Chapter – 26

 

World 2 { Chapter – 13 } (end)

 

ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် အရူးအမူး အလိုးခံရခြင်း၊ မှန်ပြတင်းရှေ့တွင်လည်း အလိုးခံရကာ ဆိုဖာပေါ်တွင်ပါ အလိုးခံရခြင်း၊ ကိုယ်တိုင် အလိုးခံချင်လွန်းသဖြင့် တောင်းဆိုလာခြင်း / လူယုတ်မာကြီးက ရက်စက်စွာ ထွက်ခွာသွားခြင်း…

 

—

 

ကျယ်ဝန်းပြီး တောက်ပသော ဇိမ်ခံ ရုံးခန်းကြီးဖြစ်၏။

 

ကြီးမားလှသော မှန်ပြတင်းကြီးက A မြို့တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ၏အကြည့်များက ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းစားပွဲပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားလေ၏။

 

တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ထိုစားပွဲပေါ်ရှိ လက်မှတ်ထိုး ကလောင်တံတစ်ချောင်းမှာ သာမန်လူများ နှစ်အတော်ကြာ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်မှ ရမည့် ဝင်ငွေဖြင့်ပင် ဝယ်မရနိုင်သော အရာ ဖြစ်ပေသည်။

 

“တကယ်ကို နေရာကောင်းပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ချီးကျူးရင်း ရုံးခန်းစားပွဲဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

 

သူက အမြန် လိုက်သွားကာ “မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ ဝူး~”

 

သို့သော် သူ၏ခြေလှမ်း မြန်မြန်လျှောက်လိုက်မှုကြောင့် အပေါက်ငယ်လေးထဲရှိ အရာများမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ပွတ်တိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်ရဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်လေ၏။

 

အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် အရာတစ်ခု အမြဲတမ်း ညှပ်ထားရသည်။

 

ထို့ကြောင့် ဤလမ်းတစ်လျှောက်လုံး အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ ကာမရမ္မက်အရည်များ အလိုအလျောက် စစ်ထုတ်နေ၏။

 

ယခုအချိန်တွင် အပြင်သို့ပင် စီးကျနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မြန်မြန် မလျှောက်ရဲဘဲ အာရုံများကို အမြင့်ဆုံးအထိ တင်းကျပ်ထားရလေ၏။

 

ကာမရမ္မက်အရည်များ ထွက်လာပြီး ဘောင်းဘီကို စွန်းထင်းသွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

 

အကြောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ ဤခွေးကောင်က သူ့ကို အတွင်းခံဘောင်းဘီ လုံးဝ ပေးမဝတ်ထားသဖြင့် အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိချေ။

 

အကယ်၍ သူ၏ဝန်ထမ်းများသာ မြင်သွားပါက… အကျိုးဆက်များကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီကမူ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသော ဥက္ကဋ္ဌထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကုကို ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့… ကျွန်တော်က ဒီတိုင်းလေး ထိုင်ကြည့်ပြီး ခံစားကြည့်ချင်လို့ပါ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျ ဖြစ်နေ၏။

 

“ငါ့ကို ပြန်ပို့ပေးပြီးရင် ထွက်သွားမယ်လို့ မင်း ပြောထားတယ် မဟုတ်လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တကယ်တော့ ထိုသို့ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌကု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

 

သို့သော် “ဘာလို့ ရုံးခန်းအထိ လိုက်ပို့ရတာလဲ…”

 

တကယ်လို့ သူ့ကို ပြန်လာစေချင်တယ် ဆိုရင် တိုက်ရိုက် လွှတ်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ ရနေတာပဲဟာ၊ ပြီးတော့ တကယ်လို့ သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးမယ် ဆိုရင်တောင် A မြို့ကို ရောက်ရင် လုံလောက်ပြီလေ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကု လုပ်ငန်းစု အဆောက်အအုံကို ရောက်ရင် လုံလောက်ပြီ… ဘာလို့ ရုံးခန်းအထိ လိုက်ပို့ရတာလဲ…

 

သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာရင် ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ့ကို ပေးမပြန်တော့ဘူး ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်း များတယ်နော်… လို့ ဥက္ကဋ္ဌကု တွေးနေမိလေသည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက မဖြေဘဲ ဥက္ကဋ္ဌကု၏လက်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

 

အားကုန် ဆွဲလိုက်ရာ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်သို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုင်ချခံလိုက်ရတော့သည်။

 

“ဝူး အား~”

 

အပေါက်ငယ်လေးထဲရှိ လီးတုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခြေထောက်များထိပင် ကျဉ်စိမ့်သွား၏။

 

အူလမ်းကြောင်းထဲတွင် ပို၍ပင် အာရုံခံစားလွယ်နေသည်။

 

အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ခံစားချက်များက သူ့ကို နှိပ်စက်နေ၏။

 

အထူးသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ… သူသည် ဤအမျိုးသား၏အဆိပ်သင့်နေသကဲ့သို့ သူ ထိလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားတော့လေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသံ ထွက်လာ၏။

