FTT [ Gp1 ]:
Chapter – 45

World 4 [ Chapter – 5 ]
ရေခဲတုံး မင်းသားကို သူရဲကောင်းကြီးလို ဝင်ကယ်ခြင်း၊ မင်းသားက ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ နိုးလာပြီး နားထဲမှာ ကာမရမ္မက် ညည်းသံတွေချည်း ကြားနေရခြင်း။

——

တစ်တိုင်းပြည်လုံးမှာ ကျိုးဝေ့ချီကို ရူးသွပ်မတတ် လိုက်ရှာနေတဲ့ နန်းတွင်းထဲက ဧကရာဇ် အကြောင်းကို ခဏထားလိုက်ဦး။

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ အရှင်သခင်ကို ဖိချုပ်ပြီး ပုံစံမျိုးစုံနဲ့ လှိမ့်ပိတ်လိုးပြီးတာနဲ့၊ လေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တာပဲ။

ယဲ့လင်ရန်တစ်ယောက် မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ရှာတာတောင်မှ သူ့အရိပ်လေးတောင် မတွေ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော် တစ်ခုလုံးကိုတော့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားစေတာ အမှန်ပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဧကရာဇ်က တိတ်တဆိတ် လိုက်ရှာနေပေမဲ့ အရမ်းကို အင်တိုက်အားတိုက် ရှာနေတာကိုး။ ဒါကြောင့် မြို့တော်က လူတွေကတော့ ဧကရာဇ်က အကွက်ကြီး တစ်ခုခု ရွှေ့တော့မလားဆိုပြီး အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြသည်။ အတိုချုပ် ပြောရရင်တော့၊ အခြေအနေက တော်တော်လေး ပြောင်းလဲတော့မယ့်ပုံပဲ။

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ အေးအေးဆေးဆေး နားနေလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အဲဒီ အရှိန်ကို ယူပြီး မူရင်းဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လမ်းသွားကို ပြောင်းလဲပစ်မယ့် ကိစ္စကြီး တစ်ခုကို လုပ်လိုက်သည်။

အဲဒါကတော့ ဧကရာဇ် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် အပြင်ပန်းမှာ မတည့်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး တကယ်တမ်း ပူးပေါင်းနေတဲ့ အကြောင်းကို ဇာတ်လိုက်မရဲ့ အဖေကို သွားပြောပြလိုက်တာပဲ။

ပြီးတော့ မြန်မြန် ထွက်ပြေးဖို့၊ ဧကရာဇ် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က သူ့ကို အကွက်ဆင်နေတာ၊ နောက်ကျရင် ပြေးလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာတွေကိုပါ ပြောပြလိုက်သည်။ အဲဒီအပြင် ကျိုးဝေ့ချီက ဝမ်အိမ်တော်မှာ အကျဉ်းကျနေတဲ့ ဇာတ်လိုက်မကိုပါ တိတ်တဆိတ် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ရှေးခေတ်လူတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို လျှော့တွက်မိသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဇာတ်လိုက်မရဲ့ အဖေက ဝတ္ထုထဲမှာ တစ်တိုင်းပြည်လုံးကို ခြယ်လှယ်နိုင်တဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးလေ။

ယဲ့လင်လျဲ့က သူ့ကို ဒီလောက် လှည့်စားပြီး သူအချစ်ဆုံး သမီးကို အသုံးချသွားတာကို သူ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ မိသားစု တိတ်တဆိတ် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ အတော်ဆုံး လုပ်ကြံသူ အယောက် သုံးဆယ်လောက်ကို လွှတ်ပြီး ယဲ့လင်လျဲ့ကို လုပ်ကြံခိုင်းလိုက်သည်။

တစ်ခုကတော့ လှည့်စားခံလိုက်ရတဲ့ ဒေါသကို ဖြေဖို့၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ဧကရာဇ် ယဲ့လင်ရန်ရဲ့ ညာလက်ရုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ဖို့ပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တစ်သက်လုံး တိုင်းပြည်အတွက်၊ ယဲ့ မိသားစုရဲ့ ထီးနန်းအတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့တာလေ။ အခုလို အချောင် ခံလိုက်ရတာကို မကျေနပ်တာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်။

ဒါကို ကျိုးဝေ့ချီက အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့လင်လျဲ့ကိုတော့ သေခွင့် ပေးလို့ မရဘူးလေ။ ဒီသွေးအေးတဲ့ ရေခဲတုံး မင်းသားက သူ့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ပစ်မှတ်ကိုး။

