FTT [ Gp1 ]:
Chapter 44

World 4 Chapter 4
ဧကရာဇ်က ပန်းသူခိုး၏ လှိမ့်ပိတ်လိုးခြင်းကို ခံရခြင်း၊ ထိုအချိန်တွင် လုပ်ကြံသူများ ရောက်လာ၍ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားခြင်း၊ အဖြစ်အပျက်များ ပြီးသွားသည့်အခါ သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပန်းသူခိုးကို အသေဆိုးနှင့် သေအောင် လုပ်ပစ်မည်ဟု ကျိန်တွယ်ခြင်း။

——

“အား… အူး… အွန်း…”

အောင့်အည်းထားသော အသံလေးက တဖြည်းဖြည်း ထိန်းမရတော့ဘဲ၊ အသံနေအသံထားကလည်း အသိစိတ်လွတ်ထွက်သွားသည့် အခြေအနေအောက်၌ ပိုပိုပြီး မြင့်တက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေသော လရောင်အောက်ညဉ့်ယံတွင် ထိုအသံလေးက လူကို ပိုပြီး ရမ္မက်ကြွစေကာ ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်လွန်းနေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ရေပူစမ်းထဲတွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထားပြီး လူငယ်ဧကရာဇ်လေးကိုတော့ ရေကန်ဘောင်ကို မှီလျက်သား အနေအထားဖြင့် ဖိချုပ်ထားသည်။

ယဲ့လင်ရန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က ရေထဲတွင် ဒူးထောက်ထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကလည်း အနောက်ကလူ၏ ဖိချုပ်မှုကြောင့် ရေကန်ဘောင်နှင့် ကပ်နေရသည်။

ခါးလေးက အရှေ့ကို ကော့ဝင်နေပြီး တင်ပါးကတော့ အနောက်က ကြီးမားလှသော အရာကြီး၏ ဆောင့်သွင်းမှုကြောင့် အတင်းအကျပ် ကော့ထွက်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် ဒီလိုအနေအထားဖြင့် ဟန်ချက်ညီအောင် ယဲ့လင်ရန်က ရေကန်ဘောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုပြီး ကိုင်ထားရတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကိုင်ထားတာတောင်မှ ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျိုးဝေ့ချီ၏ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အားပါးတရ ဆောင့်သွင်းမှုများကြောင့် ရေကန်ဘောင်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် သွားသွားရိုက်မိနေသည်။

“အရှင်… ခံစားလို့ ကောင်းရဲ့လား?…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဆောင့်သွင်းနေရင်း နားနားကိုကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်မှာ အသက်ကို ဂရုမစိုက်သည့် ပုန်ကန်မှုတို့ အပြည့်ပါနေသော လေသံဖြင့်ပင်။

“အွန်း… အား… အွန်း…”

ယဲ့လင်ရန်က သွားကိုသာ တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။ ယောကျ်ားကောင်းဆိုတာကတော့ လိုအပ်ရင် အလျှော့ပေးတတ်ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ အရှင်သခင်လေ။ ဒီလောကကြီးမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးနဲ့ ဘယ်သူမှ စော်ကားလို့ မရတဲ့သူ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲနေပါစေ၊ အခုချိန်မှာ သူ လုံးဝ အသံမထွက်ရဲဘူး။ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် အရှက်ရစရာကောင်းသော ညည်းသံတွေချည်း ထွက်လာမည်ဆိုတာကို သူ သိပ်သိနေသည်။

ပြီးတော့ အသိစိတ် လွတ်ထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပါ ရမ္မက်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတာတောင်မှ ယဲ့လင်ရန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အသိစိတ်နည်းနည်းလေးတော့ ကျန်နေသေးသည်။ အဲဒါကတော့ သူသာ ဒီအချိန်မှာ ဒီယုတ်မာတဲ့ကောင်ကို ဒေါသထွက်အောင် သွားစမိရင်၊ ဒီကောင်က သူ့ကိုသတ်ဖို့ ကြံလာခဲ့ရင်၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေးရတော့မှာလဲ။

