Chapter 64
Extra 3.2
ကျင်းလော့သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူသည် Omega တို့၏ pheromone များက စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေနိုင်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူဘာလုပ်နေသည်ကို ပြန်အမှတ်ရသွားပြီး၊ ထုံကျဉ်နေသော အနမ်းများကြားမှ၊ ချိုမြိန်နူးညံ့သော ကာရမေလ်အနံ့ Omega pheromone များကို Alpha ထံသို့ ညင်သာစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နှစ်သိမ့်ပေးလိုသော ဆန္ဒဖြင့်ပင်။
သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိုင်းကွင်းတစ်ခုကို တက်နင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
မူလက လေထဲတွင် ရှားပါးလှသော၊ ဖိနှိပ်ထားသော Alpha pheromone များသည် ရုတ်တရက် ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော Alpha pheromone တို့၏ ဖိအားကြောင့် ကျင်းလော့၏ ကိုယ်သည် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။
ထိုအယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းများက ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲ ပြည့်သိပ်သွားသည်။
Alpha သည် အဆင့်အတန်းနှင့် အမှတ်အသားကို ကိုယ်စားပြု၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ယဉ်ကျေးမှုများ၏ အသံများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရိုင်းစိတ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ချေ။
Pheromone များသည် ကျောရိုးကို အမှန်ပင် ဖိနှိပ်ထား၏။ ကျင်းလော့၏ ခြေထောက်များသည် တုန်ယင်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော Alpha pheromone များသည် ပင်လယ်နှင့် တောနက်ထက်ပင် ပို၍ထူထဲကာ၊ မျိုးဗီဇဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် pheromone တို့၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို ဤသို့ တိုက်ရိုက်ဖော်ပြခြင်းပင်။
ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် Alpha pheromone များကြောင့် တုန်ယင်နေကာ၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ခါနေသည်။
Omega ၏ pheromone များကို Alpha ၏ pheromone များက တင်းကြပ်စွာ ဝန်းရံထားသည်။
ပြင်းထန်သော Alpha pheromone များသည် လေထုကို စုတ်ဖြဲပစ်ကာ၊ လေထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကာမဆန္ဒတို့သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျင်းလော့သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားရာ၊ Alpha သည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ “မသွားပါနဲ့၊ မသွားပါနဲ့။”
”မင်းအရင်ကတည်းက ကိုယ့်ကို မနှစ်မြို့ခဲ့ဘူး” ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာထက်တွင် ပြောပြမရနိုင်သော သနားစဖွယ်အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ “မင်းအရင်က ကိုယ့်ကိုတွေ့ရင် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ကို စိတ်တိုနေခဲ့တာ”
”မင်း ကိုယ့်ကိုမကြိုက်ဘူးလား”
”မင်း ကိုယ့်အတွက်မစိုးရိမ်ဘူးလား”
သူသည် သနားစဖွယ်ကောင်းသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူနေပြီး၊ ပုံမှန်လူမိုက်ပုံစံနှင့် လုံးဝကွဲပြားကာ၊ ဖြူစင်ပြီး လူကပ်ကာ၊ အလွန်ပင် ပွင့်လင်းနေသည်။
“ကျင်းလော့၊ မင်း ကိုယ့်ကိုမကြိုက်ဘူးလား။”
