ဦးလေးဖြစ်သူအား လုယူသိမ်းပိုက်ခြင်း:
Chapter 37

စစ်သူကြီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ချစ်တင်းနှီးနှောခြင်း

*

နှစ်သစ်ကူးအကြိုညသို့ ရောက်လာသောအခါ ယွမ်ယွမ်လေးက သုံးလ ပြည့်သွားပြီဖြစ်၏။

ချန်မင်က သူမကို ချန်ယွမ်ဟု နာမည်ပေးထားကာ သူမက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုမိသားစုဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်၍မရနိုင်ပေ။

သဘာဝကျကျ လုဖေးဟွမ်၏မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူ၍မရနိုင်ပေ။

သူမက လုမိသားစု၏သခင်မလေး မဖြစ်ရလျှင်လည်း ချန်မင်က ဘာမှမဖြစ်ဟု ထင်၏။

မိမိ၏မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူခြင်းကို လုဖေးဟွမ်သာ သိမည်ဆိုလျှင်လည်း သေချာပေါက် သဘောတူမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

ချန်မင်က သူမကို စောစောစီးစီး ရေချိုးပေးလိုက်၏။

ကလေးငယ်၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော အသားအရေလေးက လေထဲတွင် အနည်းငယ်ချမ်းနေပုံရသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ချီရန် လက်နှစ်ဖက် ဆန့်တန်းထားသည်။

ရေနွေးထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင်တော့ အလွန်သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်ဆယ်ယူချိန်တွင်ပင် မရဘဲ ရုန်းကန်ကာ ငိုယိုနေတော့၏။

ချန်မင်က သူမကိုယ်ပေါ်ရှိရေစက်များကို သုတ်ပေးပြီး နူးညံ့သောအင်္ကျီလေးများကို လဲပေးလိုက်သော်လည်း သူမက ရှိုက်ငိုနေဆဲဖြစ်သည်။

နှာခေါင်းလေးပင် နီရဲနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းလှ၏။

သုံးလအရွယ်ကလေးငယ်က မျက်နှာသွင်ပြင်အကြမ်းဖျင်းကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။

ချန်မင်က သူမကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ညီမဖြစ်သူနှင့် တူသည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်နေမိ၏။

မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးသာမက မျက်နှာပေါက်ပါ တူသလို ရယ်လိုက်လျှင် မျက်လုံးလေးမှေးသွားသည့်ပုံစံကအစ အလွန်ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် သူနှင့် ညီမဖြစ်သူက မူလကတည်းက အမြွှာများဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာသွင်ပြင်က အလွန်ဆင်တူ၏။

သူ၏မျက်နှာပေါက်က အနည်းငယ် ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖြစ်ကာ ညီမဖြစ်သူ၏မျက်နှာပေါက်က အနည်းငယ်နူးညံ့ခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

ချန်မင်က သူမကို ပွေ့ချီ၍ အတော်ကြာအောင် ချော့လိုက်မှသာ မငိုတော့ပေ။

ထမင်းချက်အန်တီကြီးက နှစ်သစ်ကူးညစာကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ လာစားမည့်အချိန်ကို စောင့်နေ၏။

ချန်မင်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကို ချီကာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ခြံတံခါးဝမှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထမင်းချက်အန်တီကြီးက ကမန်းကတမ်း သွားဖွင့်လိုက်ရာ လုကျန်းထင်နှင့် ကျောက်ကျင်းရှီးတို့က ဝင်လာကြ၏။

လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ အများအပြား ဆွဲလာကာ ကျောက်ကျင်းရှီးက ထမင်းချိုင့်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဦးလေး၊ ဦးလေး… ကျွန်တော် ဦးလေးအတွက် ဘာစားစရာတွေ ယူလာလဲ ကြည့်ပါဦး…”

ချန်မင်က လုကျန်းထင်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် နေရခက်သော်လည်း ကျောက်ကျင်းရှီး ရှိနေသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်သက်သာရာ ရသွား၏။

