Chapter 25

 

World 2 Chapter 12

ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ခရီးသည်များ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အလိုးခံရပြီး သုတ်လွှတ်သွားကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် သုတ်လွှတ်သွားပြီးနောက် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ပုန်းစရာနေရာပင် ရှာမရအောင် ဖြစ်နေခြင်း

 

—

 

“ဝူး အင်း… မလုပ်ပါနဲ့.. .”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေမှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်ထား၏။

 

သို့သော်ငြား သူ့ကိုဖက်ထားသော အမျိုးသားကမူ သူ၏စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားလေ၏။

 

ရထားပေါ်ရှိ ကုတင်များမှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းသဖြင့် နေရာကျဉ်းလွန်းလှသည်။

 

သူတို့၏ခြေတံလက်တံများကို လုံးဝ ဆန့်ထုတ်၍ မရနိုင်ချေ။

 

ထို့အပြင် အသံလည်း မထွက်ရဲသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလာတော့၏။

 

ယခုလေးတင် သုတ်လွှတ်ထားသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ အနောက်ဘက်အပေါက်မှာ စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေ၏။

 

ယခုအခါ လီးတုများ ထုတ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုများ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို တင်ပါး အနည်းငယ် မြှောက်ခိုင်းလိုက်၏။

 

ထို့နောက် အစောကြီးကတည်းက မာတောင်နေသော လီးကြီးကို စိုစွတ်နေသော အပေါက်ဝသို့ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

 

အသံထွက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထား၏။

 

သို့သော် လီးကြီးက အပေါက်ဝသို့ ထိလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စတင်တုန်ယင်လာပြီ ဖြစ်သည်။

 

လီးကြီးက အသားနံရံများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြဲကားလာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်အထိပင် ဖြစ်လာ၏။

 

“ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက တိုးတိတ်စွာ ညည်းတွားလိုက်၏။

 

ပြည့်သိပ်မှုနှင့်အတူ ကျဉ်စိမ့်စိမ့်ခံစားချက်များက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာ၏။

 

မကြာမီမှာပင် သူ၏အာရုံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

 

တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိုနေရာမှ ရောက်ရှိလာသော ပြည့်သိပ်မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရတော့၏။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တကယ်တော်တာပဲနော်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ နားနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

 

ကာမရမ္မက်ဆန်ပြီး မှော်ပညာများ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

“ဝင်သွားပြီ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဧရာမလီးကြီးမှာ အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွား၏။

 

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားသည်။

 

လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းများကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။

 

ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာလည်း သူ၏ခြေထောက်ကြားတွင် ရှိနေသည်။

 

ထိုအခါ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထိုင်လျက် အနေအထား ဖြစ်နေတော့၏။

 

“ကျွန်တော် လှုပ်ရှားတော့မယ်နော်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ ထပ်မံ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြန်၏။

 

သူ၏အသံက လူ့ဝိညာဉ်ကို ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု သေချာအောင့်ထားနော်… မဟုတ်ရင် လူမိသွားရင် အရမ်းအရှက်ကွဲရလိမ့်မယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အနူးညံ့ဆုံးအသံဖြင့် အဆိုးရွားဆုံး စကားများအား ပြောဆိုနေသည်ကို ဥက္ကဋ္ဌကု အသားကျနေပြီ ဖြစ်၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ အလိုအလျောက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

 

သူထင်သည့်အတိုင်းပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ခါးကို ဖက်လိုက်၏။

 

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခါးကိုကော့၍ စတင် ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

လီးကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်ခံရပြီးနောက် ပြန်လည်ထိုးသွင်းခံရ၏။

 

ဤသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေသဖြင့် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကျဉ်စိမ့်စိမ့်ခံစားချက်များက လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။

 

အနောက်ဘက်အပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

 

“ဝူး~ အင်း…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက တတ်နိုင်သမျှ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထား၏။

