Chapter 35

 

World 3 Chapter 8

ကျောင်းတွင်းလူမိုက်က ယောက်ျားလေး အိမ်သာခန်းထဲ အဆွဲခေါ်ခံရပြီး အလိုးခံရခြင်း၊ ကိုယ့်နောက်လိုက်တွေနဲ့ နံရံတစ်ချပ်ပဲ ခြားတဲ့နေရာမှာ လိုးခံရရင်း သေးထွက်ကျသွားခြင်း၊ ရှက်ရွံ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာနဲ့ ငိုချလိုက်ခြင်း

 

—–

 

ယောက်ျားလေးအိမ်သာ၏ အစွန်ဆုံးအခန်းလေးထဲမှ တစ်ချက်တစ်ချက် အတင်းအောင့်ထားပြီး မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသည့် ညည်းတွားသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ သေသေချာချာ နားထောင်ကြည့်ရင်တော့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဘိုထိုင်အိမ်သာဖုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ပေါင်တံပေါ်မှာတော့ အရပ်ရှည်ရှည် ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တင်ထား၏။

 

သူ့ပေါင်ပေါ်က ကောင်လေးက အပေါ်ပိုင်းမှာ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပေမယ့် အောက်ပိုင်းကတော့ ဗလာကျင်းနေပြီး သူ့ပေါင်ရင်းမှာ ခွထိုင်ထားသည်။ တင်ပါးက အနောက်ကိုကော့နေပြီး လုံးဝန်းကာ အိစက်နေ၏။ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကြီးနှစ်ဖက်က ထိုအပေါ်တွင် အားကုန် ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်နေပြီး အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူ့တင်ပါးကို ပင့်မပေးကာ အထက်အောက်လှုပ်ရှားဖို့ ကူညီပေးနေခြင်းပင်။

 

“အု ဖြည်းဖြည်း… အင်း~”

 

အတင်းအောင့်ထားသည့် အသံကို အတိုးဆုံးအထိ လျှော့ချထားရသည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က မခံမရပ်နိုင်စွာဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ လည်ပင်းကြားထဲ အပ်ထား၏။

 

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်က စာသင်ချိန်ဖြစ်တာကြောင့် အိမ်သာထဲမှာ လူရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေတာကြောင့် သူ အသံနည်းနည်းလေးပဲ ထွက်လိုက်ရင်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရပြီး အနည်းငယ်တောင် ပိုကျယ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

 

ထို့ကြောင့် သူက ကျိုးဝေ့ချီ၏အင်္ကျီကို ပခုံးနားမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုက်ထားလိုက်ရတော့သည်။ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ယူနီဖောင်းတွင်တော့ သူ့သွားရာများ အစီအရီ ထင်ကျန်နေတော့၏။

 

“ကျောင်းသားရှန်ရဲ့ အပေါက်လေးက ဒီလောက်တောင် စိုနေပြီဆိုတော့ အတန်းထဲမှာကတည်းက ငါလိုးတာကို ခံချင်နေတာမလား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပေမယ့် အောက်က မတ်တောင်နေသည့် လိင်တံကတော့ အားမနာတမ်း သူ့နောက်ပေါက်ထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။

 

“မဟုတ်ဘူး အု အင်း… လျှောက်ပြော… မင်း လျှောက်ပြောနေတာ… အား အင်း… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က အစွမ်းကုန် အောင့်ထားသော်လည်း သူ့တင်ပါး အောက်ကျသွားတိုင်း ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ခါးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး လိင်တံကို ကော့တင်ပေးလိုက်တာကြောင့် လိင်တံကြီးက အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောကှုံာ နောက်ပေါက်ပြဲထွက်တော့မယ်ဟု ခံစားနေရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အထိုးခံရလွန်းလို့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြယ်တွေတောင် လွင့်လာသလိုပဲ။ ဒီနေရာက ကျောင်းအိမ်သာဖြစ်ပြီး လူမိသွားမှာကို ကြောက်လို့သာ မဟုတ်ရင် သူက ညည်းတွားသံတွေကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လူတွေကို နှိပ်စက်သည့်နေရာ၌ အလွန်ကို ကျွမ်းကျင်လွန်းလှ၏။ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ နှိပ်စက်မှုကြောင့် သေသွားနိုင်တယ်လို့တောင် တွေးနေမိသည်။