သူတို့နှင့် ပုံမှန်လေသံဖြင့် စကားပြောပြီး အတော်လေးစည်ကားသောနှစ်သစ်ကူးညစာကို အတူတူ စားသုံးလိုက်ကြသည်။

လုကျန်းထင်က ယခု အရာရှိဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကိုလည်း ယခုအခါ စစ်သူကြီးအိမ်တော်ဟု မခေါ်တော့ပေ။

ဧကရာဇ်မင်းက လုဖေးဟွမ်ကို ကျုံးရိဟောက် (သစ္စာရှိသော မြို့စား) အဖြစ် ဘွဲ့နှင်းသဘင်ပေးအပ်လိုက်သဖြင့် စစ်သူကြီးအိမ်တော်က ဟောက်အိမ်တော်(မြို့စားအိမ်တော်)အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

သားအကြီးဆုံး လုကျန်းလျန်က ယခု စီးပွားရေးသာလုပ်ပြီး အရာရှိရာထူး မရှိသဖြင့် လုမိသားစုတစ်ခုလုံးက လုကျန်းထင်ကို အဓိက ထားသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သူက နှစ်သစ်ကူးကာလတစ်ခုလုံး အလုပ်များနေပြီး နန်းတော်သို့ ဝင်ရခြင်း၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ရခြင်းစသည်တို့ ရှိနေ၏။

ထို့ကြောင့် ချန်မင်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချိန်တွင် မီးပုံးပွဲတော်ညသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အရင်က မီးပုံးပွဲတော်ညများတွင် လုဖေးဟွမ်က မြို့တော်တွင် ရှိနေသရွေ့ ဘယ်လောက်ပဲ နောက်ကျနေပါစေ ချန်မင်၏အခန်းထဲသို့ အမြဲတမ်း ရောက်လာလေ့ရှိ၏။

သူတို့၏ပထမဆုံးအကြိမ် ချစ်တင်းနှီးနှောမှုကပင် မီးပုံးပွဲတော်ညတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ညီမဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားသည်မှာ သိပ်မကြာသေးဘဲ သူမ၏ရောဂါက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး စိတ်ရောဂါ ပိုများ၏။

နှစ်သစ်ကူးကာလကိုပင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ ဆောင်းရာသီ၏အအေးဆုံးအချိန်တွင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြောင်း ချန်မင် မှတ်မိနေသေးသည်။

သူမက မယားငယ်ဖြစ်သဖြင့် နာရေးကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ မလုပ်နိုင်သော်လည်း လုမိသားစု၏ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းတွင် မြှုပ်နှံခွင့်ရခဲ့သဖြင့် သူမ၏ဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ချန်မင်က နေ့တိုင်း နောင်တရနေသော်လည်း ချန်ယင်းကတော့ ထိုညက ရွေးချယ်မှုအတွက် တစ်ခါမှ နောင်တမရခဲ့ပေ။

မိခင်ဖြစ်သူ၏သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏လိုက်လျောမှုတို့ ပါဝင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း လုဖေးဟွမ်ကို အလွန်လိုချင်တပ်မက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အစ်ကိုဖြစ်သူလည်း သဘောကျနေမှန်း သူမ သိထားလျှင်တောင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူမက သေဆုံးခါနီးအချိန်လေးတွင် အချိန်ခဏလေးမျှ စိတ်ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး အခြားလူများကို ထွက်သွားခိုင်းကာ အစ်ကိုဖြစ်သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့၏။

သူမက ချန်မင်၏လက်ကို ဆွဲကာ ပြုံးပြခဲ့သည်။

“အစ်ကို… အစ်ကို ညီမကို အပြစ်တင်လား…”

ချန်မင်က သူမကို တစ်ခါမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မဆိုင်းမတွပင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

