Chapter 25

 

လိင်တံစွပ်ကွင်းဖြင့် အလိုးခံရခြင်းနှင့် ဦးလေးက တက်ကြွစွာ အလိုးခံချင်ကြောင်း တောင်းဆိုခြင်း

 

*****

 

လုဖေးဟွမ်က အလွန်ရှက်စရာကောင်းသောအနေအထားဖြင့် ချန်မင်၏စောက်ပက်ကို လျက်ပေးနေ၏။

 

နီရဲနေသောဆီးခုံမှာ သူ လျက်ပေးလိုက်သဖြင့် သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။

 

စောက်ဖုတ်ဝသာမက အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများပါ ရမ္မက်ဆန်သောအရောင်များ တောက်ပနေ၏။

 

နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

 

ချန်မင်မှာ ရှက်လည်းရှက်သလို မျက်လုံးလွှဲ၍လည်း မရနိုင်ဘဲ မျက်နှာများ နီရဲနေ၏။

 

အမျိုးသား၏နှုတ်ခမ်းများက သူ၏စောက်ပက်ပေါ်သို့ ကပ်ထားသည်။

 

လျှာက အဖုတ်အကွဲကြောင်းထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏အရာအားလုံးကို ဆက်တိုက်ပိုင်ဆိုင်နေသည်ကို ကြည့်နေမိ၏။

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းလုံးက အမျိုးသား၏ကျစ်လျစ်သန်မာသောပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

 

အမျိုးသားမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျစ်လျစ်သောကြွက်သားများ ရှိနေ၏။

 

ရုပ်ရည်ရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သောအမျိုးသားဟု လုံးဝမထင်ရပေ။

 

သူ၏ဖြူဖွေးချောမွေ့သောအောက်ပိုင်းကို အမျိုးသားက အကုန်အစင် လျက်ပေးခဲ့၏။

 

အပေါက်နှစ်ခုလုံးက တစ်လှည့်စီ အစုပ်ခံနေရကာ ထွက်ကျလာသောအရည်များကို လုဖေးဟွမ်က အကုန်အစင် လျက်ယူနေတော့သည်။

 

“အာ့… တော်ပါတော့…”

 

ချန်မင်မှာ အလျက်ခံရလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ၏လီးက အလွန်မာတောင်နေ၏။ ထပ်လျက်ပေးပါက သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။

 

သူက အတိုက်ရိုက်ဆုံးသောသာယာမှုကို ရယူချင်ကာ အမျိုးသား၏လိုးပေးခြင်းကို ခံချင်နေ၏။

 

ပထမဆုံးအကြိမ် ချစ်တင်းနှီးနှောဖူးပြီးကတည်းက သူက ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျဉ်သွားသည်အထိကောင်းလွန်းသော ထိုခံစားချက်ကို ပို၍နှစ်သက်ခဲ့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က မလုံလောက်သေးသည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏ပေါင်ခြံမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ လျက်ဆင်းသွား၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဒဏ်ရာမရှိသောခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ စုပ်ယူရင်း ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေချောင်းလေးများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ စိုရွှဲသွားအောင် လျက်ပေးနေသည်။

 

မျက်လုံးများက ချန်မင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ကာမစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

 

သူက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

 

ချန်မင်က သူသဘောကျနေသော သားကောင်လေးဖြစ်ကာ အချိန်အခါကောင်းကို စောင့်၍ သူ့ကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချတော့မည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။

 

ချန်မင်က ခြေထောက်ကို ရုပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

“တော်ပါတော့… အင့်… လုပ်လို့ ရပြီလေ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲဖက်ထားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်စုပ်ယူလိုက်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်များ ပါဝင်နေ၏။

 

“ကိုယ့်ကို ဒီလောက်တောင် လွမ်းနေတာလား…”

 

“အင်း…”

 

ကာမစိတ်များ နိုးကြွနေသောချန်မင်က မိမိ၏ရင်တွင်းဖြစ်များကို ဝန်ခံရန် ဝန်မလေးတော့ပေ။

 

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် သူ ဖုံးကွယ်ထားစရာ လုံးဝမလိုပေ။

