမြိန်သော ကာမဂုဏ်သာယာမှုများကို မြည်းစမ်းနေရတော့၏။

 

အခန်းတွင်းလေထုက ရမ္မက်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်နေကာ ချန်မင်က ညည်းသံများကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထား၏။

 

တစ်ခါတစ်ရံ မထိန်းနိုင်တော့သည့်အခါမှသာ ရမ္မက်ဆန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

 

သူက လုကျန်းထင် ရိပ်မိသွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ လုဖေးဟွမ်၏နှုတ်ခမ်းကို ရှာဖွေလိုက်၏။

 

အမျိုးသားက ခေါင်းငုံ့လာပြီး သူ၏နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ကာ လျှာကို ထုတ်၍ သူနှင့်အတူ ရစ်ပတ်ပေးတော့သည်။

 

တစ်နှစ်နီးပါး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေခဲ့သော “ပါးစပ်” သုံးခုလုံး ဖြည့်ဆည်းခံလိုက်ရသဖြင့် ချန်မင်သည် ကောင်းလွန်း၍ ဝိညာဉ်ပင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

 

စောက်ရည်များက ဆက်တိုက် ပန်းထွက်နေသည်။

 

အူလမ်းကြောင်း ပွတ်တိုက်ခံရသည့်သာယာမှုက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ မာတောင်လာစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသား၏ပန်းထည့်မှုကို ခံလိုက်ရကာ ထပ်မံမာတောင်လာပြန်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က အချိန်တစ်စက္ကန့်လေးကိုမျှ အလဟဿမဖြုန်းတီးဘဲ တစ်ညလုံး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုစုယုယနေသည်။

 

လူနှစ်ယောက်စလုံး ငါးကြိမ်၊ ခြောက်ကြိမ်ခန့် သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် ချန်မင်မှာ လုံးဝပန်းမထုတ်နိုင်တော့ပေ။

 

သို့သော် အမျိုးသားက သူ၏စောက်ဖုတ်ကို ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးနေသဖြင့် စောက်ဖုတ်က ညောင်းညာကိုက်ခဲကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သောသာယာမှုများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် လီးထိပ်ဝက လျော့ကျသွားကာ သေးများပင် ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

 

ချန်မင် ရှက်လွန်း၍ ညည်းတွားလိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်၊ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ဖြင့် သူ့ကို သတိလစ်သွားသည်အထိ ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆက်လိုးနေတော့၏။

 

ချန်မင် မူးဝေနေပြီး အိပ်ချင်နေသော်လည်း အမျိုးသားကို ဆွဲထားချင်သေးသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နဖူးကို နမ်းလိုက်၏။

 

“မင်လန်… မင်း အရင်အိပ်တော့… ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ရှိနေမယ်…”

 

ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က အိပ်ရာခင်းကို အသန့်လဲပေးလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရေနွေးရှိနေသေးသဖြင့် ရေအနည်းငယ် ခပ်လာ၏။

 

ချန်မင်၏တစ်ကိုယ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ဖက်ကာ သူ၏အိပ်ပျော်နေသောမျက်နှာလေးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေလိုက်သည်။

 

မိုးလင်းခါနီးအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ မာတောင်နေသောလီးကို သူ၏စိုစွတ်နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် နီရဲရောင်ရမ်းနေသောစောက်ပက်လေးထဲသို့ ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်တော့၏။

 

ချန်မင် အလိုးခံရသဖြင့် နိုးလာသည်။သူ့မျက်လုံးများက နီရဲကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

 

သူက အနည်းငယ်တွေဝေနေဆဲဖြစ်ကာ လုဖေးဟွမ်က သူ၏နို့အုံများကို စုပ်ယူနေသည်။ နို့ရည်များကို အကုန်အစင် စုပ်ယူပြီးနောက် သွားဖြင့် သူ၏နို့ကွင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ကိုက်နေ၏။

 

ချန်မင်က သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို သူ၏ခါးတွင် လိမ္မာစွာ ရစ်ပတ်ကာ သူ့ကို မိမိအား ဆက်လိုးရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။

 

လူနှစ်ယောက်က အလောတကြီး နမ်းရှိုက်နေကြပြီး နှုတ်ခမ်းများက ကပ်နေသကဲ့သို့ ခွာ၍မရတော့ပေ။

 

ပူနွေးသောအရည်များက သားအိမ်ထဲသို့ ပန်းထည့်ခံလိုက်ရချိန်တွင် ချန်မင်၏မျက်ဝန်းများ နီရဲသွားပြီဖြစ်၏။

 

သူက အသံများပင် အက်ကွဲနေပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

 

“သွားရတော့မှာလား…”

 

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မတတ်သာဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လေးနက်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရ၏။

 

“မင်လန်… ကိုယ် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပါ…”

 

 

Chapter 20 ended