Chapter – 22

 

World 2 { Chapter – 9}

 

ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် အလိုးခံရပြီး ဘဝကိုပင် သံသယ ဝင်သွားသည်အထိ ဖြစ်သွားကာ ရန်သူတော်၏မှတ်မိခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခြင်း..

 

——

 

လူအမျိုးမျိုး ကြားထဲမှ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီသည် ဥက္ကဋ္ဌကုကို ခေါ်လာခဲ့၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

 

အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် အရာတစ်ခု ထိုးသွင်းထားသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကု ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း နှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

 

ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများ ရှိနေသည်။

 

ထို့အပြင် ခါးညောင်းမှုများနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်မှုများလည်း ရှိနေ၏။

 

အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် ယခုလေးတင် ကျိုးဝေ့ချီ သုတ်လွှတ်ထားသော သုတ်ရည်များလည်း ပိတ်ဆို့ခံထားရသေးသည်။

 

ထို့ကြောင့် သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရ၏။

 

အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်မှုများကို အတင်းအဓမ္မ သည်းခံနေရလေသည်။

 

သို့သော် သူ၏လက်ရှိပုံစံက မည်မျှအထိ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေကြောင်းကို ဥက္ကဋ္ဌကု မသိခဲ့ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အရှိန်အဝါသာ မလွှမ်းမိုးထားပါက ဤလမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူမည်မျှက သူ့ကို ဆွဲလှဲလိုက်မည်ကိုပင် မသိနိုင်ပေ။

 

ကြွက်သားလိုင်းများ ထင်ရှားသော သွယ်လျသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အသားအရောင် ရှိနေ၏။

 

ခေါင်းပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော အမွေးပွ ယုန်နားရွက်ရှည်ကြီးနှစ်ဖက် ရှိနေသည်။

 

ကွက်တိ ကျနေသော ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလေးက အောက်ပိုင်းနှင့် တင်ပါး၏သုံးပုံတစ်ပုံကိုသာ ဖုံးကွယ်ထား၏။

 

လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း အောက်ပိုင်းက ပေါ်တစ်လှည့် ဖုံးတစ်လှည့် ဖြစ်နေသဖြင့် လူကို တွေးယောင်မိစေသည်။

 

ရင်ဘတ် ပွင့်ဟနေသော နေရာမှ ရင်သားထိပ်လေးနှစ်ဖက်မှာလည်း ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လွင်နေ၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ့ကို မြင်သူတိုင်းကို မြှူဆွယ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

 

အောက်ပိုင်းတွင်မူ အဝတ်မပါသော ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ သွယ်လျပြီး ဖြောင့်တန်းလှ၏။

 

အမြီးပိုင်းအရိုးတွင်မူ တိုတိုနှင့် အမွေးပွ ယုန်အမြီးလေးတစ်ခု ပါရှိသည်။

 

လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တလှုပ်လှုပ်နှင့် ဖြစ်နေသဖြင့် လူကို မြှူဆွယ်နေသည့်အလား ပုံပေါ်နေ၏။

 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေးသွယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခြေကျင်းဝတ်ပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းလေး နှစ်တွဲ ရှိနေသည်။

 

ထိုအရာများမှာလည်း လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

 

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြင့်ဆုံးသော ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

 

လူမည်မျှက သူ့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေကြသနည်း။

 

သေချာတာပေါ့ အကယ်၍ ဥက္ကဋ္ဌကု၏ချောမောပြီး အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာကိုသာ မြင်လိုက်ရပါက လူမည်မျှက သူ့အတွက် ရူးသွပ်သွားကြမည်ကိုပင် မသိနိုင်ပေ။

 

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီက ညစ်ပေနေသော အဝတ်အစားများကို ဆွဲချွတ်လိုက်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။

 

သူက အပေါ်မှ ဖိချလိုက်တော့လေ၏။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း သူ့အပေါ်တွင် ဖိထား၏။

 

လက်တစ်ဖက်က သူ၏ရှပ်အင်္ကျီကို အလျင်အမြန် ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

 

ထို့နောက် ရှိသည်နှင့် မရှိသည်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်သော G-string လေးကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်၏။

 

ထိုအခါ ယုန်အမြီးနှင့် ဆက်နေသော လီးတုလေးပါ တစ်ပါတည်း ကျွတ်ထွက်လာတော့သည်။

 

“အား ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို ကြိတ်လိုက်၏။

 

အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားမှုကို သည်းခံလိုက်ရလေသည်။

 

“ခင်ဗျားကို အားရပါးရ ဆောင့်လိုးချင်နေတာ ကြာပြီ၊ နှမြောလို့သာ သိပ်ပြီး အရှက်မကွဲအောင် ထားထားတာ”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

