Little Creampie:
Chapter 76

 

မုယောင်နဲ့ခန်ချင်းဟန်တို့က ညဉ့်နက်တဲ့အထိ လည်ပတ်ကစားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ အနီးဆုံးဟိုတယ်မှာ အတူတူ တည်းလိုက်ကြတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းကံကောင်းတယ်။ ဟိုတယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အခန်းအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့ပြီး ခန်ချင်းဟန်က အကောင်းဆုံးအခန်းကို ရွေးလိုက်တယ်။

ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ကို အရင်ရေချိုးခိုင်းလိုက်ပြီး သူကတော့ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ကာ အတွင်းရေးမှူးပို့ပေးလိုက်တဲ့ဒေတာ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်နေတယ်။

ဟိုတယ်ရဲ့ရေချိုးခန်းက ဖန်သားမှုန်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး အိပ်ရာဘက်ကို မျက်မှာမူထားတယ်။ ဆိုဖာကလည်း အိပ်ရာအနီးမှာ ရှိတယ်။

ရေစီးသံတွေက ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ နားထဲကို ရောက်လာတယ်။ ခန်ချင်းဟန် မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းထောင်ပြီး ရေချိုးခန်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖန်သားပြင်က ဝေဝါးတဲ့ အသားရောင်ကိုပဲ ပြသနေတယ်။ ဒီလိုမျိုး တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြင်ရတဲ့မြင်ကွင်းက ခန်ချင်းဟန်ကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာစေတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က သူ့ကိုယ်သူ အလှအပရုပ်ရည်ကို စွဲလန်းတတ်တဲ့သူလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ အာဏာရဖို့အတွက် ပြိုင်ဘက်အများကြီးက ချောမောလှပတဲ့ကောင်လေးတွေ ကောင်မလေးတွေကို သူ့အိပ်ရာပေါ်ကို ပို့ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ လုံခြုံရေးတွေကို ခေါ်ပြီး ခေါ်ထုတ်သွားခိုင်းခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် မုယောင်နဲ့တွေ့တော့ မုယောင်က ဘာမှမလုပ်ရင်တောင် ခန်ချင်းဟန်က သူ့ကို စွဲလန်းနေခဲ့တယ်။
ခန်ချင်းဟန် ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းတံခါးဆီ လျှောက်သွားကာ လက်ကို မြှောက်ပြီး တံခါးကို နှစ်ကြိမ်ခေါက်လိုက်တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ?” မုယောင်ရဲ့အသံက ဖန်သားနံရံကနေ ထွက်လာတယ်။

“ယောင်ယောင်၊ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူတူ ရေချိုးလို့ရမလား?” ခန်ချင်းဟန်ရဲ့အသံက ညင်သာနေတယ်။ အကြောင်းအရာကိုသာ နားမထောင်မိရင် ဘယ်သူမဆို ဒီလူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။

“အာ…” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက နီရဲသွားတယ်။ အရွယ်ရောက်ပြီး ရိုးသားမှုမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခန်ချင်းဟန်ကို ဝင်ခွင့်ပေးတာက ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ သူ သိတယ်။

ဒါပေမယ့် ခန်ချင်းဟန်က အခု သူ့ရဲ့ချစ်သူ ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ လူနှစ်ယောက်က ဆက်ဆံမှုလည်း(sex) ရှိခဲ့ဖူးပြီ။ မုယောင်ကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ သူ မကြာခင် အသားကျသွားမှာပါ။

“ယောက်ျားတွေက တကယ်ကို ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိကြဘူးပဲ။” မုယောင်က စိတ်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူလည်း အထင်သေးလိုက်တယ်။ သူက ခန်ချင်းဟန်ရဲ့မျက်နှာကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံဖို့ ရှက်နေတယ်။

“ဒါ…ဒါဆို ဝင်လာခဲ့လေ။” မုယောင်က စကားပြောရင်း ပိုပိုရှက်လာကာ နောက်ဆုံးမှာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရေသံကို အကျယ်ဆုံး ဖွင့်ရင်း ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်တယ်။

“ကောင်းပြီ။” ခန်ချင်းဟန်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ဝင်လာလိုက်တယ်။ရှက်နေတဲ့ မုယောင်ကို မြင်တော့ ပိုပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး မုယောင်ဘက်ကို လျှောက်လာတယ်။