 

သို့သော် သူ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံလေလေ အနောက်ဘက်အပေါက်မှ ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

 

ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်နေရာတိုင်းတွင်လည်း လူများရှိနေသည်ဟု သူ၏စိတ်အောက်ခြေတွင် အမြဲတမ်း ခံစားနေရ၏။

 

ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးအထိ အလိုအလျောက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသည်။

 

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ပင် အာရုံခံစားလွယ်နေတော့လေ၏။

 

“အရမ်းကောင်းတယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက နူးညံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး အားပေးလိုက်ပြီးနောက် ကာမရမ္မက်ဆန်စွာ ရှင်းပြနေလေသည်။

 

“… အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရောက်သွားပြီ… ဥက္ကဋ္ဌကု ခံစားမိလား…”

 

“ဝူး~ မ… စကားမပြောနဲ့!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေရရုံသာမက နားထဲတွင်လည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏အသံနှိပ်စက်မှုကိုပါ ခံနေရ၏။

 

ထို့ကြောင့် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

 

“အကယ်၍ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သားအိမ်သာရှိမယ်ဆိုရင်… သေချာပေါက် ထိုးမိမှာပဲ… ကျွတ်… ဥက္ကဋ္ဌကုရဲ့ အထဲမှာ အရမ်းစိုနေတာပဲ… အရည်တွေကို အလိုလိုတောင် စစ်ထုတ်နိုင်နေပြီလား… ဥက္ကဋ္ဌကုက တကယ်ကို ရမ္မက်ထန်တာပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကာမရမ္မက်ဆန်သော စကားများနှင့်အတူ လီးကြီးက အသားနံရံများကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖြဲကား၏။

 

ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေပြီး အရှိန်မှာ မမြန်လွန်း မနှေးလွန်းပေ။

 

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များ ရရှိစေရန်တော့ လုံလောက်သည်။

 

ကျဉ်စိမ့်စိမ့်ခံစားချက်နှင့် စကားလုံးနှစ်ရပ်ပေါင်း လှုံ့ဆော်မှုများအောက်တွင် အသံမထွက်အောင် အတင်းအဓမ္မ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေရ၏။

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဤခွေးကောင်၏နှိပ်စက်မှုကြောင့် သွားများကို ကြိတ်သံမြည်အောင် ကိုက်ထားရတော့လေသည်။

 

“ဝူး အင်း~ အရမ်းနက်တယ်… ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အတင်းအဓမ္မ ကြိတ်မှိတ်သည်းခံကာ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ထား၏။

 

သို့သော် အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် ဖြဲကားခံရသည့် အသံများမှာ ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

 

“ဒီထက်ပိုနက်နက် ဝင်လို့ရသေးတယ်နော်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီမှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိဖူးလောက်အောင် နူးညံ့နေ၏။

 

သူက စကားပြောရင်း ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏အပေါက်ငယ်လေးကို လီးကြီးပေါ်တွင် ပို၍ပေါ်လွင်အောင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်၏။

 

ထို့နောက် သူ့ကိုဖက်ကာ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

“အား ဝူး~”

 

ကုတင်မှာ လှုပ်ယမ်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး အရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော ဂျွတ်ကျွတ်ဆိုသည့် အသံများကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေ၏။

 

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရထားသံလမ်းပွတ်တိုက်သံများက ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။

 

ထို့ကြောင့် အိပ်မောကျနေသော အခြားခရီးသည်များ သတိမထားမိကြချေ။

 

သို့သော် ဤအချက်ကပင် ဥက္ကဋ္ဌကုကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်နေပေသည်။

 

ပြင်းထန်သော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များကို မထုတ်ဖော်နိုင်ဘဲ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများပြည့်နှက်နေလေ၏။

 

“ဝူး မလုပ်နဲ့…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကိုဖက်ကာ ရုတ်တရက် ခါးကိုကော့သည့်အရှိန်အား မြှင့်လိုက်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားသည်။

