Chapter 67
Extra 3.5
“ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်မင်းကိုတကယ်လိုးချင်တာ…”
ရှောင်းဝမ်လင်သည် ငိုကြွေးနေခဲ့၏၊
သူသည် ကျင်းလော့၏ အထိမခံနိုင်သောနေရာများကို ရှင်းလင်းစွာ ထိုးဖောက်နေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က ငိုနေခဲ့ခြင်းပင်။ အတိတ်တွင် ရှောင်းဝမ်လင်သည် စကားအပြောအဆိုကြမ်းတမ်းသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏အပြုအမူများမှာ အလွန်အမင်းထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ကျင်းလော့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်သော လိင်ဆက်ဆံမှုဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ထိုအထဲတွင် လူကြီးလူကောင်းဆန်မှု အနည်းငယ်ရှိနေသေးသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ ရှောင်းဝမ်လင်သည် ပိုမိုခံစားချက်ပြင်း၊မျက်ရည်ပင်လွယ်နေခဲ့ကာ သူ၏အမူအရာများမှာ ပို၍ပေါ့ပါးပြီး ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ သူ၏ငိုကြွေးခြင်းနှင့် သူ၏ဆောင့်ချက်များကြား ကွဲပြားမှုသည် သိသိသာသာဖြစ်နေပြီး လုံးဝမဆင်ခြင်သောလိုအင်များဖြင့် ရောစွက်နေခဲ့၏။
တစ်ခဏမျှ ကျင်းလော့သည် ထိုအဖြစ်ကို မခံနိုင်တော့ချေ။ ရက်စက်စွာ အလိုးခံနေရသော်လည်း သူက အော်ပြောလိုက်သည်မှာ…
“မငိုပါနဲ့…အာ့~ မင်း ငါ့ကိုလိုးနေပြီကို… အား…မင်းဘာလို့ငိုနေသေးတာလဲ?”
“ငါ…ငါက မင်းဆီကနေ အခုလို လိုးခံနေရပြီး…ငါ…ငါ..ဘာမှမပြောရဘူး…မင်းကငိုနေတယ်…ဘယ်လိုတောင်လဲ…အား…ဖြည်းဖြည်း…အားအား…ပိုပြီးနူးနူးညံ့ညံ့လုပ်!”
ကျင်းလော့သည် ပြင်းထန်ပြီးစိတ်ဆန္ဒစောနေခဲ့သည်။
သူ၏သားအိမ်အဝသည် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ကားလာခဲ့ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထိုးသွင်းမှုများအောက်တွင် သေးငယ်သော အပေါက်လေးမှာ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကို ဤမျှပြင်းထန်စွာ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းလိုးခဲ့သည်မှာ သူသည် Omega တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း စတင်သိရှိခဲ့သည့် အချိန်ကပင်။
ထိုအချိန်နောက်ပိုင်း လိုးခဲ့မှုများသည် ပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် ပြင်းထန်သော ကျူးကျော်လိုသည့် ခံစားမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှောင်းဝမ်လင်သည် ငိုနေခဲ့၏။ သူ၏ထိုးဖောက်မှုအရှိန်သည် နှိုင်းယှဉ်၍မရလောက်အောင် အားပါလှပြီး၊ ထိန်းချုပ်လိုသည့် ဆန္ဒအပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ၏rutကာလကြောင့် သူ၏ပင်ကိုယ်စရိုက်သည် အနည်းငယ်ကွဲပြားနေသော်လည်း သူ၏အရိုးထဲမှ ဝံပုလွေစိတ်သည်ကား ရှိနေမြဲပင်။
ရှောင်းဝမ်လင်၏လီးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သားအိမ်ထဲသို့ တရှိန်ထိုးဆောင့်ထည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ထိပ်ဖူးမှာမာကြောနေခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် သူ၏ယောက်ျားပီသမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြသနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ Omegaကို လက်နက်ချအရှုံးပေးစေလိုသည့် ဆန္ဒမှာမူ ယခင်ကဲ့သို့ မပြင်းထန်တော့ချေ။သူသည် သူ၏ယောက်ျားပီသသော အစွမ်းအစကို တမင်သက်သက် ချပြမနေတော့ပေ။
ကျင်းလော့သည် ကြောက်လန့်သွား၏။ သူစိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော အချစ်သည် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေမျိုးမဟုတ်ချေ။
Alpha၏ သစ်သားရနံ့သည် ဖိအားပေးလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင်ကြပ်လာရသည်။ ထိပ်တန်း Alpha တစ်ယောက်၏ ထိန်းချုပ်မရသော လိင်ဆက်ဆံမှုသည် ကျင်းလော့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေ၏။ သူ၏လက်များသည် ထုံကျဉ်နေပြီး၊အတွင်းခံကို သားအိမ်ထဲအထိ အထိုးခံရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ခွဲစိတ်ကုသမှုဖြင့်သာ ပြန်လည်ထုတ်ယူရပေလိမ့်မည်!
