Chapter 23

 

World 2 Chapter 10

ရေချိုးကန်ထဲတွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခြင်း၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ဆောင့်လိုးခံချင်လွန်းသဖြင့် မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေပြီး သူရဲကောင်းက အလှမယ်ကို ကယ်တင်လိုက်သဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်း

 

—–

 

“သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း!”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အေးစက်သော အသံက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အနောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 

သက်တော်စောင့်အချို့ လန့်သွားပြီး ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်နှာဖုံးကို ကိုင်ထားသူမှာလည်း အလိုအလျောက် လွှတ်ပေးလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ရေချိုးတဘက်တစ်ထည်သာ ပတ်ထား၍

သူ၏ကြွက်သားများ ထင်ရှားသော ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ ပေါ်လွင်နေ၏။

 

ထိုတင်းရင်းသော ကြွက်သားများပေါ်တွင် ရေစက်များပင် တွဲခိုနေသေးသည်။

 

သွယ်လျသော လက်မောင်းများတွင် ကြွက်သားလိုင်းများ ထင်ရှားနေပြီး

ပေါင်တံများမှာလည်း အားအင်များ အပြည့်အဝ ရှိနေသည့်အလား ပုံပေါ်လေ၏။

 

ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ယောက်မှာ လမ်းလျှောက်နေသော ဟော်မုန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

 

အထူးသဖြင့် သူက အလွန် ချောမောလှပေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အရှိန်အဝါက အတွင်းမှ အပြင်သို့ လျှံထွက်နေသည်။

 

သက်တော်စောင့်အချို့ပင် မသိမသာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီကို မြင်လိုက်ရသည့် ထိုတစ်ခဏတွင် ဥက္ကဋ္ဌကုသည် မသိမသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

 

XX ဥက္ကဋ္ဌကမူ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ရောက်လာတာ ကွက်တိပဲ… သူ့ကို သေတဲ့အထိ ထိုးစမ်း…”

 

ယခုအချိန်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ လုံးဝ အဝတ်မပါချေ။

 

လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း သက်တော်စောင့်နှစ်ယောက်က ချုပ်ထား၏။

 

စောင်လည်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

 

သူ ဖုံးကွယ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ထိုမျက်နှာသာ ဖြစ်ပေသည်။

 

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကျိုးဝေ့ချီအတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိ၏။

 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့အရှေ့တွင် လေ့ကျင့်မှု ကောင်းစွာ ရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် လူမိုက် လေးယောက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

 

သူက ထိုလူများကို အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။

 

ထို့နောက် အေးစက်စွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

 

“သူ့ကို လွှတ်လိုက်လို့ ငါ ပြောနေတာ… မကြားဘူးလား”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အရှိန်အဝါက ထိုလူများကို လန့်သွားစေ၏။

 

ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သက်တော်စောင့်နှစ်ယောက်က တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာသည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက လက်မြှောက်ကာ ပါးနှစ်ချက် ရိုက်လိုက်၏။

 

အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှကာ ဖတ်ဖတ်ဆိုသော အသံနှစ်ချက်သာ ကြားလိုက်ရသည်။

 

ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်မှာ သူ၏ပါးရိုက်မှုကြောင့် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားလေ၏။

 

သူတို့သည် ဘုန်းဘုန်းဆိုသော အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ စားပွဲကို ဝင်တိုက်မိပြီး

ပစ္စည်းများအားလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

 

လူနှစ်ယောက်မှာမူ သွေးထွက်နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ထိလိုက်ကြ၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

 

ထိုအဆီပြန်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ဖောင်းကားနေသော XX ဥက္ကဋ္ဌမှာမူ သတိပင် မထားမိလိုက်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဥက္ကဋ္ဌကုဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဖမ်းထားသော သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်က လက်မြှောက်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလာသည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက ချက်ချင်း ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အားကုန် ညှစ်လိုက်၏။

 

ထိုအခါ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။

 

ထိုလူမိုက်၏လက်ကောက်ဝတ်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ညှစ်ချိုးမှုကြောင့် တိုက်ရိုက် ကျိုးသွားလေသည်။

 

ထို့နောက် အခြားတစ်ယောက်မှာလည်း အလားတူပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး

ကျိုးဝေ့ချီ၏ညှစ်ချိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီသည် ညှစ်ချိုးပြီး အားကုန် တစ်ချက် ခါလိုက်ရာ လူနှစ်ယောက်စလုံး ဘေးသို့ အပြင်းအထန် လွင့်စင်သွားသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီကမူ ခါးကိုင်း၍ စောင်ကို အမြန် ဆွဲယူလိုက်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လှုပ်ရှားမှုများက ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ ချောမွေ့လွန်းလှသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု အပါအဝင် မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

 

သာမန်မဟုတ်သော အမြန်နှုန်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခွန်အားများ ရှိနေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိ၏။

 

သူက စောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်သည့် ထိုတစ်ခဏတွင် သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ ကာကွယ်ပေးနေသည့် ပုံစံရှိသည်။

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ငိုတော့မည့်အလားပင် ဖြစ်သွားရသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထလာသော သက်တော်စောင့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားခွင့် ပြုထားလိုက်သည်။

 

သူကမူ ဥက္ကဋ္ဌကုကို စောင်နှင့်အတူ ရင်ခွင်ထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။

 

ထို့နောက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

 

“ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး… မကြောက်နဲ့၊ ကျွန်တော် ရှိတယ်…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဤမကောင်းဆိုးဝါးကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိ၏။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် သူ တကယ် ငိုချလိုက်မိတော့သည်။

 

သူ့ကို ဒီလို ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာက ဒီမကောင်းဆိုးဝါးပဲလေ၊ တရားခံက သူပဲလေ… ဒါပေမဲ့ အခု သူက သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကြောင့် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်?

ဒါက သောက်ကျိုးနည်း ဘာသဘောလဲ!

 

“သူ့ကို ထိုးစမ်း!”

 

ထိုအချိန်တွင် XX ဥက္ကဋ္ဌလည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သက်တော်စောင့်လေးယောက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

 

“လိမ္မာတယ်နော်၊ ဒီမှာပဲ နေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပုတ်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

 

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် XX ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကု နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော မြင်ကွင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပြင်းထန်ပြီး မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

 

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော သက်တော်စောင့်လေးယောက်ကို ပြန်မထနိုင်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီ၏ရက်စက်သော အကြည့်များက XX ဥက္ကဋ္ဌ၏အဆီပြန်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

 

ထိုအကြည့်‌ကြောင့် XX ဥက္ကဋ္ဌမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်၏။

 

ယနေ့ ဤမျှ မာကျောသော ကျောက်တုံးကို ကန်မိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် “ဒိုင်း” ဆိုသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပန်းအိုးတစ်လုံးဖြင့် တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းပင်။

 

ထိုပန်းအိုးက တံခါးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားပြီး ဖန်ကွဲစများ လွင့်စင်သွား၏။

 

အချို့သော ဖန်ကွဲစများက ထိုအဆီပြန်နေသော မျက်နှာကြီးကိုပင် ခြစ်မိသွားတော့သည်။

 

XX ဥက္ကဋ္ဌမှာ လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားလေ၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီ၏အသံက သူ၏အနောက်ဘက်မှ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

“ပြေးရဲရင် ပြေးကြည့်လေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပြန်ထလာသော သက်တော်စောင့်များကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွား၍ ခါးကိုင်းလိုက်ကာ အဆီပြန်နေသော ဥက္ကဋ္ဌ၏အင်္ကျီကော်လာကို ကိုင်ပြီး ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်လာလေသည်။

 

“ငါ့လူကို ထိရဲတယ်ဆိုတော့… မင်းတို့က သေချင်နေတာလား”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဖက်ထားရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

 

ထိုအချိန်တွင် အဆီပြန်နေသော ဥက္ကဋ္ဌမှာ ကိစ္စ၏ကြီးလေးမှုကို သတိထားမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

 

ထို့ကြောင့် အလျင်အမြန် အမှား ဝန်ခံလေ၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက နားမထောင်ချင်ဘဲ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချင်ပေ။

 

ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကြည့်၍ နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

 

“သူတို့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးချင်လဲ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီကို လုံးဝ မသိတော့သည့်အလား ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေမိသည်။

 

အရှေ့ရှိ လူက သူ့ကို ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် သေမတတ် ဆောင့်လိုးခဲ့သူနှင့် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

 

