ဦးလေးဖြစ်သူအား လုယူသိမ်းပိုက်ခြင်း:
Chapter 34

ဦးလေးကို မှန်းပြီး တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေခြင်းနှင့် တူဖြစ်သူက မိမိ တစ်ကိုယ်ရည် အာသာဖြေနေသည်ကို မိသွားခြင်း

*

လုကျန်းထင်က ချန်မင်ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သောတူအရင်းဖြစ်ရာ စောစောကကိစ္စအတွက် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားရုံသာရှိပြီး စိတ်ထဲ သိပ်မထားခဲ့ပေ။

လုကျန်းထင်က ကြီးလာလေလေ ဖခင်နှင့် ပိုတူလာလေလေဖြစ်ပြီး ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ထဲတွင် လုဖေးဟွမ်နှင့် အတူဆုံးဖြစ်၏။

တူညီသောမျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများရှိပြီး စရိုက်ကလည်း တည်ငြိမ်လှသည်။

ချန်မင်က အခန်းထဲတွင် အင်္ကျီလဲနေပြီး လုကျန်းထင်က မိမိအခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်မှသာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာ၏။

ဦးလေး၏ကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့နှင့် မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ လာရောက်မှီခိုခဲ့သော နူးညံ့သည့်အထိအတွေ့ကို တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စောစောကတည်းက မာတောင်နေသောလီးကြီးကို ကိုင်ကာ ဂွင်းစထုတော့၏။

သူက အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက မိမိ၏ဦးလေးအရင်းအပေါ် ကာမစိတ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ယနေ့အချိန်အထိ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူက ဖခင်နှင့် ဦးလေးတို့၏ချစ်တင်းနှီးနှောမှုများကို အကြိမ်များစွာ ခိုးကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ဦးလေး၏မြှူဆွယ်တတ်သောပုံစံကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာလေ့ရှိသည်။

သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ဦးလေးက ကုတင်ပေါ်၌ မှောက်လျက် ဒူးထောက်နေသည့်ပုံစံကို ပုံဖော်နေ၏။

ထိုအနေအထားက နွေဦးပန်းချီကားများ(ကာမပန်းချီကားများ)ထဲတွင် ရေးဆွဲထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုမြှူဆွယ်နိုင်လွန်းသည်။

ဖြူဖွေးပြည့်ဖြိုးသောတင်ပါးကြီးက အပေါ်သို့ ကော့တက်နေပြီး အရည်များ တပေါက်ပေါက်ကျနေသောစောက်ပေါက်နှစ်ခုက ပေါ်လွင်နေ၏။

စောက်ပက်တစ်ခုထဲတွင် ကျောက်စိမ်းလီးတုတစ်ခု တပ်ဆင်ထားပြီး ဦးလေး၏ဖြူသွယ်သောလက်ချောင်းလေးများက ထိုကျောက်စိမ်းလီးတု၏လက်ကိုင်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

ဆွဲထုတ်လိုက်၊ အားပါပါ ပြန်ဆောင့်သွင်းလိုက်လုပ်နေပြီး တုတ်ခိုင်သောကျောက်စိမ်းလီးတုကြီးက ဦးလေး၏စောက်ပက်လေးကို အပြည့်အဝ ချဲ့ကားထား၏။

ထို့ကြောင့် အထဲမှ လှုပ်ရှားစုပ်ယူနေသော အသားနုလေးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရကာ အသွင်းအထုတ် လုပ်လိုက်တိုင်း စောက်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။

ဦးလေးက အလွန်ကောင်းမွန်နေသဖြင့် လည်ချောင်းထဲမှ ရမ္မက်ဆန်သောညည်းတွားသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူက ထိုမြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဦးလေးက နောက်လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လာသည်။

မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင် မြှူဆွယ်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး ပန်းနုရောင်လျှာလေးကို ထုတ်၍ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းလေးကို လျက်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် တပ်မက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ လျှောက်သွားပြီး ဦးလေး၏ဖင်ထဲမှ ထိုကျောက်စိမ်းလီးတုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဦးလေးက ညည်းတွားသံလေးတစ်ချက် ပြုလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်မှုဖြစ်စေကာ လီးကြီးက ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး သူက လီးကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်။