 

သူက ပေါင်တံများဖြင့် အမျိုးသား၏ခါးကို ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သည့်အရိပ်အယောင်များ အပြည့်အဝ ပြသလိုက်၏။

 

“လွမ်းနေတာ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အားပါပါ ထပ်မံနမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိပိုးသားကို ချွတ်ချလိုက်သည်။

 

သို့သော် ထိုတောက်ပသော အနီရောင်လည်သိုင်းရင်ခံလေးကိုတော့ ချန်ထားခဲ့၏။

 

တမင်သက်သက် အနောက်ရှိကြိုးကို အနည်းငယ်ဖြေချလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ်လျော့ရဲသွားကာ နီရဲသောနို့သီးခေါင်းနှစ်ဖက်က အပြင်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

 

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နို့အုံကို ပွတ်နယ်ရင်း ပါးစပ်ဟကာ နို့သီးခေါင်းကို အတိအကျ ငုံလိုက်တော့၏။

 

သူက ချန်မင်၏နို့ရည်များကို အသောက်များသဖြင့် ယခု အထဲတွင် နို့ရည်မရှိတော့သော်လည်း အကျင့်ပါနေသကဲ့သို့ စုပ်ယူနေသည်။ မျက်နှာများ ပူထူသွားစေမည့်အသံများပါ ထွက်ပေါ်နေစေ၏။

 

ချန်မင်မှာ ရှက်လွန်း၍ သည်းမခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သဖြင့် အားမပါဘဲ သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။

 

သို့သော် မရသဖြင့် သူ၏နို့အုံများကို ကစားနေသည်ကို ငြိမ်ခံနေရတော့၏။

 

ဤနို့အုံများ စတင်ကြီးထွားလာချိန်တွင် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ခံလာခဲ့သည်။

 

ယခုအချိန်တွင်တော့ အနည်းငယ်ပင် ဝမ်းသာနေမိ၏။

 

သူက မိမိအနေဖြင့် လုဖေးဟွမ်ကို ပိုမိုဖြည့်ဆည်းပေးချင်ပြီး သူ လိုချင်သမျှအရာအားလုံးကို ပေးချင်မိသည်။

 

သူတို့ကြားရှိချစ်တင်းနှီးနှောမှုတိုင်းက အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် စော်ကားခြင်းများ မဟုတ်ပေ။

 

တစ်ယောက်က အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းပြီး နောက်တစ်ယောက်က အနည်းငယ် မျိုသိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

 

တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်… သူက လုဖေးဟွမ် သူ့ကို လိုချင်သည်ထက် လုဖေးဟွမ်ကို ပိုမိုလိုချင်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

 

ဤအမျိုးသားသာ မရှိလျှင်… သူက အသက်မပါသော လူသေကောင် တစ်လောင်းသာဖြစ်သည်။

 

ဤအမျိုးသား ရှိနေမှသာ သူက အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်၏။

 

လုဖေးဟွမ် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ရေကြည်ဝိုင်းနေသောမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားသဖြင့် နှလုံးသားက ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ခုန်လှုပ်သွားသည်။

 

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

 

ချန်မင် မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး စကားမပြောရာ လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်ကာ သူ့ကို နမ်းလိုက်၏။

 

လူနှစ်ယောက်က စိုစွတ်ချွဲကျိသောအနမ်းတစ်ခုကို ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ရုတ်တရက် ကုတင်ဘေးရှိအံဆွဲထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

 

၎င်းက အဝတ်အိတ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထဲတွင် တစ်ခုခု ထည့်ထားပုံရသည်။

 

သူ ထုတ်ယူလိုက်ချိန်တွင် ချန်မင်၏မျက်နှာထားက ချက်ချင်းပြောင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏အရှေ့သို့ တိုးကပ်လာပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မင်လန်က ဒါ ဘာပစ္စည်းလဲဆိုတာ သိတယ်ပေါ့…”

 

ချန်မင်က သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

 

“သမားတော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ… အင်း… ဒီလိုပစ္စည်းတွေ မသုံးပါနဲ့! ကျွန်တော် မခံနိုင်ပါဘူး…”