 

“မဟုတ်ဘူးလား၊ ကျောင်းသားရှန်က ဒီလောက်တောင် ဆာလောင်နေတာကို ဝန်မခံဘူးပေါ့လေ”

 

“အား ဟား… မဟုတ်ပါဘူး၊ အု ငါ၊ ငါ မဆာပါဘူး… ”

 

နောက်ပေါက်ထဲမှ ပြင်းထန်သည့် သာယာမှုက သူ၏ တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ယားကျိကျိဖြစ်သွားစေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း မသိစိတ်ဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိ၏။ သူက မျက်နှာကို ကျိုးဝေ့ချီ၏ လည်ပင်းကြားထဲ အပ်ထားပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

 

သို့သော်လည်း ဗျစ်ခနဲ ဗျစ်ခနဲ မြည်နေသော အသံများက သူ့ကို ရှက်လွန်းလို့ မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။ သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ယားကျိကျိဖြစ်သွားတဲ့အထိ အလိုးခံနေရပြီး သာယာမှုတွေရဲ့ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံနေရတာကိုး။

 

သို့သော်ငြား ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေးရယ်လိုက်ပြီး သူ့တင်ပါးကို ဖက်ကာ အထက်အောက် ဆက်လိုးနေတော့၏။

 

ထို့နောက် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ခါးကိုကော့ကာ လိင်တံကို အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေသည့် လိင်တံက အသားပေါက်လေးကို ပြဲကားသွားစေပြီး အသားနံရံများကို ဝင်ဆောင့်ကာ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်မှုများကြောင့် အသားပေါက်လေးအား ချောမွေ့စိုစွတ်ပြီး ပူနွေးလာစေသည်။

 

ထို့အပြင် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း တက်လာသော ယားကျိကျိသာယာမှုများနှင့်အတူ အာရုံခံစားလွယ်သည့် နေရာကို ပွတ်တိုက်ပေးနေတာကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်အား အတွင်းမှ အပြင်အထိ အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားစေတော့၏။

 

မကြာခင်မှာပဲ ရှန်ထျန်းဟောက် အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားတော့သည်။ အရှေ့က လိင်တံမှာ ပြင်းထန်သည့် သေးပေါက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာတာကြောင့် သူ ရှက်လည်းရှက်၊ ဒေါသလည်း ထွက်သွားရ၏။

 

ပြီးတော့ ဒါတွေအကုန်လုံးက နောက်ပေါက်က သာယာမှုကြောင့် ဖြစ်လာတာဆိုတော့ သူ ပိုပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရတော့သည်။

 

ဒါပေမဲ့ အခုက ဒါတွေကို စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူ တခြားအရာတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ပန်းထွက်တော့မလို ဖြစ်နေပြီလေ။ ပြီးတော့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေရတာကြောင့် သူ့ပေါင်တွေက အရမ်းကို ညောင်းနေပြီး ဆက်ပြီးထောက်ထားဖို့ အားမရှိတော့ပေ။

 

“မခံနိုင်တော့ဘူး အု… ငါ အား ငါ ပန်းထွက်တော့မယ်… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ခါးကိုကော့ပြီး လည်ပင်းကို မော့ထားလိုက်သည်။ မူလက အေးစက်ပြီး ဘဝင်မြင့်သည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုချိန်မှာတော့ ရာဂစိတ်များ အပြည့်ဖြစ်နေ၏။

 

သူ မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မျက်တောင်လေးများက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်နေကာ နည်းနည်းလေးတောင် စိုစွတ်နေသေးသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လည်စိကို လှမ်းကိုက်လိုက်ပြီး လျှာထုတ်ကာ လျက်လိုက်၊ ဆွလိုက် လုပ်နေပေမယ့် အောက်ပိုင်းကတော့ လုံးဝ မရပ်ပေ။