 

အနည်းငယ် နီရဲဖောင်းကားနေသော ရင်သားထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။

 

“အခု ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရမ္မက်တွေ ထန်နေပြီး အလိုးခံချင်နေပြီ ဆိုတာ သိရဲ့လား”

 

ဒီခွေးကောင်က သူ့ကို အရှက်ခွဲတာ မလုံလောက်သေးလို့လား။

 

သူ ဒီလောက် ကြီးလာတဲ့အထိ ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရတာ၊ သိက္ခာကျခံရတာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက ကျိုးဝေ့ချီကြောင့်သာ ဖြစ်ရသည်ဟု ဥက္ကဋ္ဌကုက ဝေဝါးစွာ တွေးနေမိလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် ခါးကို တစ်ချက် ကော့လိုက်ရာ မည်သည့်အစပျိုး လှုံ့ဆော်မှုမှ မရှိချေ။

 

စိုစွတ်နေသော သူ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့၏။

 

“အား…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တကယ်ကို ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ချင်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်၊ သေလောက်အောင် ဆောင့်လိုးပစ်ချင်တယ်၊ ဖိထားပြီး သေတဲ့အထိ ဆောင့်လိုးပစ်ချင်တယ်”

 

ကျိုးဝေ့ချီ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

 

ဖိထားကာ အရူးအမူး ဆောင့်လိုးတော့ရာ ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံများက အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွား၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အသက်ရှူပြင်းပြင်းသံများနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏မထိန်းချုပ်နိုင်သော ညည်းတွားသံများလည်း လိုက်ပါလာတော့သည်။

 

“အား အား အား အား အား အင်း ဖြည်းဖြည်း အား အား အား အား အား”

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု ကျွန်တော် လိုးပေးတာ ကောင်းလား”

 

“အား အား အား အင်း ကောင်းတယ် ဝူး အား ကောင်းတယ် အား အား အား အား ဖြည်း ဖြည်း မရတော့ဘူး အား အင်း”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ကာ ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထား၏။

 

ခါးကို အားကုန် ကော့၍ ဆောင့်လိုးနေရာ ဖတ်ဖတ်ဖတ် အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

ထိုအသံများနှင့်အတူ ဧရာမလီးကြီးက စိုစွတ်နေသော အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ အတားအဆီး အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေလေ၏။

 

“အား အား အား မရတော့ဘူး အား အင်း~”

 

“ဒီလောက်လေးနဲ့ မရတော့ဘူးလား”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခါးကို အလျင်အမြန် အားသုံးလိုက်၏။

 

ထိုအခါ ဥက္ကဋ္ဌကု၏အသံမှာ ချက်ချင်း မြန်ဆန်လာတော့သည်။

 

“အခုမှ စရုံပဲ ရှိသေးတယ်”

 

“အား ဖြည်းဖြည်း အား တောင်းပန်ပါတယ် ဖြည်းဖြည်း အား အား အား အား အရမ်း မြန်နေပြီ အင်း ငါ အား အား အား ကျိုးဝေ့ အား အား အား ကျိုးဝေ့ချီ တော်တော့!”

 

“ဘယ်လိုလုပ် လုံလောက်မှာလဲ”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ပေါင်ရင်းကို ကိုင်လိုက်၏။

 

ကုတင်အလယ်တွင် အလိုးခံနေရသော ဥက္ကဋ္ဌကုကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

 

တင်ပါးကို ကုတင်နှင့် အနည်းငယ် ကင်းကွာအောင် ပင့်တင်လိုက်၏။

 

ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုမူ ပခုံးပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ချိတ်ထားစေသည်။

 

ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် အရူးအမူး ဆောင့်လိုးပြန်လေ၏။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဆောင့်လိုးရတာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆောင့်လိုးလိုး မဝဘူး”

 

“အား အား အား အား တော်တော့ အား အင်း မရတော့ဘူး အား အား အား အား!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွား၏။

 

အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် ယိမ်းထိုးနေသော လီးကြီးထဲမှ သုတ်ရည်များ တစ်ချက်တည်း ပန်းထွက်လာသည်။

 

ကိုယ်ပိုင် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားတော့၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက ဤအချိန်တွင် သူ့ကို ဖက်ကာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သည်။

 

ကုတင်ဘေးတွင် မှောက်လျက် အနေအထား ဖြစ်သွားစေ၏။

 

အမြင့် မလုံလောက်သဖြင့် ခါးအောက်တွင် ခေါင်းအုံးနှစ်လုံး ခုပေးလိုက်သည်။

 