ကျင်းလော့ ပြောစရာမဲ့နေမိ၏။ သူက ဖယ်ရိုမုန်းများ၏ ဖိအားကြောင့် တုန်ရီနေရုံတင်မက ရှောင်းဝမ်လင်၏ နစ်နာသည့်အကြည့်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေရသည်၊ သူက စကားလေးနည်းနည်းကြမ်းသွားလျှင်တောင် ထငိုတော့မည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင်က အလွန့်အလွန် နစ်နာစွာ ခံစားနေရကာ မျက်ရည်များကျနေလေ၏၊ အရမ်းကို သနားစရာကောင်းနေသည်။
သူက သူ့အား ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ သနားစဖွယ်ငိုနေလေသည်၊ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လိုပင်။
သို့ပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ကျင်းလော့ကသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကိုင်ထားခံရကာ မလှုပ်နိုင်ဖြစ်နေလေ၏။
သူ၏ခါးသည် တင်းကြပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ခါးပေါ်သို့ မြှောက်တင်ခံထားရသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က ငိုနေသည်၊ ဝမ်းနည်းနေသည်၊ သို့သော် သူ၏လက်များကမူ အားဖြင့် သူ၏မပြည့်ဝသော ဆန္ဒကို ပွင့်လင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။
ကျင်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ မာကျောတောင့်တင်းသော အရာနှင့် တင်းကြပ်စွာ ဖိကပ်ထားခြင်းခံရပြီး၊ အပေါ်မှနေ၍ ပွတ်တိုက်နေသည်။ အဝတ်စကို ခြားထားသော်လည်း၊ ထိုပူလောင်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။
မာကျောပူပြင်းသော အရာသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းနှင့် အပေါက်ဝကို ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်နေသည်။
အဝတ်စကို ခြားထားသော ထိတွေ့မှုသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အား… ထူးဆန်းလိုက်တာ……
ကျင်းလော့သည် တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် မိမိ၏ခံစားချက်ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေပြီး၊ Alpha ၏ pheromone များက သူ့အား စကားမပြောနိုင်အောင် ကြောက်ရွံ့စေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် နီမြန်းတက်လာပြီး၊ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ၊ Omega ၏ pheromone များကို အသုံးပြု၍ ဆက်လက်နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားနေသည်။
Omega ၏ pheromone များသည် Alpha ထံသို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ကြီးမားသည့် ခွေးမျိုးနွယ်ဝင်၏ မျက်လုံးများက သက်မဲ့မည်းနက်နေကာ ခွေးအကြီးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။ ကျင်းလော့က သူ ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာတစ်ခုထံမှ စိုက်ကြည့်ခံနေရသလို ခံစားနေရ၏။
သူ့အတွေးများက မြန်ဆန်နေသည်။ သူ့ဆီက တုံ့ပြန်ချက်မရသောအခါ ထိုအယ်လ်ဖာက ရေလှောင်တမံတာလွှတ်သွားသကဲ့သို့ မျက်ရည်များက သူ့မျက်နှာပေါ် ထိန်းမရစွာ လှိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က နက်နက်နဲနဲ အပြစ်ပြုခံရသည့်အတိုင်း တိတ်တိတ်လေး ငိုနေ၏။ ကျင်းလော့၏ဘောင်းဘီပေါ်သို့ သူဖိချလိုက်လေသည်။ ပိတ်စက ဗြိခနဲ ပြဲသွားပြီး ဘောင်းဘီအစုတ်အပြဲနှင့် ပိုးချည်များအောက်တွင် နူးညံ့ဖြူဖွေးသည့်အသား ပေါ်ထွက်လာ၏။
ကျင်းလော့သည် ဦးနှောက်ခြောက်သွားတော့သည်။
သူသည် pheromone များဖြင့် နှစ်သိမ့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏လက်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ကျင်းလော့က “မင်း… မင်း စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့……” ဟုဆို၏။