 

“အု အင်း… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားလိုက်၏။

 

ချောမောသော မျက်နှာလေးက နီရဲနေပြီး အသက်ရှူသံများကလည်း အလွန်ကို မြန်ဆန်နေကာ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း မသိစိတ်ဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားမိသည်။

 

“ပန်းထုတ်လို့ မရဘူးနော်၊ ငါ့ယူနီဖောင်း ပေသွားလိမ့်မယ်”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်ပေမယ့် အောက်ပိုင်းက လှုပ်ရှားမှုတွေကတော့ လုံးဝ မညင်သာပေ။

 

“အား အင်း… မရတော့ဘူး”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က အောင့်ထားရလွန်းလို့ မျက်နှာတွေ နီရဲနေပြီလေ။ ကျိုးဝေ့ချီက အကြိမ်တိုင်းမှာ အရမ်းကို ကြာရှည်ခံပြီး အရမ်းလည်း လိုးနိုင်လွန်းတော့ သူ့ကို အရမ်း နှိပ်စက်ရာကျနေ၏။

 

ထိုအချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် သူ့တင်ပါးကို မပြီး လိင်တံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို တစ်ဖက်လှည့်ခိုင်းပြီး သူ့ကို ကျောပေးသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားစေ၏။

 

“အား ဟား~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ သတိမထားမိခင်မှာတင် ခါးနှစ်ဖက်ကို ဖိချလိုက်တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က လိင်တံပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

 

ဗျစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အရည်များ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်သွားပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားသကဲ့သို့ ယားကျိကျိဖြစ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ပြီး အော်လိုက်မိတော့၏။

 

လူရှင်းနေသော အိမ်သာထဲတွင် ပဲ့တင်သံများတောင် ရှိနေတော့ သူ၏ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ထွက်သွားသည့် ညည်းတွားသံက ချက်ချင်းပဲ ပိုကျယ်သွားသည်။ သူ ခြေချောင်းလေးများ ကွေးကောက်သွားသည်အထိ သာယာနေသော အချိန်လေးမှာပဲ ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံက ထမြည်လာတော့၏။

 

ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံက အကြိမ်တစ်ရာ၊ တစ်ထောင် ကြားဖူးနေရင်တောင် ရုတ်တရက် မြည်လာသည့် အချိန်တိုင်း လူကို လန့်သွားစေတာပဲလေ။

 

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းပါ ပြိုလဲလုမတတ်ဖြစ်နေတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုတ်တရက် ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ချက်ချင်းပဲ လန့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတော့သည်။ နောက်ပေါက်ထဲက လိင်တံကြီးကလည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ကွက်တိရှိနေတာကိုး။

 

ဒါကြောင့် သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ “အား” လို့ နောက်တစ်ကြိမ် အော်လိုက်မိပြီးနောက် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားကာ ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ အသံများနှင့် နို့နှစ်ရောင်သုက်ရည်တွေက တိုက်ရိုက် ပန်းထွက်လာတော့သည်။ အိမ်သာတံခါးပေါ်မှာတော့ ရှက်စရာကောင်းသော ပုံစံများ ဖြစ်သွားတော့၏။

 

ပြင်းထန်လှသော သာယာမှုက သူ့ကို လုံးဝ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားစေပြီး ပြီးသွားပြီးနောက်မှာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းညာပျော့ခွေသွားကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ပေါ်ကို မှီကျသွားသည်။

 

ဒါပေမယ့်လည်း ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အတင်းထိန်းသိမ်းထားရတဲ့ အသိစိတ်လေးက ရှိနေသေးတော့ သူက ချက်ချင်းပဲ သူ့ပါးစပ်ကို သူပြန်ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ရှည်လျားသည့် ခြေထောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ချကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ပေါ်မှ လျှောမကျသွားအောင် အားကုန်ထောက်ထားရတော့၏။

 

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ ကျောင်း၏ဆူညံသံများနှင့်အတူ အိမ်သာထဲသို့ လူတွေ ရောက်လာကြသည်။ ခြေသံတွေလည်း ပိုပိုပြီးများလာကာ ယောက်ျားလေးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာကြ၏။