ထိုအခါ အစောကြီးကတည်းက ရှုပ်ပွနေသော တင်ပါးမှာ မြင့်မြင့်လေး ကော့ထားလျက် ဖြစ်သွား၏။

 

အထူးသဖြင့် ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေသော စအိုဝလေးမှာ စိုစွတ်ချောကျိနေသည်။

 

အတွင်းမှ သုတ်ရည်အနည်းငယ် ထွက်ကျလာသည်နှင့် ဗြွတ်ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဧရာမလီးကြီးက ထိုးသွင်းဝင်ရောက်သွားတော့လေ၏။

 

“အား ဝူး~”

 

ကြီးမားလှသော ကာမသာယာမှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အလိုအလျောက် ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ ဖွက်ထားလိုက်၏။

 

ခေါင်းအုံးကိုပင် ကိုက်ထားမိကာ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ကုတင်ခင်းကို မသိမသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။

 

သို့သော် တိုင်ရိုက်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆောင့်လိုးမှုများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြင်းအထန် ယိမ်းထိုးစေ၏။

 

တစ်ကြိမ် ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာစေလေသည်။

 

အနောက်ဘက်မှ ဆောင့်လိုးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ တစ်ကြိမ် ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း သူ၏တင်းရင်းဝိုင်းစက်သော တင်ပါးကို ရိုက်မိ၏။

 

ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံများမှာ ပို၍ စူးရှကျယ်လောင်လာသည်။

 

တစ်ချက်စီတိုင်းက ဥက္ကဋ္ဌကု၏အာရုံခံစားမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီကိုလည်း ပို၍ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးချင်လာစေပေသည်။

 

ဧရာမလီးကြီး ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း ဗြွတ်ဗြွတ်ဆိုသော ရေအသံများနှင့်အတူ လူနှစ်ယောက်၏နားစည်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် သူ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် အလွန် ချောကျိစိုစွတ်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။

 

အတွင်းတွင် ရှိနေသည်မှာ သူ အရင်က သုတ်လွှတ်ထားသော အရာများသာ မဟုတ်ပေ။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏အူလမ်းကြောင်းမှ ကိုယ်တိုင် စစ်ထုတ်ထားသော အရည်များလည်း ပါဝင်နေလေ၏။

 

ရက်အနည်းငယ် ကြိုးစားပမ်းစား ဆောင့်လိုးပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏အမိုက်စား အပေါက်ငယ်လေးမှာ လုံးဝ ပွင့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

 

သူ၏လီးကြီးနှင့် အလျင်အမြန် အသားကျသွားကာ အသားကျစေရန် အရည်များ စစ်ထုတ်တတ်လာ၏။

 

သူ လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း အပေါက်ငယ်လေးက ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

 

သူ့ကို လွမ်းဆွတ်နေသည့်အလား အမြင့်ဆုံး လှုံ့ဆော်မှုများကို ပေးစွမ်းနေပေ၏။

 

“အား အား အား မရတော့ဘူး အား အဲ့ဒီနေရာ မဟုတ်ဘူး အား အား အား ဟုတ်တယ် အဲ့ဒီနေရာ အား အား အား ဖြည်းဖြည်း အား အား မြန်မြန်”

 

“ဝူး ဝူး ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အမြင့်ဆုံး ကာမသာယာမှုများ လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရ၏။

 

အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသော အသိတရားလေး ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်။

 

ထို့ကြောင့် ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ ဖွက်ထား၏။

 

ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထပ်မထွက်လာစေရန်သာ မျှော်လင့်နေတော့သည်။

 

ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဆောင့်လိုးနေသနည်း မသိချေ။

 

ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းကာ ဆောင့်လိုးပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီသည် နောက်ဆုံးတွင် အားရပါးရ သုတ်လွှတ်လိုက်၏။

 

ယခုအချိန်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သတိလစ်သွားသည့်အလား ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ပျော့ခွေနေလေသည်။

 

မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးမှာ အထဲဝင်လာကတည်းက ကျိုးဝေ့ချီ ဆွဲချွတ်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို ကြည့်ရသည်ကို သဘောကျဆဲ ဖြစ်သည်။

 

အခြားသူများ မမြင်ဖူးသော ဤအမူအရာများမှာ သူ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်၏။

 

ထို့ကြောင့် မိမိကြောင့် သေမတတ် အလိုးခံရပြီး ကြိတ်မှိတ်သည်းခံကာ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားနေရသည့် ပုံစံကို သူ သဘောကျလေသည်။

 

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ချွေးများဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေနေ၏။

 