ကျင်းလော့သည် ငိုရှိုက်နေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေ၏။ သို့သော် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လည်ဂုတ်ကို အကိုင်ခံထားရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေစဥ်, ရှောင်းဝမ်လင်၏လက်သည် ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင်းလော့၏လက်မောင်းကိုကိုင်ထားပြီး အားနှင့်အတူ ၎င်းကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်ဆွဲလိုက်သည်။ ကျင်းလော့၏အရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေခဲ့သော အတွင်းခံသည် လီးကြီးကိုညှစ်လိုက်ပြီး ချော်ထွက်သွားစေသည်။ ဖင်ပေါက်ဝကလေးသည် ကျုံ့ချည်ဆန့်ချည်ဖြစ်နေပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်တုန်ယင်နေကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအတွင်းခံမှာ မရေမတွက်နိုင်သောခံစားမှုများကို နိုးကြွစေသည်။
“အား…!!”
ကျင်းလော့၏လက်များသည် ထုံကျင်မှုနှင့်အတူ တွဲလျောင်းကျသွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများသည် မျက်ရည်များနှင့်ပြည့်နှက်နေကာ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တသိမ့်သိမ့်တုန်နေခဲ့သည်။ သူ၏တင်ပါးများသည် မြင့်မြင့်မြှောက်ခံထားရပြီး ရှောင်းဝမ်လင်၏လိင်တံကို နစ်မြုပ်စေ၏။
သူ၏ခန္ဓာတစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ရှောင်းဝမ်လင်က ရုတ်တရက် သူ၏လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်က ကျင်းလော့၏တင်းမာနေသော အာရုံကြောများသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို လျော့ကျသွား၏။ ထိုတင်းကျပ်နေသော ခံစားမှုသည် လျော့ပါးသွားပြီး၊ ရှောင်းဝမ်လင်၏ ထိုအပြုအမူမှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော နှစ်သိမ့်မှုအငွေ့အသက်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။
ကျင်းလော့သည် သူ့ကိုယ်သူစောင်များထဲတွင် ရှိုက်သံများနှင့်အတူနစ်မြုပ်ထားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်မှုဖြင့် ဆက်လက်အော်ငိုနေခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသားချောင်းကြီးသည် ထိပ်ဖျားပိုင်းမျှသာ ဝင်နေပြီး မလှုပ်ရှားသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ကျင်းလော့အတွက် အသက်ရှူချိန်ရသွားသည်။ ကျင်းလော့၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ ခွာနေကာ သစ်သားရနံ့ပြင်းသော Alpha၏ဖယ်ရိုးမုန်းအနံ့များသည် သူ့ကို ပြန်လည်ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ပင်။
သူသည် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း အချိန်ကြာကြာ မနားနိုင်ခင်မှာပင် ရှောင်းဝမ်လင်၏လီးသည် သူ၏အတွင်းနက်နက်သို့ ဆောင့်ထိုးလာခဲ့သည်!
“အားး!”