သို့သော် လုံးဝ တူညီနေသည် မဟုတ်လား။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အလိုလိုက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

ထို့နောက် မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာထား အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

 

“ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူက နည်းလမ်း စဉ်းစားမိသွားပုံပေါ်လေသည်။

 

“မင်းက အဲဒီလောက်တောင် ကာမရမ္မက် ထန်နေမှတော့… ငါ ကူညီပေးရမှာပေါ့…”

 

“ဘာ… ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

 

ကျိုးဝေ့ချီ ပြုံးလိုက်ပြီး သက်တော်စောင့်များကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်၏။

 

“မင်းတို့သူဌေးရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်… မြန်မြန်၊ ငါ့မှာ စိတ်ရှည်မှု ရှိနေတုန်း လုပ်!”

 

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုလူငါးယောက်သာမက ဥက္ကဋ္ဌကုပင် ကျိုးဝေ့ချီ ဘာလုပ်မည်ကို မသိတော့ပေ။

 

အဆီပြန်နေသော ဥက္ကဋ္ဌမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီပင် မကျန်သည်အထိ အဝတ်မပါဘဲ ချွတ်ခံလိုက်ရ၏။

 

ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ဆီများ ပြည့်နှက်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကြီးက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ရွံရှာသွားစေသည်။

 

လုံးဝ ကြည့်မရအောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက အနည်းငယ် နောင်တရစွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။

 

ထို့နောက် သက်တော်စောင့်လေးယောက်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

 

“မင်းတို့ သူဌေးက ပုံမှန်ဆို မင်းတို့ကို လစာ ဘယ်လောက် ပေးလဲ…”

 

နှာခေါင်းသွေးထွက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပွန်းပဲ့နေသော အမျိုးသားလေးယောက်မှာ အချင်းချင်း ကြည့်နေကြ၏။

 

သူ ဘာလုပ်မည်ကို လုံးဝ မသိကြချေ။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ ပို၍ပို၍ စိတ်မရှည်လာသည်ကို မြင်မှသာ အမြန် ဖြေလိုက်ကြတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေ၏။

 

“ငါ မင်းတို့ကို သုံးဆ ပေးမယ်…”

 

ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်မပါဘဲ ရှိနေသော အဆီပြန်နေသည့် ဥက္ကဋ္ဌကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

 

“သူ့ကို လိုးစမ်း… သေတဲ့အထိ ဆောင့်လိုး…”

 

“ဟင်? ဒါ… ဒါက…”

 

“မ… မလုပ်နဲ့၊ ငါက XXX ပါ၊ မင်း ငါ့ကို ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး၊ မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်…”

 

အဆီပြန်နေသော ဥက္ကဋ္ဌမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

 

“မင်းတို့… မင်းတို့ လုပ်ရဲလား!…”

 

လုပ်ရဲတာ မရဲတာကို ခဏထားဦး… သူ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာကို သူတို့က တကယ် လုပ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို လုပ်ရက်မှာ မဟုတ်ဘူး… သူ့ကို လိုးရတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခံနေရတာပဲ၊ ဒီလောက်တောင် ရွံစရာကောင်းတာကို ဘယ်သူက သည်းခံပြီး လိုးနိုင်မှာလဲ…

 

သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် သူက ဤလူများကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံလေ့ မရှိဘဲ ဟောက်စားလုပ်လေ့ ရှိသည်။

 

ထို့ကြောင့် ဤလူများကလည်း မကျေနပ်ချက်များ အများအပြား ရှိနေကြ၏။

 

ထို့အပြင် ယနေ့ သူတို့ တာဝန်ပျက်ကွက်ခဲ့ရုံသာမက သူဌေး၏ဤမျှ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းပြီး အရုပ်ဆိုးသော ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

 

ထို့ကြောင့် သူတို့က သူဌေးကို အသေအလဲ ကာကွယ်ပြီး ပြန်ခေါ်သွားလျှင်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် သူဌေးက သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်မည် မဟုတ်ပေ။

 

ထို့အပြင် သူတို့ကို အေးအေးဆေးဆေး လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြလေ၏။

 

ထို့ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်မည့်အစား… လူအချို့က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

 

သူတို့အားလုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ထိုအဆီပြန်နေသော သူဌေးကို သွားဖိထားလိုက်ကြတော့သည်။

 