ဦးလေး၏အကြည့်များက သူ၏လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး သူ၏လီးကြီးကို မြင်သောအခါ အလွန်လိုချင်တပ်မက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်၏။

“ဝင်လာခဲ့… ထင်အာ… ဝင်လာခဲ့…”

သူက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဦးလေး၏သေးသွယ်သောခါးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုဖြူဖွေးသောတင်ပါးကြီးကို မိမိဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ရာ မာတောင်နေသောဒစ်ကြီးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဦးလေး၏ပွင့်ဟနေသောစအိုဝထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ပူနွေးစိုစွတ်ကာ တင်းကျပ်နေသောအူလမ်းကြောင်း၏တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက်ညှစ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့ကို အထဲတွင် ပန်းထွက်သွားစေနိုင်တော့သည်။

“ဟူး…”

လုကျန်းထင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲမှ ကာမစိတ်များ မပြယ်သေးဘဲ လက်ပေါ်တွင်မူ စိုကျိကျိအရည်များ ပေကျံနေပြီဖြစ်သည်။

သူက ဦးလေးကို မှန်းပြီး ဤကဲ့သို့ စိတ်ကူးယဉ်နေရသည့်မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ်ရွံရှာမိသော်လည်း လုံးဝမထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချန်မင်က အင်္ကျီလဲပြီးနောက် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်နေသော်လည်း အိပ်မပျော်သဖြင့် လဲထားသောအင်္ကျီများကို သွားလျှော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင် လမင်းကြီးက သာယာနေသဖြင့် မီးထွန်းစရာမလိုဘဲ လရောင်ဖြင့်သာ ရေတွင်းထဲမှ ရေခပ်ရန် သွားလိုက်၏။

သူ ရေပုံးကို အောက်သို့ မချရသေးခင်မှာပင် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ရေပုံးကို ယူလိုက်ကာ ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။

“ဦးလေး… ကျွန်တော် လုပ်ပေးမယ်…”

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွား၏။

“မင်း ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ…”

ယခု ညသန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် စောစောက လုကျန်းထင်လည်း မအိပ်သေးသည်ကို တွေးမိပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားနာသွားသည်။

“စောစောက ငါ အိပ်မက်ဆိုး မက်လို့… မင်းကိုပါ နှောင့်ယှက်မိသွားတာလား…”

လုကျန်းထင်က ဦးလေးအနေဖြင့် ကာမစိတ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့်ကိစ္စကို မေ့သွားပြီဟု ထင်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် စောစောကအထိ စာဖတ်နေတာ… မအိပ်ခင် ဦးလေးကို လာကြည့်မလို့ လုပ်တာ… ဦးလေးက အိပ်မက်ဆိုး မက်နေတော့… ဦးလေး နိုးလာဖို့ ကျွန်တော် အတော်ကြာအောင် နှိုးလိုက်ရတယ်…”

ချန်မင်က ထိုအိပ်မက်ဆိုးကို တွေးမိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ယင်သွားသည်။

လုကျန်းထင်က ရေခပ်တင်လာပြီး သူ့အတွက် အင်္ကျီလျှော်ပေးဖို့ ပြင်လိုက်ရာ ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကမန်းကတမ်း ပြန်လုလိုက်၏။

“ငါ… ငါ့ဘာသာ လျှော်မယ်…”

သူက အတွင်းခံဘောင်းဘီအသစ် လဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်တွင် အရည်များ ပေကျံနေသဖြင့် အနားမကပ်လျှင်တောင် ထိုညှီစော်ကို ရနိုင်၏။

လုကျန်းထင်လည်း ရလောက်မည်ဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဆက်မလုတော့သော်လည်း ထွက်မသွားပေ။

ဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ့အတွက် ရေခပ်ပေး၊ ရေလောင်းပေးလုပ်နေကာ သူ လျှော်ပြီးသွားချိန်တွင်လည်း အင်္ကျီများကို ကူလှန်းပေးခဲ့သည်။

ချန်မင်က အိပ်ချင်စိတ်မရှိသော်လည်း ဤတူဖြစ်သူက သူ့ကို အမြဲတမ်းအလေးထားမှန်း သိ၏။

တကယ်လို့ သူ မအိပ်ပါက တူဖြစ်သူလည်း သေချာပေါက် ဆက်စောင့်နေမည်ဖြစ်ရာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ထင်အာ… မင်း သွားအိပ်တော့လေ…”

“အင်း…”

လုကျန်းထင်က သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရင် ထွက်သွားလိုက်၏.