ဒါပေမဲ့ တခြားတစ်ဖက်က ပြန်ကြည့်ရင်၊ ဒီလုပ်ကြံမှုက ကျိုးဝေ့ချီအတွက် ယဲ့လင်လျဲ့ အနားကို ချဉ်းကပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလိုပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမင်းသားက သိုင်းပညာလည်း မြင့်သလို၊ ရာထူး အာဏာလည်း ကြီးမားလို့ အနားကပ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ အတင်းအကျပ် ဝင်ဖို့ဆိုတာ တကယ် မလွယ်ကူလှဘူး။

ဒါကြောင့် အဲဒီ ညနက်ပိုင်းမှာ၊ ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ယောက် လုပ်ကြံသူ အယောက် သုံးဆယ်ကျော်ရဲ့ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရကာ သေတော့မယ့် အချိန်လေးမှာ၊ ကျိုးဝေ့ချီက အချိန်ကိုက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူရဲကောင်းကြီးလိုပဲ၊ သူက ယဲ့လင်လျဲ့ကို ဝင်ကယ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်က ယဲ့လင်လျဲ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ အားလုံးနီးပါး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ ယဲ့လင်လျဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဓားဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရနေပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်က ဓားဒဏ်ရာကနေ သွေးတွေ ဆက်တိုက် စီးကျနေသည်။ လူအင်အား မမျှတာကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ လဲကျတော့မယ့် အခြေအနေ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အနက်ရောင် ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက ကောင်းကင်ကနေ ကျလာသည်။ ထိပ်တန်း သိုင်းသမား အယောက် သုံးဆယ်ကျော်ကို အေးအေးဆေးဆေး ရှောင်ကွင်းသွားရုံတင် မကဘူး၊ လုပ်ကြံသူ တချို့ရဲ့ ဓားအောက်ကနေ ယဲ့လင်လျဲ့ကိုပါ ဆွဲထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ယဲ့လင်လျဲ့က အမြဲတမ်း ခန့်ညားလှတဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက်နဲ့ ချောမောလှတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ဆိုရင် လရောင်အောက်မှာ နတ်ပြည်က ဆင်းသက်လာတဲ့ ရေခဲနတ်သားလေး တစ်ပါးလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နည်းနည်း စုတ်ပြတ်နေသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံပေါ်မှာ ဓားနဲ့ အခုတ်ခံထားရတဲ့ နေရာတွေက ထင်ရှားနေပြီး၊ တချို့နေရာတွေဆို သွေးတွေနဲ့ နီရဲနေပြီ။ အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်က ဓားဒဏ်ရာကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးအေးပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူသတ်ချင်စိတ်တွေ လွှမ်းမိုးနေသည်။

အမြဲတမ်း ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အဲဒီ မျက်ဝန်းတွေကလည်း အခုတော့ သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အပြည့်နဲ့၊ ငရဲပြည်က သေမင်းတမန် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

နှမြောစရာကောင်းတာက၊ ယဲ့လင်လျဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ ထိပ်တန်း သိုင်းသမား အယောက် သုံးဆယ်လောက်ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။

အရေးအကြီးဆုံးက သူက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေတာလေ။

သူက သေရမှာ ကြောက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သေမင်းနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင်ခဲ့ရတာ၊ ငရဲပြည်ကို ရောက်ခါနီးမှ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဆွဲတင်ခံခဲ့ရတာချည်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို သေသွားရမှာကိုတော့ သူ လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး။ ရင်ထဲက ဒေါသတွေ၊ မကျေနပ်ချက်တွေကို ပေါက်ကွဲထုတ်စရာ နေရာမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒီစိတ်နဲ့ပဲ ဒဏ်ရာတွေကြားကနေ လုပ်ကြံသူ တချို့ကို အသေသတ်ပစ်ခဲ့သေးသည်။

အပိုပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျိုးဝေ့ချီ ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာတွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အနောက်မှာတော့ အလောင်းတွေ ပြည့်နေတာပဲ။ ကျိုးဝေ့ချီတောင်မှ ဒီမင်းသားက တကယ့် ဇာတ်လိုက်ဆိုတဲ့အတိုင်း အရမ်းကို တော်တာပဲလို့ စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးမိသွားသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး၊ လုပ်ကြံသူတွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ခုန်ပျံကျော်လွှားပြီး ပျံသန်းသွားတဲ့ အချိန်အထိတောင်၊ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေတဲ့ ယဲ့လင်လျဲ့က ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းတောင့်ခံထားပြီး သူ့ကို ရုတ်တရက် ဝင်ကယ်တဲ့သူကို အေးစက်စက် မျက်ဝန်းတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။

