Chapter 34

 

World 3 Chapter 7

ကျောင်းတွင်းလူမိုက်မှာ အတန်းထဲတွင် လက်ချောင်းဖြင့်အလိုးခံရခြင်း နှင့် စာသင်ခုံအောက်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ၊ ဆရာက သူ့ကို နေမကောင်းဘူးထင်ပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ခင်မျာ လန့်ပြီး သုတ်လွှတ်မိသွားခြင်း

 

====

 

နောက်နေ့မနက်တွင် ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ဘေးကခုံက လွတ်နေဆဲပင်။ မွန်းလွဲပိုင်း ပထမဆုံး အတန်းချိန် စခါနီးအချိန်လေးမှာတော့ အနောက်တံခါးပေါက်က ရုတ်တရက် အကန်ခံလိုက်ရပြီး ပွင့်သွားသည်။ အတန်းသားအားလုံး မသိစိတ်နဲ့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့ အရမ်းကို မိုက်ရိုင်းပြီး ဘဝင်မြင့်နေတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က မျက်နှာသုန်မှုန်လျက် ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

သူက ကျိုးဝေ့ချီ အပါအဝင် ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ အရမ်းကိုမှ စိတ်မရှည်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ခုံပေါ် ပစ်တင်လိုက်ကာ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စာသင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်နေ၏။

 

အတန်းသားအားလုံး ချက်ချင်းပဲ အံ့ဩသွားကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူက အတန်းထဲကို ခဏခဏ လာတတ်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ ၊ ဒါကြောင့် အားလုံးက မသိမသာ ခဏလောက် ဝိုင်းကြည့်နေမိကြ၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ချက်ချင်းပဲ ဓားလို ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြန်စိုက်ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

 

“ဘာကြည့်တာလဲ၊ ထပ်ကြည့်နေရင် မင်းတို့ မျက်လုံးတွေကို ကလော်ထုတ်ပစ်မယ်!”

 

မျက်လုံးအစုံပေါင်း ဆယ်နဲ့ချီလောက်က ချက်ချင်းပဲ ရှေ့ကို ပြန်လှည့်သွားကြပြီး ဘယ်သူကမှ နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြည့်ရဲကြတော့ပေ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက မျက်လုံးမှေးပြီး ဒီကလေးဆန်တဲ့ ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးချင်စိတ်ကို လုံးဝ မဖုံးကွယ်ထားပေ။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

 

“ဘာရယ်နေတာလဲ၊ ငါကမင်းကို ကြောက်လို့လာတာ မဟုတ်ဘူးနော်။”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ချက်ချင်းပဲ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

 

“ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ သိပါတယ်။”

 

ကလေးလေးတွေဆိုတာ ချော့ခံရတာကို သဘောကျတတ်တာပဲလေ။ တစ်ခါတလေ ချော့ရင်း ချော့ရင်းနဲ့ သူတို့ ပျော်သွားရင် ကိုယ်လည်း ပျော်ရတာပဲ မဟုတ်လား။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ဘဝင်မြင့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ခြေထောက်ကို စာသင်ခုံပေါ် တင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ကို မှီထား၏။ ပြီးတော့ အရမ်းကိုမှ အလိုမကျတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ စင်မြင့်ပေါ်က ဆရာကို မျက်လုံးမှေးပြီး ကြည့်နေသည်။ ဆရာက သူ့အကြည့်တွေကြောင့် လန့်ပြီး စာသင်ရင်း တစ်ခါတောင် မှားသွားသေး၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆရာ့ကိုယ်စား ဒီစကားနားမထောင်တဲ့ ကလေးလေးကို ပညာပေးရတော့သည်။

 

“ကောင်းကောင်း ထိုင်စမ်းပါ။”

 

“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က အထင်သေးသလို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ တကယ်ကို အရင်တိုင်းပဲ အခေါင်းမတွေ့သရွေ့ မျက်ရည်မကျတဲ့ သူပဲလေ။

 

ဒါကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက အားမနာတမ်း သူ့ခြေထောက်ကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး လက်ရှည်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။ နည်းနည်းလေး အားစိုက်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကို မတ်မတ် ထိုင်သွားစေပြီး သူ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အချိန်လေးမှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက ပခုံးပေါ်ကနေ လက်ကို အောက်ကို လျှောချလိုက်ရာ သူ့ခါးပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မသိစိတ်အရ တုန်ယင်သွားသည်။ သူ ရုန်းဖို့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကြီးက နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်ရွှေ့သွားပြီး သူ့ရဲ့ ကော့နေတဲ့ တင်ပါးပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားတော့၏။

 

“မင်း-!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ထခုန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

 

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက လက်သွက်ခြေသွက်နဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်က သူ့ပေါင်ကို အမြန် ဖိထားလိုက်သည်။ ရှန်ထျန်းဟောက်က လုံးဝ မတ်တပ်ရပ်လို့ မရတော့ပေ၊ ဒါ့အပြင် ဒီနေရာက အတန်းထဲလေ၊ ကျောင်းသား ဆယ်နဲ့ချီ ရှိနေပြီး ဆရာကလည်း စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရှိနေတော့ သူအရမ်းကြီးလည်း မလှုပ်ရှားရဲပေ။

 

“လက်ဖယ်လ်ုက်စမ်း!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က အံ့ဩဒေါသထွက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ ဗြောင်ကျကျနဲ့ သူ့ဘက်ကို နည်းနည်း ထပ်တိုးသွားပြီး သူ့ရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းနဲ့ တင်ပါးကို ပွတ်သပ်ညှစ်နယ်နေတော့သည်။

 

စင်မြင့်ပေါ်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ သူတို့ အတန်းဖော် နှစ်ယောက်က ခေါင်းချင်းဆိုင်နေသလိုပဲ။ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်တစ်ဖက်က ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နောက်ကျောကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖက်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းခင်တဲ့ ပုံစံပေါက်နေ၏။

 

တခြား ကျောင်းသားတွေကတော့ သူတို့ဘက်ကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ရဲကြပေ။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အသံက တုန်ယင်လာသည်။ ဒီလူရဲ့ သတ္တိက ဒီလောက်ထိ ကြီးမားနေလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိပေ။ အတန်းထဲ ဒီလောက်လူအများကြီး ရှေ့မှာတောင် သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရဲသေးတယ်တဲ့လား။

 

ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက် ဒေါသထွက်ပြီး အံကြိတ်နေတာကိုမြင်တော့ ကျိုးဝေ့ချီက ပိုပြီး အလွန်အကျွံ လုပ်လိုက်၏။ သူ့လက်က အမြီးရိုးကနေတစ်ဆင့် အထဲကို ဝင်သွားပြီး ကော့နေတဲ့ တင်ပါးကို တိုက်ရိုက် သွားထိလိုက်တော့သည်။

 

“အ့~ ကျိုးဝေ့ချီ!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး စာသင်ခုံကို မှောက်လှန်ပစ်လုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ နောက်လက်တစ်ဖက်က သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ဖိထားဆဲဖြစ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားထဲကို ဝင်လာနေပြီလေ။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ပြာယာခတ်သွားသလို ရှက်လည်းရှက်သွားတော့ မသိစိတ်အရ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး တင်ပါးကိုလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်ထားလိုက်မိသည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက လုံးဝ အားမနာဘဲ သူ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

“လျှော့ထား၊ မင်း ဒီလိုလုပ်နေရင် ငါ ဝင်လို့မရဘူး။”

 

“အု… ဘယ်သူက မင်းကို ဝင်ခိုင်းလို့လဲ၊ လက်ကိုပြန်ထုတ်လိုက်!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က တုန်ယင်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူက လုံးဝကို မလှုပ်ရဲပေ။ ကံကောင်းတာက ဘယ်ကျောင်းသားကမှ ဒီဘက်ကို မကြည့်ရဲကြသလို ဆရာကလည်း ကျောက်သင်ပုန်းဘက်လှည့်ပြီး စာသင်နေတာကိုး။

 

“လိမ္မာတယ်နော်၊ စကားနားထောင်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ညင်သာတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ သူ့စကားကို လုံးဝ နားမထောင်ပေ။ သူက ဒီလူရဲ့ အရှက်မရှိမှုနဲ့ အလွန်အကျွံ လုပ်တတ်တာကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ။ အထူးသဖြင့် ဒါက အတန်းထဲမှာလေ အရှက်မရှိတော့ဘူးလား?