ချန်မင်က ထိုအိပ်မက်ဆိုးကြောင့် ရက်အနည်းငယ်ခန့် စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး လုဖေးဟွမ်ထံမှ စာ ထပ်မံရရှိမှသာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သမားတော်ကြီးလျိုက ဆယ်ရက်၊ လဝက်ခန့်နေလျှင် သူ့ကို သွေးစမ်းသပ်ရန် တစ်ခေါက်လာလေ့ရှိ၏။

ချန်မင်၏သွေးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်ဖြစ်ကာ ကိုယ်ဝန်လည်း တည်ငြိမ်သဖြင့် ဆေးသောက်ရန် မလိုဘဲ သမားတော်ကြီးလျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး… ခန္ဓာကိုယ်မှာ အာဟာရ သိပ်မပြည့်ဝဘူး… ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ ထမင်း သိပ်မစားနိုင်ရင်လည်း… ဟင်းရည် များများ ကျိုသောက်ပါ… အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း ကောင်းတယ်… ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပူဓာတ် နည်းနည်း များနေတယ်… ကျွန်တော် ပစ္စည်းတစ်ခု ယူလာတယ်… ဦးလေး ကိုယ့်ဘာသာ ချင့်ချိန်ပြီး အာသာဖြေလို့ ရတယ်… ဒါပေမယ့် အရမ်း အလွန်အကျွံတော့ မလုပ်နဲ့နော်… ခုနစ်လကျော်သွားရင်တော့ ဆက်မသုံးနဲ့တော့…”

ချန်မင် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ သေတ္တာလေးတစ်လုံး ထုတ်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း အထဲတွင် ဘာထည့်ထားမှန်း မသိပေ။

ထို့ကြောင့် ဖွင့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်ရာ သမားတော်ကြီးလျိုက သေတ္တာကို ဖိထားလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

“ညဘက် တစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့အချိန်ကျမှ ကြည့်လိုက်ပါ…”

ချန်မင်က ဘာပစ္စည်းက ဤမျှလောက်လျှို့ဝှက်နေရသလဲဆိုတာကို မသိသော်လည်း ကျေးဇူးတင်စကား အရင်ပြောလိုက်သည်။

ညဘက်ရောက်သောအခါ သူ သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲရှိကျောက်စိမ်းလီးတုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားတော့၏။

သူ ဘယ်လိုလုပ်… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ယူလာရတာလဲ။

ဤကဲ့သို့သောပစ္စည်းမျိုးကို လုဖေးဟွမ်လည်း သူ့ကို တစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးဖူးသော်လည်း ထိုတစ်ချောင်း၏အရွယ်အစားက အများကြီး ပိုကြီးသလို ကြည့်ရသည်မှာလည်း အတော်လေး ကြောက်စရာ ကောင်း၏။

ယခု သမားတော်ကြီးလျိုပေးသော ဤတစ်ချောင်းကတော့ ပုံမှန်အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ကိုင်ကြည့်ရသည်မှာ ချောမွေ့နေသော်လည်း တကယ့်အစစ်နှင့် အလွန်တူအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

ချန်မင်သည် သမားတော်ကြီးလျို၏အသက်က ခြောက်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ သင်ယူခဲ့သောဆေးပညာများကလည်း အမျိုးသမီးများ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သက်ဆိုင်ကာ လုဖေးဟွမ်လည်း ဤနေရာတွင် မရှိမှန်း သူ သိထား၏။

ထို့ကြောင့် မိမိ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံဖြင့် ကာမစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေကြောင်း သိရှိသွားပြီး ဤပစ္စည်းကို ယူလာပေးခြင်းမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းသောကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း တွေးမိသွားသည်။