 

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် အပေါ်ထပ်ကုတင်မှ ခြေထောက်တစ်ဖက် အောက်သို့ ဆင်းလာတော့၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပြူးသွားကာ အမြင့်ဆုံးအထိ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွား၏။

 

ပြင်းထန်သော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်နှစ်ရပ်ပေါင်း လှုံ့ဆော်မှုများအောက်တွင် သူ လန့်ပြီး သုတ်လွှတ်တော့မည့်အထိ ဖြစ်သွားလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက မျက်စိလျင်လျင်ဖြင့် စောင်ကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်၏။

 

သူတို့နှစ်ယောက်၏ခြေတံရှည်ကြီးများပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းပေးလိုက်သည်။

 

အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် လုံးဝဆက်စပ်နေသော အောက်ပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်၏။

 

ထိုအချိန်တွင် အပေါ်ထပ်ကုတင်မှ အစ်ကိုကြီးက မူးမူးမိုက်မိုက်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာ၏။

 

အိမ်သာသွားချင်သည့် ပုံပေါ်ကာ သေချာမကြည့်သော်လည်း အောက်ထပ်ကုတင်ဘက်သို့ မသိမသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ အမြင့်ဆုံးအထိ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွား၏။

 

ထိုအစ်ကိုကြီး ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို အားကုန်ကော့လိုက်ရာ တစ်ဆုံးထိ မြုပ်ဝင်သွားတော့သည်။

 

“ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက လန့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ထားလိုက်၏။

 

သူ၏စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးအချိန်တွင် သူ တကယ်ပဲ သုတ်လွှတ်သွားတော့လေသည်။

 

ကြီးမားလှသော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်က သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားစေသည်။

 

“မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ? နေမကောင်းလို့လား…”

 

ထိုအစ်ကိုကြီးက သဘောကောင်းသူဖြစ်၏။

 

အမှောင်ထဲတွင် ဥက္ကဋ္ဌကုက ထိုဘက်တွင်မှီနေပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

 

ထို့ကြောင့် မူးမူးမိုက်မိုက်ဖြင့် တစ်ခွန်းမေးလိုက်လေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုကမူ လုံးဝ စကားမပြောရဲပေ။

 

သူသာ ပါးစပ်ဟလိုက်ပါက ထိုအရှက်ရဖွယ်အသံများ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေ၏။

 

သို့သော် သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ ကျိုးဝေ့ချီက ဝင်ပြောလိုက်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

 

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… ကျွန်တော့်အစ်ကို နည်းနည်းနေမကောင်းဖြစ်နေလို့… ကျွန်တော် ပြုစုပေးနေတာပါ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက မျက်နှာမပူ၊ ရင်မခုန်ဘဲ ဤသို့လိမ်ညာလိုက်၏။

 

ထို့နောက် အားနာသည့်ဟန်ဖြင့် “အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ…” ဟု ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

 

ဘယ်လောက်တောင် ယဉ်ကျေးတဲ့ လူငယ်လေးလဲ… ပြီးတော့ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကလည်း ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ…

 

ထိုအစ်ကိုကြီးက ချီးကျူးလိုက်ပြီး ကိစ္စမရှိကြောင်းပြောကာ အိမ်သာသို့ သွားတော့၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သေချာပေါက် မကောင်းဆိုးဝါးဝင်စားတာပဲ… လူတိုင်းက သူရဲ့ အပြင်ပန်းပုံစံကြောင့် အရူးလုပ်ခံနေရတာ ဖြစ်မယ်… သူ တစ်ယောက်တည်းကသာ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ တကယ့်အစစ်အမှန်ပုံစံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ… ဟု သူ တွေးနေမိလေသည်။

 

“သုတ်လွှတ်သွားပြီနော်…”

 