 

“မ… ”

 

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် သူ့နားနား ကပ်လာပြီး လျှာထုတ်ကာ တစ်ချက် လျက်လိုက်၏ ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာကလည်း ကျောက်သင်ပုန်းမှာ စာရေးနေတော့ ဘယ်သူကမှ ဒီမြင်ကွင်းကို မမြင်လိုက်ကြပေ။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်ကတော့ အမြင့်ဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ စိုစွတ်တဲ့ လျှာက နားရွက်ကို လျက်လိုက်တဲ့ နှိုးဆွမှုကြောင့် ချက်ချင်းပဲ အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားတော့သည်။

 

“အု~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်သွား၏။

 

အဲဒီလို လစ်ဟသွားတဲ့ အချိန်လေးမှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်က တင်ပါးကြားထဲကို လျှောဝင်သွားပြီး လက်ချောင်းထိပ်က စအိုဝလေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သွားထိမိသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နောက်လက်တစ်ဖက်ကလည်း ပေါင်ရင်းကို အောင်မြင်စွာ ရောက်သွားပြီး ကျောင်းတွင်းလူမိုက်လေးရဲ့ အရာလေးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့၏။

 

အထိမခံတဲ့ နေရာကို အကိုင်ခံလိုက်ရတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က မသိစိတ်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို စေ့ထားလိုက်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်က သူ့ရဲ့ အရာလေးကို ကိုင်ထားတော့ ဒီလိုစေ့လိုက်မိတဲ့အတွက် ပျော့ခွေနေတဲ့ လိင်တံလေးက ရုတ်တရက် နာကျင်သွားတော့သည်။

 

“ခွေးကောင်!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏ ။ အခု သူက ရှေ့ရော နောက်ပါ အကိုင်ခံထားရတော့ ဘဝင်မြင့်တဲ့ ထိုင်ဟန်မျိုးနဲ့ ဘယ်လိုမှ ထိုင်လို့ မရတော့သည့်အပြင် မှီပြီး ထိုင်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့‌ပေ။ ပြီးတော့ နောက်ခုံက ကျောင်းသားက သူ့ပေါင်ကြားထဲ ရောက်နေတဲ့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ကို မြင်သွားမှာကိုလည်း သူက စိတ်ပူနေသေးတော့ စာသင်ခုံပေါ်ကိုပဲ မသိမသာ မှောက်ထားရတော့သည်။

 

အသံက တိုးပြီး တုန်ယင်နေ၏။

 

“မင်း အရမ်းအလွန်အကျွံ လုပ်မလာနဲ့နော်!”

 

ကျိုးဝေ့ချီကလည်း စာသင်ခုံဘက်ကို တိုးကပ်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရှေ့ရော နောက်ပါ ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

 

“စောစောကတည်းက ပြောထားတယ်လေ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ထားလို့၊ ဘာလို့ စကားနားမထောင်ရတာလဲ?”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးဝေ့ချီက မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်လို သူ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူကြီးလိုပဲ။

 

လက်ချောင်းတွေက တင်ပါးကြားမှာ ညပ်နေပြီး ဘောင်းဘီနဲ့လည်း အုပ်ခံထားရတော့ ကျိုးဝေ့ချီအတွက် လှုပ်ရှားရတာ မလွယ်ကူပေ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူ့လက်ချောင်းက စအိုဝကို စမ်းပြီး အထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီး တင်းမာထားလိုက်ပြီး စာသင်ခုံပေါ်မှာ လုံးဝကို မှောက်သွားတော့၏။

 

“အု~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အဲဒီနေရာရဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းနေ၏။ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်း ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ယားကျိကျိ ခံစားချက်တွေက ဦးနှောက်ဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်လာတော့ သူနည်းနည်း အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားသည်။ သတိလက်လွတ်နဲ့ ညည်းတွားသံ ထွက်သွားမှာကို ကြောက်သဖြင့် သူက စာသင်ခုံပေါ် မှောက်အိပ်နေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်မောင်းကြားထဲမှာ အပြည့်အဝ ဖွက်ထားရတော့၏။