ဤသို့သော Alphaတို့၏ ဗီဇအတိုင်း ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ကျူးကျော်ခြင်းကို ကျင်းလော့သည် အကြိမ်မည်မျှပင် ကြုံတွေ့စေကာမူ ဘယ်သောအခါမှ အသားကျသွားမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏တုန်တုန်ယင်ယင် အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုညည်းသံများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် သေးငယ်စွာ တုန်ရီနေပြီး၊ ထိုအရာကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။
ဗီဇအရ သူသည် လန့်အော်လိုက်မိသော်လည်း အသံတစ်စက်မှပင် မထွက်ခဲ့ချေ။
ကျင်းလော့သည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကိုယ်ကိုကျုံ့ထား၏။ သူ၏မျက်နှာကို စောင်ထဲတွင် ဝှက်ထားပြီး၊ ကြောက်ရွံ့စွာကာကွယ်ရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း လက်နက်ချအရှုံးပေးနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
လီးကြီးသည် သူ၏အတွင်းသို့ ဆောင့်ဝင်ဆောင့်ထွက်ပြုချိန်တွင် ကျင်းလော့သည် သူ့ကိုခုခံရန် မစွမ်းသာခဲ့ပေ။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်တိုင်း သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေပြီး သူ၏ဝိညာဉ်သည်ပင် ထိုအရာကြောင့် အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့မလားဟု ထင်မှတ်မှားရ၏။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကျူးကျော်ခံနေရသည့် ခံစားမှုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏အပိုင်မဟုတ်သကဲ့သို့ ထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်နေပြီး မရပ်မနားတုန်ယင်နေခဲ့၏။ သူ၏ သားအိမ်လမ်းကြောင်းအတွင်းနက်နက်ရှိ လီးကြီးမှာ အဆမတန်ခံစားလွယ်သော သားအိမ်နံရံများကို ကြိတ်ချေသွားပြီး ၎င်းတို့အား မရေမတွက်နိုင်သောသာယာမှုအချက်များစွာဖြင့် လှုံ့ဆော်နေခဲ့သည်။ ဤသို့ အဆုံးမရှိသော ထိုးသွင်းဆောင့်မှုများအကြားတွင် ကျင်းလော့၏ ငိုသံများသည် တဖြည်းဖြည်း မပီမသဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏အသံသည် တုန်ယင်မှုများကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် အသံပျောက်သွားခဲ့၏။
ရှိုက်သံများနှင့် တုန်ယင်နေမှုကိုကျော်ဖြတ်၍ လီးကြီးသည် သူ၏ဖင်ပေါက်ကို ထိုးဖောက်လာပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ထိုးဆောင့်သွင်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းဝင်ရောက်လာသည့် တစ်ကြိမ်စီတွင် ကျင်းလော့မှာ သူသေတော့မည်ဟုခံစားခဲ့ရသော်လည်း လီးကြီးမှာ ရုတ်တရက်ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၏။ ဖိအားမှာ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏အာရုံကြောများမှာ အလုံးစုံ မပြေလျော့သေးခင်မှာပင် လီးကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် အတင်းဝင်ဆောင့်လာခဲ့သည်။
ဤစက်ဝန်းမှာ ၎င်းဘာသာ ထပ်ခါတလဲလဲဖြစ်နေခဲ့ပြီး ကျင်းလော့သည် စောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိန်းမရစွာ တုန်ယင်၊ ညည်းညူနေပြီး ရှိုက်ငိုနေသည်မှာ ချောင်ပိတ်မိနေသည့် သားကောင်နှယ်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လိင်အင်္ဂါများသည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်းပူပြင်းလာခဲ့သည်။ သတိကြိုပေးခြင်းမရှိဘဲ ပူပြင်းခုန်လှုပ်နေသောလိင်တံသည် ဆူပွက်နေသောသုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းနံရံများကို ပက်ဖြန်းလိုက်သည်။ အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်း၏အနံ့သည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏သားအိမ်မှာ အယ်လ်ဖာ၏အမှတ်အသားဖြင့် ပြည့်သွားခဲ့၏။
မထိန်းနိုင်တော့ဘူး….မရတော့ဘူး
သူသည် အလိုးခံရခြင်းမှ ဆီးမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အလွန်ဖျော့တော့သောရနံ့နှင့် အကြည်ရောင်ဆီးများသည် သူ၏ဆီးလမ်းကြောင်းမှ ထိန်းချုပ်မရစွာ စီးထွက်လာခဲ့သည်။