မောင်နှမနှစ်ယောက်က အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး သံယောဇဉ်က အမြဲတမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ကာ သာမန်မောင်နှမများထက် ပိုမိုရင်းနှီးကြသည်။

သို့သော် ကြားထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သောကိစ္စများ ဖြစ်ပွားခဲ့သဖြင့် လူနှစ်ယောက်၏ဆက်ဆံရေးက အနည်းငယ်စိမ်းကားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဒါပေမယ့် ထိုညတွင် ချန်ယင်းက ကလေးဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

ချိုင့်ဝင်နေသောပါးပြင်တွင် ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်တိုက်ရင်း ချွဲနွဲ့နေသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် အသံက အနည်းငယ် အားနည်းနေသော်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြောလိုက်၏။

“အစ်ကို… ညီမတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာ… အကြိုက်တွေကလည်း သိပ်မကွာဘူးလေ… အစ်ကို သူ့ကို ခေါ်လာတုန်းက… သူက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားပြီး… တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ ပေကျံနေပေမယ့်… သူ့ရဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ အရောင်အဝါကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ဘူး… အစ်ကို… ညီမ သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားခဲ့တာ… ညီမကို တစ်ညလောက် အခွင့်အရေးပေးခဲ့တဲ့ အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… တစ်ညတည်းဆိုပေမယ့်… ကျွန်မ အရမ်းကျေနပ်ပါတယ်…”

ချန်မင်က ညီမဖြစ်သူနှင့် လုဖေးဟွမ်တို့ကြားတွင် ထိုတစ်ညသာ အထိအတွေ့ရှိခဲ့ကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အလွန်အံ့ဩသွား၏။

ချန်ယင်းက မငိုဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးသောအပြုံးတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

“ဒါပေမယ့် ညီမ သိပါတယ်… သူက ညီမအပေါ် သံယောဇဉ် လုံးဝ မရှိဘူး… နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး… အစ်ကို… ညီမလည်း နေရတာ လုံလောက်ပါပြီ… ဒါပေမယ့် ထင်အာကတော့… ညီမ ထင်အာကို စိတ်မချဘူး… အစ်ကို ညီမကိုယ်စား သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါလား… စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှာ နေပြီး သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါလား…”

ချန်မင်က လုကျန်းထင် ဤနေရာတွင် ကောင်းကောင်းမနေရကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့ကို မိမိ၏ဇာတိရွာသို့ ခေါ်သွားရန် စဉ်းစားထားခဲ့၏။

အနည်းငယ်ဆင်းရဲမည်ဆိုလျှင်တောင် ကိစ္စမရှိဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ညီမဖြစ်သူက သူ့ကို စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် ထားရစ်ခဲ့ရန် တောင်းဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ခါးသက်သက် ဖြစ်သွား၏။

“ဘာဖြစ်လို့…”

“သူ ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းပါစေ… ထင်အာက သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းပဲလေ… ယောက်ျားလေး ဖြစ်လာမှတော့… အောင်မြင်မှုတွေ ရဖို့ ကြိုးစားရမှာပေါ့… သူက စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှာ ကြီးပြင်းလာမှသာ… နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အောင်မြင်မှု ပိုကြီးမားနိုင်မှာ… အစ်ကို… အစ်ကို ညီမကို ကတိပေးပါနော်…”

ညီမဖြစ်သူ၏ တောင်းဆိုနေသောမျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ချန်မင်က ဘယ်လိုမှ မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါက အစွမ်းအစ မရှိတော့… သူ့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမျိုး မပေးနိုင်လောက်ဘူး..”