 

“ဝင်သွားပြီဘဲ။

 

နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရှည်လျားတဲ့ လက်ခလယ်က အထဲကို ဝင်သွားပြီး ပူနွေးတဲ့ အသားနံရံတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရောက်သွားသည်။

 

“ပိုပိုပြီး လွယ်လာပြီပဲ။”

 

“အ့ အား… ပါး… ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား!”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရဲပေ။ သူက နောက်ပေါက် ပြဲကားသွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရ၏။

 

အခုဆို သူ တစ်ကိုယ်လုံး ဖျားနေသလိုမျိုး ပူထူနေပြီး ခေါင်းထဲမှာလည်း အူနေတော့ ဆရာ့အသံကိုတောင် မကြားရတော့ပေ။ နားထဲမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ အသံကိုပဲ ကြားနေရတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက တကယ်ပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွား၏။

 

ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ကိုတော့ မရပ်ပေ။ သူက လက်ခလယ်နဲ့ နောက်ပေါက်ထဲမှာ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေတော့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးကို ထိုးသွင်းလိုက်၊ ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်နဲ့ အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် လုပ်နေမှန်း မသိတော့ပေ။

 

“အု~ အု အင်း… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းမာထားပြီး စာသင်ခုံပေါ်မှာ မှောက်နေသည်။ မျက်နှာတစ်ဝက်နဲ့ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းတို့ကို လက်မောင်းကြားထဲမှာ ဖွက်ထားပေမဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက် ထွက်လာတဲ့ အတင်းအောင့်ထားတဲ့ ညည်းတွားသံတွေကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ပေ။

 

“စိုလာပြီပဲ~”

 

နောက်ဆုံးတော့ အကြိမ်ဘယ်လောက်တောင် အသွင်းအထုတ် လုပ်ပြီးမှန်း မသိတဲ့အချိန်မှာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

 

အပြည့်အဝ လမ်းကြောင်းဖောက်ခံထားရတဲ့ အပေါက်လေးက ကျွမ်းကျင်မှု အသစ်တစ်ခု ရသွားသလိုပဲ။ ကျိုးဝေ့ချီ၏ အထပ်ထပ်အခါခါ အသွင်းအထုတ်လုပ်တဲ့ နှိုးဆွမှုအောက်မှာ တင်းကျပ်ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အပေါက်လေးက အူလမ်းကြောင်း အရည်တွေကို အလိုအလျောက် စတင် စစ်ထုတ်လာတော့၏။

 

ဒါကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ အသွင်းအထုတ်က ချောမွေ့လာပြီး ကျိုးဝေ့ချီက သူ့လက်ချောင်းကို စိုစွတ်ပူနွေးပြီး ချောမွေ့တဲ့ အသားနံရံတွေက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အရမ်းကိုမှ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလွန်းလှ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်က သူ့ပေါင်ရင်းကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး နောက်တော့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အရှေ့က အရာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ အရာလေးက ပျော့ပျောင်းနေရာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မာကျောလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ယူနီဖောင်းဘောင်းဘီကို အပြည့်အဝ မိုးထိုးသွားစေကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်အောက်မှာ သံမဏိလို မာကျောနေတော့၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်တစ်‌ေယာက် မြေကြီးထဲ တိုးဝင်သွားချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာသည်။ သူက မသိစိတ်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို နည်းနည်း ဖြဲထားပေးပြီး အောက်ပိုင်းက လက်ကို စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းခွင့် ပေးထားလိုက်၏။

 

တစ်ကိုယ်လုံး စာသင်ခုံပေါ် မှောက်နေပြီး အပေါ်ပိုင်းက ရှေ့ကို ကိုင်းနေကာ ခါးလေးကတော့ အောက်ကို ကျနေသည်။ ဒါပေမဲ့ တင်ပါးကတော့ အပေါ်ကို အတင်း ကော့ထားရပြီး ဒီလိုပုံစံက သူ့နောက်ပေါက်ထဲမှာ အဝင်အထွက် လုပ်နေတဲ့ လက်ချောင်းအတွက် ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားစေသည်။

 