အောက်ပိုင်းမှာ ရှုပ်ပွနေကာ ကုတင်ပေါ်တွင်ရော သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်ပါ နေရာအနှံ့ လူနှစ်ယောက်၏သုတ်ရည်များ ရှိနေသည်။

 

သို့မဟုတ် သူ၏သုတ်ရည်က ပိုများနေပေမည်။

 

အကြောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏သုတ်ရည်အများစုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

 

ယခုအချိန်တွင် စအိုဝမှာ အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် အကျယ်ကြီး ပွင့်ဟနေ၏။

 

စိုစွတ်ချောကျိကာ ပျော့ပျောင်းနေပြီး အတွင်းမှ အသားနုလေးများကိုပင် အနည်းငယ် မြင်တွေ့နေရသည်။

 

အတွင်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသော သုတ်ရည်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီ လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လွတ်မြောက်ရာလမ်း ရရှိသွား၏။

 

ထို့ကြောင့် အဆက်မပြတ် စီးကျလာတော့လေသည်။

 

“ဝူး အင်း~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အသိစိတ် ကင်းမဲ့စွာ ညည်းတွားနေ၏။

 

သူ အသက်ရှူနေသလို သတိပြန်ဝင်လာအောင်လည်း ကြိုးစားနေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ထ,ကာ သူ၏တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်၏။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုက လှုပ်ပင် မလှုပ်ချင်တော့ပေ။

 

သူ ဤမကောင်းဆိုးဝါးကို ဘယ်လိုများ ရန်စမိသွားလဲဆိုတာ မသိချေ။

 

သို့သော် ဤမကောင်းဆိုးဝါး၏ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း အမှန်တရားကို သူ အစောကြီးကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အလကားပင် ဖြစ်သည်။

 

အလိုးခံရန် ငြိမ်နေလိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းကာ နောင် အခွင့်အရေးရလာမှသာ ဆက်လက် ကြံစည်တော့မည်ဟု ဥက္ကဋ္ဌကု တွေးလိုက်လေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အားရပါးရ ဆောင့်လိုးပြီးသွားသဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ရွှင်လန်းစွာဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွား၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုကမူ ရှုပ်ပွနေသော ကုတင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ကာ သတိပြန်ဝင်လာအောင် ဆက်လက် ကြိုးစားနေရသည်။

 

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုက လူနှစ်ယောက်စလုံးကို အံ့ဩသွားစေ၏။

 

အလွန် တိုက်ဆိုင်လွန်းလှပေသည်။

 

ရေပန်းမှ ရေကျသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းနှစ်ခန်း ခြားနေသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ မကြားလိုက်ရပေ။

 

ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် သူတို့၏အခန်းတံခါးမှာ အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။

 

မျက်မှန်နက် တပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် အနက်ရောင်ဝတ် လူမိုက် လေးယောက် ဝင်လာသည်။

 

သက်တော်စောင့်ကဲ့သို့သော လူများ ဖြစ်ပုံရပြီး သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက်လည်း ပါဝင်လေ၏။

 

အဆီပြန်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ဖောင်းကားနေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

 

XX လုပ်ငန်းစု၏ဥက္ကဋ္ဌပင် ဖြစ်လေ၏။

 

အရင်က ကျိုးဝေ့ချီ၏အေးစက်စွာ ငြင်းဆန်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

 

အထူးသဖြင့် ထိုဖယ်စမ်း ဆိုသော စကားက လူကို စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ဤအမျိုးသားက ဥက္ကဋ္ဌကုကို အမြဲတမ်း ရယူလိုသူ ဖြစ်သည်။

 

ထို့ကြောင့် ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် တူညီသော ဤလူငယ်လေးကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခြင်း ဖြစ်၏။

 

အကြောင်းရင်းနှစ်ရပ်ကြောင့် XX ဥက္ကဋ္ဌက လူခေါ်ကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

 

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီမှာ ကွက်တိပင် ရေချိုးရန် သွားနေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သတိကြီးသော သူ၏ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ ထိုမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

 

ထို့နောက် စောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေ၏။

 

လာသူမှာ ကျိုးဝေ့ချီ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။

 

ဤနေရာတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူလိုသော သေရမည်ကို မကြောက်သည့် လူများစွာ ရှိကြောင်း သူ သိသဖြင့် သူ သတိထားနေခြင်း ဖြစ်၏။

 

ထို့အပြင် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့် ထိုတစ်ခဏတွင် သူ၏ပထမဆုံး အတွေးမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏အကာအကွယ်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

 

ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းလိုက်သနည်း။ ဒီအရာတွေ အားလုံးက အဲ့ဒီ ခွေးကောင်ကြောင့် ဖြစ်ရတာပါဆိုမှ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျတော့ အဲ့ဒီလူက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ သူ တွေးနေမိသေးပေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပို၍ စိတ်ပျက်အားငယ်စေသည်မှာ လာသူမှာ သူ၏ရန်သူတော်ဖြစ်သော ထိုရွံရှာဖွယ် XX လုပ်ငန်းစု၏ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

 

“အိုး ယုန်လေး နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်”

 

XX ဥက္ကဋ္ဌက အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ခြုံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

 

မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် ယုန်နားရွက်နှစ်ဖက်သာ ပေါ်နေသည့် ဥက္ကဋ္ဌကုကို မြင်လိုက်ရသည်။

 

ထို့နောက် ရေချိုးခန်းထဲမှ မသဲကွဲသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

 

ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားပြီး သက်တော်စောင့်လေးယောက်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

 

“သူ့ကို အမြန် ခေါ်သွားကြ”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး ပါးစပ်ဟကာ ကျိုးဝေ့ချီကို ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

 

သို့သော် ထိုလူများက လေ့ကျင့်မှု ကောင်းစွာ ရရှိထားသူများ ဖြစ်သည်။

 

အမျိုးသားတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူ၏ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်ထားလိုက်၏။

 

အခြားလူများကမူ စောင်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ကြလေသည်။

 

“တောက်!”

 

ထိုတစ်ခဏတွင် XX ဥက္ကဋ္ဌ၏မျက်လုံးများပင် သွေးများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

 

မြင်ကွင်းက အရမ်း လှပလွန်းနေပြီး ဤယုန်လေးမှာ ယခုလေးတင် သူ၏သခင်၏အားရပါးရ ဆောင့်လိုးခြင်းကို ခံထားရကြောင်း သိသာလှသည်။

 

အောက်ပိုင်းမှာ ရှုပ်ပွနေပေ၏။

 

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာလည်း အရမ်း ကောင်းလွန်းသည်။

 

ဆောင့်လိုးရပါက သေချာပေါက် အလွန် အရသာတွေ့မည် ဖြစ်လေ၏။

 

သူတို့၏သူဌေးသာမက သက်တော်စောင့်လေးယောက်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

 

ထိုနေရာမှာတင် နှာခေါင်းသွေး လျှံမတတ် ဖြစ်သွားကြတော့၏။

 

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာမူ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် သေချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့သည်။

 

သူ ဘာအကုသိုလ်တွေ လုပ်ခဲ့လို့ ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရတာလဲဟု သူ တွေးလိုက်၏။

 

သူ ဤရန်သူတော်ကို အရမ်း ရွံရှာပြီး ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက သူတို့သာ သူရဲ့ မျက်နှာကို မြင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိသွားခဲ့ရင် သူ ဘယ်လိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရမလဲ ဆိုတာကို သူ တွေးတောင် မတွေးရဲတော့ပေ။ အဲ့ဒီလို ဖြစ်မယ့်အစား သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်ဟု သူ ခံစားရလေသည်။

 

“မင်းတို့ နှစ်ယောက် သူ့ကို အမြန် ခေါ်သွား မင်းတို့ နှစ်ယောက် နေခဲ့၊ ရေချိုးခန်းထဲက ကောင်ကို သေတဲ့အထိ ထိုးပစ်”

 

XX ဥက္ကဋ္ဌက အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

 

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းသည်။

 

တစ်ခုက ဤယုန် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ခုကတော့ ကျိုးဝေ့ချီကို ဆုံးမရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

 

“ဝူး ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက လန့်ဖြန့်ကာ အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်နေ၏။

 

သို့သော် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် အသံ လုံးဝ မထွက်နိုင်ပေ။

 

XX ဥက္ကဋ္ဌကမူ သူ့ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်လေသည်။

 

“တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ မျက်လုံးလေးတွေတောင် ဒီလောက် တူနေတာလား”

 

ပြောရင်း ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပိတ်ဆို့ထားသော သက်တော်စောင့်ကို ကြည့်လိုက်၏။

 

“သူ့ မျက်နှာဖုံးကို ခွာလိုက်”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်း မျက်လုံးပြူးသွား၏။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် သူ၏ခေါင်းထဲ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

 

ထိုအရာမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

 

သို့သော် သက်တော်စောင့်၏လက်က မျက်နှာဖုံးကို ကိုင်လိုက်မည့် အရေးကြီးသော အချိန်လေးတွင် ရင်းနှီးသော အေးစက်ခက်ထန်သည့် အော်ဟစ်သံတစ်ချက်က သူတို့၏အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

 

“သူ့ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း!”

 

 

Chapter 22 ended.

World 2 Chapter 9 ended.