ကျင်းလော့၏ အသံသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် လေထဲသို့ ချီမခံလိုက်ရပြီး၊ ခြေထောက်များသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ခါးကို ညှပ်ထားရသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အားတင်းကာ အသက်ရှုသံကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း၊ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် အသံသည် တိုးဝင်သွားသည်။ “ငါမင်းကို ဖာခ့်ခွင့်ပေးမယ်…… မင်း စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့……”
ကျင်းလော့၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ခါးကို ညှပ်ထားရင်း၊ အဆက်မပြတ် ပွတ်တိုက်နေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင်၏ အကြည့်သည် မီးရောင်အောက်တွင် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက်၊ ရူးသွပ်သွားသည့်အလားပင်။ ကျင်းလော့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏အဝတ်အစားများအားလုံးကိုလည်း ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။
အထိမခံကာလဖြစ်နေသော Alpha သည် အလွန်ပင်ကြမ်းတမ်းလှသည်……
ကျင်းလော့သည် ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ သူ၏မက်မွန်ပွင့်ရောင်မျက်ဝန်းများသည် စိုစွတ်နေသည်။
ကျင်းလော့ လက်များက အိပ်ရာခင်းကို ဆုပ်ထားကာ သူ့အင်္ကျီများက ဖြဲဖောက်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကို နောက်ကျောမှ စတင်နမ်းလာကာ သူ့ပူနွေးသည့် နှုတ်ခမ်းများက အထိမခံသည့် အသားဖြူဖြူဖွေးဖွေးအား ဆုပ်လိုက်ဆွဲလိုက် လုပ်နေလေသည်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထူများက အသားအား ပွတ်သပ်ကာ ဆွဲတင်သွားသည်နှင့်အတူ ကျင်းလော့ ခိုက်ခိုက်တုန်နေမိ၏။ ရှောင်းဝမ်လင်က ဆက်တိုက်နမ်းပြီးလျက်နေရာ သူ့နောက်ကျောမှာ အနမ်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်၊ သူ့လျှာက ထိုတစ်လျှောက် တုန်ရီကာ ရစ်ဝဲလျက် သူ့နောက်ကျောတွင် အမှတ်အသားများ ချန်ရစ်သွား၏။ ထိုလျှာဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေပြီး အဖြူရောင်အသားလှိုင်းတွန့်များနှင့်အတူ သည်းခံရန်ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေသည်။ သူ့ပိန်ပါးသည့် နောက်ကျောတွင် ချွေးများထွက်လာပြီး ညစ်ညမ်းသော အရောင်လက်လက်များ ကျန်နေခဲ့၏။
နှုတ်ခမ်းသည် တစ်ချက်စုပ်လိုက်၊ ညှပ်လိုက်လုပ်ရာ၊ ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသောသူသည် မခံနိုင်တော့ပေ။ ခြေထောက်များကားသွားပြီး၊ ပန်းနုရောင်အပေါက်ငယ်လေးသည် Alpha ၏ pheromone များနှင့် အနမ်းများကြောင့် သွေးများဖြင့် ပြည့်လျှံလာသည်။
အရမ်း… ထူးဆန်းလိုက်တာ……
အနမ်းသည် ကျောပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေပြီး၊ စုပ်ယူအားသည် အရေပြားကို ဆွဲယူမတတ်ပင်။ ကျင်းလော့ အိပ်ရာခင်းပေါ် ဖိခံထားရစဉ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချိုမြိန်နူးညံ့သည့် ဖယ်ရိုမုန်းများကို ထုတ်ပေးနေသည်။
”မင်း… မင်း တည်ငြိမ်စမ်းပါ……”
rutဖြစ်နေသော Alpha နှင့် စကားပြောရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး၊ Omega ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အမြဲတစေ လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်တတ်သည်။
