FTT [ Gp1 ]:
Chapter 43
World 4 Chapter 3
တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ အရှင်သခင်က ပန်းသူခိုးရဲ့ ဖိချုပ်ခြင်းကိုခံရပြီး ရေပူစမ်းထဲမှာ လှိမ့်ပိတ်လိုးတာကို ခံရခြင်း၊ သွားကြိတ်ပြီး အောင့်ခံနေပေမဲ့ အလိုးခံရ၍ ပြီးသွားသောကြောင့် အသံမထွက်ရဲလောက်အောင် အရှက်ရနေခြင်း။
——-
“အား!…”
နာကျင်မှုနဲ့ အံ့သြထိတ်လန့်မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ယဲ့လင်ရန် တစ်ယောက် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွား၍ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။
မယုံနိုင်ဘူး၊ ယုံလည်း မယုံချင်ဘူး … ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ ဒီအောက်တန်းစားကောင်က သူ့ရဲ့ အဲဒီနေရာကို ထိုးသွင်းလိုက်တာလေ။ သူက တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ အရှင်သခင်၊ ဒီလောကမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဧကရာဇ် တစ်ပါး၊ လောကကြီးကို အထက်စီးကနေ ကြည့်နေတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… သူကများ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လုပ်ရဲရတာလဲ။
“ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်! အွန်း… အွန်းး…”
ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ချက်ချင်း သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး၊ ဒေါသတွေက ခေါင်းထဲအထိ ဆောင့်တက်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေအောင် ဒေါသထွက်ပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပေမဲ့၊ သူ စကားစပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ်ရံတော်ရာနဲ့ချီတဲ့ရှေ့မှာ အခုလို အဓမ္မကျင့်ခံရတာကို ပြချင်နေတာလား?…”
ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အသံက ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ နားထဲကို ဝင်လာချိန် ရေခဲရေ တစ်စည်နဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ လောင်းချခံလိုက်ရသလိုမျိုး မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အကြောင်သား ဖြစ်သွားသည်။
“တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ အရှင်သခင်၊ မြင့်မြတ်လှတဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါးက ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ပန်းသူခိုး တစ်ယောက်ရဲ့ အလိုးကိုခံနေရတယ်… နေရာကတော့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ နန်းတော် နောက်ဖေးဆောင်ထဲမှာ… ကျစ်… ကျစ်… ကျစ်… ဒီသတင်းသာ ပြန့်သွားရင် လူတွေ သွားကျိုးမတတ် ရယ်ကြတော့မှာပဲ… မင်းရဲ့ ဝန်ကြီးတွေက မင်းကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ… တိုင်းသူပြည်သားတွေကရော သူတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ… ဒါမှမဟုတ်… ရန်သူတိုင်းပြည်တွေကရော အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ?…”
ကျိုးဝေ့ချီ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပိုပြီး မည်းမှောင်လာသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်တာကို ရပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မျက်ဝန်းတွေကတော့ ကျိုးဝေ့ချီကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ အခုချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက နီမြန်းပြီး အသက်ရှူသံတွေက ဆွဲဆောင်မှု ရှိမနေဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီအကြည့်က လူကို ကြောက်လန့်သွားစေမှာ အသေအချာပဲ။
“လိမ္မာတယ်၊ ဒါမှပေါ့…”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုအတွက် တော်တော်လေး ကျေနပ်သွားပြီး၊ နားနားကို တိုးကပ်ကာ ပါးကို နမ်းလိုက်၏။ ယဲ့လင်ရန်က ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက အတင်းအကျပ် နမ်းလိုက်သည်။