 

လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။

 

“ဘာလို့ ဒီနေရာကို လာရတာလဲ ဆိုတော့…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်း လျှာကို ထုတ်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကု၏နားရွက်ကို ယက်ပေးလိုက်၏။

 

ထို့နောက် သူ၏တုန်ယင်မှုအောက်တွင် လည်ပင်းတစ်လျှောက် အနံ့ခံရင်း အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

 

ထင်ရှားနေသော လည်စိမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ယက်ပေးလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်လေ၏။

 

“သေချာပေါက် ဥက္ကဋ္ဌကုရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို လိုးချင်လို့ပေါ့…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွား၏။

 

စိတ်လှုပ်ရှားစရာ စကားလုံးများနှင့်အတူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ကာမရမ္မက်ဆန်သော လှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လာတော့သည်။

 

“မင်း တကယ်ပဲ ဝူး… အား ဘာလို့… ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်မှုကို ကြိတ်မှိတ် သည်းခံကာ သွားများကို ကြိတ်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။

 

သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဥပမာ- သူ အရင်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ မိဘတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူကို မသိမသာ ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လား… ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေလို့လား… စသဖြင့် အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို သူ စဉ်းစားကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့ မရဘူး… ကျိုးဝေ့ချီက ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး လက်စားချေရတာလဲ ဆိုတာကို…

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက အရင်က အဖြေကိုသာ ပေးလေသည်။

 

“ခင်ဗျားကို သဘောကျလို့လေ၊ ရိုးရိုးလေး ခင်ဗျားကို လိုးချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားကာ သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်စေ၏။

 

လက်နှစ်ဖက်ကမူ သူ၏တင်းကျပ်သော ခါးမှတစ်ဆင့် တင်းရင်းသော တင်ပါးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ အားရပါးရ ဆုပ်နယ်တော့လေသည်။

 

“ဝူး အင်း… မလုပ်နဲ့~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွား၏။

 

ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားသလောက် ဖြစ်သွားသည်။

 

သို့သော် တင်ပါးမှာမူ အလိုအလျောက် ကော့တက်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ ဆုပ်နယ်သည်ကို ခံယူနေမိတော့၏။

 

အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် လီးတု ညှပ်ထားရသဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ ဤသို့ ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ချက်ချင်းပင် ထူးခြားသော ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရလေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်က သူ၏တင်းရင်းသော တင်ပါးမှတစ်ဆင့် နောက်ဆုံးတွင် အမြီးပိုင်းအရိုးဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

 

ထို့နောက် လွယ်ကူစွာဖြင့်ပင် သူ၏ဝတ်စုံဘောင်းဘီထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

 

လက်ချောင်းများက တင်ပါးကြားမှတစ်ဆင့် ဆက်လက် အောက်သို့ ဆင်းသွား၏။

 

အလွန်စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သော အပေါက်ငယ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

 

တင်ပါးကြားမှာလည်း စိုရွှဲနေကာ စိုစွတ်နေရုံသာမက ပူနွေးပြီး ချောကျိနေကာ ပေါင်အတွင်းပိုင်း နေရာလေးပင် စိုရွှဲနေပေ၏။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက အရမ်း စိုနေတာပဲ… တကယ်ကို ရမ္မက်ထန်တာပဲနော်၊ အပေါက်ငယ်လေးက အလိုးခံချင်နေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တမင်တကာ ကာမရမ္မက်ဆန်စွာဖြင့် လက်ချောင်းများကို သူ၏တင်ပါးကြားတွင် ပွတ်တိုက်နေ၏။

 

စိုစွတ်နေသော စအိုဝကို ပွတ်တိုက် လှုံ့ဆော်ပေးပြီး တင်းရင်းသော တင်ပါးကို ဆုပ်နယ်နေလေသည်။

 

“ဝူး မဟုတ်ဘူး~ မဟုတ်ဘူးလို့ အား…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက နေမထိထိုင်မသာဖြင့် တင်ပါးကို ကော့ထား၏။

 

ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီကာ ထိန်းထားရသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက အမြဲတမ်း ပါးစပ်နဲ့ အလုပ်နဲ့က တစ်လွဲစီ ဖြစ်နေတာပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏တင်ပါးကို ပုတ်ကာ အရင်ဆုံး ခဏလောက် ထရပ်ခိုင်းလိုက်လေ၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက အားနာခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

 

အဝတ်မပါသော အောက်ပိုင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏မျက်စိရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လွင်လာ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခြေထောက်ကားကာ ပြန်ထိုင်စေသည်။

 

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်က သူ၏ဝိုင်းစက်သော တင်ပါးပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

 

“တကယ်ကို အရမ်း စိုနေတာပဲ… ခုနက ခင်ဗျားရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ မြင်သွားမလား မသိဘူးနော်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ အရှက်မရှိစွာ ပြောလိုက်၏။