ထို့ကြောင့် အခုချိန်တွင် အရှက်ကွဲခြင်းကို ခံပြင်းစွာဖြင့် အောင့်အည်းပြီး ဒေါသနှင့် အရှက်တရားများကို ရင်ထဲတွင် မြိုသိပ်ထားရသည်။ ဆေးအရှိန်ပြယ်သွားမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေရတာပဲ။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီအရှက်မရှိတဲ့ သူခိုးလေး သူ့လက်ထဲ ရောက်လာတာနဲ့ အသေဆိုးနဲ့ သေရအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပစ်မယ်။ အထူးသဖြင့် အခု သူ့ကိုယ်တွင်းကို ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ကို ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားရအောင် လုပ်နေတဲ့ အဲဒီပစ္စည်းကြီး။ အဲဒီဟာကြီးကို သေချာပေါက် ခုတ်ဖြတ်၊ အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပြီး ငါးကန်ထဲကို ငါးစာအဖြစ် ပစ်ချပေးလိုက်မယ်။

“အွန်း… အား!…”

သူ တွေးနေစဥ်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီက အားကုန်ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ကြီးမားလှသော လီးကြီးက အားယူပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးကို တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ရေပက်လက်များက ရေကန်ဘောင် အပြင်ဘက်ကိုတောင် စင်ထွက်သွားပြီး ယဲ့လင်ရန်တစ်ကိုယ်လုံး မှောက်လျက်သားဖြစ်သွားကာ ရေထဲမှာ ရှိနေသည့် တင်ပါးကတော့ အပေါ်သို့ အမြင့်ကြီး ကော့တက်သွားရသည်။

အသားနုလေးများဆီမှ ဆက်တိုက်တက်လာသော ထုံကျဉ်မှုများက ယဲ့လင်ရန်၏ အာရုံကြောများကို လှုံ့ဆော်နေသည်။ မရှိတော့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အသိစိတ်ကလည်း တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း မြင့်တက်လာသော သာယာမှုများ၏ အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်မှုအောက်၌ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပင်။

အရှက်ရစရာကောင်းသော နောက်ပေါက်ဆီမှ သာယာမှုများ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည့် အချိန်တိုင်း သူ၏ဦးနှောက်က ခဏတာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ လွှမ်းမိုးလာသော သာယာမှုများအောက်၌ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားရတော့သည်။

ရေထဲမှာရှိနေသည့် ပေါင်တံများကလည်း ထုံကျဉ်ပြီး ညောင်းညာနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ကလူကသာ သူ့ရဲ့တင်ပါးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး နောက်ကို ဆွဲမတင်ထားပေးဘူးဆိုရင် ယဲ့လင်ရန် နောက်ကလူရဲ့ ဆောင့်သွင်းမှုဒဏ်တွေကို ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ယဲ့လင်ရန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများစီးကျလာသည်။ အဲဒါက သူကိုယ်တိုင် ပြန်ကိုက်ထားလို့ ထွက်လာတဲ့ သွေးတွေ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ နာကျင်မှုကို နည်းနည်းလေးတောင် မခံစားရတော့ဘူး၊ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ သာယာမှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။

လည်ချောင်းထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်ချင်နေတဲ့ ညည်းသံတွေကို ဘယ်နှစ်ခါလောက် သူ အောင့်ထားလိုက်ရလဲ မသိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ခိုင်မာလှတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အတင်းဖိနှိပ်ထားရတာပဲ။

ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ နောက်ဖေးဆောင်မှာ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိသလို တော်ဝင်မျိုးဆက်တွေ ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ရမယ့် တာဝန်ကြီးလည်း ရှိတာကြောင့် လိင်ကိစ္စကို သူ အများကြီး ကြုံဖူးပြီး ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စတင်ခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဝန်ခံရရင် ဒါက သူ့ဘဝမှာ အခုချိန်ထိ ကြုံဖူးသမျှ အကြမ်းတမ်းဆုံးနဲ့ အရိုးထဲထိ စွဲသွားစေတဲ့ လိင်ကိစ္စပဲ။

ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ သာယာမှုမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး။ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားပြီး လူကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ရှက်စိတ်နဲ့ ဒေါသထွက်စေတာက ဒီလိုပြင်းထန်တဲ့ သာယာမှုက နောက်ပေါက်ကနေ လာနေတာ၊ အရှက်ရစရာကောင်းပြီး ညစ်ပတ်တဲ့ နေရာကနေ လာနေတာ။

အရေးအကြီးဆုံးက၊ သူ့ကို ဒီလောက် အထွတ်အထိပ် သာယာမှုတွေ ပေးနေတဲ့သူက သေရမှာမကြောက်တဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ ဖြစ်နေတာပဲ။

ဒီလို မခံမရပ်နိုင်စရာ အရှက်ကွဲမှုက လုံးဝ ခွင့်လွှတ်လို့ မရဘူး။ ဒီအကြောင်းတွေးမိတာနဲ့ ယဲ့လင်ရန် ခေါင်းတွေတောင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ဒါတွေကိုတွေးဖို့ သူ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ အနောက်က လူယုတ်မာလေးရဲ့ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်နေပြီ။ သူ အများကြီး တွေးခွင့် မရတော့ဘူး။

ကျိုးဝေ့ချီက ယဲ့လင်ရန်ကို ဖိချုပ်ပြီး ဘယ်လောက်ကြာကြာ လိုးနေလဲ မသိတော့ပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုဘက်လှည့် ဒီဘက်လှည့်နဲ့ ပုံစံမျိုးစုံ ပြောင်းပြီးကို လိုးနေတာပဲ။ ယဲ့လင်ရန်ကတော့ အစွမ်းကုန် အောင့်အည်းထားတုန်းပဲ။ သူ့ရဲ့ ခံနိုင်ရည်က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက ကာမရမ္မက်တွေရဲ့ မျိုချမှုကို ခံနေရပြီဆိုတာကို ကျိုးဝေ့ချီ သိသည်။

ရှောင်တင်းရဲ့ဆေးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းသည်။ ကျိုးဝေ့ချီလည်း တော်တော်လေးကို ဇိမ်တွေ့နေပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူက ဧကရာဇ်လေ၊ ရှေးခေတ်က တကယ့်အရှင်သခင်၊ လောကရဲ့ အမြင့်ဆုံးလူ။

ပြီးတော့ ရုပ်ရည်ကလည်း ဘယ်သူနဲ့မှ မယှဉ်သာအောင် ချောမောပြီး စိတ်ကလည်း ခေါင်းမာပြီး မာနကြီးတယ်။ ဒါက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ကွက်တိပဲ။ ဒါကြောင့် လိုးရတာ ပိုပြီးတောင် အရသာရှိနေတော့သည်။

အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိလိုက်ပေ။ ကျိုးဝေ့ချီကိုယ်တိုင်တောင် နှစ်ခါ ပြီးသွားပြီ။ ယဲ့လင်ရန်ကတော့ အလိုးခံရင်း ဘယ်နှစ်ခါပြီးသွားလဲ မသိတော့ဘူး။

မသိမသာနှင့်ပဲ အထူးဆေး၏ အာနိသင်က တော်တော်လေး လျော့ကျသွားပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့လင်ရန်ကတော့ အလိုးခံရလွန်းလို့ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ။ ဆေးအရှိန် လုံးဝကုန်သွားရင်တောင် ပြန်ခုခံဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ပြီး ပေါင်ပေါ် ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ တိတိကျကျ ပြောရရင် ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ ပျော့ခွေနေတဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားပြီး ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ လီးကြီးပေါ်မှာ ခွထိုင်ခိုင်းလိုက်တာပဲ။

ထိုလီးကြီးက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုးခွဲတော့မည့်အတိုင်း အရှည်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ယဲ့လင်ရန်၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး နောက်ပေါက်ကလည်း ထုံကျဉ်နေတာကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို လက်ဖြင့်အားပြုပြီး မှီထားရတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ တင်းရင်းနေသော တင်ပါးကို မတင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်မလိုက်၊ အောက်ပြန်ချလိုက် လုပ်နေသည်။ အောက်ပြန်ချလိုက်တိုင်း ကြီးမားသည့် လီးကြီးက အဆုံးထိ ဝင်သွားတာကြောင့် ယဲ့လင်ရန်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးထိ ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသည်။