မုယောင်က ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ရင်ဘတ်ကြွက်သားတွေကို ကြည့်ပြီး တံတွေး မျိုချမိလိုက်တယ်။ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ဗိုက်ကြွက်သားတွေကလည်း အရမ်းလှပြီး ရေသူလိုင်းအောက်မှာလည်း အားအင်တွေ ပြည့်နေတယ်။ မုယောင်မှည ကြည့်ပြီး မျက်နှာ ထပ်နီရဲလာတယ်။

“ယောင်ယောင်က နှာဘူးလေးပါလား။ ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ?” ခန်ချင်းဟန်က နောက်ပြောင်တဲ့အကြည့်နဲ့ မေးပြီး မုယောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တဲ့နေရာကို ကြည့်မှာပေါ့။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ဟာတွေပဲကို!” မုယောင်က ရဲရဲတင်းတင်း ပြောလိုက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့နားရွက်တွေကတော့ သွေးထွက်တော့မယ့်အထိ နီရဲနေတယ်။

ခန်ချင်းဟန်ကလည်း သူ့ကို မဖော်ထုတ်ဘဲ ဒီလိုမျိုးလန်းဆန်းတက်ကြွနေတဲ့ မုယောင်က အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်လို့ သူ ထင်တယ်။

သူ့ရဲ့ အနမ်းတွေက မုယောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်း၊ လည်ပင်းနဲ့ ညှပ်ရိုးပေါ်ကို ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ မုယောင်ရဲ့နီရဲတဲ့ ချယ်ရီသီးလေးကို စုပ်ယူလိုက်တယ်။

မုယောင် ညင်သာစွာ အသက်ရှိုက်မိတယ်။ ဒီလိုနေရာကို စုပ်ယူခံရတာက သူ့ကို ရှက်ရွံ့မိစေသလို သက်တောင့်သက်သာလည်း ဖြစ်စေတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က တစ်ချက်ချင်း လျက်ပေးလိုက် စုပ်ယူလိုက် လုပ်နေလေတယ်။ မုယောင်က လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ နောက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ပါးစပ်နားဆီ ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ခန်ချင်းဟန်က ရယ်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ကို စုပ်လိုက်တယ်။ ခဏလေးအတွင်းမှာ နှစ်ဖက်လုံးက စိုစွတ်နေပြီး ကြီးကြီးလေးဖြစ်လာကာ နီရဲရောင်ရမ်းနေတယ်။ နှင်းဖြူရောင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မှည့်နေတဲ့ ချယ်ရီသီးတွေလိုပဲ။

ခန်ချင်းဟန်ရဲ့လက်တွေလည်း မအားဘူး။ မုယောင်ရဲ့နူးညံ့တဲ့ပန်းပေါက်လေးကို လက်သုံးချောင်း ဝင်နိုင်တဲ့အထိ ချဲ့လိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့လေးလံတဲ့အသက်ရှူသံတွေက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှောင်မိုက်သွားပြီး မုယောင်ရဲ့ခါးကို ဖက်ကာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ မုယောင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တင်လိုက်ပြီး သူ့ဟာကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့ချောမွေ့နူးညံ့ပြီး အသားပြည့်တဲ့နှစ်ဖက်က ခရမ်းရောင်တုတ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ အရမ်း နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားသည်။

မုယောင်က ခန်ချင်းဟန်ရဲ့လည်ပင်းကို ဖက်ထားသည်။ ရှည်လျားသွယ်လျတဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က မြေကြီးကို မထိနိုင်ဘဲ ခန်ချင်းဟန်က ထိုခြေထောက်တွေကို သူ့ခါးမှာ ရစ်ပတ်ထားစေတယ်။

 

Chapter 76 end

Chapter 77

 

မုယောင်ရဲ့နှင်းဖြူရောင်ကျောပြင်က နွေးထွေးတဲ့ ရေချိုးခန်း ဖန်သားနံရံမှာ ဖိကပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ရှေ့ကတော့ အပူတွေဖြင့် ပြည့်နှက်နေတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က အရမ်းသန်မာတယ်။ သူက မုယောင်ကို ပွေ့ချီပြီး တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်နေတယ်။ ခရမ်းရောင်တုတ်က နှင်းဖြူရောင်အိတုံတုံအလုံးနှစ်လုံးကြားမှာ ရှိနေသည်။