“ငါရှိနေသရွေ့၊ မင်း မသေစေရဘူး…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့နားနားမှာ အဲဒီလို တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့လင်လျဲ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီအမျိုးသားက ယုံကြည်ရမရ ဆိုတာကို အသာထား၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပါ အစွန်အဖျားကို ရောက်နေပြီ။ သူ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ယောက် အမှောင်လောကထဲကို လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပြီး ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး ရှေးခေတ် မြို့တော်မှာပဲ ရှိတဲ့ ညတိုင်း ပျော်ပါးကြတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အကျွမ်းတဝင် ရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားပြီး၊ ယဲ့လင်လျဲ့ကို ခုတင်ပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချပေးလိုက်သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက ခုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ခုတင်ပေါ်က အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ အလှတရားကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်ရင်း ချီးကျူးမိသွားသည်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကလည်း မသိမသာနဲ့ပဲ အဲဒီ ချောမွတ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်ကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။

အထူးသဖြင့် အဲဒီ မျက်ဝန်းတွေ။ မျက်စိမှိတ်ထားတာတောင်မှ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံစားနေရတုန်းပဲ။

“ကျစ်… ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးလို့ ပြောရလောက်အောင်ပဲ… လှတာတော့ တကယ် လှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အေးစက်တာလည်း တကယ့်ကို အေးစက်တာပဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာတော့ ယုတ်မာတဲ့ အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

စဉ်းစားကြည့်၊ ဒီလောက် မွေးရာပါ အဆင့်အတန်း မြင့်မားပြီး၊ လောကကြီး တစ်ခုလုံးကိုတောင် ဂရုမစိုက်တဲ့ မာနကြီးတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်၊ အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ကိုယ်သူ အမြင့်ဆုံး နေရာကနေ အနိမ့်ဆုံး နေရာကို ကျဆင်းသွားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရရင်၊ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အပြင်းအထန် စော်ကားခံလိုက်ရပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရရင် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ။

ဒီနေရာက ဘယ်လို နေရာလဲဆိုတာ ယဲ့လင်လျဲ့ လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့သူက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း ပိုပြီး ထင်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျိုးဝေ့ချီ တစ်ယောက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာပြီး ပိုယုတ်မာလာတယ်လို့ တွေးမိလိုက်သည်။

မိုးမလင်းသေးခင်မှာပဲ၊ ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ယောက် အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲကနေ လန့်နိုးလာသည်။ အိပ်မက်ထဲမှာ သူ အလိုက်ခံ၊ အသတ်ခံနေရတာ။

နိုးလာတော့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးတွေ ရွှဲနေသည်။ အမြဲတမ်း သတိဝီရိယ ရှိတဲ့ သူက၊ သူ ရောက်နေတဲ့ နေရာက မမှန်ဘူးဆိုတာကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ဒါ သူ့အခန်း မဟုတ်ဘူး။

အရမ်း နူးညံ့လွန်းတဲ့ ခုတင်ရော၊ မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ပန်းရောင် ခြင်ထောင်တွေရောက ယဲ့လင်လျဲ့ရဲ့ မျက်စိကို ကသိကအောက် ဖြစ်စေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးက သူက သန့်ရှင်းမှုကို အရမ်း မက်မောတဲ့သူလေ။ ဒီနေရာက သန့်ရှင်းပေမဲ့၊ သူ့ကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတဲ့ ရနံ့တွေက အခန်းထဲမှာ ပြည့်နေသည်။ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေက ရနံ့မျိုး။ ဒါက သူ အမုန်းဆုံး အရာပဲ။

ယဲ့လင်လျဲ့ မျက်မှောင်တွေ ပိုပိုပြီး ကြုတ်လာသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မနေ့ညက လုပ်ကြံခံရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေက ခေါင်းထဲကို ပြန်ဝင်လာသည်။ ယဲ့လင်လျဲ့က ခုတင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပေမဲ့၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

ယဲ့လင်လျဲ့က ထိုင်လို့ မရရုံတင် မကဘူး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝါဂွမ်းလို ပျော့ခွေနေပြီး အားအင် တစ်စက်မှ မရှိဘူး ဆိုတာကိုပါ သတိထားမိလိုက်သည်။ အတွင်းအားတွေ အကုန်လုံး ပျောက်သွားသလိုပဲ။

ဘာဖြစ်တာလဲ။ ယဲ့လင်လျဲ့ လုံးဝ အံ့သြသွားသည်။ သူ ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားပေမဲ့ အတွင်းအားတွေ အကုန်လုံး ပျောက်သွားစရာ အကြောင်းတော့ မရှိဘူး။ နေဦး၊ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန်?