ကျင်းလော့၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြိုလဲသွားခဲ့ရပြန်သည်။ ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ကိုယ်ခန္ဓာမှသာယာမှုသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆီးမထိန်းနိုင်ခြင်းဟူသည့် ခံစားချက်သည် သူ့ကိုနေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ပြင်းထန်သော ရှက်ရွံ့များသည် ကျင်းလော့၏စိတ်ခံစားချက်များကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပြိုလဲသွားစေခဲ့၏။ မျက်ရည်များသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ပြည့်လျှံနေပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပျော့တွဲသွားအောင် လိုးခံထားရသည့်ပုံပင်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေပြီး စကားတစ်လုံးမှပင် မဆိုနိုင်ခဲ့ချေ။
“ဝူးးး…”
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများက အရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏အသိစိတ်တို့သည် လွင့်ပါးသွားခဲ့ပေပြီ။ သူသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ သေးငယ်သော ညည်းသံများကိုသာ အစွမ်းကုန်ပြုနိုင်၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေပြီး စိတ်အာရုံတို့လည်း ပြိုလဲနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မည်သည့်အရာပင် ခိုင်းစေပါစေ၊ သူသည် ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ နာခံစွာ လုပ်ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းများနှင့် ပြွတ်သိပ်နေသော ပူနွေးသည့်သုတ်ရည်များမှာ သူ၏သားအိမ်ကို တစ်ခါပြီးတစ်ခါ အမှတ်အသားပြုနေခဲ့သည်မှာ ရှည်လျားပြီး နက်ရှိုင်းသောလုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခုလိုပင်။
အမှတ်အသားပြုခံရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ထင်ရှားလေသည်…
Chapter 67 ended
Chapter 68
Extra 3.6
ကျင်းလော့၏ဝမ်းဗိုက်မှာ ပြည့်နေသည့်နှယ် ခံစားနေရသည်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏အပေါက်ဝနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းသည် စေးကပ်သောအရည်များဖြင့် ပေကျံနေ၏။ သူ၏အရိုးများပင် ပျော့ခွေသွားပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည်။ သူ၏အသားစိုင်များကို တုန်ယင်စွာ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ချေ။
သာယာမှုသည် လူတစ်ယောက်ခံနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးယန္တရားက အလိုလို အလုပ်လုပ်လာသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီဟု ကျင်းလော့တွေးခဲ့သည်။သူ၏ဗလာဖြစ်နေသော အရေပြားမှာ စောင်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်မိသောအခါ သူ့ကို ထိန်းမရစွာ ပန်းထွက်စေခဲ့၏။သူသည် ၎င်းမှာထုံကျင်မှုမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။
ထုတ်လွှတ်ခြင်းမှာ ကြာမြင့်လှသောကြောင့် ကျင်းလော့သည်လည်းပဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရ၏။
သူသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်မှာ ကြီးမားသထက် ကြီးမားလာသည်ကိုသာ ခံစားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏သေးငယ်သောသားအိမ်မှာ မရေမတွက်နိုင်သောအမျိုးသားသုတ်ရည်များဖြင့် အဖြည့်ခံထားရပြီး ယောကျာ်းဆန်သောအနံ့ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အမှတ်အသားပြုခံခဲ့ရသည်။
ကျင်းလော့၏အရိုးအဆစ်များသည် ထုံထိုင်းနေကာ သူ၏မျက်ဝန်းများသည် ရီဝေနေပြီး သူ၏လျှာမှာလည်း အစွန်းဘက်တွင် အနည်းငယ်လျှောကျနေခဲ့ကာ ၎င်းကိုသည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေပြီး မျက်ရည်စီးကြောင်းများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်မှာ သူသည် သေမတတ်အလိုးခံထားခဲ့ရသည့်နှယ်။