မုယောင်ရဲ့အူနံရံတွေက ဒီအရာကြီးကို ချော့မြူစွာ စုပ်ယူနေပြီး ဗိုက်လေးက နည်းနည်းဖောင်းကားနေတယ်။

“ခင်ဗျား ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါဦး…” မုယောင်က ငိုသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေပေမယ့် လှုံ့ဆော်မှုတွေ အရမ်းများတာကြောင့် ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နှင်းဖြူရောင် တင်သားတွေကို ပွတ်သပ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မရေရာတဲ့ ပန်းရောင်ကို ပေါ်လာစေတယ်။

“လူယုတ်မာကြီး…” မုယောင်က မကျေနပ်စွာနဲ့ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ ပခုံးကို ထုရိုက်နေတယ်။ဒါပေမယ့် ထိုယောက်ျားက ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေတယ်။

“ပေါင်ပေ့လေးက ကိုယ့်ရဲ့ဝန်ဆောင်မှုကို အရမ်းကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ။” ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ရဲ့ဗိုက်ပေါ်က ဖောင်းကားနေတဲ့နေရာကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်ရဲ့ဒီနေရာလေးက ဘာဖြစ်လို့ပါလိမ့်။ ကိုယ် မင်းကို ဖာခ့်လိုက်လို့ ကိုယ်ဝန်များ ရှိသွားတာလား?”

မုယောင်က ဒီလိုရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေကြောင့် ခန်ချင်းဟန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်လိုက်လို့ ခန်ချင်းဟန်မှာ ပြီးတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။

“လစ်လိုက်စမ်းပါ။ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ…” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက အရမ်း နီရဲနေတယ်။ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲလိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်က အရမ်းသန်မာတာပဲ။ ကိုယ်တောင် အရမ်းတွေနာနေပါပြီ။” ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ကို တမင်တကာ စနောက်နေတယ်။ မုယောင်က သူ့ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်တယ်။

ခန်ချင်းဟန်က ဖန်သားပြင်ပေါ်က ရေငွေ့တွေ အကုန်နီးပါး ခန်းခြောက်သွားတာကို တွေ့ပြီး မှန်ကို ထိလိုက်တဲ့အခါ အေးလာတာကို သိလိုက်ရတယ်။

“ကလေးလေး၊ နေရာပြောင်းရအောင်။” ခန်ချင်းဟန်က မုယောင် အအေးမိမှာကို စိုးရိမ်ပြီး မုယောင်ကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။ထို့နောက် မုယောင်ကို လှည့်ခိုင်းပြီး နောက်ကနေ ဝင်လိုက်တယ်။

“အားး…” မုယောင်ရဲ့ခါးက ချက်ချင်း ပျော့သွားတယ်။ခန်ချင်းဟန်ရဲ့လက်ကြီးတွေက သူ့ရဲ့ခါးသေးသေးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ထိန်းထားပေးတယ်။

မုယောင်ရဲ့ခါးနဲ့တင်ပါးက ကွေးညွှတ်မှုကို ပြသနေပြီး နှင်းဖြူရောင် သွယ်လျတဲ့ ခါး၊ တုန်ခါနေတဲ့ တင်သားနှစ်လုံး၊ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့သန်မာတဲ့ဗိုက်ပေါ်ကို ထိနေတဲ့ အသားလှိုင်းတွေကြောင့် သူအရာက ပိုပြီး ကြီးလာတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပိုပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိုးသွင်းနေတယ်။ မုယောင်ရဲ့မျက်နှာက နီရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ငွေရောင်ချည်မျှင်လေး တစ်ခု ချိတ်နေတယ်။

“ခင်ဗျား နည်းနည်းလောက် ညင်ညင်သာသာ မလုပ်နိုင်ဘူးလား?” မုယောင်က စိတ်ဆိုးပြီး လှည့်ပြီး ညည်းညူလိုက်တယ်။ဒါပေမယ့် ဒီခွေးက နောင်တရရမှာကို မသိဘဲ မုယောင်ရဲ့မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်ပြီး နမ်းလာတယ်။

မုယောင်တစ်ယောက် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ညည်းညူနေရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။ ထိုယောက်ျားက နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်နေလေတယ်။

မုယောင်က ခန်ချင်းဟန်ရဲ့မရပ်မနား ဆက်ဆံမှုကြောင့် ပင်ပန်းနေလေပြီ။ မုယောင်ရဲ့ခြေထောက်တွေကလည်း ပျော့ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ခွေထိုင်မိတော့မယ့်အချိန် ခန်ချင်းဟန်က သူ့ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ပြီးသွားတယ်။