 

တစ်ဖက်က စကားပြောနေရင်း လက်နှစ်ဖက်က တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို အားကုန် ဆုပ်နယ်နေသည်။

 

ပုံစံမျိုးစုံ ဖြစ်သွားအောင် ဆုပ်နယ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

 

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် ညှပ်ထားသော အရာမှာလည်း အတင်းအဓမ္မ လှုပ်ရှားရသည်။

 

သူက စိုစွတ်ပြီး အာရုံခံစားလွယ်သော အူလမ်းကြောင်းကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်နေလေ၏။

 

“ဝူး အင်း… အား…”

 

“အပြင်ထုတ်လိုက်လေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား သိပါတယ်…”

 

ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ဘူး…

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်ထားပြီး အလိုအလျောက် အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်၏။

 

အထူးသဖြင့် အနောက်ဘက် အပေါက်ကို အားသုံးလိုက်ရာ ထိုအရှက်ရဖွယ် သေးပေါက်ချင်သည့် ခံစားချက်မျိုးက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။

 

ထို့နောက် အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ အရာတစ်ခုခုက အပြင်သို့ နည်းနည်းချင်း ထွက်လာနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

 

“စမ်းမိပြီ… ထွက်လာတော့မယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကာမရမ္မက်ဆန်စွာ အားပေးလိုက်၏။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု နည်းနည်းလောက် အားထပ်သုံးလိုက်ဦး…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ခေါင်းကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖွက်ထားလိုက်လေသည်။

 

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျိုးဝေ့ချီကို သတ်ပစ်မှာပဲ၊ သူ မသေခင် နောက်ဆုံး အနေနဲ့ စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် နေလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်… ဟု တွေးနေမိ၏။

 

“ဝူး အား~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ အသံပြောင်းသွားသော ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

နောက်ဆုံးတွင်တော့…

 

“ထွက်လာပြီ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ဥက္ကဋ္ဌကု၏နားရွက်ဖျားကို ယက်ပေးလိုက်၏။

 

ထိုအခါ ဥက္ကဋ္ဌကုကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေလေသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လီးတုနှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

 

စိုစွတ်နေပြီး ပူနွေးနေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဥက္ကဋ္ဌကု၏အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် ဘယ်လောက်ကြာအောင် နေခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။

 

သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခဲ့လဲဆိုတာကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ လေပေါက်သွားသော ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော့ခွေနေသည်။

 

ခြေထောက်နှစ်ဖက် အကျယ်ကြီး ကားကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်နေ၏။

 

အောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ အဝတ်မပါသဖြင့် အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ စိုရွှဲနေသည်။

 

ရမ္မက်ဆန်သော ကြည်လင်သည့် အရည်များမှာလည်း အပြင်သို့ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ခါးကို ဖက်ကာ အနောက်ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားလိုက်သည်။

 

စိုစွတ်နေသော အပေါက်ငယ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

 

မည်သည့် ချောဆီ သို့မဟုတ် ချဲ့ထွင်မှုမှ မလိုအပ်ဘဲ လက်ချောင်းက အလွယ်တကူပင် ဝင်ရောက်သွားသည်။

 

သို့သော် အတွင်းမှာမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တင်းကျပ်နေ၏။

 

လက်ချောင်း ဝင်သွားသည်နှင့် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေသည့်အလား ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်လေသည်။

 

“ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

 

ထိုအခါ ဗြွတ်ဗြွတ်ဆိုသော ရေအသံများက အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

 

“အရမ်းဖာဆန်‌နေတာပဲ… ဥက္ကဋ္ဌကုက အရမ်းကို စိုရွှဲနေပြီပဲ…”

 

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း ဝူး အင်း… မပြောနဲ့ အာ့… မပြောနဲ့တော့…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက နေမထိထိုင်မသာဖြင့် ခေါင်းမော့ကာ ခါးကို ကော့ထားလေ၏။

 

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

 

ထို့အပြင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရုံးခန်းထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ရမ္မက်ဆန်သည့် လုပ်ရပ်များကို လုပ်နေလိမ့်မည်ဟုလည်း ပို၍ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော် ဆောင့်လိုးတာကို ခံချင်နေတာလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်းများဖြင့် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေရင်း မေးလိုက်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

 

ယခုအခါတွင် ပို၍ စိုစွတ်ကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် မည်သို့ ပြည့်ဝနိုင်မည်နည်း။

 

ထို့ကြောင့် သူက နေမထိထိုင်မသာဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ကြားရှိ ဖောင်းကားနေသော တဲကြီးကို အလိုအလျောက် ပွတ်တိုက်မိတော့သည်။

 

သွယ်လျသော ခါးမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ခွက်ဝင်နေ၏။

 

တင်ပါးမှာလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများကို ကြိုဆိုရန် အလိုအလျောက် လှုပ်ယမ်းနေလေသည်။

 