သူ့မိသားစုက ဆင်းရဲသဖြင့် တကယ်လို့ လုကျန်းထင်ကို ခေါ်သွားမည်ဆိုလျှင် သူ့ကို စာသင်ပေးနိုင်ရန်ပင် မသေချာပေ။

သိုင်းပညာ သင်ပေးရန် သို့မဟုတ် အခြားအထောက်အပံ့များပေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှ၏။

ချန်ယင်း ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုက အကောင်းဆုံးပါပဲ…”

ထို့နောက်တွင် သူမက သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလွန်အိပ်ချင်နေသည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏လက်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျသွား၏။

ထိုညတွင်ပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး ချန်မင်လည်း စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ဖြစ်သွားတော့သည်။
ချန်မင်က မိမိ ဤနေရာတွင် ဆက်နေဖြစ်သွားခြင်းမှာ ညီမဖြစ်သူနှင့် ကတိကို တည်ချင်၍လား သို့မဟုတ် လုဖေးဟွမ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်ချင်၍လားဆိုသည်ကို သေချာ မသိပေ။

နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် လုဖေးဟွမ် အလုပ်များလေ့ရှိသဖြင့် လူနှစ်ယောက် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ တွေ့ရလေ့ရှိ၏။

လုဖေးဟွမ်က လုကျန်းထင်အပေါ် တကယ်ကို ရက်စက်ကာ နှစ်သစ်ကူးညစာစားပွဲတွင်ပင် ဤမယားငယ်သားကို ခေါ်၍ မိသားစုစုံစုံလင်လင် ထမင်းစားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

စားဝတ်နေရေးအားလုံးကိုလည်း အလွန် ခြိုးခြံချွေတာခဲ့၏။

၎င်းက ထားလိုက်ပါတော့၊ ထိုအချိန်က လုကျန်းထင်၏အသက်က ခုနစ်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျောင်းထားရမည့်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စစ်သူကြီးအိမ်တော်အတွင်းရှိစာသင်ကျောင်းသို့ မပို့ခဲ့ဘဲ စာသင်ခွင့်ပင် မပေးခဲ့ပေ။

စားဝတ်နေရေးက ညံ့ဖျင်းလျှင် ညံ့ဖျင်းပါစေ… စာတောင် မသင်ရဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်နိုင်မှာလဲ။

ချန်မင်က သတ္တိမွေး၍ လုဖေးဟွမ်ထံသို့ သွားတွေ့ရာ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးလိုက်၏။

“သူ့ကို စာသင်စေချင်တာလား… ရတယ်လေ… မင်း ဘာနဲ့ လာလဲမလဲ…”

ချန်မင်က သူ၏အပြုအမူကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နေရခက်သွားပြီး မျက်ဝန်းဆများ နီရဲလာသည်။

“ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လို့လဲ…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သောကာမစိတ်များ ပါဝင်နေ၏။

“မနက်ဖြန် ငါ့အခန်းထဲ လာခဲ့…”

ဒုတိယနေ့က မီးပုံးပွဲတော် လပြည့်နေ့ဖြစ်ပြီး ချန်မင်က သူ၏အခန်းထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် စောင့်နေပြီးမှသာ လုဖေးဟွမ်က ဝင်လာကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရက်နံ့ အနည်းငယ် ပါလာသည်။

သူက ချန်မင်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွား၏။

ချန်မင်က သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများကြောင့် လန့်သွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။

ထိုလူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး လူကို အားပါပါ ပွေ့ချီကာ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ချန်မင်က ဘာဖြစ်လာမည်ကို သိထားသဖြင့် မရှောင်ရဲဘဲ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက မိမိကို အတင်းအကျပ်လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်၍မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွံရှာသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏မျက်ဝန်းများက နီရဲနေပြီဖြစ်ပြီး အထဲတွင် ရေကြည်များ ဝိုင်းနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

လုဖေးဟွမ်က အနှစ်နှစ်အလလ ကာမစိတ်များကို မဖြေဖျောက်ခဲ့ရဘဲ အခြားလူများရှေ့တွင် ထိန်းချုပ်ထားသမျှအားလုံးက ရှေ့ရှိဤလူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ချိန်တွင် မီးပွားလေးတစ်စက် လွင့်စဉ်လာရုံနှင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တောမီးကြီးလို လောင်ကျွမ်းသွားတော့၏။