 

အမျိုးသား၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်မှာ လိင်တံစွပ်ကွင်းဖြစ်သည်။

 

မူလက ကာမစိတ်နည်းပါးသော အမျိုးသမီးများအတွက် အသုံးပြုရန် ဖြစ်၏။

 

ပြည့်တန်ဆာရုံများတွင်လည်း အပျိုလေးများကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် ဤပစ္စည်းကို အများအပြား အသုံးပြုကြသည်။

 

အသုံးပြုပုံ မှန်ကန်ပါက ကာမစိတ်မရှိသူပင်လျှင် တဏှာထန်သောဖာသည်မလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ကြောင်း ကြားဖူး၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မသုံးကြည့်ဘဲ ဘယ်လိုသိမှာလဲ… ကိုယ်တို့ စမ်းကြည့်ရအောင်… နော်…”

 

ချန်မင်က သူ၏စကားကို အမြဲတမ်း နားထောင်လေ့ရှိပြီး သူ စမ်းသပ်ချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်မတားတော့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က ထိုပစ္စည်းကို သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

 

“မင်လန်… ကိုယ့်ကို တပ်ပေးပါဦး…”

 

ချန်မင်က ဤပစ္စည်းကို တစ်ခါမှမသုံးဖူးဘဲ ဘယ်နေရာမှာ တပ်ရမည်ကိုသာ သိထားသဖြင့် လက်ချောင်းများက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်။

 

ထိုအရာကို ယူ၍ အမျိုးသား၏လီးပေါ်သို့ တပ်ဆင်ပေးလိုက်၏။

 

အမျိုးသား၏ဒစ်က အလွန်ကြီးမားနေသဖြင့် အတော်ကြာအောင် တပ်ဆင်ပြီးမှသာ အဆင်ပြေသွားသည်။

 

ထိုကြောက်စရာကောင်းသောအရာကြီးကို ကြည့်ရင်း ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် တုန်ခါသွား၏။

 

ထိုအရာ တိုးကပ်လာချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေး ပျော့ခွေသွားပြီး မျက်ဝန်းများပင် နီရဲလာတော့သည်။

 

“မင်လန်… မကြောက်နဲ့နော်…”

 

လုဖေးဟွမ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်၏။

 

ပြီးနောက် တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို ကိုင်ကာ စောက်ရည်များစိုရွှဲနေသောစောက်ဖုတ်ဝကို အနည်းငယ်ပွတ်တိုက်ပေးပြီးနောက် အထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

 

“အင်း…”

 

ရေမစိမ်ရသေးသောလိင်တံစွပ်ကွင်းက အနည်းငယ်စူးရှသောနာကျင်မှုကို ခံစားရစေ၏။

 

စောက်ပက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် အထဲတစ်ခုလုံး ပြည့်ကျပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ချန်မင် လန့်သွားသည်။

 

နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမျိုးသား၏တင်းကျပ်စွာဖက်ထားမှုကို ခံလိုက်ရ၏။

 

လီးက တစ်လက်မချင်းစီ ဝင်ရောက်လာကာ မကြာမီ အဆုံးထိ ရောက်သွားတော့သည်။

 

“အရမ်း ကျဉ်တယ်! အရမ်း ပြည့်ကျပ်နေပြီ! ဖေးဟွမ်… မလုပ်ပါနဲ့တော့… အင်း…”

 

ချန်မင်က သနားစရာကောင်းသောငိုသံလေးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်၏။ ဤခံစားချက်ကို မသည်းခံနိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် ခြေချောင်းလေးများပင် ကွေးကောက်သွားတော့သည်။

 

“ခဏနေရင် ကောင်းသွားလိမ့်မယ်… လိမ္မာတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို နူးညံ့စွာ ချော့မော့နေပြီး တစ်ဖက်က သူ၏နို့သီးခေါင်းကို ငုံကာ စုပ်ယူ၏။

 

တစ်ဖက်က လီးဖြင့် သူ၏သားအိမ်ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်တိုက်ပေးနေသည်။

 

သေးငယ်မာကျောသောအထိအတွေ့က ချန်မင်ကို အလွန်နေရခက်စေပြီး ယားယံနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အလွန်ထူးဆန်းနေ၏။