“ဆောင့်လိုးစမ်းပါ…”

 

ဤသည်မှာ အားလုံး မပြီးဆုံးခင် နောက်ဆုံး စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပုံရ၏။

 

ထို့ကြောင့် အရင်က ကြိတ်မှိတ် သည်းခံမှုများနှင့် ဒေါသများအားလုံးကို မိုးကောင်းကင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤကဲ့သို့ စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် နေခြင်း၊ ဤကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

 

“ငါ့ကို ဆောင့်လိုးစမ်းပါ… အား ဝူး အင်း… ကျိုးဝေ့ချီ ငါ့ကို ဆောင့်လိုးစမ်း… အသေအလဲ ဆောင့်လိုးစမ်းပါ…”

 

“ဒါဆိုရင်လည်း ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဧရာမလီးကြီးကို ထုတ်လိုက်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုကို ပွေ့ချီပြီး အနောက်ဘက် အပေါက်သို့ တည့်တည့် ချိန်ကာ ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့လေသည်။

 

“အား~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ နေမထိထိုင်မသာဖြင့် အသံပြောင်းသွားသော ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

ကြီးမားလှသော ပြည့်သိပ်မှုက သူတစ်ယောက်လုံးကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေကျသွားစေတော့သည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တကယ်ကို လိုးခံချင်နေတာပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဖက်ကာ ဖတ်ဖတ်ဖတ် မြည်အောင် ခါးကို လှုပ်ရှားနေ၏။

 

အောက်သို့ ချလိုက်တိုင်း ဧရာမလီးကြီးက နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းဝင်ရောက်သွားသည်။

 

ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဆောင့်လိုးခဲ့သဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ကာမအထွတ်အထိပ်နေရာများကို အစောကြီးကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

 

ထို့ကြောင့် သူ၏ကာမအထွတ်အထိပ်နေရာများကိုသာ မငြီးမငြူ ဆောင့်လိုးနေလေသည်။

 

“အား အား အား~ အား သေတော့မယ် အား… ဝူး အား… ငါ့ကို ဆောင့်လိုးစမ်း အား အား အား…”

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု စပြီး ကာမအရသာမှာ နစ်မြောနေပြီလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆောင့်လိုးနေရင်း ပြောလိုက်၏။

 

“အား အား ဟား… ဖြည်းဖြည်း အား အား အား အရမ်း နက်တယ် အား… အား အင်း ဝူး…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆောင့်လိုးမှုအောက်တွင် ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးနေ၏။

 

သွယ်လျသော ခြေတံရှည်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။

 

တစ်ခါတစ်ရံ ကွေးကောက်သွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ တုန်ယင်နေလိုက် ဖြစ်နေ၏။

 

သူတစ်ယောက်လုံးမှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်အောက်တွင် အပြည့်အဝ ရှိနေတော့လေသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု အလိုးခံရတာ ကောင်းလား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ထပ်မေးပြန်၏။

 

“အား အား အား အား အင်း ကောင်းတယ်… ဝူး အား ကောင်းတယ် အရမ်း ကောင်းတယ် အား အား အား~”

 

“ကြည့်ရတာ ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော့်ကို အရမ်း သဘောကျနေပုံပဲ ”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် ပေါင်ကြားကို အားကုန် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆောင့်လိုးလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

 

ရုတ်တရက် လေထဲ မြောက်တက်သွားသော ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် ဖြစ်၏။

 

သို့မဟုတ် သူသည် အမြင့်ဆုံး ကာမသာယာမှုထဲတွင် အမြဲတမ်း နစ်မြောနေခဲ့သဖြင့် ဖြစ်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီကာ ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

 

“ဝူး အား~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

 

တင်ပါးအောက်မှ ရုတ်တရက် အေးစက်ပြီး မာကျောသော အထိအတွေ့ကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွား၏။

 

သို့သော် သူ တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မရခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖိကာ နောက်တစ်ကြိမ် စတင် ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

ခုနက ထိုင်နေသော ကျိုးဝေ့ချီမှာ အားမပါကြောင်း သိသာလှ၏။

 

ယခုအခါ ဥက္ကဋ္ဌကုကို ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် ဖိထားကာ တိုင်ရိုက်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ အရူးအမူး ဆောင့်လိုးတော့သည်။

 

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်” ဆိုသော အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံများက ကျယ်ဝန်းပြီး အဆင့်မြင့်သော ရုံးခန်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် မကြာမီမှာပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

 

သို့သော် အပြင်ဘက်မှ လူများ လုံးဝ ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

 

“အား အား အား အား အင်း… ဖြည်းဖြည်း အား အား အား အရမ်း မြန်နေပြီ အား အား အား အား~ မ… ဖြည်းဖြည်း… ဝူး အား~”

 

သို့သော် သူ့ကို ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပို၍ မြန်ဆန်သော ဆောင့်လိုးမှုများသာ ဖြစ်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုံးခန်းစားပွဲအလယ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားသည်။