“အရှင် ဒီခံစားချက်ကို သဘောကျလာအောင် ကျွန်တော်မျိုး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်…”
“အွန်း… ငါ… ငါ မင်းကို အလွတ်မပေးဘူး…”
ယဲ့လင်ရန်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးက နည်းနည်းလေးတောင် မကြောက်ပါဘူးနော်…”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ရင်ခွင်ထဲက လူကို ဖက်ထားရင်း ခါးကို အသာလေး ကော့ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ကြီးမားလှတဲ့ လီးကြီးက ရေပူစမ်းရဲ့ ရေနွေးတွေနဲ့အတူ ထိုးသွင်းသွားပြီးနောက်မှာတော့၊ နောက်ပေါက်လေးက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။
ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာနေပြီး အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေတာကြောင့်၊ ရေနွေးတွေနဲ့ ဆေးအကူအညီ ရှိနေတာတောင်မှ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လီးကြီးက တင်းကျပ်စွာ အညှစ်ခံထားရပြီး လှုပ်လို့မရချေ။
သို့ပေသိ ကျိုးဝေ့ချီကလည်း မလောပေ။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ချေမွကာ ကစားနေပြီး၊ တစ်ခါတလေကျရင် ပေါင်ခြံနဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးဆီကို လျှောတိုက် ဆင်းသွားသည်။
ယဲ့လင်ရန်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဟာတာတာ ဖြစ်နေမှုနဲ့ လိုလားတောင့်တမှုတွေကို အစွမ်းကုန် အောင့်အည်းနေရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က အသိစိတ်လွတ်နေသဖြင့် ရမ္မက်ဆန္ဒတွေက အသိစိတ်ကို ထပ်ပြီး မလွှမ်းမိုးသွားအောင် ထိန်းထားရသည်။ ဒါပေမဲ့ အောင့်ထားလေ ပိုပြီး ခက်ခဲလေပင်။ အထူးသဖြင့် သူ့ကို ဖက်ထားတဲ့လူက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် ပိုဆိုး၏။
“အရှင် အရမ်း လိုချင်နေပြီ မဟုတ်လား?…”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
“မလိုဘူး!…”
“ကြည့်ပါဦး… အရှင့်ရဲ့ ဟာလေးက ဒီလောက်တောင် မာနေပြီလေ…”
ကျိုးဝေ့ချီက ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ ပူနွေးပြီး တောင့်တင်းနေတဲ့ လီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း အပြင်မထုတ်ပေးရင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့်အတိုင်းပင်။
“မျက်နှာလေးကလည်း ဒီလောက်တောင် နီနေတာကို…”
ကျိုးဝေ့ချီက တိုးကပ်သွားပြီး နမ်းလိုက်ပြန်သည်။
“ဒီလောက်တောင် ပူနေတာ… အရှင်က တကယ်ကို နတ်သက်ကြွေလာတဲ့ အလှလေးပဲ…”
“ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း! အွန်း…”
ယဲ့လင်ရန် စကားဆက်ပြောလို့ မရတော့ချေ။ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ပါတဲ့ အသံက ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရှက်ရစရာကောင်းကာ သူ့ကို ဒေါသထွက်စေတဲ့ ညည်းသံတွေက လည်ချောင်းထဲကနေ အလိုလို ထွက်လာတော့သည်။ ဒါကြောင့် သူ အစွမ်းကုန် အောင့်ထားပြီး၊ အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေရ၏။
ဒါပေမဲ့ သူ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ နောက်ပေါက်နဲ့ အသားကျနေပြီဖြစ်တဲ့ လီးကြီးက အမှတ်တမဲ့ လျှော့ချလိုက်တဲ့ အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာကာ ရေနွေးတွေနဲ့အတူ ဗြိခနဲ မြည်ပြီး ပိုနက်နက်ထဲကို တိုးဝင်သွားသည်။
“အွန်း…”
ယဲ့လင်ရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားလိုက်သည်။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ထားရင်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အကျယ်ကြီး ကားပစ်လိုက်ကာ
“အရှင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား…”
“ယုတ်မာလိုက်တာ! အောက်တန်းစားခွေးကောင်!…”