ချန်မင် ဤသို့ တွေးလိုက်မှသာ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အခြားသူများမသိအောင် ထိုအရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်၏။

ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်မှ အပူငွေ့များ ပြန်လည်မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူက ထိုအရာကို ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထည့်ထားလိုက်ပြီး အတန်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ခေါင်းထဲတွင် လုဖေးဟွမ်ကိုသာ အမြဲတွေးနေမိ၏။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ချကာ လက်ချောင်းများဖြင့် မိမိ၏စောက်ပက်လေးထဲသို့ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာက စိုရွှဲနေပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ဝင်သွားရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ဆာလောင်နေသောအသားနုလေးများက တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လာပြီး အဆက်မပြတ် ကျုံ့ဆန့်နေ၏။

ချန်မင်က မိမိ၏စောက်ပက်ကို အချက်အနည်းငယ် ချဲ့ကားလိုက်ပြီး ပိုမိုပျော့ပျောင်းသွားအောင် လုပ်ပြီးမှသာ ထိုရှက်စရာကောင်းသောပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပွင့်ဟနေသောအပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလိုက်၏။

သူက ကလေးကို ထိခိုက်မည်စိုးသဖြင့် အားအများကြီး မသုံးရဲပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ထိုအရာက သိပ်မရှည်ပေ။

အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်လျှင်တောင် လုဖေးဟွမ် ထိုးသွင်းလေ့ရှိသောအနက်၏တစ်ဝက်ခန့်သာရှိရာ သူ၏ကာမစိတ်ကို ဖြေဖျောက်ပေးရန် ကွက်တိဖြစ်နေသည်။

သမားတော်ကြီးလျိုက ဤကဲ့သို့သောပစ္စည်းများကိုပါ တွဲဖက်ရောင်းချလေ့ရှိပုံရပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင် သူ ဆေးကုပေးရသူများက ချမ်းသာသောအိမ်တော်များမှ ကတော်များ ဖြစ်ကြ၏။

ချမ်းသာသောမိသားစုများမှ ယောက်ျားများက မိန်းမအများအပြား ယူလေ့ရှိသဖြင့် အချို့က အပယ်ခံရမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် လူလွှတ်၍ ဤကျောက်စိမ်းလီးတုကို တိတ်တဆိတ်ဝယ်ယူကာ ခိုး၍ တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေလေ့ရှိကြပေမည်။

ဤပစ္စည်းက စဝင်သွားချိန်တွင် ဘာမှမထူးခြားသော်လည်း အဆုံးထိ ရောက်သွားချိန်တွင် အဝင်ဝနားတွင် ပြုလုပ်ထားသောအနည်းငယ် ဖုထွက်နေသည့်နေရာက အာရုံခံစားမှုအလွယ်ဆုံးနေရာကို သွားရောက်ပွတ်တိုက်မိသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်မင်က ခဏတာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အားပါပါ တစ်ချက် ပွတ်တိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အချိန်အကြာကြီး ဆာလောင်နေခဲ့သော ရင့်ကျက်သည့်စောက်ပက်လေးက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဆန့်သွားသည်။

အရှေ့ရှိလီးက ပွတ်သပ်မှုပင် မခံရသေးဘဲ ပန်းထွက်သွားတော့၏။

“အာ့…”

သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ လုကျန်းထင်က သူ့ကို လာကြည့်ရန် ပြင်နေချိန် တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် ဤအော်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် အလောတကြီး တံခါးတွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာခဲ့ရာ ဦးလေး၏မျက်နှာနီရဲကာ မျက်လုံးများ မိန်းမောနေသည့်ပုံစံကို ကွက်တိ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့လည်ချောင်း ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ မျက်လုံးများကတော့ ဦးလေးဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်နေတော့၏။

ချန်မင်လည်း လန့်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ မိမိက စောင်ခြုံထားသဖြင့် အောက်ပိုင်းကို အပြင်သို့ ပေါ်မသွားစေခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤမျှလောက်နှင့်ပင် သူ့ကို ရှက်လွန်း၍ သေမတတ် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ကလည်း ထိုပစ္စည်း၏လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သုက်ရည် ပန်းထွက်ပြီးခါစဖြစ်သဖြင့် ပေါင်ကြားမှ ကျုံ့ဆန့်မှုများက မရပ်တန့်သေးပေ။