ယဲ့လင်လျဲ့က သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အလောတကြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ သူ ပိုပြီး အံ့သြသွားရသည်။ အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့ နေတတ်တဲ့ သူက၊ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် အံ့သြမှုနဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာတော့သည်။

သူ့အဝတ်အစားတွေ အလဲခံထားရတယ် ဆိုတာကို ယဲ့လင်လျဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။ အဲဒါက ခြင်တောင်တောင် ပါးလွှာတဲ့ အပေါ်ရုံ ဝတ်စုံလေး။ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အသားကို အတိုင်းသား မြင်နေရပြီး၊ လျှို့ဝှက် နေရာတွေ အပါအဝင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အလွတ် မြင်နေရသည်။

ဒီလို အဝတ်အစားမျိုးက သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။

အရေးအကြီးဆုံးက သူ ဓားဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရထားတာလေ။ ကျောကုန်း၊ လက်မောင်း၊ ခြေထောက်… အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်က ဓားဒဏ်ရာက အဆိုးရွားဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိဘူး၊ ဒဏ်ရာ မရှိရုံတင် မကဘူး၊ အမာရွတ် တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘူး။

ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ယောက် လုံးဝ ကြောင်သွားသည်။ ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အခု ဖြစ်နေတာတွေက အိပ်မက်လား၊ တကယ်လား ဆိုတာကိုတောင် သူ ခွဲခြားလို့ မရတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ၊ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ နားအာရုံကြောင့် ခုနက အံ့သြနေလို့ သတိမထားမိတဲ့ အသံတွေက နားထဲကို အကုန် ဝင်လာတော့သည်။

“အား… အွန်း… အား… အား… အား… မခံနိုင်တော့ဘူး… သခင်လေး… ဖြည်းဖြည်း… အား… အား… သခင်လေး အရမ်း နက်တာပဲ… အား…”

“ဧည့်သည်တော်ကြီး ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ… အား… မကိုက်နဲ့… အွန်း… လူဆိုးကြီး… ကျွန်တော်က… အား… အွန်း… ဒီဘက်ကိုလည်း လုပ်ပေးဦးလေ…”

“ဖာသည်မလေး… ကြည့်စမ်း… မင်းရဲ့ နောက်ပေါက်က ဘယ်လောက်တောင် စိုရွှဲနေလဲ ဆိုတာကို… ကိုယ်တော် မင်းကို လိုးသတ်ပစ်မယ်… ဖာသည်မလေး…”

“အား… သခင်လေး မြန်မြန် လိုးပါ… ထိုးသွင်းပြီး… လိုးသတ်ပစ်လိုက်ပါ… အား… အား… အား… အား… ပိုပြီး အားထည့်ပါ… လိုချင်သေးတယ်… အား… အား… အား…”

“ကျစ်… မင်းရဲ့ ဒီအပေါက်လေးက မိန်းမတွေထက်တောင် ပိုစုပ်တတ်သေးတယ်… ကိုယ်တော် တော်တော်လေး သဘောကျသွားပြီ…”

“သခင်လေး… အား… အား… အွန်း… သခင်လေးက အရမ်း လိုးတတ်တာပဲနော်… အား… လိုးရတာ အရမ်း ကောင်းတာပဲ… အား…”

…

ယဲ့လင်လျဲ့ရဲ့ မျက်မှောင်တွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုကြုတ်လာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ဆက်တိုက် ကြားနေရတဲ့ ကာမရမ္မက် ညည်းသံတွေကြောင့် မျက်မှောင်တွေက ပိုပိုပြီး ကြုတ်လာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာကို သူ သေချာ သိသွားပြီ။