ကျိုးဝေ့ချီက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ခါးကို စပြီး လှုပ်ရှားတော့သည်။ ခြေထောက်တွေ ကားထားခံရပြီး တင်ပါးကလည်း အတင်းအကျပ် ဖြဲထားခံရတာကြောင့်၊ နောက်ပေါက်လေးက အကာအကွယ်မဲ့စွာနဲ့ ပေါ်လာကာ ယဲ့လင်ရန် ဘယ်လောက်ပဲ အားယူပြီး ညှစ်ထားပါစေ ဘာမှ မထူးတော့ပေ။
အဲဒီ လီးကြီးက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလွန်းတယ်ဆိုတာ သူ ခံစားသိရှိနေရသည်။ အဲဒီ မာကျောပြီး ပူလောင်နေတဲ့အရာကြီးက သူ့ရဲ့ နောက်ပေါက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးခွဲဝင်ရောက်လာကာ တင်းကျပ်ပြီး ချောမွတ်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းလေးက အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားခံရပြီး၊ ပူလောင်နေတဲ့ အရာကြီးက နက်သည်ထက် နက်အောင် တိုးဝင်လာတာ၍ သူ့ရဲ့ နောက်ပေါက်တစ်ခုလုံးကို ကွဲထွက်သွားအောင် လုပ်တော့မလိုပင်။
ယဲ့လင်ရန် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ့ကို ဖက်ထားတဲ့ လက်မောင်းတွေကို အလိုလို ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။ ပြောမပြတတ်တဲ့ နာကျင်မှုတွေက ရေပူစမ်းရဲ့ ရေတွေကြောင့် နည်းနည်း သက်သာသွားပေမဲ့၊ အဲဒီအရာကြီးက အရမ်းကြီးလွန်းတော့ ယဲ့လင်ရန် စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်တောင် ဖြစ်လာမိသည်။
“အရမ်းကျပ်ပြီး အရမ်းကောင်းတာပဲ…”
ကျိုးဝေ့ချီက အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ယဲ့လင်ရန်ကို ဖက်ကာ နားနားမှာ ကပ်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အရှင့်ရဲ့ အပေါက်လေးက ဒီလောက်တောင် တင်းကျပ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို စကားနဲ့ အမြဲ လှောင်ပြောင်ဖို့ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒါက ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်လေ၊ လောကရဲ့ အမြင့်ဆုံးထိပ်တန်းမှာ ရပ်တည်နေတဲ့ အမျိုးသား၊ ဘယ်သူမှ စော်ကားလို့ မရတဲ့ အမျိုးသားပဲ။ ဒီလို အမျိုးသားကို အောက်မှာ ဖိထားရတာက သူ့ကို ကြီးမားတဲ့ သာယာမှုတွေ ပေးစွမ်းနေကာ ဧကရာဇ်ရဲ့ နာကျင်ပြီး အောင့်အည်းနေရတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ကျိုးဝေ့ချီ စိတ်ထဲမှာ ယုတ်ယုတ်မာမာနဲ့ တော်တော်လေး ကျေနပ်နေသည်။
“အွန်း…”
ကျိုးဝေ့ချီက ယဲ့လင်ရန်ကို ဖက်ထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် စလုပ်တော့သည်။ လီးကြီးက အနက်ရှိုင်းဆုံးကို ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ ဧကရာဇ်ရဲ့ စွင့်ကားနေတဲ့ တင်ပါးက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပေါင်ကြားထဲကို အကုန် ဝင်သွားသည်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျိုးဝေ့ချီက တင်ပါးကို ကိုင်ထားရင်း လီးကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ လီးနဲ့အတူ ဝင်သွားတဲ့ ရေနွေးတွေကလည်း အတူတူ ပြန်ထွက်လာသည်။
ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက မမြန်ပေမဲ့၊ ရေပူစမ်း တစ်ခုလုံးကိုတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ရေပက်သံတွေက ရေကန်ဘောင်ကို ရိုက်ခတ်နေပြီး၊ ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ တင်းတင်းကိုက်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းကြားကနေ ထိန်းမရတဲ့ ညည်းသံလေးတွေလည်း တိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်အချိန်ကမှန်း မသိ၊ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အသွင်းအထုတ် အရှိန်က ပိုမြန်လာသည်။ အရေးအကြီးဆုံးက ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ အောင့်အည်းနေတဲ့ ချောမောလှတဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး နီမြန်းလာကာ ဩဇာတိက္ကမနဲ့ အေးစက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ နေရာမှာ မျက်ရည်ကြည်တွေ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