ကျင်းလော့သည် အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိတော့ချေ။ သူ၏သားအိမ်အတွင်းနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် တိုးဝင်နေသော ကြီးမားလှသည့်အရာကြောင့် သူ၏သေးငယ်သော သားအိမ်နံရံသည် တုန်ခါနေ၏။ ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသားချောင်းကြီးသည်ပင် တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
“ဟ့…”
ကျင်းလော့၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရေထဲတွင် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ချွေးများရွှဲနစ်နေ၏။ သူသည် အားတစ်စက်မှ မရှိတော့ပေ။ အသားချောင်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ သူသည် သိမ်မွေ့သော ညည်းသံကိုသာ အနိုင်နိုင်ပြုနိုင်တော့သည်။ ချွေးများနှင့် မျက်ရည်များသည် သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ဆံပင်အနက်ရောင်များသည်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေ၏။ သူ၏ မက်မွန်သဏ္ဍာန်မျက်ဝန်းများသည် ရမ္မက်ဆန်ဆန်မြူငွေ့များနှင့် ရီဝေနေခဲ့ပြီး သူ၏ဆီးနှင်းသဖွယ်မျက်နှာမှာ အနီရောင်တောက်တောက်နှယ် ရှက်သွေးဖြန်းနေခဲ့၏။
လိင်တံသည် တင်းကြပ်သောဖင်ပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကိုဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် “ပြွတ်”ခနဲဟူသော အသံကိုဖြစ်ပေါ်စေပြီး အူများဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ညှစ်ခံထားခဲ့ရသည်။ အပေါက်ဝမှ နူးညံ့သော အသားစိုင်များသည် အနည်းငယ်မျှ နီရဲကာ လန်ထွက်နေသည်။ အပေါက်ဝသည် လက်နှစ်လုံးစာမျှ ကျယ်နေပြီး ဘယ်လိုမှ ပြန်မစေ့နိုင်တော့ချေ။
“ဟ့…ဟာ့…”
ငါ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ…
ကျင်းလော့သည် ယခုဖြစ်ရပ်မှ မေ့မြောသွားတော့မည့်ဟု တွေးတောခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ Alpha၏ဖယ်ရိုမုန်းအနံ့များသည် သူ၏အာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်နေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖိအားကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိချေ။
အရည်ကြည်များနှင့် သုတ်ရည်များ ရောနှောကာ အပေါက်ဝမှ စီးကျလာ၏။ သူ၏ပေါင်ခြံများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားပြီး မကြာမီတွင် အစုအဝေးတစ်ခုဖြစ်ကာ Alpha၏ဖယ်ရိုမုန်းအနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင်သည် ထိုအထဲသို့ သုတ်ရည်မည်မျှထည့်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေမည်။ သုတ်ရည်များသည် ချောထွက်လာပြီး အူများ၏ ကျုံ့ဆန့်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ကျင်းလော့သည် သူ့ကိုယ်သူစောင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် အသက်ရှူနေကာ အချိန်အတော်ကြာမလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။
၎င်းမှာ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ထံမှ အမှတ်အသားပြုခံလိုက်ရသည့်နှယ်ဖြစ်ပြီး သူသည် အချိန်အတော်ကြာ မသက်သာခဲ့ပေ။
ကြောက်ရွံ့ဖွယ်သာယာမှုနှင့် လီးကြီး၏ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုသည် ၎င်း၏ပြန်လည်ဆွဲထုတ်မှုပြီးနောက်တွင် အနည်းငယ်သက်သာသွားခဲ့ပြီး ကျင်းလော့၏ခွန်အားကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ခြေထောက်များကိုကွေး၊ သူ၏ခေါင်းကို ဒူးပေါ်တင်ကာ သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်နေသည့်နှယ် ကွေးထားသည်မှလွဲ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျင်းလော့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေ၏။ သူ၏အပေါက်ဝသည် လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ထိရှလွယ်နေသည်။ ချဉ်တုန်တုန်ဖြစ်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ဆန္ဒပြီးမြောက်ပြီးနောက် ထုံကျဉ်မှုသည် သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ ကျင်းလော့သည် အသက်ကို မဝံ့မရဲရှူရှိုက်နေရသည်။ သူ၏ပါးစပ်က အသက်ရှူထုတ်နေပြီး၊ အသားချောင်းကြီးကို လုံးဝ ဆွဲထုတ်လိုက်မှသာ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကို ဝဝရှူနိုင်တော့သည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ကျင်းလော့သည် ထိုအတိုင်းပင် အိပ်ပျော်သွားချင်နေ၏။ သို့သော် ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ သူ၏လက်ကို ဆွဲကာ ကာကွယ်နေသော အနေအထားမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများသည် အသက်မဲ့ကာ သနားစရာကောင်းနေ၏။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် တင်းမာသွားရသည်။