 

သူက အစွမ်းကုန် သည်းခံနေပြီး အမျိုးသား၏လီးက သူ၏စောက်ပက်ထဲတွင် နေရာအနှံ့ ပွတ်တိုက်နေသည်။

 

စောက်ရည်များ အများအပြားထွက်ကျလာပြီး ထိုတုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။

 

ခဏအကြာတွင် လိင်တံစွပ်ကွင်းက အနည်းငယ်ပျော့ပျောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီးမှသာ ၎င်း၏အာနိသင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြသလာတော့သည်။

 

“အာ့… ဆက်မပွတ်ပါနဲ့တော့!”

 

ချန်မင်၏အသံက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရာ လုဖေးဟွမ်က အချိန်တန်ပြီမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်၏။

 

ဒစ်ဖူးကြီးဖြင့် သူ၏သားအိမ်ခေါင်းကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ပွတ်တိုက်ကာ သူ၏သားအိမ်ဝကို တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်လိုးနေသည်။

 

သူ၏စောက်ပက်အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံး ညောင်းညာကျဉ်တက်သွားပြီး ထိုခံစားချက်က မကြာမီ ယားယံမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

 

“အင်း… မရတော့ဘူး! ကျွန်တော် လိုချင်တယ်! ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော့်ကို လိုးပေးပါ… အာ့…”

 

ချန်မင်က သူ၏ခါးကို ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ခွလိုက်ပြီး ငိုသံလေးဖြင့် အမျိုးသားကို လိုးပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ဆိုးသွမ်းစွာဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

 

“မင်လန်… ဘာနဲ့ လိုးပေးရမှာလဲ…”

 

“လီးကြီးကြီးနဲ့…”

 

ချန်မင်က အရင်က လုံးဝမပြောရဲသောရှက်စရာကောင်းသည့်စကားများကို ပြောလိုက်၏။

 

ပြီးနောက် မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ထပ်မံနောက်ပြောင်ချင်သေးသဖြင့် လီးကို သူ၏သားအိမ်ခေါင်းထဲတွင် ညင်သာစွာ အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးနေ၏။ ၎င်းက ပိုမိုယားယံသည့်ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

 

“လီးကြီးကြီးနဲ့ ဘာလုပ်မှာလဲ…”

 

“အာ့… လီးကြီးကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စောက်ပက်ကို အားပါပါ လိုးပေးပါ! ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ!”

 

ချန်မင်က မိမိကိုယ်ကို တကယ်တဏှာထန်သောဖာသည်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီဟု ခံစားနေရ၏။

 

သာယာမှုကို လောဘတကြီး လိုချင်သဖြင့် ရှက်စရာကောင်းသောစကားများကိုပင် ပြောထွက်သွားတော့သည်။

 

သို့သော် တစ်ဖက်လူက လုဖေးဟွမ်ဖြစ်နေမှတော့ ဘာကိစ္စ ရှိမည်နည်း။

 

သူ၏ပွင့်လင်းသောစကားများက အမျိုးသား၏ကာမစိတ်ကို အလွန်နိုးကြွလာစေ၏။

 

မူလကတည်းက ကာမမစပ်ယှက်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

 

တစ်ဖက်လူ၏ဆွဲဆောင်မှုကလည်း လုံလောက်စွာ ကြီးမားနေပြီး အာရုံခံစားမှုအလွယ်ဆုံးနေရာကို စိုစွတ်ပျော့ပျောင်းသောစောက်ပက်လေးက တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်ထား၏။

 

သွေးကြောများ၏ချိုင့်ခွက်နေရာလေးများကိုပင် ကွက်လပ်မကျန်အောင် စုပ်ယူထားသဖြင့် သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည်နည်း။

 

ချန်မင် ပြောပြီးသည်နှင့် စောက်ရည်များဖြင့်စိုရွှဲနေသောလီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သားအိမ်ခေါင်းထဲသို့ အားပါပါ ဆောင့်သွင်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“မင်လန်… ဒီလိုမျိုးလား… လီးကြီးကြီးနဲ့ မင်းရဲ့ စောက်ပက်ကို ဒီလို လိုးပေးရမှာလား…”

 

ချန်မင်မှာ ပွတ်တိုက်ခံရသဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး ဝိညာဉ်ပင် ထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

 

မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များ မနေနိုင်ဘဲ ကျဆင်းလာပြီး အသံတွင်လည်း အလောတကြီးဖြစ်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

 

“ဒီလိုမျိုးပဲ! အား… ဆက်လိုးပေးပါ! အရမ်းကောင်းတယ်!”