လျှာ၏ ခံစားချက်သည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး၊ အာရုံခံစားမှုသည်လည်း အလွန်ထူးဆန်းသည်။ အနမ်းခံရစဉ်တွင် စားသုံးခံရတော့မည့် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုရှိနေပြီး လေနှင့်ထိနေသည့်အသားမှာ လှုံ့ဆော်ခံနေရကာ အစေ့အပွင့်များ ပေါ်လာ၏၊ အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းများက အရေပြားအား ယားယံစေနေသည်။
လျှာသည် မရပ်မနား လျက်နေပြီး၊ လမ်းတစ်လျှောက် ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ရှောင်းဝမ်လင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ သူသည် ကျင်းလော့၏ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်ပြီး၊ သွားများသည် အရေပြားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အရိုးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ကိုက်ခဲရာ၊ သွေးစို့သောအရာများ ထင်ကျန်နေသည်။
”အား……”
လျှာက မရပ်သေးကာ ပုခုံးနှင့်လက်မောင်းတို့တစ်လျှောက် မရေမတွက်နိုင်သည့် နှုတ်ခမ်းနှင့်သွားရာတို့ ချန်ရစ်၏။ အလွန်အကျွံစုပ်ခြင်းက နှင်းဖြူရောင်အသားအရေအား သွေးစို့ဖောင်းမို့လာစေကာ ကျင်းလော့ အသက်ရှူမြန်လာသည်။ အနမ်းများကြောင့် သူ့နောက်ကျောမှာ ထုံကျင်နေပြီး အနည်းဆုံးသော လှုံ့ဆော်မှုများကတောင် လုံလောက်သည့်စုပြုံမှုပြီးနောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း အလွန်ဖြစ်လာခဲ့၏။
မီးရောင်အောက်တွင် ဖြူဖွေးနေသော ကျောပြင်မှာ မရေမတွက်နိုင်သည့် အနမ်းရာနီရဲရဲတောက်တောက်များဖြင့် အဖုံးခံထားရလေသည်။ အနမ်းများမှ ချန်ရစ်ခဲ့သည့်အရာများသည် ကျောပြင်တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးလုနီးပါးပင်၊ သွေးများလည်း စို့ကာ ထပ်နေ၏။ နီလာရောင်က အသားဖြူဖြူအနှံ့ ပျံ့နေလေသည်။ တုန်ရီနေသည့် နောက်ကျောမှ ချွေးများက အနမ်းရာများအား အလွန်အမင်း ထင်ရှားနေစေ၏။ ဤရွှန်းစိုသည့် အရောင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လျက် caramel အနံ့ရှိ အိုမီဂါဖယ်ရိုမုန်းများက ညှို့ဓါတ်ပါနေလျက် တောက်ပသည့်ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လို့နေသည်။
စိုစွတ်သော လျှာသည် အဆက်မပြတ် နမ်းရှိုက်ရင်း ကျောပြင်မှ နူးညံ့သော ခါးလိုင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ၊ တင်ပါးဆုံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။
လျှာသည် ယားယံစေပြီး စိုစွတ်နေကာ၊ လျှာဖြင့် လျက်ခြင်းခံရသော အရေပြားသည် တံတွေးများနှင့် စိုစွတ်နေပြီး၊ အနမ်းခံရသော အရေပြားသည် နီရဲတက်လာကာ၊ ကျောရိုးကို ထုံကျဉ်သွားစေသည်။
အရမ်း ထုံတယ်… အရမ်း အေးတာပဲ…
ကျင်းလော့၏ခါးက လေထဲ လှုပ်ခါယမ်းနေကာ ပူနွေးနေသည့်လက်များက သူ့ခါးအား ဖမ်းကိုင်ပြီး ပြန်ဆွဲချလေသည်။ ကျင်းလော့ မရုန်းနိုင်ခင်မှာပဲ သူ့နှုတ်ခမ်းများက သူ့ဖင်တုံးများတစ်လျှောက် ကိုက်လာ၏။
တုန်ရီနေသည့် ဖင်တုံးများပေါ်တွင် သွားများက အမှတ်အသားအရာများ ချန်ထားခဲ့ပြီး အနည်းငယ်လှုံ့ဆော်ပေးနေသည့် နာကျင်မှုက သူ့ဦနှောက်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျင်းလော့ မသက်မသာဖြစ်စွာနှင့် အိပ်ရာခင်းအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။ သူက ဖယ်ရိုမုန်းများနှင့် တင်းတင်းရစ်ပတ်ခံထားရသော်လည်း လက်ကိုမလွှတ်ပေ။ သူ့ဝင်သက်ထွက်သက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာသည်။
ဖင်တုံးများပေါ် ကိုက်ခံနေရသည့် ခံစားချက်သည် ထူးဆန်းနေ၏၊ ယားယံမှု၊ ထုံကျင်မှု၊ နာကျင်မှု နှင့်အတူ အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်မှုတို့ ပါဝင်နေလေသည်။
Chapter 64 ended.