သူက အနည်းငယ် အလောတကြီးဖြင့် ချန်မင်၏မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသောနှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။

“အင်း…”

လူနှစ်ယောက်က အရင်ကလည်း အနမ်းများ ဖလှယ်ဖူးခဲ့ကြသည်။ လုဖေးဟွမ် ဒဏ်ရာရ၍ အနားယူနေစဉ်အချိန်များက အခန်းထဲတွင် ဖြစ်စေ၊ ညဘက် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဖြစ်စေ၊ တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲတွင် ဖြစ်စေ ဤကဲ့သို့သောနှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာများ ရစ်ပတ်သည့်ကစားနည်းကို တိတ်တဆိတ် ခံစားခဲ့ဖူးကြ၏။

သို့သော် ယခုတွင် အရင်က နူးညံ့ယုယမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုဖေးဟွမ် သူ့အပေါ် ပေးစွမ်းနေသည်မှာ အလောတကြီးဖြစ်မှုနှင့် ကြမ်းတမ်းမှုများသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည့်အလား သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာများကို အဆက်မပြတ် ကိုက်ခဲနေပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ရောင်ရမ်းလာသည်အထိ စုပ်ယူပစ်လိုက်၏။

“အာ့…”

ချန်မင်က မရှောင်ဖယ်ခဲ့ပေ။ သူက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ယနေ့ညတွင် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ ထပ်မရှောင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အမျိုးသားက သူ့ကို နမ်းရင်း အင်္ကျီများကို ချွတ်နေပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီသို့ ရောက်သောအခါ ချန်မင်က ဘောင်းဘီကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ ခွာလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်၏။

“ဘာလဲ… ကိုယ့်ဘာသာ လာဆက်သပြီးတော့… အခုမှ သီလရှင် လုပ်ချင်နေတာလား… လုပ်ရတာ အရသာ တွေ့သွားလို့လား…”

ချန်မင်၏မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပျံ့နှံ့သွား၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်း သဘောမတူရင် ထွက်သွားလို့ ရတယ်… လုကျန်းထင်က ငါ့သားပဲ… ငါ သူ့ကို အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် မွေးမယ်… အဲဒါ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး… သူ့ကို စာသင်၊ သိုင်းသင်ပြီး အောင်မြင်တဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား… အဲဒါဆို မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လဲလှယ်လေ…”

ချန်မင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို လွှတ်လိုက်၏။

လုဖေးဟွမ်၏လက်ချောင်းများလည်း အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသော်လည်း ချန်မင်က အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားသောအဝတ်အစားလေး အချွတ်ခံလိုက်ရချိန်တွင် လုဖေးဟွမ်က အနည်းငယ် အလောတကြီးဖြင့် သူ၏ပေါင်တံများကို ဖြဲလိုက်သည်။

သူ၏ပေါင်ကြားရှိလျှို့ဝှက်သောနေရာကို သတိထားမိသွားချိန်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။

ဤအချိန်အတွင်း ချန်မင်က မျက်လုံးများကို အမြဲတမ်း မှိတ်ထားကာ လုံးဝမဖွင့်ရဲပေ။ တရားစီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေပြီး နှလုံးသားကလည်း တင်းကျပ်စွာ လိမ်ကျစ်ခံနေရသည်။

ချန်မင်၏အသားအရေက ကောင်းမွန်ပြီး ဖြူဖွေးနူးညံ့ကာ ပေါင်ကြားရှိအင်္ဂါကလည်း အလွန်လှပစွာ ကြီးထွားထား၏။

အမွေးအမျှင် တစ်ပင်မျှမရှိဘဲ ချောမွေ့ဖြူစင်နေသဖြင့် ထိုပန်းပွင့်လေးကို ဘယ်လိုမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