”…ထပ်…ထပ်လုပ်ဦးမလို့လား။ ငါမရတော့ဘူး… တကယ်မရတော့ဘူး…”
ကျင်းလော့သည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အာရုံစိုက်လိုက်ကာ သူ့အရှေ့ရှိလီးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
သုတ်ရည်၊ အရည်ကြည်များနှင့် ရောနှောနေခဲ့သော ခရမ်းရောင်လီးတုတ်တုတ်ကြီးမှာ သူ၏မျက်မှောက်ရှေ့တွင် ခုန်ထွက်လာခဲ့၏။
ရှောင်းဝမ်လင်၏အသံမှာ အက်ကွဲနေခဲ့သည်။ သူသည် ထပ်မငိုတော့သော်လည်း အလိုလိုက်ခံရသည့် ကလေးနှယ် ပြုမူနေကာ သူ၏အသံနေအသံထားမှာလည်း ရုံပတီးသီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “မင်း အဲဒါကို လျက်ပေးလို့ရမလား…”
ရှောင်းဝမ်လင်၏လက်သည် ကျင်းလော့၏လည်တိုင်အနောက်သို့ ပွတ်သပ်နေသည်မှာ တောင်းဆိုနေသည့်အလား။
ကျင်းလော့၏ မျက်တောင်များသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ခါနေ၏။ သူသည် ခေါင်းမမော့နိုင်တော့ချေ။ ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး၊ ပူနွေးတုတ်ခိုင်သော အသားချောင်းကြီးသည် မကျေနပ်နိုင်သေးသော ဆန္ဒများကို သယ်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ကျင်းလော့၏ မက်မွန်သဏ္ဍာန်မျက်ဝန်းများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေခဲ့လျက်ပင်။ သူ၏လက်များသည် တုန်ယင်နေပြီး အိပ်ရာကို အားပြုကာ ဒူးထောက်ထားသည့် အနေအထားဖြင့် ရှိနေသည်။
လျက်ရုံပါပဲလေ…
ကျင်းလော့သည် အတော်ကလေးတောင့်နေသော လျှာကို အနည်းငယ်ထုတ်လိုက်ကာ ပူနွေးနေသော လီးကြီးကိုလျက်ရန်အတွက် သူ၏ခေါင်းကိုနှိမ့်ချလိုက်၏။
လျက်ရုံကတော့…လက်ခံနိုင်သေး…လက်ခံနိုင်ပါသေးတယ်…
ကျင်းလော့၏လျှာထိပ်မှာ သုတ်ရည်နှင့်အရည်ကြည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းဖြစ်နေသည့် ထိပ်ဖူးကိုလျက်နေခဲ့၏။ ငံကျိ စိုစွတ်သောအထိအတွေ့သည် သူ၏လျှာတစ်ဝိုက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖျော့တော့သောညှီနံ့နှင့်အတူ သိသိသာသာ ငန်သောအရသာရှိပြီး အယ်လ်ဖာ၏ သစ်သားရနံ့နှင့် အိုမီဂါ၏ကာရမယ်လ်အနံ့များ ရောနှောနေ၏။
ရောနှောနေသော အနံ့များ၊ ထူထဲသော သုတ်ရည်များနှင့် အရည်ကြည်များသည် အလွန်များပြားလှ၏။ ကျင်းလော့သည် တစ်ချက်သာ လျက်လိုက်သော်လည်း အပေါ်မှ သုတ်ရည်များသည် သူ၏လျှာပေါ်တွင် ကပ်ငြိလာသည်။
ညှီစို့စို့အနံ့သည် သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ အပြည့်ဝင်လာ၏။
“အွန်း… ငန်လိုက်တာ… ထူးဆန်းတဲ့အနံ့ပဲ…”
ကျင်းလော့၏ လျှာဖျားသည် တုန်ယင်စွာ လျက်နေ၏။ အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိရှလွယ်မှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ အသားချောင်းကြီးကို လျက်ပြီးနောက် သူ၏လျှာဖျားသည် မီးလောင်ခံရသကဲ့သို့ ထုံကျဉ်သွားပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲသွားသည်။
ကျင်းလော့သည် သူ၏မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး ရှောင်းဝမ်လင်အား ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်ကပြော၏။ “အကုန်စားလိုက်”
တစ်ခဏအတွင်းတွင် ရှောင်းဝမ်လင်သည် ထိန်းချုပ်လိုစိတ်ပြင်းပြသော လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။
အင်မ်…
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး သူ၏လျှာထိပ်သည်လည်း ထုံကျဉ်နေ၏။ ကြီးမားသော အသားချောင်းကြီးကို ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လျက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏လျှာဖြစ်စေ၊ သူ၏လက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်စေ အားလုံးသည် နာကျင်ကိုက်ခဲနေပေပြီ။