 

သူတို့က ရယ်မောပြောဆိုနေကြပြီး ရန်ဖြစ်ဆော့ကစားနေသူတွေ၊ ဆရာကို အတင်းတုပ်နေသူတွေ၊ ကောင်မလေးတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောနေသူတွေ၊ ဘတ်စကတ်ဘောကစားဖို့ ချိန်းနေသူတွေ၊ အပြာစာအုပ် မျှဝေဖတ်နေသူတွေ အစုံအလင်ပါပဲ။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ အမြင့်ဆုံးထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကျိုးဝေ့ချီ၏ ပေါင်ပေါ်မှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုတိတိကျကျပြောရရင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ လိင်တံပေါ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရဲဘဲ ထိုင်နေရတော့၏။

 

“ဒုန်း” ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ သူတို့အခန်းတံခါးက တစ်ချက်မြည်သွားသည်။ အိမ်သာအရမ်းတက်ချင်နေသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဇွဲမလျှော့ဘဲ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကြည့်ပေမယ့် မပွင့်တာကြောင့် ဆဲဆိုပြီး နောက်အခန်းကို ပြောင်းသွားပုံရ၏။

 

“တောက်၊ ကျောင်းဆင်းတာလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်တောင် မြန်ရသလား!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက် လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

 

သူတို့အခန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ဘောင်းဘီချွတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ် သေးပေါက်ရသည့် နေရာဖြစ်တာကြောင့် သေးပေါက်သည့် အသံများက ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နားထဲသို့ အတိုင်းသား ဝင်လာတော့၏။

 

တံခါးအောက်က အဟဖြစ်နေသည့် နေရာမှ အသွားအလာလုပ်နေသော ကျောင်းသားများ၏ ခြေထောက်များကိုတောင် မြင်နေရသည်။ ရှန်ထျန်းဟောက် မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားပြီး အခန်းနံရံကို လက်ဖြင့် အမြန်ထောက်ထားကာ လုံးဝ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

 

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးပါ့မလား?

 

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေသည့် အချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကိုဖက်ပြီး လှုပ်ရှားလာတော့၏။

 

“အု~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းတာက အပြင်က ဆူညံသံတွေက သူ့အသံကို ကွယ်ပေးထားတာကိုး။

 

“ဗျစ်… ဗျစ်… ”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို အဆက်မပြတ်ကော့ပြီး လိင်တံကို အသားပေါက်လေးထဲ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေသည်မှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ရှိပြီလဲ မသိပေ။ ရှန်ထျန်းဟောက်မှာ သူ့တင်ပါးကို ဝင်ဆောင့်သော အသံများကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရ၏။

 

သူ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသာ လူမိသွားရင်၊ သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို လူတွေတွေ့သွားရင် သူ တကယ် ရူးသွားမှာပဲလေ။

 

“အား အင်း~ အု… ”

 

သူက ကျိုးဝေ့ချီကို ရပ်ခိုင်းချင်နေသည်။ အတန်းချိန်ရောက်မှ လိုးရင်တောင် ကျောင်းသားတွေအားလုံး ထွက်သွားမှ လိုးရင်တောင် ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ စကားမပြောရဲပေ။ သူ စကားပြောလိုက်ရင် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်သွားပြီး အပြင်ကလူတွေ ကြားသွားမှာကို ကြောက်နေလို့လေ။

 

သို့သော် ပြင်းထန်သည့် သာယာမှုက သူ၏အောင့်အည်းသည်းခံမှုကြောင့် လျော့ကျမသွားသည့်အပြင် ပိုပြီးပြင်းထန်လာကာ ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလာသည်။ စောစောကမှ ပန်းထုတ်ထားသည့် လိင်တံက နောက်တစ်ကြိမ် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလာပြီး ပေါင်ကြားတွင် မတ်တောင်နေကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ အသွင်းအထုတ်နှင့်အတူ လိုက်ပြီး လှုပ်ခါနေတော့၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒီလိုနှင့်ပဲ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် အောင့်အည်းသည်းခံပြီး အလိုးခံလိုက်ရသည်။ အိမ်သာတက်သည့်လူများလည်း တဖြည်းဖြည်းနည်းလာပြီး အတန်းချိန်စဖို့ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် သူသက်ပြင်းချနိုင်ပြီဟု ထင်လိုက်ပေမယ့် ရင်းနှီးနေသော အသံများအား ကြားလိုက်ရပြန်၏။