လိုးဆိုလည်း လိုးတာပေါ့၊ ရွံစရာ ကောင်းပေမဲ့ ဒေါသထွက်တာတော့ ပြေသွားတာပေါ့လေ…

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်ကနေ ထုတ်လာမှန်း မသိသော ကတ်တစ်ကတ်ကို ပစ်ပေးလိုက်၏။

 

“ဒီထဲမှာ ငါးသန်း ပါတယ်… မင်းတို့ဘာသာ ခွဲယူကြ…”

 

လူလေးယောက်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့၏။

 

ဤသည်မှာ သုံးဆ မဟုတ်ဘဲ အဆသုံးဆယ်ပင် ရှိပေသည်။

 

“လူ မသေသရွေ့ ရတယ်… မင်းတို့ သဘောပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ခါးကိုင်းကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို စောင်နှင့်အတူ ပွေ့ချီလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော်တို့ သွားမယ်… မျက်စိနောက်စရာကောင်းတဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကို မကြည့်တာ ပိုကောင်းတယ်…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု တကယ်ကို ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။

 

ဒါက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ၊ သူ တကယ်ပဲ အသက် ၁၈ နှစ်တည်း ရှိသေးတာလား? ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပွေ့ချီမှုဖြင့် ပိုဝေးသော အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

 

ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ထိုအခန်းထဲမှ အဆီပြန်နေသော ဥက္ကဋ္ဌ၏ဝက်သတ်သကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများကိုလည်း ကြားနေရသေးသည်။

 

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုအသံများကိုလည်း မကြားရတော့ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက အခန်းပြောင်းလိုက်ပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌကုကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားလိုက်၏။

 

ထိုအခါမှသာ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဒီလောက်လေးနဲ့ပဲ လန့်ပြီး ငိုသွားတာလား…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ကို အတင်း ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

 

“မင်း ဘာဖြစ်လို့… ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရေချိုးကန်ထဲသို့ ရေဖြည့်ထားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော်က ဘာလို့ ဒီလို မဖြစ်ရမှာလဲ…”

 

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိုးချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်လေ၊ ရိုးရိုးလေး ခင်ဗျားကို လိုးချင်ရုံ သက်သက်ပါ၊ အဲဒါက ခင်ဗျားကို သဘောကျလို့လေ… ဒါကြောင့် တခြားသူတွေ ခင်ဗျားကို အဲဒီလို လုပ်တာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ…”

 

“ဘာ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ့်ကို လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။

 

သဘောကျလို့ ဟုတ်လား? ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…

 

ထို့အပြင် ဤသဘောကျမှုက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

 

သဘောကျလို့ပဲ သူ့ကို အဲဒီလောက်တောင် ဆောင့်လိုးခဲ့တာလား?

သဘောကျလို့ပဲ အဲဒီလောက်တောင် နှိပ်စက်ပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တာလား? ဒါကြောင့်… အဲဒီလောက်တောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တာလား…

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက နာကျင်စွာဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။

 

သူ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ သွားဆုံရတာလဲ…

 

“ကဲပါ… ရေချိုးပြီး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် ရေချိုးတဘက်ကို ချွတ်ချလိုက်သည်။

 

ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဆွဲယူ၍ သူ၏အနောက်တွင် ထိုင်စေ၏။

 

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကုကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီစေလိုက်ရာ ရေများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

 

“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ရေချိုးပေးမယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း ဥက္ကဋ္ဌကု၏နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်၏။

 

ထိုအခါ ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ တိုးတိတ်သော ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်နှစ်ဖက်က ဥက္ကဋ္ဌကု၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး

သူ၏ရင်သားထိပ်လေးများကို စတင် ဆုပ်နယ်တော့သည်။

 

ထိုအခါ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မသိမသာ ခါးကို ကော့လိုက်မိပြီး နေမထိထိုင်မသာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်နေသည်။

 

ထို့ကြောင့် လက်နှစ်ဖက်က အောက်သို့ တစ်လျှောက်လုံး ဆင်းသွားပြီး

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ပြားချပ်သော ဝမ်းဗိုက်နှင့် လီးကြီးတို့ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားကာ အောက်သို့ ဆက်သွား၏။

 

ထိုပွတ်သပ်နေသောလက်က အပေါက်ငယ်လေး နေရာတွင် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက် ဆေးကြောပေးနေသည်။