 

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ပေါင်ရင်းနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ဆက်လက် ဆောင့်လိုးတော့လေ၏။

 

“အား အား အား အား မရတော့ဘူး အား အင်း~”

 

“အခုမှ စရုံပဲ ရှိသေးတာလေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆောင့်လိုးနေရင်း ပြောလိုက်၏။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ဘယ်လိုလုပ် မရတော့ဘူးလို့ ပြောနိုင်တာလဲ…”

 

“အား အား အား~ အင်း အင်း အား ဟား မ… တော်တော့ ဟား အား… မရတော့ဘူး အား…”

 

ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဆောင့်လိုးနေသလဲ မသိချေ။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း သိသာလှ၏။သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကာမသာယာမှုများ လွှမ်းခြုံခံရကာ တုန်ယင်နေတော့သည်။

 

“အား~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်းပင် သုတ်လွှတ်လိုက်၏။

 

ဖြူဖွေးသော သုတ်ရည်များက ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

 

နောင်တွင် သူ ဤရုံးခန်းစားပွဲကို တည့်တည့် ပြန်ကြည့်နိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလျက် ကာမအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

 

မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးလာသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကမူ သုတ်မလွှတ်သေးပေ။

 

ဧရာမလီးကြီးမှာ သံတိုင်ကဲ့သို့ မာကျောနေဆဲ ဖြစ်ကာ သူ၏စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းနေသော အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် ထိုးသွင်းထားလျက် ရှိလေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ ပျော့ခွေနေပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ အပေါက်ငယ်လေးထဲတွင် ထိုးသွင်းထားသည့် အနေအထားဖြင့်ပင် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပွေ့ချီလိုက်တော့သည်။

 

ရုတ်တရက် လေထဲ မြောက်တက်သွားသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တုံ့ပြန်လာ၏။

 

ခြေထောက်ဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ခါးကို အလျင်အမြန် ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပွေ့ချီကာ မှန်ပြတင်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရလေ၏။

 

“မ… မလုပ်နဲ့ အဲ့ဒီနေရာကို~ အား”

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်မှာ အခွင့်အရေး ပေးမည်နည်း။

 

သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ပြတင်းပေါက်နှင့် ဖိထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ စတင် ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

“အား အား အား အား မ… မရဘူး အား အား အား ဒီနေရာမှာ ဆိုရင်… အား မရဘူး… အား အား အား အား”

 

အမှန်တကယ်တော့ ကြီးမားလှသော မှန်ပြတင်းကြီးတစ်ခုလုံးက အတွင်းမှနေ၍ အပြင်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်၏။

 

သို့သော် အပြင်ဘက်မှနေ၍ အတွင်းဘက်ကို မမြင်နိုင်ပေ။

 

ထို့အပြင် သူ၏ရုံးခန်းမှာ အလွန် မြင့်မားသော အထပ်တွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သူက မြင်နိုင်မည်နည်း။

 

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ခိုးကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

 

မှန်ပြတင်းရှေ့တွင် အားရပါးရ ဆောင့်လိုးခံနေရခြင်းမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှေ့တွင် အလိုးခံနေရခြင်းနှင့် ဘာကွာခြားမည်နည်း။

 

သို့သော် ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတို့မှာ မကြာမီမှာပင် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများ၏ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကျောပြင်မှာ ကုတင်နှင့် ဖိကပ်ခံထားရ၏။

 

သို့သော် အောက်ပိုင်းမှာမူ ကျိုးဝေ့ချီ၏ခါးတွင် အပြည့်အဝ မှီခိုနေရသည်။

 

ဆက်စပ်နေသော အောက်ပိုင်းမှာ ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံမြည်အောင် အဆက်မပြတ် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်ခံနေရ၏။

 

အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ အနားယူချိန် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ဧရာမလီးကြီးက ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံမြည်အောင် ဆွဲထုတ်လိုက်၊ ပြန်ထိုးသွင်းလိုက် ပြုလုပ်နေသည်။

 

သူက မပင်ပန်းတတ်သည့်အလား ဖြစ်နေကာ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူသည် လူမဟုတ်ဟု မကြာခဏ တွေးနေမိတော့လေ၏။

 

“အား အား အား ဖြည်းဖြည်း မ… မရတော့ဘူး…”

 

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်~”

 

“အား အင်း… အား အား အား အား တော်တော့ အား အား အား အား…”

 

ရုံးခန်းထဲတွင် ဖတ်ဖတ်ဖတ်အသံများနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ပို၍ပို၍ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာသော ညည်းတွားသံများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ကာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ကျောခိုင်းသည့် အနေအထား ဖြစ်သွားစေသည်။

 

ထို့နောက် မှန်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အရူးအမူး ဆောင့်လိုးပြန်လေ၏။

 

“အား အား အား အား… အား မရတော့ဘူး အား အင်း… အား အား အား”

 