“အု အင်း… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က မှောက်လျက်သားနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေရပြီး အသက်ရှူသံတွေကလည်း မြန်ဆန်ပြီး ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေ၏။

 

“မလုပ်နဲ့ အု… ”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ အသွင်းအထုတ် လုပ်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေက တစ်ဖြည်းဖြည်း ပိုမြန်လာပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်က မဟန်နိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်းတွေက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စင်မြင့်ပေါ်က ဆရာက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ စကားပြောလာတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

 

“ဟို… ကျောင်းသားရှန်၊ မင်း နေမကောင်းလို့လား? ကျောင်းဆေးခန်းကို သွားချင်လား?”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်တော့ ဆရာက သူ့ကို ကြည့်နေတာကို သတိထားမိလိုက်၏ တခြား ကျောင်းသားတွေရဲ့ အကြည့်တွေ အားလုံးကလည်း သူ့ဆီမှာပဲ စုစည်းနေကြသည်။

 

အဲဒီတစ်ခဏမှာ ရှန်ထျန်းဟောက် ခေါင်းထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ အရှက်ရမှုတွေက သူ့ကို ပန်းထုတ်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။ ဒါကြောင့် သူက ကမန်းကတမ်း ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းမာထားလိုက်ပေမဲ့ လက်ကတော့ စာသင်ခုံကနေ မခွာရဲသလို ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လုံးဝ မလှုပ်ရဲပေ။

 

သူ နေမကောင်းဘူး၊ တကယ် နေမကောင်းတာ၊ သူ ဒီလူယုတ်မာ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ နှိပ်စက်မှုကြောင့် သေတော့မယ်။

 

ဒါပေမဲ့ သူ စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဘေးက ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် ဆရာ့ကို ပြောလိုက်၏။

 

“ဆရာ… ဒီလိုပါ၊ ကျောင်းသားရှန်က ပုစ္ဆာ တစ်ပုဒ်ကို နားမလည်လို့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ရှင်းပြနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ဒီပုစ္ဆာတွေက နားလည်ဖို့ တော်တော် ခက်နေပုံရတယ်။”

 

လူတိုင်းက ချက်ချင်းပဲ အံ့ဩသွားကြပြီး နောက်တော့မှ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

 

အခုချိန်မှာ ချောမောလွန်းတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က စာသင်ခုံပေါ် မှောက်နေပြီး သူတို့ခေါင်းတွေက အရမ်းနီးကပ်နေကာ တစ်ခုခု ပြောနေကြသလိုပဲ။

 

တစ်ယောက်ကတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အရမ်းစိတ်ရှည်တဲ့ ပုံစံပေါက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မျက်နှာတွေ နီရဲကာ အရမ်းကို စိတ်မရှည်တဲ့ပုံစံနဲ့ စာသင်ခုံပေါ် မှောက်နေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဘူးလေ။

 

ဪ… စာရှင်းပြနေတာ ၊ ဒါကြောင့်ကိုး။

 

နှစ်ယောက်လုံးက ကျောင်းရဲ့ နာမည်ကြီး ကောင်လေးတွေဆိုပေမဲ့ တစ်ယောက်က စာဂျပိုးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က စာညံ့တဲ့သူလေ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ကြီးက စိတ်မရှည်ဘဲ စာသင်ခုံပေါ် မှောက်နေတာ သဘာဝကျတာပေါ့။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက စာညံ့တော့ နားမလည်ဘဲ စိတ်ရှုပ်နေတာကိုး။

 

လူတိုင်းက သဘောပေါက်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်နေကြတာကို တွေ့တော့ ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသထွက်ပြီး အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။ သူတို့မြင်ရတာက အပေါ်ယံပဲလေ၊ စာသင်ခုံအောက်မှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်တစ်ဖက်က သူ့တင်ပါးပေါ်မှာ ရှိနေပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ အရာလေးကို ကိုင်ထားတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

 

ကျိုးဝေ့ချီက ရှန်ထျန်းဟောက်ကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်မလျှော့ဖို့ အားပေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်နေတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်မှာ ရူးတော့မလိုပင်။

 

အဲဒီနောက်မှာ ဆရာက စာဆက်သင်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကလည်း ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ကို လက်ချောင်းနဲ့ ဆက်လိုးနေတော့၏။