ဒါက သူ အမုန်းဆုံး ပြည့်တန်ဆာရုံပဲ။ ပြီးတော့… ယောကျ်ားလေးတွေချည်းပဲ ရှိတဲ့ ပြည့်တန်ဆာရုံ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ကြားနေရတဲ့ ညည်းသံတွေ အကုန်လုံးက ယောကျ်ားလေးတွေရဲ့ အသံတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ယဲ့လင်လျဲ့က ဒီညစ်ပတ်တဲ့ နေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပျော့ခွေနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းဖို့တောင် ခက်ခဲနေသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုက ခုတင်ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

အခန်းထဲကို လူတစ်ယောက် ဘယ်အချိန်တုန်းက ဝင်လာလဲ ဆိုတာကို ယဲ့လင်လျဲ့ လုံးဝ မသိလိုက်ဘူး။ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ ဒါက သိုင်းပညာ မြင့်မားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်ပဲ။

သူ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ယဲ့လင်လျဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ တောက်ပနေတဲ့ မျက်ဝန်းတစ်စုံနဲ့ သွားဆုံသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မျက်ဝန်းတွေက သူ့ကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ အရှက်မရှိ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ယန်အာ… မင်း နိုးလာပြီပေါ့…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့သူ တစ်ယောက်လို ပွေ့ဖက်ပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ အတူတူ ထိုင်လိုက်သည်။

ယဲ့လင်လျဲ့က ရှောင်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။ ဟိုလူ ခေါ်လိုက်တဲ့ ‘ယန်အာ’ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ကျိုးဝေ့ချီရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် သူ လုံးဝ ကြောင်သွားသည်။

“ယန်အာ?…”

ယဲ့လင်လျဲ့က သတိထားနေတဲ့ အမူအရာ၊ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ?…”

အားအင် မရှိဘဲ၊ မိန်းမလျာ တစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားရပေမဲ့၊ မွေးရာပါ အငွေ့အသက်တွေကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။ အထူးသဖြင့် မင်းသား တစ်ပါးရဲ့ ဩဇာတိက္ကမပဲ။

ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ကျိုးဝေ့ချီက အဲဒါတွေကို ဘာမှ မမြင်ဟန်ဆောင်ပြီး၊ အရမ်းကို အံ့သြသွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆက်သရုပ်ဆောင်နေသည်။

“ယန်အာ… မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? ကိုယ့်ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား?…”

ယဲ့လင်လျဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောသည်။

“ကိုယ်က မင်းကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတာလေ… ဒီနှစ်နှစ်လုံးလုံး မင်းကို ငွေတွေ အများကြီး အကုန်ခံပြီး မွေးထားတာ… မင်းကို အခန်းထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားခိုင်းထားပြီး၊ ဧည့်သည် တစ်ယောက်မှ လက်မခံခိုင်းဘူးလေ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရေခဲတုံး မင်းသားရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာက ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာကို မြင်နေရပေမဲ့ ဆက်ပြီး ရန်စနေသည်။

“ယန်အာကလည်း ပြောဖူးတယ်လေ၊ တစ်သက်လုံး ကိုယ်တော့် လူပဲ ဖြစ်ရပါစေဆို… ဘာလဲ၊ ယန်အာက စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား ဟင်?…”

အခုချိန်မှာ ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ယောက် လုံးဝ အံ့သြမှင်သက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။

ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ မနေ့ညကမှ သူ လုပ်ကြံခံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့လေ။

ပြီးတော့ သူက လက်ရှိ ဧကရာဇ်ရဲ့ ညီအရင်း၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ ညီတော်၊ ရာထူး အာဏာ ကြီးမားတဲ့ ရွေ့ဝမ် မင်းသား ယဲ့လင်လျဲ့လေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ ပြည့်တန်ဆာ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလူနဲ့ နှစ်နှစ်တောင် အတူတူ နေခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားတာလဲ။

ကျိုးဝေ့ချီကတော့ သူ့ရဲ့ အံ့သြနေတဲ့ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။

“မနေ့ညက ကိုယ် မင်းဆီ မလာဘဲ ရန်အာဆီ သွားလို့ ယန်အာက စိတ်ကောက်နေတာလား?…”

“ကဲပါ… ကိုယ်တော် မှားသွားပါတယ်… နောက်ဆိုရင် ယန်အာ့ ရှေ့မှာ ရန်အာ အကြောင်း မပြောတော့ဘူးနော်… ယန်အာ စိတ်မဆိုးနဲ့တော့နော်… ဟုတ်ပြီလား?…”