လုဖေးဟွမ်၏လည်စေ့က တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး လေသံတွင် လှောင်ပြောင်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ မိန်းမတွေရဲ့ စောက်ဖုတ်ရှိနေလို့… ငါ့ကို မပြရဲတာကိုး… ကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေလို့… ငါ့ကို မင်းညီမဆီ တွန်းပို့ခဲ့တာလား…”

“ဟင့်…”

ချန်မင် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များက တပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာသည်။ မျက်ရည်များဝိုင်းနေသည့်ကြားမှ အမျိုးသား၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးသွပ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွား၏။

အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အမျိုးသားက သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဖမ်းချုပ်ထားပြီး သူ၏ပေါင်ကြားသို့ တိုးကပ်ကာ ထိုပန်းပွင့်လေးကို လျက်လိုက်တော့သည်။

ထိုညက လုဖေးဟွမ်က သူ၏နုနယ်သောစောက်ပက်လေးကို အဆက်မပြတ် လျက်ပေး စုပ်ယူပေးခဲ့၏။

သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့သော အာရုံခံစားမှုအလွယ်ဆုံးနေရာကို သွားရောက်ကိုက်ခဲကစားပေးခဲ့ကာ သူ့ကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် ပန်းထွက်သွားအောင် လျက်ပေးခဲ့သလဲ၊ သူ၏စောက်ပက်ထဲမှ ပန်းထွက်လာသောပျားရည်များကို ဘယ်လောက်တောင် သောက်သုံးခဲ့သလဲဆိုတာကို မသိတော့ပေ။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို တစ်ဖက်က လှောင်ပြောင်နေရင်း တစ်ဖက်က ထိုပန်းပွင့်လေးကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေခဲ့သည်။

အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုလုံး ရောင်ရမ်းလာသည်အထိ၊ တစ်ခါမှ အထိအတွေ့ မခံခဲ့ရဖူးသောစောက်ဖုတ်ဝလေး ပွင့်ဟလာသည်အထိ လျက်ပေးပြီးမှသာ မိမိ၏အလွန်အမင်း မာတောင်နေသောလီးကြီးကို ထုတ်ကာ သူ၏စောက်ဖုတ်ဝတွင် ပွတ်တိုက်နေတော့သည်။

ထိုအရာက အလွန်ကြီးမားပြီး အလွန်လည်း ပူလောင်နေသည်။ ချန်မင်တွင်လည်း လီးရှိသော်လည်း အမျိုးသား၏အရာနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ချန်မင် လန့်ပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်သွားရာ အမျိုးသားက သူ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်ပြန်၏။

သူ၏အပြုံးတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရွဲ့နှပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

“မင်လန်… ဒါ မင်းညီမကို မင်းပေးလိုက်တဲ့ လီးကြီးလေ… လွန်ခဲ့တဲ့ရှစ်နှစ်ကတည်းက မင်းရဲ့ ဒီစောက်ဖုတ်ကို ထိုးဖောက်ခဲ့ရမှာကို မင်းက အခြားလူကို လက်လွှဲပေးလိုက်တာ… အခု မင်း ထွက်ပြေးချင်သေးလား…”

ချန်မင်က ဟိုယမ်းဒီယမ်းဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“မပြောပါနဲ့တော့…”

သူက မခံနိုင်တော့သည့်အလား အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

အင်အားကြီးမားသောအမျိုးသားက သူ့ကို ရှောင်ပြေးခွင့် မပေးတော့ဘဲ မိမိ၏လီးကို ထိုပွင့်ဟနေသောစောက်ဖုတ်ဝထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

တင်းကျပ်နေသော အသားနုလေးများကို တစ်လက်မချင်းစီ ဖောက်ထွင်း၍ အတွင်းရှိ အပျိုစင်အမြှေးပါးလေးကိုပါ ဖောက်ထွင်းလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သောရှစ်နှစ်ကတည်းက သူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရမည့်ဤလူကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။

Chapter 37 ended