 

“အု… ”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ လက်ချောင်း အသွင်းအထုတ် အရှိန်ကြောင့် ရှန်ထျန်းဟောက်၏ အသက်ရှူသံတွေက ပိုပိုပြီး မြန်လာပေမဲ့ သူက အံကြိတ်ပြီး အစွမ်းကုန် အောင့်ထားရသည်။

 

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကနေ နှစ်ချောင်းကို ပြောင်းလိုက်တော့ ချောမွေ့နေပြီဖြစ်တဲ့ အသားနံရံတွေက ချက်ချင်းပဲ ပြဲကားသွားတဲ့ ခံစားချက်ကို ရလိုက်ပြီး ပိုလို့တောင် ပြင်းထန်လာသေး၏။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က မျက်နှာတွေရော လည်ပင်းတွေပါ နီရဲနေအောင် အောင့်ထားရပြီး အသက်ပြင်းပြင်းတောင် မရှူရဲပေ။ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်နေပြီး လက်ချောင်းတွေက အူလမ်းကြောင်းထဲမှာ နှိုက်လိုက်၊ ဆွလိုက် လုပ်နေတော့သည်။

 

“ရပ်တော့… အု အား… ငါ မ… ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး… ”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးဝေ့ချီကို တောင်းပန်လိုက်ရတော့၏။

 

နောက်ပေါက်က လက်ချောင်းနဲ့ ဆက်တိုက် အလိုးခံနေရတော့ သူက အသံမထွက်အောင်လည်း အောင့်ထားရသလို မပြီးသွားအောင်လည်း အောင့်ထားရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ်လို့တောင် ခံစားနေရ၏။

 

“ကျိုးဝေ့ချီ! အု~”

 

“စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဆိုးသွမ်းစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။

 

“အ့… စိတ်… စိတ်လှုပ်ရှားတယ်~”

 

ကျောင်းတွင်းလူမိုက်ခင်မျာ သူ့ကြောင့် ဒေါသတောင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ပူနွေးမှုတွေ ဖြတ်သန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ဟန်ဆောင်လို့ ရပေမဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပိုပိုများလာတဲ့ ချွေးတွေက သူ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခက်ခဲခဲ အောင့်အည်း သည်းခံနေရလဲဆိုတာကို ပြသနေ၏။

 

“အဲဒါဆို ကျောင်းသားရှန် သဘောကျလား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အရှက်မရှိ ဆက်မေးနေပြန်သည်။

 

“မ… အု~ သဘော… သဘောကျတယ်… ခွေးကောင် ကျိုးဝေ့ချီ၊ ရပ်လိုက်တော့ အု… ငါ ရပ်တော့လို့ ပြောနေတယ်လေ၊ မခံနိုင်တော့ဘူး ငါ… ”

 

“ငါ အရမ်း နေရခက်နေပြီ အ့~”

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံလေးတောင် ပေါက်လာ၏။

 

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက လက်ကို ရပ်မယ့်ပုံ မပေါ်တဲ့အပြင် တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် အသွင်းအထုတ်ကို ပိုမြန်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အားကုန်သုံးကာ ရှည်လျားတဲ့ လက်ချောင်းတွေကို အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ထိုးသွင်းပြီး ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ တကယ်ပဲ ရပ်လိုက်ပြီလို့ ထင်သွားပေမဲ့ ဆရာ့အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒီတစ်ခါတော့ သူ့အနားကနေ ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ကမန်းကတမ်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာက သူတို့ စာသင်ခုံဘေးမှာ ရပ်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူတို့ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

သူတို့ စာသင်ခုံက နံရံဘေးမှာဖြစ်ပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ရဲ့ ခုံက နံရံဘက်မှာ၊ ကျိုးဝေ့ချီက နောက်တစ်ဖက်မှာ ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှာ ဆရာက ကျိုးဝေ့ချီ၏ ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ရှန်ထျန်းဟောက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတာကိုး။

 