 

အဲဒါက သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေပဲလေ။ တစ်ယောက်က အလယ်တန်းကတည်းက၊ နှစ်ယောက်ဆိုရင် မူလတန်းကတည်းက သူ့နောက်ကို တစ်ကောက်ကောက်လိုက်နေတဲ့ သူတွေပေါ့။

 

“မင်းတို့ပြောကြည့်၊ ဘော့စ်က ဘာဖြစ်တာလဲ”

 

သေးပေါက်သည့် အသံများနှင့်အတူ သူတို့ ပြောနေကြသည်။

 

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကျောင်းလာတက်တာလဲ?”

 

“ဟုတ်ပါ့၊ ဒီရက်ပိုင်း ငါတို့ကိုလည်း သိပ်စကားမပြောဘူး၊ အပြင်လည်း မထွက်ဘူး၊ ဒါ ဘော့စ်ပုံစံနဲ့ မတူဘူးလေ”

 

“အေးလေ၊ ပြီးတော့ ဟောက်ကောက ကျောင်းပြောင်းလာတဲ့ ကျိုးဝေ့ချီဆိုတဲ့ကောင်ကို အရမ်းမုန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျတော့ သူတို့ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ကောင်းနေသလိုပဲ”

 

“ဟုတ်တယ်၊ ဘော့စ်နဲ့ အဲဒီကောင်ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ။ သူ့ကို ဆေးခန်းလိုက်ပို့ခိုင်းတယ်လေ? ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဆေးခန်းကို အလကား သွားရှာလိုက်ရတယ်၊ ဘော့စ်တို့ အဲဒီကို ရောက်မလာဘူး။ တကယ်ထူးဆန်းတာပဲ”

 

“ငါ့အထင်တော့ အဲဒီကောင်ရောက်လာကတည်းက ဘော့စ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ”

 

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်… ”

 

အခန်းထဲရှိ လူနှစ်ယောက်ကတော့ အပြင်ကအသံများအား နားထောင်နေရင်း ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းတာကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ထွက်လာတော့၏။

 

သို့သော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီက မရပ်သေးဘဲ အသွင်းအထုတ်အရှိန်ကိုပဲ လျှော့ချလိုက်သည်။

 

သူက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ဖက်ပြီး တစ်ချက်ချင်းစီ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက် လုပ်နေ၏။

 

အရှိန်က နှေးသွားသေည်လည်း ခံစားချက်ကတော့ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ပေါက်၏ ယားကျိကျိ ခံစားချက်ကို 0.5 ဆ နှေးလိုက်သလို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရပြီး သာယာမှုတို့က ယူဆောင်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားရန် အချိန်အလုံအလောက် ရနေတော့၏။

 

“ဒုန်း~”

 

တံခါးက ရုတ်တရက် အကန်ခံလိုက်ရတော့ ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပန်းထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ပြီးတော့ သူ အရင်းနှီးဆုံးအသံက စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

 

“တောက်၊ ဒါ ဘယ်သူလဲကွာ၊ အတန်းစတော့မှာကို မကြားဘူးလား၊ အိမ်သာထဲ ပုန်းနေတုန်းပဲ”

 

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”

 

နောက်နှစ်ယောက်က အနားကို ရောက်လာကြသည်။

 

“ငါက အတန်းချိန်တစ်ဝက်လောက် ပုန်းနေဖို့ နေရာကောင်း ရှာနေတာလေ။ မင်းတို့ပြန်ရောက်ရင် ငါ ဗိုက်နာလို့ အိမ်သာထဲမှာလို့ ပြောပေး”

 

“ဟား~”

 

တခြားနှစ်ယောက်က လှောင်ရယ်လိုက်ကြ၏။

 

“တောက်၊ အဲဒါဘာကြီးလဲ?”