မျက်ဝန်းထဲက အလိုလို ထွက်လာတဲ့ ရေကြည်လေးတွေက လရောင်နဲ့ ရေပြင်ရဲ့ အလင်းပြန်မှုအောက်မှာ အရမ်းကို ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းနေသည်။
နာကျင်မှုနဲ့ ငြင်းဆန်မှုတွေ နေရာမှာ သာယာမှုတွေက အစားထိုး ဝင်ရောက်သွား၏။
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ချိန် ကာမရမ္မက်တွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတာတောင်မှ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားတုန်းပဲ။ ဒါကိုကြည့်ရင် သူက တကယ့် ဧကရာဇ်ပဲ ဆိုတာကို ကျိုးဝေ့ချီ စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးမိသွားသည်။
ဒီလောက် ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်က တကယ်ကို လေးစားလောက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်က ပိုပြီး အောင့်အည်းလေလေ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက ပိုပြင်းထန်လာလေလေပင်။ သူက အဲဒီလို အနိုင်ယူချင်စိတ် ပြင်းပြတဲ့သူမျိုးလေ၊ ဒါကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက ယဲ့လင်ရန်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားနဲ့ သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
ယဲ့လင်ရန် မထိုင်ရသေးခင်မှာတင် ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမရဘဲ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို လဲကျသွားပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း အလိုလို ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပုခုံးကို ဖက်ထားမိသွားသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နောက်ပေါက်လေးက ထပ်ပြီး ဖြဲခံလိုက်ရပြန်၏။
“အွန်း… အားး…”
ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ညည်းသံတစ်ခုက လွတ်ထွက်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ယဲ့လင်ရန်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြန်မျိုချလိုက်သည်။
“ကောင်းနေရင်လည်း အော်လိုက်ပါ…”
ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရဲ့ တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။
ယဲ့လင်ရန်ကတော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော့ခွေနေပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ အသံမထွက်အောင် နေနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာတော့ ကာမရမ္မက်တွေ အပြည့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
“သူတို့ နားပါးရင်တောင် အော်သံကို မကြားနိုင်ပါဘူး… ကြားရင်တောင် ဒီနားကို လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး…”
နောက်နေတာလား၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်သူက လာနှောင့်ယှက်ရဲမှာလဲ။ ကြားရင်တောင် အဝေးကြီးကို ထွက်ပြေးကြမှာပေါ့။
“မ… အွန်း…”
သို့သော် ယဲ့လင်ရန်က အတင်း တောင့်ခံထားဆဲပင်။
သူ့ရဲ့ ခါးလေးက ကော့နေပြီး၊ တင်ပါးကတော့ လီးကြီးရဲ့ ဆောင့်သွင်းမှုကြောင့် နောက်ကို ထွက်နေကာ ခုနက နာကျင်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အဲဒီနေရာမှာ ပြောမပြတတ်တဲ့ ထုံကျဉ်တဲ့ သာယာမှုတွေက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
အဲဒီ ပြင်းထန်တဲ့ သာယာမှုက သူ့ကို ထိတ်လန့်စေပြီး ဒေါသလည်း ထွက်လာစေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလို သာယာမှုမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးလို့ပဲ။
လိင်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ ဘယ်တော့မှ လိုလေသေး မရှိခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီလောက်အထိ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပါတုန်ရီသွားစေတဲ့ လိင်ကိစ္စမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ ဒီခံစားချက်က လူကို အသိစိတ်လွတ်ပြီး ရူးသွပ်စေတယ်။ သူသာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်မထားဘူးဆိုရင် သေချာပေါက် အော်မိမှာပင်။