ယဲ့လင်ရန်က စိုရွှဲပြီး ချောမွတ်နေသော လမ်းကြောင်းလေးက နည်းနည်းချင်းစီ ထပ်ပြီးဖြဲခံနေရသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး ခံစားနေရသည်။ တွေးတောင် မတွေးရဲလောက်အောင်ပဲ။

ထို့နောက်မှာတော့ ထုံကျဉ်မှုများ၏ လှုံ့ဆော်မှုနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သာယာမှုအောက် နစ်မြုပ်သွားပြီး ခေါင်းထဲအထိ ရောက်သွားသည်။ နောက်ပေါက်ထဲတွင်လည်း ပြည့်ကျပ်နေပြီး ပြောမပြတတ်အောင် ပြည့်စုံသွားသလို ခံစားရသည်။

ယဲ့လင်ရန်က သွားကို တင်းတင်းကိုက်ထားရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကာမရမ္မက်တွေနဲ့ သာယာမှုတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံထားရတဲ့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေကတော့ ကျိုးဝေ့ချီကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒီလူယုတ်မာရဲ့ မျက်နှာကို သူ သေချာမြင်ချင်တယ်။

ဒီသူခိုးက သတ္တိကောင်းရုံတင်မကဘူး၊ ဒီလောက်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိပြီး မာနကြီးလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာကို နည်းနည်းလေးတောင် ဖုံးကွယ်မထားဘူးလေ။

“အရှင်… ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ရုပ်ရည်က အရမ်းချောလွန်းနေလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာကြာစိုက်ကြည့်နေတာလား?…”

ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ ပြောလည်းပြောရင်း ခါးကိုကော့ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးကို ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

ယဲ့လင်ရန်က ‘အွန်း’ ခနဲ ညည်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွားကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲ မှောက်ကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ အဲဒီတော့မှ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း လုံးဝမသိဘူး… အွန်း… ဒီနေ့ မင်း ဘာလုပ်လိုက်လဲ ဆိုတာကို…”

ဒီသူခိုးကသာ တခြားတိုင်းပြည်က လူဆိုရင်၊ ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ အခုချိန်က ဒေါသတွေက အဲဒီတိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်လောက်သည်။

သို့ပေမယ့် ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သေရမှာ မကြောက်သည့်အတိုင်း သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးအတွက် စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်… ကျွန်တော်မျိုးက အရမ်းကို သိတာပေါ့…”

ယဲ့လင်ရန်၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်ကျသွားသည်။ ဝန်ခံရရင် ဒီသူခိုးရဲ့ရုပ်ရည်က သာမန်ချောတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သောင်းပြောင်းထဲကမှ တစ်ယောက်လောက်ပဲရှိမယ့် အရမ်းကို ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီလို အရှက်မရှိ၊ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ လူယုတ်မာ ဖြစ်နေတာပဲ။

ကျိုးဝေ့ချီက ဆေးအရှိန်လည်း ပြယ်တော့မယ်၊ လိုးရတာလည်း တော်တော်လေး ဝနေပြီဆိုတော့ လစ်ဖို့ ပြင်နေလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ ၁၀ မီတာလောက် အကွာကနေ ရေပြင်ကို ဖွဖွလေးနင်းလာသည့် အသံလိုမျိုး ကြားလိုက်ရသည်။ ထိပ်တန်း သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာကို သုံးပြီး ဒီဘက်ကို ပျံဝဲလာတဲ့ပုံပဲ။

ကျိုးဝေ့ချီ စိတ်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အခု သူတို့နှစ်ယောက်က ရေပူစမ်းထဲမှာ စိမ်နေတုန်းလေ။ သူ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ရေတွေစိုရွှဲနေပြီး၊ လီးကြီးကလည်း ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ နောက်ပေါက်ထဲမှာ တပ်လျက်သား ရှိနေတုန်းပဲ။ ယဲ့လင်ရန်ကလည်း အဝတ်မပါဘဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထိုင်နေတာ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ…