ငါမရတော့ဘူး…ငါအရမ်းပင်ပန်းတယ်…အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ…
ကျင်းလော့သည် လိင်တံကြီးကိုလျက်နေရင်း လေထုထဲတွင် ညစ်ညမ်းသောတပြက်ပြက်အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထိုအသံကြောင့် ရှောင်းဝမ်လင်သည် မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျင်းလော့မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲလာခဲ့သည်။
အင်မ်း…
အရမ်းပင်ပန်းတယ်…
ကျင်းလော့သည် စိတ်ကိုတင်းလိုက်ပြီး အသားချောင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို မျိုချလိုက်၏။ ညှီစို့စို့အနံ့သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူသည် အသားချောင်းကြီးပေါ်မှ သုတ်ရည်များနှင့် အရည်ကြည်များကို အားစိုက်စုပ်ယူနေ၏။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများသည် မပိုင်နိုင်ဘဲ နှေးကွေးနေသည်။ သူ၏အသက်ရှူသံများသည် လျင်မြန်နေပြီး၊ ကြီးမားသော အသားချောင်းကြီးကြောင့် သူ၏အသက်ရှူလမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့နေသည်။ ကျင်းလော့သည် မျက်လုံးများနီရဲစွာဖြင့် အားစိုက်စုပ်ယူနေ၏။ သူ၏လက်နှစ်ဖက်သည်လည်း အသားချောင်းကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အားကုန်မျိုချနေသည်။
ဤသို့သော ကျင်းလော့၏ပုံစံသည် အမှန်တကယ်ပင် နာခံတတ်လှပြီး၊ သူ၏ပုံမှန် အေးစက်တည်ငြိမ်သော ပုံစံနှင့် အလွန်ကွာခြားလှပေသည်။
ကြီးမားသော အသားချောင်းကြီးကို စုပ်ယူနေသည့်ပုံစံသည် အလွန်အမင်း နာခံတတ်သော လိင်ကျွန်တစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ နာခံတတ်ပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ Alpha၏ဖယ်ရိုမုန်းများသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။
ကျင်းလော့သည် မူးဝေနေပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ပူလောင်နေ၏။ လေထုသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကျင်းလော့သည် သုတ်ရည်များကို အာရုံစိုက်စုပ်ယူနေသဖြင့် Alphaဖယ်ရိုမုန်းများ ပြင်းထန်လာခြင်းကို မသိချေ။
ထိုအသားချောင်းကြီးမှ ဘာမှစုပ်ယူ၍ မရတော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ကျင်းလော့သည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အရာနှင့်အတူ ရှောင်းဝမ်လင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြလိုဟန်တူသည်။
ကျင်းလော့၏နှုတ်ခမ်းများနှင့်ပါးစပ်သည် နီရဲစွာပွတ်တိုက်ခံထားရကာ သူ၏နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများသည် သွေးရောင်နှင့်ကြေးနီရောင်ဖြင့် စွဲကျန်နေခဲ့၏။ သူ၏လျှာထိပ်ကို ကြီးမားသော လီးကြီးဖြင့် ကျယ်ကျယ်ဆန့်ခံထားရသော သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှားမြင်နိုင်ပေသည်။
ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့၏ပုခုံးများကို ရုတ်တရက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာသောတွန်းမှုဖြင့် မောပန်းနေသောomegaအမျိုးသားကို အိပ်ရာပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည်။
ကျင်းလော့၏ရင်ဘတ်မှာ မှန်မှန်လှုပ်ရှားနေပြီး ထို့နောက်မှသာ သူသည် လေထုထဲရှိ အယ်လ်ဖာဖယ်ရိုမုန်းမှာ ပိုမိုထူထဲလာသည်ကို သတိပြုမိခဲ့ခြင်းပင်။ ကျင်းလော့၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထုံထိုင်းအားနည်းနေပြီး မျက်ရည်များသည် သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသည်။ အလွန်ညင်သာသော တွန်းကန်မှုနဲ့ပင် သူသည် စောင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။
သူသည် စောင်ကိုခက်ခက်ခဲခဲ ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှလွဲ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ “…ဘာဖြစ်တာလဲ?”