နောက်ပိုင်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ညည်းတွားသံများပင် အက်ကွဲနေပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေ၏။

 

သို့မဟုတ် ကျိုးဝေ့ချီ၏ဆောင့်လိုးမှုကြောင့် အသံပင် ထွက်မလာတော့ပေ။

 

တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများက သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ကိုပင် ထုံကျင်သွားစေ၏။

 

ထို့နောက် ထုံကျင်မှုထဲမှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာကာ ဤသို့ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

 

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဤလိင်ဆက်ဆံမှုထဲတွင် သူ သေတော့မည်ဟု ခံစားနေရတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီလည်း သုတ်လွှတ်သွားပြီး မှန်ပြတင်းရှေ့တွင် ဆောင့်လိုးရင်း သုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်စက်မကျန် အားလုံး သုတ်လွှတ်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် ဥက္ကဋ္ဌကု အသက်ရှူဝအောင်ပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူ့ကို ဖက်ကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဖိကာ ဆောင့်လိုးပြန်လေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ရုံးခန်းထဲရှိ ထောင့်တိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင်၏ရမ္မက်ဆန်သော အရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေရန်နှင့် သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညည်းတွားသံများက ထောင့်တိုင်းတွင် ပြည့်နှက်သွားစေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

 

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဖိထားကာ ခြေလက်များ တုန်ယင်သွားသည်အထိ ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

 

“အား အား အား အား မရတော့ဘူး… မရတော့ဘူး… တောင်းပန်ပါတယ်… အား မခံနိုင်တော့ဘူး…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ညည်းတွားနေပြီး အသံမှာ အက်ကွဲနေ၏။

 

ကာမသာယာမှုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့စေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုလည်း ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့စေကာ မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးနေတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကြိမ် ခါးကို ကော့ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

 

ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မှောက်ကာ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

 

သုတ်ရည်များ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပန်းထုတ်ဝင်ရောက်သွားခွင့် ပြုထားလိုက်လေသည်။

 

ထိုအချိန်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ၏အပေါက်ထဲတွင် သုတ်ရည်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

ဗိုက်ပင် ဖောင်းကားနေကာ ကိုယ်ဝန်ရသွားသည့်အလား ခံစားနေရတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏အပေါက်ထဲတွင် ဆောင့်လိုးပြီးနောက် ပြန်မဆွဲထုတ်သေးပေ။

 

အမှန်တကယ်တော့ ဥက္ကဋ္ဌကု ဘာကြောင့် ရုံးခန်းသို့ ပြန်ချင်သလဲဆိုသည်ကို သူ သိထား၏။

 

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်က ရုံးခန်းစားပွဲထဲတွင် ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သိထားလေသည်။

 

ထို့ကြောင့် သူက နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာတွင် သူ့ကို ဆောင့်လိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

 

ဤနေရာတွင် သုတ်လွှတ်ကာ ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

 

[ရှောင်ဒင်…]

 

ကျိုးဝေ့ချီက စနစ်ကို ခေါ်လိုက်ရာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

 

စနစ်က အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာ၏။

 

[ရှိပါတယ် ရှိပါတယ်… ဟို့စ်၊ ရှောင်ဒင် ရှိပါတယ်…]

 

[တာဝန် တိုးတက်မှု ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?]

 

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤဥက္ကဋ္ဌကြီးကို ဆောင့်လိုးပြီး အညံ့ခံစေသည့် တာဝန်မှာ တိုးတက်မှု အခြေအနေ ရှိ၏။

 

ရှောင်ဒင်က ဤတိုးတက်မှုကို ကျိုးဝေ့ချီအား ပြောပြနိုင်ကာ ဤသည်မှာ တာဝန် ဘယ်အချိန်လောက် ပြီးဆုံးမည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည့် အခြေခံပင် ဖြစ်လေသည်။

 

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ဒင်က တိုးတက်မှု အခြေအနေကို ပြောပြလာ၏။

 

[ဥက္ကဋ္ဌကြီးကုချင်းကျိုးကို ဆောင့်လိုးပြီး အညံ့ခံစေတဲ့ တာဝန် ၉၅% ပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ ဟို့စ်… မကြာခင် တာဝန် ပြီးဆုံးနိုင်တော့မယ်!]

 

ရှောင်ဒင်၏အသံမှာပင် တုန်ယင်နေ၏။

 

ဤဟို့စ်က အရမ်း တော်လွန်းကာ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

 

ဒါက ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါး အမြန်နှုန်းကြီးလဲ၊ ရက်အနည်းငယ်လေး အတွင်းမှာ လူမဟုတ်တဲ့ အမြန်နှုန်းပဲ!