ကျိုးဝေ့ချီက သဝန်တိုမနေပါနဲ့ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောရင်း၊ ပျော့ခွေနေတဲ့ ယဲ့လင်လျဲ့ကို ပွေ့ချီပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

သူစိမ်း တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အနီးကပ် ဝင်လာတော့မှ၊ ယဲ့လင်လျဲ့ သတိဝင်လာပြီး အမျိုးသားကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ မေ့နေတာက၊ အခုချိန်မှာ သူက အတွင်းအား တစ်စက်မှ မရှိဘဲ ပျော့ခွေနေတာကိုပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့တွန်းထုတ်ဝာာက ဝါဂွမ်းလေးနဲ့ ထိလိုက်သလိုပဲ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိဘူး။ အဲဒီအစား ချွဲနွဲ့နေသလိုတောင် ဖြစ်သွားသေးသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ရင်ဘတ်ကို လာတွန်းတဲ့ လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ လက်ချောင်းလေးတွေက သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးနေကာ၊ နည်းနည်း ပိန်ပေမဲ့ အရိုးလေးတွေ ထင်းနေသည်။ ခေတ်သစ်မှာဆိုရင် လက်လှလှလေးတွေကို သဘောကျတဲ့သူတွေ အော်ဟစ်သွားလောက်မယ့် လက်လှလှလေး တစ်စုံပဲ။

“ငါ့ကို လွှတ်စမ်း!…”

ယဲ့လင်လျဲ့က ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလို အကိုင်မခံရဖူးဘူး။ အဲဒါကလည်း အမျိုးသား တစ်ယောက်ဆီကလေ။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဝေ့ချီက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် ယဲ့လင်လျဲ့ ဘယ်လိုပဲ ရုန်းရုန်း မလွတ်ဘူး။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ယန်အာ မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?…”

ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ မင်းသားရဲ့ နဖူးကို သွားစမ်းလိုက်သည်။ ‘မင်း ဖျားနေတာများလား’ ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ပေါ့။

ယဲ့လင်လျဲ့က ဒေါသ ထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။ ဒါက သူ့ဘဝမှာ ကြုံဖူးသမျှ အယုတ္တိအဆန်ဆုံးနဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေပဲ။

သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း သိလား… ရွေ့ဝမ် မင်းသား ယဲ့လင်လျဲ့ကို…”

ဒီကမ္ဘာကြီးက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေသလိုပဲ၊ သူ သေချာအောင် အတည်ပြုချင်လို့။

ကျိုးဝေ့ချီက ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောက်လန့်သွားတဲ့ အမူအရာ လုပ်ပြပြီး ယဲ့လင်လျဲ့ရဲ့ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။

“ယန်အာ မင်း ရူးနေလား… ဧကရာဇ်ရဲ့ ခြေတော်ရင်းမှာ မင်းသားရဲ့ နာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရမ်းခေါ်လို့ ရမှာလဲ!…”

ယဲ့လင်လျဲ့ တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ့မျက်နှာကို ပိတ်ထားတဲ့ လက်ကို အားကုန် ဖယ်ချလိုက်သည်။ ဒီနေရာက သူသိတဲ့ မြို့တော်ပဲ ဆိုတာ သေချာသွားပြီ။

ပြီးတော့ သူ ဖယ်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ ခုတင် မျက်နှာချင်းဆိုင်က ကြေးမုံပြင်မှာ ပေါ်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီမျက်နှာက သူ့ရဲ့ ယဲ့လင်လျဲ့ မျက်နှာ အစစ်အမှန်ပဲ။

“ဒါဆို… ဒီနေ့ မြို့တော်မှာ ဘာကိစ္စ ထူးခြားတာများ ရှိလား?…”

မနေ့ညက ဒီလောက် ဆူညံသွားတာ ဘယ်သူမှ မသိဘဲ မနေဘူး။ အထူးသဖြင့် ရွေ့ဝမ် မင်းသား လုပ်ကြံခံရတာလေ။ သူ ပျောက်သွားတာ မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ သေချာပေါက် ပွက်လောရိုက်နေမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ စိုးရိမ်လွန်းလို့ အသိစိတ်တွေ လွတ်သွားတာ၊ သူ မေ့နေတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူ့လို အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက် ပျောက်သွားရင်၊ မြို့တော် တစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်ရုံတင် မကဘူး၊ တစ်တိုင်းပြည်လုံးပါ ဆူပူအုံကြွသွားနိုင်တယ်။ ဧကရာဇ်က တိုင်းပြည်ကို အဲဒီလို ဆူပူခွင့် ပေးပါ့မလား။

ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်က ရွေ့ဝမ် မင်းသား လုပ်ကြံခံရပြီး သေလား၊ ရှင်လား မသိဘူး ဆိုတဲ့ သတင်းကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တာပဲ။ မြို့တော်ထဲမှာ လူနည်းနည်းလေးကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ယဲ့လင်လျဲ့က အခု ဘယ်သူ့ကို သွားမေးမေး အဖြေက အတူတူပဲ ဖြစ်နေမှာ။

သေချာတာကတော့ ကျိုးဝေ့ချီက အမှန်တရားကို သိနေရက်နဲ့ တမင်တကာ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတဲ့ သူပေါ့။

“မြို့တော်က ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ… အားလုံး အဆင်ပြေတယ်၊ အေးချမ်းပါတယ်…”

“ဒါဆို ရွေ့ဝမ် အိမ်တော်ကရော?…”

“ပကတိပါပဲ… ငါ ဒီမနက် မင်းဆီ လာတဲ့ လမ်းမှာတောင် ရွေ့ဝမ် မင်းသားရဲ့ ရထားလုံးကို တွေ့လိုက်သေးတယ်… ညီလာခံကနေ ပြန်လာတာ နေမှာပေါ့…”

“ဘာ… ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

ယဲ့လင်လျဲ့ လုံးဝ ကြောင်သွားပြီ။ မျက်ဝန်းထဲမှာ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပေါ်လာသည်။ ခဏလေးပဲ ဆိုပေမဲ့ပေါ့။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး… မဖြစ်နိုင်ဘူး!…”

ယဲ့လင်လျဲ့ရဲ့ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။ သူက ယဲ့လင်လျဲ့ ဆိုတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ ယန်အာ က ဘယ်သူလဲ။ သူ့ရှေ့က လူကရော ဘယ်သူလဲ။

ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အကွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူ တိုင်းပြည်ရဲ့ လှည့်ကွက်လား။

ဒါမှမဟုတ်… သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကိစ္စတွေများ ဖြစ်နေတာလား။ ဥပမာ… ဝင်စားတာမျိုး။ သူက ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးနဲ့ သေတော့မယ့် အခြေအနေကနေ နိုးလာတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာ တစ်စက်လေးတောင် မရှိဘဲ အဆင့်အတန်းပါ ပြောင်းသွားတယ်။ အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းနေတယ်။

“ထွက်သွားတော့… ငါ… ငါ နည်းနည်း တိတ်တိတ်လေး နေချင်တယ်…”

ယဲ့လင်လျဲ့က သူ့ကိုယ်သူ အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး အခြေအနေကို သုံးသပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဟိုလူက စကားနားထောင်ပြီး ထွက်မသွားတဲ့အပြင်၊ သူ့ကို ခုတင်ပေါ် အတင်း တွန်းလှဲပြီး အပေါ်ကနေ ဖိထားလိုက်သည်။

“ယန်အာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ… ဒါမှမဟုတ်၊ ယန်အာက ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား… အခုပဲ ကိုယ် ပြန်တောင်းပန်ပါ့မယ်ကွာ၊ နော်?…”

ကျိုးဝေ့ချီက ပြောရင်းနဲ့ ကိုယ်ကို နည်းနည်း ကိုင်းလိုက်ပြီး၊ ယဲ့လင်လျဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က ထောင်မတ်နေတဲ့ အရာလေးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်သည်။ အဲဒါက ခြင်တောင်တောင် ပါးလွှာတဲ့ အဝတ်အစားလေး ခံနေပေမဲ့၊ အဲဒီအဝတ်အစားက ရှိတာနဲ့ မရှိတာ ဘာမှ မကွာဘူးလေ။

ယဲ့လင်လျဲ့ တစ်ယောက် အဲဒီစက္ကန့်မှာပဲ ကြက်သီးတွေ ထသွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

“သတ္တိများလိုက်တာ၊ ထွက်သွားစမ်း အွန်း…”

စကားမဆုံးခင်မှာပဲ၊ ကျိုးဝေ့ချီက အတင်းအကျပ် နမ်းလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အံ့သြမှုတွေ၊ ဒေါသတွေ အားလုံးကို ပါးစပ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပစ်လိုက်သည်။

 

Chapter 45 ended.
World 4 Chapter 5 ended.