ထိုအစ်ကိုကြီး ထွက်သွားသည်နှင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ကာမရမ္မက်ဆန်သော အသံက သူ၏နားနားတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခုနက ကာမအထွတ်အထိပ်၏ အရှိန်အဝါနှင့် လှုံ့ဆော်မှုများထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်က သူ၏ပျော့ခွေသွားသော လီးကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် လာကိုင်ပြန်သည်။

 

ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ စောင်ထဲတွင် ရှိနေကြ၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်များက လှုပ်ရှားနေသဖြင့် လှုပ်ရှားနေသောစောင်က အလွန် တွေးယောင်ချင်စရာကောင်းနေပေသည်။

 

“ငါ မရတော့ဘူး… မခံနိုင်တော့ဘူး… ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

 

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သုတ်မလွှတ်ရသေးဘူးလေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အသံက သူ၏နားနားတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများက သူ၏လည်ပင်းနှင့် နားရွက်များကို ယားယံလာစေသည်။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ပါးစပ်ဟကာ သူ၏နားရွက်ဖျားကို ငုံလိုက်၏။

 

ထို့နောက် နားရွက်များကို စုပ်ယူကာ လျှာဖြင့်လျက်ပေးရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေါင်ကြားမှ ဆက်လက်ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

“မလုပ် ဝူး အင်း… မလုပ်နဲ့… ယားတယ်~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အသစ်တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာသော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များအား ခက်ခက်ခဲခဲ သည်းခံနေရ၏။

 

တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်နေကာ သူ၏ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့သကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

 

အကြောင်းမှာ သူ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သောကြောင့်ပင်။

 

“ရပ်လိုက်ပါ အား …အင်း… ကျိုးဝေ့ချီ …ဝူး…”

 

“အား~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရပ်တန့်မသွားသည့်အပြင် အရှိန်ကိုပါ မြှင့်လိုက်သေး၏။

 

သူ၏လည်ပင်းဘေးကိုလည်း တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ကာ နားရွက်အောက်ခြေကို လျက်ပေးလိုက်သည်။

 

ထိုအခါ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်းပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏နားရွက်အောက်ခြေမှာ အလွန်အာရုံခံစားလွယ်ကြောင်း ကျိုးဝေ့ချီ အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်လေသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ပေးတာကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

 

“မ… မဟုတ်ဘူး အား.. အင်း~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး မျက်ရည်များပင် ထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

 

ထို့နောက် သူ့ကိုဖက်ကာ အရှိန်မြှင့်လိုက်တော့လေသည်။

 

ဗြွတ်ဗြွတ်ဆိုသော အသံများသာမက သေချာနားထောင်ပါက ရထား၏ ဂလောက်ဂလောက်အသံများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဆိုသည့် အသားချင်းရိုက်ခတ်သံများကိုပင် ကြားနိုင်ပေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ဘောင်းဘီမှာ ပေါင်ပေါ်အထိ ဆွဲချွတ်ခံထားရ၏။

 

ထို့ကြောင့် တင်ပါးကို ကွက်တိ ပေါ်လွင်နေစေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ ခါးကိုကော့၍ ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း သူ၏ တင်းရင်းဝိုင်းစက်သော တင်ပါးကို ရိုက်မိ၏။

 

ထိုအခါ ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ တခြားသူများ မကြားနိုင်သော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌကုကမူ အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရလေသည်။

 

“ဖြည်းဖြည်း ဝူး အင်း~ မရတော့ဘူး ဝူး!”

 

ပြင်းထန်သော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များက ကျိုးဝေ့ချီ၏ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာသော အရှိန်နှင့်အတူ ပို၍ ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲလာ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ဝူးဝူးနှင့် သည်းခံနေမှုများမှာ အသံတိတ်ညည်းတွားသံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

 

မျက်လုံးထောင့်များမှ ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလာတော့၏။

 

“အား ဝူး အင်း… မခံနိုင်တော့ဘူး ခွေးကောင်!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲရင်း ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

 

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်သာသွားသော အစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်လာပြီး ဥက္ကဋ္ဌကုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လာသည်။

 

“ညီလေး သက်သာသွားပြီလား…”

 

ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ငိုနေရတာလဲ?