 

ရုတ်တရက် တစ်ယောက်က တံတွေးထွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

 

တခြားနှစ်ယောက်ကလည်း အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းထဲမှ အရည်တစ်ချို့ စီးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

“တောက်၊ ဒါ လန့်သေးထွက်သွားတာလား ဟားဟားဟား ဒါ ဘယ်အတန်းက စာညံ့တဲ့ကောင်လဲကွာ၊ ဒီလောက်လေးတောင် အလန့်မခံနိုင်ဘူး၊ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ် ဟားဟားဟား”

 

လူအချို့က ချက်ချင်းပဲ ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။

 

သူတို့ မသိကြတာက အထဲမှာ ရှိနေတာ သူတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်ကလိုက်ခဲ့ပြီး ကြောက်လည်းကြောက်၊ လေးလည်းလေးစားရတဲ့ ဘော့စ် ရှန်ထျန်းဟောက် ဆိုတာကိုပင်။

 

ခုနက သူတို့သုံးယောက် အနားရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက် မခံနိုင်တော့ဘဲ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကလည်း အဲဒီအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တမင်သက်သက် ခါးကိုကော့ပြီး အားကုန် ဆောင့်လိုးလိုက်တာကိုး။

 

လိင်တံကြီးက အသားပေါက်လေးထဲတွင် အကြိမ်ဆယ်ကြိမ်လောက် အားကုန် အသွင်းအထုတ်လုပ်လိုက်ရာ ရှန်ထျန်းဟောက်မှာ ဘယ်လိုနှာဘူးကျတဲ့ ခွန်အားမျိုးကများ သူ့လို အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်ကို ဖက်ပြီး ဒီလောက်ကြာကြာ မမောမပန်း လိုးနိုင်ရတာလဲ ဆိုတာကိုတောင် မစဉ်းစားရဲတော့ပေ။

 

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးဝေ့ချီ၏ အရှိန်မြှင့်ပြီး အားကုန်လိုးတဲ့ နှိုးဆွမှုအောက်မှာရော၊ ဆယ်စုနှစ်ချီခင်လာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ နံရံတစ်ချပ်ပဲ ခြားတဲ့နေရာမှာ အလိုးခံနေရတဲ့ အရှက်ရမှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေအောက်မှာရော၊ သူက နောက်ဆုံးတော့ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်သွားပြီး မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ပန်းထုတ်လိုက်ရတော့၏။

 

ပြီးတော့ သူ့ကို အရှက်ရဆုံးဖြစ်စေတာက သူက ပန်းထုတ်လိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ တိုက်ရိုက်ကို သေးပါထွက်သွားတာကိုပင်။

 

သေးပေါက်ချင်စိတ်ဝင်လာသည့် တစ်ခဏတွင် သူက ရှက်လွန်းတာကြောင့် လက်နှစ်ဖက်နှင့် နံရံကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားပြီး ခြေချောင်းလေးများ ကွေးကောက်ကာ ခေါင်းကို လုံးဝ မမော့ရဲတော့ပေ။ သူ အသေအလဲ အောင့်ထားချင်ခဲ့ပေမယ့် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း တက်လာတဲ့ သာယာမှုတွေက သူ့ရဲ့အသိဉာဏ်နဲ့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ တင်းမာနေတဲ့ အာရုံကြောတွေကိုပါ မီးငြိမ်းသတ်သလို ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်တာကိုး။

 

ထို့ကြောင့် သူ ဖြန်းခနဲ သေးပေါက်ချလိုက်ချိန်တွင် တံခါးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်စင်သွားပြီး သူ ခုနက သုက်ရည်များနှင့် ပုံဆွဲထားသောနေရာကို သေးတွေဖြင့် ဆေးချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ တံခါးအောက်မှ အပြင်ကို စီးထွက်သွားတော့၏။

 

အရှက်ရမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ နှိုးဆွမှု… ပြီးတော့ အပြင်က ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားရတော့ ရှန်ထျန်းဟောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားတော့သည်။