အသက်တစ်ခါရှူရုံ အချိန်လေး အတွင်းမှာတင် အဲဒီအသံက နှစ်မီတာလောက် အကွာအထိ ရောက်လာပြီ။ ရင်ခွင်ထဲက ယဲ့လင်ရန်လည်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းကာ အဲဒီဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ‘ရွှီး! ရွှီး! ရွှီး!’ ဆိုသည့် အသံများနှင့်အတူ ချွန်ထက်သော လက်နက်များ လေထုကိုခွဲပြီး ဝင်လာသည့် အသံက ယဲ့လင်ရန်တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားစေသည်။

ဒီလောက်မြန်တဲ့ အရှိန်၊ ပြီးတော့ ဒီလောက်နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေး။ ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင်တောင် သူ အကုန်လုံးကို ရှောင်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ အခု သူက အဝတ်အစားလည်း လုံးဝမပါသလို၊ နောက်ပေါက်ထဲမှာလည်း ခွေးကောင်ရဲ့ ပစ္စည်းကြီးက ညပ်နေတုန်းလေ။ အရေးအကြီးဆုံးက သူက ခုနလေးတင် ပြင်းထန်တဲ့ လိင်ကိစ္စကို ဖြတ်သန်းထားတာဆိုတော့ ခွန်အားတစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ပဲ သေရတော့မှာလား။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုး အရေးတွေ အသာထားဦး။ ဒီလို အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းနဲ့ သေရမှာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ ယဲ့လင်ရန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် လေထဲ မြောက်တက်သွားသည်။ ရေထဲကနေ အပေါ်ကို ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသလိုပဲ၊ အဲဒီအမြန်နှုန်းက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြန်နှုန်း မဟုတ်ဘူး။

ယဲ့လင်ရန်က ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ပေါ်တွင် ပွေ့ချီခံလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ အဆိပ်သုတ်ထားသော မြားတချို့က သူတို့ ခုနက ထိုင်နေသည့် နေရာကို ဖြတ်ပျံသွားသည်။ မကြာခင်မှာပဲ လူမည်းဝတ်စုံဝတ်ထားသော လုပ်ကြံသူတချို့က အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရေပူစမ်းကို ချက်ချင်း ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

ယဲ့လင်ရန် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းတွေတောင် ထုံသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ သတိမထားမိခင်မှာပဲ သူ၏ စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများနှင့် ယဲ့လင်ရန်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရစ်ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ယဲ့လင်ရန်တစ်ကိုယ်လုံး ကျိုးဝေ့ချီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီခံထားရပြီး မျက်နှာကလည်း ရင်ခွင်ထဲမြုပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လုပ်ကြံသူများမှာ ကျိုးဝေ့ချီက အဝတ်အစားဖရိုဖရဲနှင့် လူတစ်ယောက်ကို ဖက်ထားသည်ကိုပဲ မြင်လိုက်ရသည်။ ပေါ်နေတဲ့ ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ဖက်ကလွဲပြီး မျက်နှာကိုတော့ သေချာမမြင်ရဘူး။

သေချာတာပေါ့၊ သူတို့က ဧကရာဇ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လာကြတာလေ။ ဒါကြောင့် ရင်ခွင်ထဲကလူကို သေချာ မကြည့်တော့ဘဲ ကျိုးဝေ့ချီကိုသာ အေးစက်စက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ချင်သည့် မျက်ဝန်းများနှင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျိုးဝေ့ချီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သေချာပြီ၊ သူက ဧကရာဇ်လို့ အထင်ခံလိုက်ရတာပဲ။

လုပ်ကြံသူများက မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ကျိုးဝေ့ချီဆီသို့ ပြိုင်တူပျံဝဲလာကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မထင်မှတ်ထားတာက ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ သိုင်းပညာက သူတို့ကို ထပ်ပြီး အံ့သြသွားစေတာပဲ။ သူ့ရဲ့သိုင်းပညာက နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို ချီထားတာတောင်မှလေ။