သူက ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ်ဟကာ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း ရှူနေပြီး လုကျန်းထင်က သူ၏ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ သူ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် မျက်လုံးထဲတွင် ကာမစိတ်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးလွှမ်းလာကာ ခြေလှမ်းများက မထိန်းနိုင်ဘဲ ဦးလေးရှိရာသို့ တိုးကပ်သွားတော့သည်။

ချန်မင်က သူ၏အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်ချင်နေသည့် ပူလောင်သောအကြည့်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုပုံစံက လုဖေးဟွမ် သူ့ကို ကြည့်သည့်အချိန်နှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်။

ချန်မင် ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း သတိဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ အသံတွင် အလောတကြီးဖြစ်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်လာ၏။

“ထင်အာ… မလာနဲ့…”

လုကျန်းထင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဦးလေး၏နီရဲနေသောမျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချန်မင် လန့်သွားပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ လေသံတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပါဝင်လာပြီး အသံလည်း အနည်းငယ် ကျယ်လာ၏။

“ထင်အာ… အနားမလာနဲ့… မင်း အပြင်ထွက်သွား!”

သူက လုကျန်းထင်ကို ဤမျှပြင်းထန်သောလေသံဖြင့် တစ်ခါမှ စကားမပြောခဲ့ဖူးပေ။ လုကျန်းထင်၏မျက်လုံးထဲရှိကာမစိတ်များက ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် လန့်သွားပြီး အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်မှသာ မိမိစောစောက ဘာလုပ်ချင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့၏။

သူက တကယ်ကြီး ဦးလေးခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကစောင်ကို လှန်ချပြီး… သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ကာ… သူ့ကို သာယာမှု ပေးချင်ခဲ့တာလား?

ဦးလေး၏မျက်လုံးထဲရှိ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများက သူ့ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသဖြင့် လုကျန်းထင်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်၏။

မျက်နှာလွှဲရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမိန့်ပေးလိုက်ကာ ကမန်းကတမ်း အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

ချန်မင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသော်လည်း နှလုံးခုန်သံက မငြိမ်သက်သေးပေ။ မိမိ စောစောက အမြင်မှားသွားတာများလားဟုပင် သံသယဝင်မိသွား၏။

ဘာကြောင့်များ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တဲ့ တူအရင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ… ပြင်းထန်တဲ့ ကာမစိတ်တွေကို မြင်လိုက်ရတာလဲ?

သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းလီးတုက သူ၏စောက်ပက်လေးထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ခဲထားဆဲဖြစ်၏။

သို့သော် သူက ဆက်လက်၍ တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေချင်စိတ်မရှိတော့ဘဲ ၎င်းကို ဆွဲထုတ်ကာ သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်သည်။

မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ သုက်ရည်များကိုလည်း အကုန်အစင် သုတ်သင်လိုက်ကာ ဟိုတွေးဒီတွေးဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

ဒုတိယနေ့ မနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ လုကျန်းထင်ကို ဘယ်လို မျက်နှာချင်း ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကို သူ မသိသေးခင်မှာပင် လုကျန်းထင်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေ၏။

သူက တံခါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်ကာ ပုံမှန်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေး နိုးပြီလား…”

ချန်မင်က ကမန်းကတမ်း အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

“နိုးပြီ…”

“ထမင်းချက်အန်တီကြီးက မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ… ဦးလေး ထပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ပါတော့…”

“အေး…”

ချန်မင်က အင်္ကျီများကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လည်သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် အပြင်သို့ ပေါ်နေသောနေရာ မရှိကြောင်း သေချာမှသာ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သည်။

လုကျန်းထင်က တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူကအရပ်မြင့်မားကာ မျက်နှာသွင်ပြင်က ချောမောသဖြင့် တကယ်ကို ချောမောခန့်ညားသောလူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ သူ၏မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုကျန်းထင်၏အကြည့်နှင့် ကွက်တိ ဆုံမိသွားသည်။