 

ယောကျ်ားကြီးတစ်ယောက်ကို နာကျင်လို့ ငိုတဲ့အထိ ဖြစ်စေရအောင် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေလို့လဲ?

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး အူလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ကျုံ့လိုက်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို တစ်ချက်ကော့ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

 

ထိုအခါ လီးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

 

ထို့နောက် သုတ်ရည်များ အတားအဆီးမဲ့စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် သုတ်လွှတ်လိုက်တော့လေသည်။

 

“ဝူး …အင်း…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထား၏။

 

အနောက်ဘက်အပေါက်ထဲတွင် အလိုအလျောက် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း တုန်ယင်နေသည်။

 

ပြင်းထန်သော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များက သူ့ကို အူလမ်းကြောင်းအား မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အဆက်မပြတ် ကျုံ့ဝင်စေ၏။

 

ထို့နောက် ပူနွေးသောအရည်များ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏အပေါက်ထဲတွင် ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များကို ရရှိစေလေ၏။

 

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ရီနေ၏။

 

ပြင်းထန်သော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များတွင် သွေးကြောများပင် ထောင်ထွက်နေသည်။

 

လက်သည်းများက ကျိုးဝေ့ချီ၏အသားထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်သွားမတတ် ဖြစ်နေတော့၏။

 

ပို၍ အသက်ရှူကြပ်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုအစ်ကိုကြီးက ယခုအချိန်တွင် ကုတင်ရှေ့၌ရပ်ကာ သူတို့ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ပုန်းစရာနေရာပင် ရှာမရအောင် ဖြစ်နေသည်။

 

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေးငယ်သွားစေချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့လေ၏။

 

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အားအင်ကင်းမဲ့စွာ ပျော့ခွေကျသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

 

သုတ်လွှတ်ပြီးသည်အထိ ကျိုးဝေ့ချီမှာ နောက်ဆုံးတွင် မလှုပ်ရှားတော့ချေ။

 

သူ၏အပေါက်ထဲတွင် ထိုးသွင်းထားသည့် အနေအထားဖြင့်ပင် ခေါင်းမော့ကာ ထိုအစ်ကိုကြီးကို ယဉ်ကျေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။

 

“အစ်ကို စိတ်ပူသွားရပြီ… ကျွန်တော့်အစ်ကိုက… သူ အရမ်းနာကျင်နေတာ၊ ဆိုးရွားတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင်တောင် လုပ်တတ်တယ်… ဒါကြောင့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်အောင် ကျွန်တော် ဒီလိုဖက်ထားရတာပါ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စိတ်မကောင်းသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

 

“တကယ် သနားစရာကောင်းတာပဲ… ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်ချောတဲ့သူကို…”

 

အစ်ကိုကြီးက နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“မင်းလို ညီလေးတစ်ယောက်ရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့…”

 

အစ်ကိုကြီး စကားပြောပြီးသည်နှင့် အပေါ်ထပ်ကုတင်သို့ တက်သွား၏။

 

ထိုအခါမှသာ ဥက္ကဋ္ဌကုတစ်ယောက် အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

 

သူ လုံးဝ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

 

တစ်ညလုံး နှိပ်စက်ခံရပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌကုသည် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့မည်ဆိုသည်မှာ အလကားသာ ဖြစ်သည်ဟု တိုက်ရိုက် သံသယဝင်သွား၏။

ရထားပေါ်တွင် သူ့ကိုနှိပ်စက်ရန်သာ တကယ့် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း တွေးနေမိသည်။

 

သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့ A မြို့သို့ တကယ် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို တကယ်အိမ်ပြန်ပို့မည်ဟု ပြောလာသည်။

 

ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်မည်လား၊ အိမ်ပြန်မည်လားဟုပင် မေးလာလေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု လုံးဝ မယုံကြည်ရဲသော်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါက သူ ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ချင်သည်။

 

ဤအရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ကာ ဤမကောင်းဆိုးဝါးကို အဆုံးသတ်ချင်၏။

 

ဤငရဲကဲ့သို့သော နေ့ရက်များကို အိပ်မက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ချင်ပေသည်။

 

“ကောင်းပြီလေ… ဒါဆို ကုမ္ပဏီကိုပြန်မယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိုက်ပို့ပေးမယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။

 

ဤသို့ လိုက်သွားခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း သူ လုံးဝမသိသည့်အလား ပုံပေါ်နေလေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ အနောက်ဘက်အပေါက်ထဲတွင် ကျိုးဝေ့ချီထည့်ထားသော လီးတုနှစ်လုံး ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

 

အဝေးထိန်းခလုတ်က သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တတ်နိုင်သမျှ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဟန်ဆောင်ထားရ၏။

 

ဝန်ထမ်းထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော ကုလုပ်ငန်းစု အဆောက်အအုံထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်ဝင်သွားရတော့သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ကုလုပ်ငန်းစုသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဝန်ထမ်းများမှာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် အလုပ်များကို စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နေကြ၏။

 

သူတို့၏ဥက္ကဋ္ဌကြီး ရက်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို မသိကြသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

 

အမှန်တကယ်တော့ ဥက္ကဋ္ဌကု ပျောက်ဆုံးသွားသည့်ကိစ္စကို သူ၏ကိုယ်ရေးလက်ထောက်နှင့် အထက်တန်းအရာရှိအချို့မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မသိကြချေ။

 

လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဥက္ကဋ္ဌကုကို အရူးအမူး ရှာဖွေနေခဲ့ကြ၏။

 

တစ်ကမ္ဘာလုံးအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့ကြရာ အကယ်၍ သူသာ ထပ်မပေါ်လာပါက တစ်ကမ္ဘာလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

 

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

 

ထို့ကြောင့် ကိုယ်ရေးလက်ထောက်မှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းဆီသို့ ပြေးသွား၏။

 

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဥက္ကဋ္ဌကုက ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် မျက်နှာထားတင်းမာစွာ ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား အရင်က အေးစက်ခက်ထန်သော ဥက္ကဋ္ဌကြီးအတိုင်းပင် ဖြစ်နေလေ၏။

 

သို့သော် သူ့ကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီလည်း ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

 

ထိုနေ့က အခြေအနေများအရ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လျှင် ဥက္ကဋ္ဌကြီး ပျောက်ဆုံးသွားမှုမှာ ဤလူနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေ၏။

 

ဒါပေမယ့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ဘာလို့ သူနဲ့အတူတူ ပြန်လာတာလဲ? ဒါ့အပြင် ရုံးခန်းထဲကိုပါ ခေါ်သွားဦးမှာလား?

 

“ဥက္ကဋ္ဌကြီး?”

 

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတော့၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်မှုများကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံ၍ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား တတ်နိုင်သမျှ ဟန်ဆောင်နေ၏။

 

သို့သော် တင်ပါးမှာ တင်းကျပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တောင့်တင်းနေလေသည်။

 

သူက ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

 

“ငါ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတွေရှိလို့… ဘယ်သူမှနှောင့်ယှက်တာ မခံချင်ဘူး…”

 

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…”

 

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော်လည်း လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု တွေးနေသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက ဤမျှပင် သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ သူ့ကို တကယ်ပြန်ပို့ပေးလာမှတော့ ယနေ့ သူ ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စများအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမည်… သေချာပေါက် အဆုံးသတ်ရမည်… ဟူ၍ပင် ဖြစ်လေသည်။

 

 

Chapter 25 ended

World 2 Chapter 12 ended