ကျိုးဝေ့ချီက ယဲ့လင်ရန်ကို ချီပြီး နှစ်ခါသုံးခါလောက် ခုန်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ကို ရောက်သွားပြီ။ အနောက်က လုပ်ကြံသူတွေက အသေအလဲ လိုက်ကြပေမယ့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တောင် မပြေးရသေးခင်မှာပဲ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ သတိထားမိသွားကြပြီ။ အတွင်းဆောင်ကိုယ်ရံတော် အများကြီးလည်း ပြေးတက်လာကြသည်။

ယဲ့လင်ရန်ကတော့ ကြောက်လည်းကြောက်၊ စိတ်လည်းပူနေပြီ။ သူ့ရဲ့ အခုပုံစံကို တခြားလူတွေကို ပေးမြင်လို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး။

“ငါ့ကို မြန်မြန် အောက်ချပေး!…”

ယဲ့လင်ရန် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်။

လုပ်ကြံသူများက အခြေအနေ မဟန်တာကို မြင်တော့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ပြီး ပြေးကြတော့သည်။ သို့ပေမယ့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကတော့ ပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ပြီ။ လုပ်ကြံသူများကို ဖမ်းသော အသံများက နေရာတိုင်းတွင် ဆူညံနေပြီး ဧကရာဇ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ရှာဖွေနေသည့် အသံများလည်း ကြားနေရသည်။ ယဲ့လင်ရန်ကတော့ မြန်မြန် အိပ်ဆောင်ကိုပြန်ပြီး ပုန်းနေချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကျိုးဝေ့ချီက စကားအရမ်းနားထောင်ပြီး သူ့ကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စိုးရိမ်တကြီး ပြေးလာသည့် ခြေသံများ ဝိုင်းရံလာသည်။

ယဲ့လင်ရန်က ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားများကို မြန်မြန်ဆွဲခြုံပြီး ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဟိုခွေးကောင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိသွားလို့ အလောတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနောက်မှာ ဟိုခွေးကောင်ရဲ့ အရိပ်လေးတောင် မရှိတော့ဘူး။

တကယ်ပဲ ဒီသူခိုးက သိုင်းပညာမြင့်မားရုံတင်မကဘူး၊ ခုန်ပျံကျော်လွှားတဲ့ ပညာကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အဆင့်မြင့်တာပဲ။

“အရှင်မင်းကြီး! အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား ဘုရား?…”

မိန်းမစိုးများနှင့် ကိုယ်ရံတော်တစ်အုပ်ကြီး ပြေးလာကြသည်။ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်တွေကတော့ လုပ်ကြံသူတွေနောက်ကို လိုက်သွားကြပြီ။

ယဲ့လင်ရန်ကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကိုပဲ မျက်ဝန်းများ မှောင်ကျသွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

နောက်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်က နေမကောင်းလို့ဆိုပြီး ညီလာခံကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ ဝန်ကြီးများအားလုံး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ဧကရာဇ် ထီးနန်းတက်ပြီးကတည်းက ညီလာခံမတက်တာ လက်ချိုးရေလို့ ရလောက်အောင် ရှားလို့ပဲ။ ဧကရာဇ် လက်ထပ်တဲ့ အချိန်တုန်းကတောင် ညီလာခံကို မဖျက်ခဲ့ဘူးလေ။

ယဲ့လင်ရန်က အမြဲတမ်း ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်တတ်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါး။ နေမကောင်းရင်တောင် ညီလာခံကို တက်တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဝန်ကြီးတွေအားလုံးက ဧကရာဇ် ဘယ်လောက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးနေပြီလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်လာကြသည်။ မနေ့ညက နန်းတွင်းထဲမှာ လုပ်ကြံသူတွေ ဝင်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက သူတို့နားထဲ ရောက်လာတဲ့ အချိန်အထိပေါ့။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ခန့်မှန်းချက်တွေ အမျိုးမျိုးထွက်လာပြီး သတင်းတွေ ပြန့်သွားသည်။ ဧကရာဇ်က လုပ်ကြံသူတွေကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရသွားလို့ အသက်တောင် မရှည်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေတောင် ထွက်လာသည်။