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ရှိ၏။

 

[၉၅% လား၊ ကွက်တိပဲ…]

 

ရှောင်ဒင်က သူ၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

 

[ကြည့်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာလေးတွေ လုပ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ ထင်တယ်…]

 

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် ထလိုက်၏။

 

ဧရာမလီးကြီးက ဥက္ကဋ္ဌကု၏အပေါက်ငယ်လေးထဲမှ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သူတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့သည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကု… ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ ထင်တယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပြောပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

 

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဥက္ကဋ္ဌကု တုန်ယင်သွားပြီးနောက် စားပွဲပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထလိုက်သည်။

 

ရုံးခန်းစားပွဲ၏အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏လက်ထဲ၌ သေနတ်တစ်လက် ရောက်ရှိနေ၏။

 

သူက ကျိုးဝေ့ချီ၏နဖူးကို တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထားလိုက်တော့သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏အောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ အဝတ်မပါဘဲ အနောက်ဘက် အပေါက်မှာလည်း ရမ္မက်ဆန်နေ၏။

 

သူ လှည့်၍ သေနတ်ကို ယူပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ ပူနွေးသော သုတ်ရည်များပင် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း စီးကျလာသည်။

 

တင်ပါးကြားမှတစ်ဆင့် ပေါင်အထိ စီးကျကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် ကျနေလေ၏။

 

သို့သော် ဤအရာများအားလုံးကို ဥက္ကဋ္ဌကု ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

 

သေနတ်ကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ခေါင်းကို တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထား၏။

 

ဤသည်မှာ သူ၏အခွင့်အရေး ဖြစ်ပြီး သူ၏တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

 

သူ ယနေ့ ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စများအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရမည်၊ ကျိုးဝေ့ချီကို အဆုံးသတ်ရမည်။

 

သူ အစောကြီးကတည်းက တွက်ထားပြီး ဖြစ်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ ဤရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရဲသည်နှင့် သူ့ကို အရှင် ထွက်သွားခွင့် လုံးဝ ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီကမူ မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ မျက်ခုံးကိုသာ အနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။

 

သူ့ကို ချိန်ရွယ်ထားသည်မှာ လူကို သေစေနိုင်သော သေနတ်တစ်လက် ဖြစ်ကြောင်း မသိသည့်အလား ပုံပေါ်နေလေသည်။

 

“အရမ်းသိသာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

 

“မင်း အစကတည်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ် ဆိုတာ သိသင့်တယ်၊ ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့တယ်လေ… မင်း ငါ့ကို သေအောင် လုပ်နိုင်မှပဲ ငါ မင်းကို သေအောင် မလုပ်မှာ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည့်အပြင် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

 

မှန်ပြတင်းရှေ့သို့ ရဲတင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အောက်ပိုင်းမှ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်မှုများနှင့် အရှက်ရမှုများကို ကြိတ်မှိတ် သည်းခံကာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

 

“ဒါဆိုရင်… ဥက္ကဋ္ဌကု ပစ်လိုက်လေ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာက ခင်ဗျားကို လိုးဖို့ပဲလေ…”

 

“လိုးလည်း လိုးပြီးပြီ၊ ကျွန်တော်လည်း ကျေနပ်သွားပြီ ဆိုတော့… ဥက္ကဋ္ဌကု ပစ်လိုက်ပါ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကမူ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ မျက်လုံးများလည်း နီရဲနေလေ၏။

 

ထိုအချိန်တွင် စနစ် ရှောင်ဒင်လည်း လန့်သွားတော့သည်။

 

ဟို့စ် ရူးသွားပြီလား…

 

[ဟို့စ် စိတ်အေးအေးထားပါ၊ တကယ်လို့ ပစ်မှတ် ဇာတ်ကောင်က သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်ရင် ဟို့စ် တကယ် သေသွားမှာနော်၊ တကယ် သေမှာ!]

 

ဒါက ဘယ်လို အရူးမျိုးမို့လို့ ဒီလောက်တောင် ရူးသွပ်နေရတာလဲ…

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေပြီး ဥက္ကဋ္ဌကုကိုသာ ကြည့်နေလေ၏။

 

“ပစ်လေ၊ ကျွန်တော့်ကို ပစ်သတ်လိုက်…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု မသိမသာ တုန်ယင်သွား၏။

 

“ငါ မပစ်ရဲဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား…”

 

“မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျား ပစ်ရဲတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခေါင်းရမ်းလိုက်လေ၏။

 

“ခင်ဗျားက မပစ်ရက်တာ မဟုတ်လား…”

 

“မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး ငြင်းဆိုလိုက်၏။

 

သို့သော် သေနတ်ကိုတော့ မပစ်သေးပေ။

 

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ရုတ်တရက် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

 

“ခင်ဗျား မပစ်ရက်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်… ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ဒီလောက် သဘောကျနေတာ ခင်ဗျားကို အခက်တွေ့အောင် ဘယ်လုပ်ပါ့မလဲ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ၏ဤစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာကို တွေးနေဆဲမှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်၍ မှန်ပြတင်းကို တစ်ချက် ကန်လိုက်တော့သည်။

 

“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

 

ဤကဲ့သို့သော မှန်ပြတင်းမျိုး၏ပစ္စည်းမှာ တူကြီးဖြင့် ထုလျှင်ပင် မကွဲနိုင်ချေ။

 

သာမန် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ရုံဖြင့် ကွဲနိုင်မည်လား။

 

သို့သော် နောက်တစ်မြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့ဩသွားစေတော့၏။

 

“ဒိုင်း” ဆိုသော အသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မှန်များ ကွဲအက်သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 

ထိုမျှ မာကျောသော မှန်ကြီးက ကျိုးဝေ့ချီ၏တစ်ချက်တည်း ကန်လိုက်မှုကြောင့် ကွဲသွားတယ်?