ကျင်းလော့သည် ဤတစ်ကြိမ်လည်း ရှောင်းဝမ်လင်က အရင်ကလို တစ်ကြိမ်ပြီးလျှင် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
ရှောင်းဝမ်းလင်သည် ရှက်ရွံ့စွာပြောလာ၏။ “မင်းကိုလိုးမလို့”
“နေဦး…နေဦး။ ငါတို့ပြီးသွားပြီမဟုတ်ဘူးလား?”
ကျင်းလော့သည် ပြောမပြနိုင်သောနွမ်းနယ်မှုကို သူ၏ပျော့တွဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်၌ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် အခင်းစများကို ကမန်းကတမ်းဆွဲယူပြီး ထရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုးခံထားရသောကြောင့် အားတစ်စက်မှမကျန်တော့ချေ။ ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ မပျော့သေးသော အသားချောင်းကြီးဖြင့် သူ၏အပေါက်ဝကို ဖိကပ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးဝင်လာခဲ့သည်။
“အား…”
ဤအချိန်တွင် သူ၏အပေါက်ဝသည် အလွန်အမင်း ထိရှလွယ်ကာ ပူနွေးစိုစွတ်နေ၏။ အသားချောင်းကြီး ဝင်လာသည်နှင့် ကျင်းလော့သည် ငိုကြွေးမိတော့သည်။
“ငါမခံနိုင်တော့ဘူး…”
“ဟင့်အင်း.။ငါ မလိုချင်တော့ဘူး…”
ရှောင်းဝမ်လင်က…”ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါမဲ့ ကိုယ်မင်းကို တကယ်ကိုလိုးချင်တာ…မင်းက အရမ်းညို့ငင်နိုင်လွန်းတယ်…”
အသားချောင်းကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ညင်သာစွာ ထိုးသွင်းဆွဲထုတ်နေပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာ၏။
အိပ်ရာခင်းပေါ်မှ လက်များသည် အိပ်ရာခင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် အားနည်းစွာ လျှော့ချလိုက်သည်။ သိမ်မွေ့သော ငိုညည်းသံများသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ ထိုးသွင်းမှုများနှင့်အတူ ထိန်းချုပ်မရဘဲ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေ၏။
စိုစွတ်နေသော ငိုကြွေးမှုနှင့် ရေအသံများမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေလျက်။
…..
နောက်တစ်ဖန် ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက်, ကျင်းလော့အတွက် အထွတ်အထိပ်ရောက်ရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
သူ၏အသက်ရှူခြင်းမှာ ပူလောင်နေပြီး အသိစိတ်လွတ်အောင် လိုးခံခဲ့ရ၏။
သူသည် ညစ်ညမ်းသောအရည်တစ်ပုံတစ်ခေါင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး မည်သည့်အသံမှ မပြုနိုင်တော့။
အဆင်ပြေပါတယ်…
ကျင်းလော့သည် သူ၏စိုစွတ်နေသော မျက်ဝန်းများကို ပင့်ပြီး ရှောင်းဝမ်လင်ကိုကြည့်လိုက်သည်။
ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏ခေါင်းကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုနမ်းလာသည်။ သူသည် ကျင်းလော့ကိုပွတ်သပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျင်းလော့၏ခြေထောက်များကို ဆွဲလိုက်၏။
ကျင်းလော့၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်သွားပြီး၊ အပေါက်ဝသည်လည်း ကျုံ့သွား၏။ အသားချောင်းကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖိကပ်လာခဲ့ပြန်သည်။
ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်သွား၏။
“ငါ… မ… မဟုတ်ဘူး…”
Rutကာလတွင်ရှိနေသည့်အယ်လ်ဖာမှာ ချွဲတဲတဲဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါလောက်… ကိုယ် မဝသေးဘူး”
Chapter 68 ended