“ကျောင်းသားရှန်၊ ဆရာကြည့်ရတာ မင်း တကယ် နေမကောင်းဖြစ်နေပုံပဲ။ ကျောင်းဆေးခန်းကို သွားပြလိုက်ပါလား၊ အတင်း မအောင့်ထားနဲ့လေ။”

 

ဆရာကစေတနာနဲ့ ပြောတာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှန်ထျန်းဟောက်တစ်‌ေယာက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး နာကျင်နေတဲ့ ပုံစံပေါက်နေသလို မျက်လုံးတွေတောင် နီရဲနေတော့ တော်တော်လေး ဖျားနေပုံရတယ်လေ။ ဒီအလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးလေးရဲ့ နောက်ခံကို အားလုံး သိကြတာပဲ။ ရှန်ထျန်းဟောက်သာ သူ့အတန်းချိန်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သူ တာဝန်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

 

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဒီလို ဂရုစိုက်မှုက ရှန်ထျန်းဟောက်အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေကို ဖြစ်လာစေလဲဆိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာဘူး။

 

မူလကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်က အမြင့်ဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှု အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကလည်း အမြင့်ဆုံးကို တင်းမာနေကာ အထွတ်အထိပ် ရောက်ခါနီး အခြေအနေကို အောင့်ထားရတဲ့ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ရဲ့ အလန့်တကြား အမေးကြောင့် ရုတ်တရပ် ပန်းထုတ်လိုက်မိတော့၏။

 

အဲဒီတစ်ခဏမှာ ရှန်ထျန်းဟောက် တစ်ကိုယ်လုံး စာသင်ခုံပေါ်ကို ပျော့ခွေကျသွားပြီး ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရမှုနဲ့ ဒေါသတွေက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ မူလကတည်းက နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး နီရဲသွားတော့သည်။

 

မကောင်းဆိုးဝါး ကျိုးဝေ့ချီကတော့ အဲဒီအချိန်ကျမှ သတိရသွားသလိုမျိုး ဆရာ့ကို ပြောလိုက်၏။

 

“ကျောင်းသားရှန်က တကယ်ပဲ နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဆရာ… ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ကျွန်တော် ကျောင်းသားရှန်ကို ဆေးခန်း လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ အားလုံးပဲ စာဆက်သင်ကြပါ။”

 

အဲဒီတစ်ခဏမှာ ရှန်ထျန်းဟောက်က သူ့ကို ကျေးဇူးတောင် တင်ချင်သွား၏။ အခု သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးရဲ့ တရားခံက ကျိုးဝေ့ချီသာ မဟုတ်ခဲ့ရင်ပေါ့။

 

“ဪ ကောင်းပါပြီ၊ အဲဒါဆို ကျောင်းသားကျိုးပဲ သူ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ။”

 

“ဟုတ်ကဲ့။”

 

ဆရာက စင်မြင့်ပေါ် ပြန်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်အထိ ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်အချိန်က လက်ချောင်းကို ပြန်ထုတ်လိုက်မှန်းတောင် မသိပေ။ အခုချိန်မှာ ရှန်ထျန်းဟောက်၏ နောက်ပေါက်က စိုရွှဲနေပြီး ရှေ့ကလည်း ပန်းထုတ်ထားရတော့ သူက နေစရာနေရာတောင် မရှိတော့သလို ခြေထောက်တွေလည်း ပျော့ခွေကာ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သဘောကောင်းစွာနဲ့ သူ့ကို တွဲထူပေးပြီး သူ့လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ပခုံးပေါ် တင်ပေးလိုက်ကာ သူ့ကို သေသေချာချာ တွဲပြီး အတန်းနောက်ပေါက်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။

 

ရှန်ထျန်းဟောက်က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အံကြိတ်ထားပေမဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကျိုးဝေ့ချီ တွဲခေါ်သွားတာကိုပဲ ငြိမ်ခံနေလိုက်ရ၏။

 

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေတာကတော့၊ ဒီကျိုးဝေ့ချီဆိုတဲ့ ခွေးကောင်က သူ့ကို ကျောင်းဆေးခန်းကို လိုက်မပို့ဘဲ အိမ်သာထဲကို တိုက်ရိုက် တွဲခေါ်သွားတာကိုပင်။

 

 

Chapter 34 ended.

World 3 Chapter 7 ended