ထိုအကြည့်ထဲတွင် နူးညံ့မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေကာ ပုံမှန်အချိန်များနှင့် အနည်းငယ်မျှ မကွာခြားပေ။

ချန်မင်က တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်၏။

မနေ့ညက သေချာပေါက် အမြင်မှားသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်… ကိုယ့်ရဲ့ တူအရင်းက… ဘယ်လိုလုပ် သူ့အပေါ် အဲဒီလောက် မရိုမသေနိုင်တဲ့ စိတ်ကူးမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။

သူ ဤကိစ္စကို တွေးပြီးသွားမှသာ တစ်ကိုယ်လုံး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီး မနက်စာ စားပြီးနောက် စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ အင်္ကျီများကို စတင်ချုပ်လုပ်နေပြန်၏။

ဤတစ်ခေါက်တွင်တော့ လူကြီးအင်္ကျီများ မဟုတ်ဘဲ ကလေးအင်္ကျီလေးများကို ချုပ်လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထမင်းချက်အန်တီကြီးက ခင်ပွန်း သေဆုံးသွားသူဖြစ်ပြီး သမီးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိကာ ထိုသမီးကလည်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်သဖြင့် အိမ်တွင် အလုပ်မရှိ၍ အလုပ်ထွက်လုပ်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူမ၏ဟင်းချက်လက်ရာက ကောင်းမွန်ပြီး လူကလည်း ဖော်ရွေကာ ချန်မင်၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို သိသော်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ပေ။

အပြင်ထွက်ပြီး အတင်းအဖျင်း လျှောက်ပြောမည်လည်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏တာဝန်ကိုသာ သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ပြီး သူ့ကိုလည်း လာရောက်ကူညီပေးလေ့ရှိ၏။

ထမင်းချက်အန်တီကြီးက ဖိနပ်ချုပ်ရာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဖိနပ်ပေါ်တွင် ပန်းကနုတ်အချို့ကိုပါ ထိုးပေးတတ်သည်။ သူမက ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလားဆိုတာ မသိရသေးတော့… ဘာပန်းကနုတ်တွေ ထိုးပေးရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး…”

ချန်မင်က ဖောင်းထွက်နေပြီဖြစ်သော မိမိ၏ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

“အဆင်ပြေရာသာ ထိုးလိုက်ပါ…”

ထမင်းချက်အန်တီကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးက သားလေး လိုချင်တာလား… သမီးလေး လိုချင်တာလား မသိဘူး…”

ချန်မင်သည် ဤမေးခွန်းမျိုးကို တစ်ခါမှ အမေးမခံခဲ့ရဖူးသလို ကိုယ်တိုင်လည်း မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“မိန်းကလေးဆိုရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်… အရမ်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူးလေ…”

ထမင်းချက်အန်တီကြီးက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကျွန်မကတော့ ယောက်ျားလေးက ပိုကောင်းတယ် ထင်တာပဲ… မိန်းကလေးက အိမ်ထောင်ကျသွားရင်… အိမ်က ခြောက်ကပ်သွားတာပဲ…”

ချန်မင်က သူမကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း သူမအတွက် အနည်းငယ်စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွား၏။

သူမ၏ခင်ပွန်း သေဆုံးသွားပြီး သားအမိနှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူလည်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်ရာ သူမက အထီးကျန်စွာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိသွားသည်။

တကယ်လို့… တကယ်လို့ လုဖေးဟွမ်သာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်…

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ချဉ်စူးသွားပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားသဖြင့် ချွန်ထက်သောအပ်ချွန်လေးက သူ၏လက်ချောင်းထဲသို့ စူးဝင်သွားကာ သွေးစက်လေးတစ်စက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

သို့သော် သူက နာကျင်မှုကို လုံးဝ မခံစားရသည့်အလား… “လုဖေးဟွမ် မရှိတော့ဘူး” ဆိုသည့်ဖြစ်နိုင်ချေကို ခေါင်းထဲမှ အတင်း ဖယ်ထုတ်ပစ်ရန်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေမိတော့သည်။

Chapter 34 ended