ပြီးတော့ ဒါက သူ့ကို ဒေါသလည်း ထွက်စေ၏။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရတာကိုတောင် သာယာမှုတွေ ဖြစ်လာရတယ်လို့….. မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ဆေးကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
“အား… ဟ့…”
ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့ ရေစက်တွေက ကန်ပြင်ကိုတောင် စင်ထွက်သွားသည်။
ပြင်းထန်လှတဲ့ သာယာမှုက အမြီးပိုင်းရိုးဆစ်ကနေတစ်ဆင့် ခေါင်းထဲကို ဒိုင်းခနဲ ဆောင့်တက်လာသည်။ ယဲ့လင်ရန် တစ်ယောက် ချက်ချင်းဆိုသလို သာယာမှုလှိုင်းတံပိုးတွေအောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး၊ ညည်းသံတွေကလည်း အလိုလို ထွက်လာတော့သည်။
ဧကရာဇ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းကိုက်လိုက်သည်။ တောင့်တင်းတဲ့ ကြွက်သားတွေက အားအင်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးစပ်ထဲက သွေးညှီနံ့ကြောင့် သူ နည်းနည်းတော့ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပေမဲ့၊ ဘာမှ မထူးခြားသွားပေ။
ယဲ့လင်ရန်က အမျိုးသားရဲ့ ပုခုံးကို တင်းတင်း ကိုက်ထားချိန် ရေပူစမ်းထဲမှာ ရေနွေးငွေ့တွေ ဝေနေပြီး၊ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ချွေးတွေလား၊ ရေပူစမ်းရဲ့ ရေနွေးငွေ့တွေလား ဆိုတာတောင် ခွဲမရတော့ချေ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပေါက်ကနေ ဆက်တိုက် တက်လာတဲ့ သာယာမှုတွေက လျော့မသွားတဲ့အပြင်၊ လှိုင်းလုံးတွေလို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာသဖြင့် သူ တကယ်ကို အသိစိတ်လွတ်တော့မည်ပင်။
“အ့… အား… အွန်း… အင်း… အင်းး…”
ယဲ့လင်ရန်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ပုခုံးကို ကိုက်ထားပြီး လုံးဝ မလွှတ်ပေးချေ၊ သို့ပေသိ ကျိုးဝေ့ချီကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူ့တင်ပါးကို ပင့်တင်ပြီး အကြမ်းပတမ်းကို လှိမ့်လိုးတော့သည်။
အရှိန်ကလည်း မြန်သလို၊ အားကလည်း ပြင်းသည်။ ဒါကြောင့် ခုနက ညင်ညင်သာသာ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ ရေပူစမ်းက အခုချိန်တွင် အကြမ်းပတမ်း လှုပ်ခတ်လာပြီး၊ ရေတွေကလည်း ဘေးကို တဝုန်းဝုန်းနဲ့ စင်ထွက်နေ၏။
“အွန်း… ဟား! မ… အားး…”
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရင်ခွင်ထဲက လူ ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ဖက်ထားတဲ့ လက်မောင်းတွေကလည်း အားနဲ့ တင်းကျပ်သွားပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူ့ကို ကိုက်ထားတဲ့ ပါးစပ်က အလိုလို ပြုတ်ကျသွား၏။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ရင်ခွင်ထဲက လူက တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေပြီး ရေထဲကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
ကျိုးဝေ့ချီက ပျော့ခွေသွားတဲ့ လူကို ဖက်ထားလိုက်သည်၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေက ဖရိုဖရဲနဲ့ ရေထဲမှာ မျောလွင့်နေပြီး၊ နဖူးက ဆံပင်တွေက မျက်နှာပေါ်မှာ ကပ်နေသည်။
ချွေးလား၊ ရေပူစမ်းက ရေနွေးတွေလား မသိတော့ဘဲ ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဝေဝါးနေပြီး၊ တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ သွေးစတွေ ပေနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသွေးတွေက ကျိုးဝေ့ချီဆီကချည်းပဲ မဟုတ်ချေ။ သာယာမှုကို အောင့်ခံထားရင်းနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုသူ ပြန်ကိုက်မိလို့ ထွက်လာတဲ့ သွေးတွေလည်း ပါသည်။
“အရှင်… ကျေနပ်ရဲ့လား?…”
ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“အရှင့်ရဲ့နောက်ဖေးဆောင်က မိန်းမလှသုံးထောင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ?…”
ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တုန်ရီနေကာ ပြီးခါစ သာယာမှု အရှိန်က မပြယ်သေးချေ။ ဒါပေမဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ အသိစိတ် နည်းနည်း ပြန်ဝင်လာ၏။
သူက ဒီသတ္တိခဲ ပန်းသူခိုးကို ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့၊ သနားစရာကောင်းတာက ဒီသူခိုးက ဓားလှံလည်း မတိုး၊ အဆိပ်လည်း မတိုးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။
“ယုတ်မာတဲ့ ကောင်! မင်းမှာ တကယ်ပဲ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိတာလဲ!…”
‘ယဲ့လင်ရန်က လောကကြီးမှာ ဒီလောက် သတ္တိကောင်းတဲ့ လူရှိတယ်ဆိုတာကို ယုံတောင် မယုံနိုင်သေးဘူး။ သူ့ကို အရှက်ခွဲပြီး သတ်ပစ်ချင်လို့များလား။ ဒီကောင်က သူ့အပေါ် မကျေနိုင်မချမ်းနိုင် ရန်ငြိုးတွေများ ရှိနေတာလား။ လက်လွန်သွားရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်ရဘူး ဆိုတာကို သူ မကြောက်ဘူးလား။’
“အရှင်က ဘာလို့ မယုံသေးတာလဲ?…”
ကျိုးဝေ့ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ နီမြန်းနေတဲ့ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးက အရှင့်အတွက် တကယ် လာခဲ့တာပါဆို…”
ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး အတင်းအကျပ် မော့ခိုင်းလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ နီမြန်းပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်နမ်းလိုက်ပြန်သည်။
“အွန်း… အင်း…”
ယဲ့လင်ရန်က အားကုန်ရုန်းပြီး ခေါင်းကို လွှဲဖယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဘာမှ မထူးပေ။
ကျိုးဝေ့ချီက လျှာကို ထုတ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့၊ ယဲ့လင်ရန်က ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လျှာကို ပြတ်ထွက်သွားအောင် ကိုက်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး အားကုန် ကိုက်ချလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက စောစောကတည်းက ရိပ်မိနေတာကြောင့် သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးလိုက်ဘဲ အဲဒီအစား သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်တဲ့အထိ နမ်းလိုက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တမင်တကာ ကိုက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အရေပြား ပေါက်သွားပြီး၊ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရလာတဲ့ ဒဏ်ရာလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းလို့ရသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးက အရှင့်ရဲ့ အနမ်းလေးကို ရဖို့အတွက် အသက်ကိုေတာင် ရင်းပြီး နန်းတွင်းထဲ ဝင်လာရတာ… ဒါပေမဲ့၊ အရှင့်လို နတ်သက်ကြွေလာတဲ့ အလှမျိုးကို မြင်တွေ့ခွင့်ရလိုက်လို့၊ တကယ်ကို တန်သွားပါပြီဗျာ…” ဟု ကျိုးဝေ့ချီက မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ လိမ်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့… အရှင့်ရဲ့ အရသာက တကယ့်ကို လောကမှာ အကောင်းဆုံးပဲ… ကျွန်တော်မျိုး သေရရင်တောင် တန်ပါပြီ…”
ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေသည်… ဒါပေမဲ့ သနားစရာကောင်းတာက အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ဒီလိုပုံစံက လူကို ပိုပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေတာပင်။
ဒါကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ထားရင်း နောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်ကာ ရေကန်ဘောင်ကို မှီခိုင်းလိုက်ပြီး နောက်ပေါက်ကို ချိန်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
“အ့… ဟားး… ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်! မင်းကို အသေဆိုးနဲ့ သေအောင် လုပ်ပစ်မယ်! အင့်… အားး!…”
Chapter 43 ended
World 4 Chapter 3 ended