 

သူ၏သားအိမ်ခေါင်းထဲမှ ပျားရည်များ ဆက်တိုက်ထွက်ကျလာပြီး အောက်ရှိဖျာပေါ်တွင် အိုင်ထွန်းသွားကာ ဝင်လာသောလေကြောင့် ပြန်လည်ခြောက်သွေ့သွားတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်၏ဆောင့်လိုးသည့်လှုပ်ရှားမှုက ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူ၏ဒဏ်ရာကို မထိမိစေရန် ထိန်းချုပ်ထား၏။

 

လူနှစ်ယောက် ချိတ်ဆက်ထားသောနေရာမှ မျက်နှာများ ပူထူသွားစေမည့်ရေအသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

 

ချန်မင်၏ညည်းတွားသံက အစပိုင်းတွင် ထိန်းထားနိုင်သေးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရမ္မက်ဆန်စွာ အော်ဟစ်နေတော့၏။

 

တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် အနားရောက်လာပါက ဤမြှူဆွယ်သည့်အသံများကို သေချာပေါက် ကြားရမည်ဖြစ်သည်။

 

လူနှစ်ယောက်၏ အဆက်မပြတ်ချစ်တင်းနှီးနှောမှုက နေ့ခင်းဘက်မှ ညနေစောင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အောက်တွင် ဖိထားကာ သူ၏သေးသွယ်နူးညံ့သောခါးလေးကို ကိုင်ပြီး တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးဖြင့် သူ၏စအိုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆောင့်လိုးနေတော့သည်။

 

လိင်တံစွပ်ကွင်းက စောစောကတည်းက ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်ခံထားရပြီး ဖြစ်၏။

 

သို့သော် ချန်မင်က သူ၏စောက်ပက်ထဲတွင် ထိုကျဉ်တက်ပြီး ညောင်းညာသည့်သာယာမှုများ စုပုံနေဆဲဟု ခံစားနေရသည်။

 

သူက အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စောက်ရည်များ ပန်းထွက်ခဲ့ပြီး ယခု စအိုအလိုးခံနေရချိန်တွင် အရှေ့ဘက်မှ ယားယံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ကျောပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်များကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးသွားသည်။

 

သူက တိုးကပ်ကာ ထိုအမာရွတ်များကို ရိုသေလေးစားစွာ နမ်းရှိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

 

“ကံကောင်းလို့ ဘုရားသခင်က ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကို အခွင့်အရေး ထပ်ပေးခဲ့သေးတယ်…”

 

ချန်မင်က ခေါင်းလှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

 

အတော်ကြာအောင် နမ်းပြီးမှသာ လွှတ်ပေးလိုက်၍ အနည်းငယ် အပြစ်တင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“အဲဒီညက မင်း အစောကြီး ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့အခွင့်အရေး ရှိတာကို… ပစ္စည်းတစ်ခုခု သွားယူနေလို့ မဟုတ်လား…”

 

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး စအိုက တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့သွားသည်။သူက လုဖေးဟွမ် ဤကိစ္စကို မသိဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နဖူးကို တေ့ထားလိုက်သည်။

 

“မင်းက အမြဲတမ်း အိပ်ရေးဆတ်တာကို… ထင်အာတောင် ပူလို့ နိုးလာသေးရင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် မနိုးဘဲ နေမှာလဲ… ပြီးတော့ မင်းက ရေဆွတ်ထားတဲ့ပဝါနဲ့ ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို အုပ်ထားသေးတယ်… အဲဒါက အခန်းထောင့်က ရေပုံးနားကို အရင်ရောက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ… ဒါပေမယ့် မင်း လဲကျနေတဲ့နေရာက ရေပုံးနဲ့ နည်းနည်း ဝေးနေသေးတယ်လေ…”