 

“အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ဆိုးသွမ်းစွာဖြင့် သူ့နားနားကပ်ပြီး နားရွက်ကို ကိုက်ကာ မေးနေသေး၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ရင်း သေးပေါက်နေပြီး လုံးဝ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားတော့သည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် ရှန်ထျန်းဟောက်ဆိုသည့် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးက ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီး သူ တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုလဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

 

ထို့နောက်တွင်မူ မျက်ရည်များက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ မျက်၀န်းထောင့်မှ စီးကျလာတော့သည်။

 

ဘယ်သူက နားလည်ပေးနိုင်မှာလဲ၊ မွေးကတည်းက မိသားစုရဲ့ အဖိုးတန်လေးလို အလိုလိုက်ခံခဲ့ရပြီး ဘယ်သွားသွား ဘိုးဘေးတစ်ယောက်လို အဆက်ဆံခံခဲ့ရတဲ့၊ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက သားတော်လေးက တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဒီလောက်နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကောင်းကင်ဘုံကနေ အနိမ့်ဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ကျဆင်းသွားခဲ့ရတာကိုလေ။ ပြီးတော့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ရိုက်ချိုးခံခဲ့ရတာကိုး။

 

သူက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲလေ။ ဘာလောကဓံမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ အရွယ်မို့လို့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လေဆင်နှာမောင်းလို ဖျက်ဆီးမှုတွေကို ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့တာပေါ့။

 

ကံကောင်းတာ ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံက နောက်ဆုံးတော့ မြည်လာပြီး သူ့နောက်လိုက်သုံးယောက်ကလည်း ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းကို သွားဖို့ ချိန်းလိုက်ကြတော့ အိမ်သာက နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဘဝကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ဖက်ထားပြီး လက်ဖြင့် သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူ့ပါးပြင်နှင့် မျက်ထောင့်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလျက်ပြီး စိုစွတ်နေသော အရာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျက်ယူပစ်လိုက်သည်။

 

ဒီတစ်ခါတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က မရုန်းကန်တော့သလို ဆဲလည်းမဆဲတော့ပေ။ အသက်ဝင်မှုတွေအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသလိုပဲ။

 

“မင်း အထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သူတို့မသိပါဘူး၊ သူတို့စိတ်ထဲမှာ မင်းက အစွမ်းအထက်ဆုံးဘော့စ် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနားမှာ တိုးတိုးလေးပြောရင်း ပါးကို ကြင်နာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ အခုချိန်မှာ ကလေးလေးရဲ့ နုနယ်တဲ့ မျက်နှာလေးက အရမ်းကို သနားစရာကောင်းနေတော့ ကျိုးဝေ့ချီက မနေနိုင်ဘဲ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

 

“မင်း ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲသွားပါဘူး၊ နားလည်လား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောသည်။

 

“ငါ့ရှေ့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။ သူတို့စိတ်ထဲမှာ မင်းက အရမ်းမိုက်တဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်၊ X ကျောင်းမှာ အချောဆုံးကောင်လေး ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ”

 

ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ဆုံးတော့ ကတိပေးလိုက်၏။

 

“ငါ ကျိန်ရဲပါတယ်၊ မင်းရဲ့ တကယ် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အမြဲတမ်း သိနေမှာပါ။ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်ရ ကြားရမှာပါ၊ တခြားဘယ်သူမှ မရဘူး”

 

“တကယ်လား?”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့လာပြီး သနားစရာ မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်လာသည်။

 

“ငါ ကျိန်ရဲပါတယ်”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ကတိပေးလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်၏။

 

ကလေးလေး၏ မှိုင်းညို့နေသော မျက်လုံးလေးများထဲတွင် နောက်ဆုံးတော့ အရောင်လေးများ ပြန်လည်တောက်ပလာပြီး အသက်ပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

 

“မင်းပြောတဲ့အတိုင်း တကယ်လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

 

“ငါ ကတိပေးပါတယ်”

 

 

Chapter 35 ended

World 3 Chapter 8 ended