ယဲ့လင်လျဲ့ အခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ယဲ့လင်ရန်နဲ့ မတည့်ဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ သူလည်း အရမ်းစိုးရိမ်နေတာပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက်တောင် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့လင်ရန်က ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ခုတင်ပေါ် မှီထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ နည်းနည်းတော့ ထူးခြားနေသလိုပဲ။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်တဲ့ နောင်တော်က နည်းနည်းဒေါသထွက်ပြီး စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသလိုပဲ။ စိတ်ခံစားမှုကလည်း မတည်ငြိမ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီမျက်နှာက… တော်တော်လေး နီမြန်းနေတာပဲ။ အထူးသဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်က လူတွေကို တွေးစရာတွေ အများကြီး ဖြစ်စေတဲ့ ကိုက်ရာလေး။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…

ယဲ့လင်လျဲ့၏ စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီး ဝင်လာသည်။

“နောင်တော်?…”

အဲဒီတော့မှ ယဲ့လင်ရန်က ယဲ့လင်လျဲ့ ရောက်လာတာကို သတိထားမိသွားပြီး သူ့အငွေ့အသက်တွေကို နည်းနည်းပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

“ညီတော်… မနေ့ညက နန်းတွင်းထဲကို လုပ်ကြံသူတွေ ဝင်လာတာ မင်း သိပြီးပြီလား?…”

ယဲ့လင်လျဲ့၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမောလှသော မျက်နှာမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိပေ။ သူက အမြဲတမ်း အေးစက်စက်နဲ့ ဘာခံစားချက်မှ မပြတတ်ဘူးလေ။ ယဲ့လင်ရန်ရှေ့မှာလည်း အဲဒီလိုပဲ။

“အင်း…”

ယဲ့လင်လျဲ့က အေးစက်စက်ပဲ ‘အင်း’ ဟု တစ်ခွန်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူတို့က ငါ ဝါကူချင်းရေပူစမ်းမှာ ရှိနေတာကို အတိအကျ သိနေကြတယ်…”

ယဲ့လင်ရန် အေးစက်စက်ရယ်လိုက်သည်။

ယဲ့လင်လျဲ့၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ ယဲ့လင်ရန် ဘာဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို သူ နားလည်လိုက်ပြီ။ နန်းတွင်းထဲမှာ သစ္စာဖောက်ရှိနေတာပဲ။

“ညီတော် အခုပဲ သွားစုံစမ်းလိုက်ပါ့မယ်…”

“ဒါဆို ညီတော်ပဲ အပင်ပန်းခံလိုက်ပါတော့…”

ယဲ့လင်လျဲ့ ထွက်သွားပြီးသည်အထိ ယဲ့လင်ရန်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထားက တစ်ဖန်မှောင်ကျသွားပြန်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်တချို့က ယဲ့လင်ရန်ရှေ့တွင် အသံတိတ် ပေါ်လာကြသည်။

ယဲ့လင်ရန်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်အား ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ အဲဒါက မနေ့ညက ဒေါသထွက်နေတုန်း သူကိုယ်တိုင် ဆွဲထားတဲ့ပုံပဲ။

“လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ ဒီသူခိုးကို ငါ့အတွက် ရှာပေးကြ! အမြန်ဆုံးပဲ! အရှင်ဖမ်းမိရမယ်!…”

“အမိန့်အတိုင်းပါ ဘုရား!…”

လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်များ မထွက်သွားခင်တွင် ယဲ့လင်ရန်က နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေ၊ ဖျော်ဖြေရေးနေရာတွေမှာလည်း သွားရှာကြ…”

ယဲ့လင်ရန် လုံးဝ မေ့မထားဘူး၊ အဲဒီခွေးကောင်က ပန်းသူခိုးလေ။

Chapter 44 ended
World 4 Chapter 4 ended.