 

ချန်မင်က ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို တက်ကြွစွာ နမ်းလိုက်၏။

 

“ခင်ဗျားက အခုအချိန်ရောက်မှ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်လာတင်နေတာလား…”

 

လုဖေးဟွမ်က အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူ၏ပျော့အိနေသောနှုတ်ခမ်းလေးကို တစ်ချက်ကိုက်လိုက်သည်။

 

“ဘာပစ္စည်းက အဲဒီလောက် အရေးကြီးနေလို့လဲ… အသက်ထက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လား…”

 

ချန်မင် မဖြေချင်သော်လည်း လုဖေးဟွမ်က အလွတ်မပေးဘဲ ရှည်လျားပြီး ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးကာ သူ၏ကာမစိတ်များကို နိုးကြွလာစေ၏။

 

သူ့ကို မဖြည့်ဆည်းပေးသဖြင့် ချန်မင်က မတတ်သာဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရသည်။

 

“အင်္ကျီနှစ်ထည်ပါ…”

 

လုဖေးဟွမ် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး မိမိ ချန်မင်ကို ပေးခဲ့သော ထိုအင်္ကျီနှစ်ထည်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်ရ၏။

 

ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားကာ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ပါဝင်လာသည်။

 

“ကိုယ်လိုလူ အရှင်လတ်လတ်တစ်ယောက်လုံး ရှိနေတာကို… အင်္ကျီ လိုချင်သလောက် ရနေတာပဲကို… ဘာလို့ အဲဒီအင်္ကျီစုတ်နှစ်ထည်ကို သွားကောက်နေရတာလဲ! အင်္ကျီစုတ်နှစ်ထည်အတွက်နဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မလို့ ဖြစ်သွားတာ… တန်လို့လား!”

 

ချန်မင်က ဖားသည့်အနေဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်၏။

 

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လိုလုပ် တွေးမိမှာလဲ… ဖေးဟွမ်… ခင်ဗျား ဒေါသမထွက်ပါနဲ့… ခင်ဗျား ဘယ်လို အပြစ်ပေးပေး ကျွန်တော် ခံပါ့မယ်… နော်…”

 

လုဖေးဟွမ်က လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ အားပါပါ ဆောင့်သွင်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

“မင်း သေချာပေါက် ကိုယ့်ရဲ့အပြစ်ပေးတာကို ခံရမှာပေါ့…”

 

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဤတစ်လတာကာလအတွင်း လူနှစ်ယောက်က အလွန်ရမ္မက်ဆန်သောအချိန်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတော့၏။

 

ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် နေ့ခင်းဘက်ကြီး ချစ်တင်းနှီးနှောရသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝါးတော၊ တောင်ထိပ်၊ ရေကန်ထဲ စသည့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့သည်။

 

ရှက်ရွံ့ရန်ပင် အချိန်မရတော့ဘဲ သူက မလိုချင်သည့်ပုံစံ ပြသလိုက်သည်နှင့် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလေ့ရှိ၏။

 

“မင်းက ကိုယ် ဘယ်လိုအပြစ်ပေးပေး ခံမယ်ဆို…”

 

ထို့ကြောင့် သူက လိမ္မာစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

 

တစ်လတာအချိန်အတွင်း သူ့အတွက် အလွန်အမင်း ကာမဂုဏ်ခံစားလွန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်လောက် မဟုတ်တော့ပေ။

 

တစ်ညကို လေးငါးကြိမ်ခန့် အလိုးခံရသဖြင့် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်ခန့် အနားယူမှသာ သက်သာသွားကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသည့်အချိန်တွင်လည်း သူ၏ခါးနှင့် ကျောများ ကိုက်ခဲနေသဖြင့် အမျိုးသားက အတင်းအကျပ် ကျောပိုး၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရ၏။

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ချိုမြိန်မှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ အမျိုးသား၏ကျယ်ပြန့်သောကျောပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

 

 

Chapter 25 ended