 

ဥက္ကဋ္ဌကု ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 

“ခင်ဗျားကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပြီးရင် ထွက်သွားမယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်လေ… ခင်ဗျားကို အခက်တွေ့အောင် ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး…”

 

“မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကု အလွန် ကြောက်လန့်သွား၏။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် သူ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့သွားကာ ခေါင်းထဲတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

 

ထိုအတွေးကို သူ မယုံကြည်ရဲအောင် ဖြစ်နေတော့၏။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ ခုန်ချသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

 

သူ ခုန်ချသွားပြီ…

 

ဥက္ကဋ္ဌကု မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့၏။

 

ဤနေရာက အထပ် ၈၈ လေ၊ ခုန်ချသွားရင် အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလား။

 

“မလုပ်နဲ့!”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကာ ပြေးသွားတော့လေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ ကျဆင်းနေသည်။

 

အမှန်တကယ်တော့ ရှောင်ဒင်လည်း ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေပေ၏။

 

[အား အား အား အား အား ဟို့စ်… ဟို့စ် သေတော့မယ်၊ တာဝန် မပြီးသေးဘဲ ဟို့စ် သေတော့မယ်! အား အား အား အား အား!]

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ထံမှ ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသွားသော ထိုမျက်နှာကို ကြည့်နေ၏။

 

ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

 

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ လိပ်ပြာလုံမှု မရှိတော့ချေ။

 

သူ တကယ်ကို လူယုတ်မာ ဆန်လွန်းပြီး တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။

 

[ရှောင်ဒင်… အခု တာဝန် တိုးတက်မှုကို ပြန်စစ်ကြည့်ဦး…]

 

[ဟင်?]

 

ရှောင်ဒင်၏အသံ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွား၏။

 

[တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ၊ ၁၀၀% ပါ၊ ဟို့စ် နောက်ကမ္ဘာကို သွားလို့ ရပါပြီ…]

 

တောက်! ဒါက ဟို့စ် ပြောတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဆိုတာလား၊ မိုက်တယ်၊ ဟို့စ် တကယ် အရမ်း မိုက်တာပဲ!!!

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ထိုမျက်နှာမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

 

သို့သော် လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သွားခင်လေးတွင် ကျိုးဝေ့ချီသည် လိပ်ပြာလုံမှု မရှိတော့ချေ။

 

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး အချိန်လေးတွင် ဥက္ကဋ္ဌကုကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့လေသည်။

 

“ကျွန်တော့်ကို သတိရနေဖို့ မမေ့နဲ့နော်… ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေပါ…”

 

သူ အမြင့်ဆုံး အကျိုးခံစားခွင့်ကို ရရှိပါက ပြန်လာလို့ ရနိုင်သည် မဟုတ်လား၊ သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု ထားခဲ့ပေးရမှာပေါ့…

 

ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလျက် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ ခုန်ချသွားသည့် ကြီးမားလှသော အံ့ဩမှုထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

 

နာကျင်မှု၊ နှမြောတသမှု၊ ဒေါသ စသည့် ခံစားချက်များအားလုံး ရောယှက်နေ၏။

 

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ခေါင်းထဲ၌ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ပေါ်လာသည်။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက ထိုသို့ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေ၏။

 

အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌကုက ချက်ချင်းပင် အောက်ထပ်ကို ရှာဖွေခိုင်းလိုက်သည်။

 

သို့သော် အလောင်း မရှိသလို ဘာမှလည်း မဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

 

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

 

သို့သော် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခြေထောက်တစ်လျှောက်လုံး အမှတ်အသားများ ရှိနေ၏။

 

အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် သူ၏အငွေ့အသက်များနှင့် အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

 

ဤအရာများအားလုံးက ကျိုးဝေ့ချီ ရှိနေခဲ့ဖူးကြောင်း သက်သေပြနေပေ၏။

 

သူ တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ… ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ… သူ့ကို စောင့်နေရမှာလား? သူ တကယ်ရော ပြန်လာဦးမှာလား…

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ကာ တွေးတောနေမိတော့၏။

 

 

 

*ဥက္ကဋ္ဌကု ဇာတ်လမ်းတွဲ ပြီးပါပြီ*

 

Chapter 26 ended.

{World –  2 } Chapter 13 ended.

Extra ကျန်။