 

ပေါင်အတွင်းပိုင်းရှိ အသားနုလေးများနှင့် စအိုဝ၏အရေးအကြောင်းများကို အလွန်နှေးကွေးစွာနှင့် ကာမရမ္မက်ဆန်စွာ ဆေးကြောပေးနေ၏။

 

သို့သော် အတွင်းသို့မူ မဝင်ပေ။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ နေမထိထိုင်မသာဖြင့် တင်ပါးကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

 

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေပြီး ခါးအောက်ပိုင်းမှာ ရေထဲတွင် ရှိနေ၏။

 

သို့သော် ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာမူ ကျိုးဝေ့ချီ၏လှုပ်ရှားမှုအတွက် ပိုမို အဆင်ပြေစေရန် အကျယ်ကြီး ဖြဲကားထားမိပြီး မသိမသာ ကွေးသွားသည်။

 

 

“အား အင်း~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နေမထိထိုင်မသာဖြင့် ယိမ်းထိုးနေလေ၏။

 

ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများက နောက်ဆုံးတွင် အပေါက်ငာ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။

 

ဗြွတ်ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုအပေါက်ထဲတွင် သူ့ကို စုပ်ယူသွားသည့် စုပ်ယူအားတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

 

အတွင်းတွင်လည်း အလွန် ချောကျိစိုစွတ်နေပြီး ယခင်က သူ ဆောင့်လိုးထားသော သုက်ရည်များအားလုံး ရှိနေသည်။

 

“အား~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ နေမထိထိုင်မသာဖြင့် ခါးကို ကော့လိုက်၏။

 

လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ခြေထောက်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။

 

ခြေထောက် အကျယ်ကြီး ဖြဲကားထားသော သူ၏စအိုမှာ နွေးထွေးသော ရေဖြင့် စိမ်ထားခံရ၏။

 

ထို့ကြောင့် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသလို အလွန်လည်း… ယားယံနေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများ ထိုးသွင်းလိုက်သည်အထိ ဖြစ်သော်လည်း ထိုဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာလေ၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို တမင်တကာ မဖြည့်ဆည်းပေးချေ။

 

လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့်သာ သူ၏ပူနွေးသော အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကလော်ထုတ်နေသည်။

 

အပေါက်ထဲရှိ အရာများကို နည်းနည်းချင်း ကလော်ထုတ်လိုက်၊ ရေနှင့်အတူ ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်ဖြင့် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေ၏။

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ၏နှိပ်စက်မှုကြောင့် ပို၍ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာတော့သည်။

 

ဝေဝါးနေသော အခြေအနေတွင် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခေါင်းထဲ၌ ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

 

သူသည် ဤအမျိုးသား၏လီးကြီးနှင့် ပို၍ပို၍ အသားကျလာပြီဟု သူ ထင်နေမိသည်။

 

အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဆောင့်လိုးခံရလွန်းသဖြင့် အလွန်စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေ၏။

 

ဤလီးကြီး မရှိလျှင် မဖြစ်တော့သည့်အလားပင်။

 

သူ၏အနောက်ဘက်မှ ဤအမျိုးသား၏လီးကြီးသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ကာ အခြားသူများ၏အရာဆိုလျှင် မရကြောင်း သူ ခံစားနေရပေသည်။

 

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။

 

“မနက်ဖြန် သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းရင်…ခင်ဗျားကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်လေ… ဟုတ်ပြီလား…”

 

“ဘာပြောတာလဲ”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အမ်းသွား၏။

 

ဤသည်မှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စက္ကန့်တိုင်း မိနစ်တိုင်း သူ အလိုချင်ဆုံး အရာ ဖြစ်သည်။

 

ဤအမျိုးသား၏အနားမှ ထွက်ပြေးပြီး အိမ်ပြန်ကာ လက်စားချေရန်ပင်…

 

သို့သော် ယခု ဤလူက ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောလာသည်။

 

ထိုအခါ သူ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်၍ မရနိုင်တော့ပေ။သူသည် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး နားမလည်နိုင်လည်း ဖြစ်နေ၏။

 

ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ခံစားချက်အချို့ပင် ရှိနေပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်မှာ ဝမ်းနည်းမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

 

 

Chapter 23 ended

World 2 Chapter 10 ended