မုယောင်က သူ့ဗိုက်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပြီး သူ့လက်ကနေတစ်ဆင့် ဗိုက်ထဲက ပူနေတာကို ခံစားမိရတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က ပြီးသွားတော့ မုယောင်ကို ပွေ့ပြီး ရေချိုးပေးလိုက်တယ်။ မုယောင်ကို သုတ်ပေးပြီး အိပ်ရာပေါ်ကို ပွေ့သွားလိုက်တယ်။

မုယောင်က သူ့ကို လွှတ်ပေးတော့မယ်လို့ ထင်ပြီး ဘေးကို လှည့်ပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ဒါပေမယ့် ခန်ချင်းဟန်က သူ့ရဲ့ရေချိုးဝတ်ရုံကို လှန်ပြီး ဝင်လာတယ်။

“အာ…ခင်ဗျားက ခွေးလား!” မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက နောက်ပြောင်ခံရလို့ ချက်ချင်း နီရဲသွားတယ်။ သူက ထထိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် ထိုယောက်ျားက သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးဘဲ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့ပန်းလေးက အခုလေးတင် သုံးထားတာကြောင့် စိုစွတ်ပြီး ပူနွေးနေပြီး ခန်ချင်းဟန်ရဲ့အရာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားတယ်။

မုယောင်က မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်က ငါးတစ်ကောင်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီလူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘာပဲလုပ်လုပ် ခံနေရပြီး လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်ဘူး။

အခုလေးတင် တစ်ခါဆက်ဆံပြီးသွားတာကြောင့် ခန်ချင်းဟန်က ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ဖို့ အလျင်စလို မလုပ်တော့ဘူး။ သူက ဖြည်းဖြည်းနဲ့အေးအေးဆေးဆေး အချောင်းတစ်ခုလုံးကို ထည့်လိုက်ပြီး တဖန် အားလုံးကို ပြန်ထုတ်ပြီး တစ်ဖန် ပြန်သွင်းတယ်။ထိုသို့ ဖြည်းဖြည်းလေး ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်နေတယ်။

မုယောင်က စိတ်မရှည်စွာ ခြေထောက်တွေကို ကွေးပြီး ခန်ချင်းဟန်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်ကာ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ဘာလဲ။ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်တော့တာလား။ ဘာလို့နှေးကွေးလေးလံနေတာတုန်း?”

“ယောင်ယောင်က ကိုယ် အရမ်းမြန်မြန်လုပ်လို့ဆိုပြီး အမြဲတမ်း မကောင်းပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?” ခန်ချင်းဟန်က ယဉ်ကျေးပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

‘အားအားအားး ငါ တော်တော် ဒေါသထွက်နေပြီ။ခင်ဗျားက ပန်းနုသွေးပဲ’ မုယောင်က စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲနေလိုက်တယ်။

“အဲ့လို …မပြောပါဘူး။” မုယောင်က တွန့်ဆုတ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ထိုလူရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အောင်မြင်သွားတဲ့အလင်းရောင်တွေ ဖြတ်သွားပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုကို မြန်ဆန်စေလိုက်တယ်။ မုယောင်မှာ အိပ်ရာပေါ်မှာ အထက်အောက် လှန်လိုက် မှောက်လိုက်ဖြင့် တအားခံလိုက်ရတယ်။

Chapter 77 end

Chapter 78

 

လူနှစ်ယောက်က ၂ နာရီကျော်တဲ့အထိ လူးလိမ့်ခဲ့ကြပြီးနောက် မုယောင်မှာ အရမ်းပင်ပန်းလို့ သတိလစ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။

မုယောင်က အနံ့လေးရလို့ ဗိုက်ဆာပြီး နိုးလာတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ခန်ချင်းဟန်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဖုန်းကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ပူပူနွေးနွေး ပေါက်စီနဲ့ ဆန်ပြုတ်တွေ ရှိတယ်။

“ယောင်ယောင်၊ နိုးလာပြီလား။” ခန်ချငဟန်က မုယောင်အတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်တော့ မုယောင်က အားလုံးကို အကုန် သောက်လိုက်တယ်။

“ကျွန်တော် အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီ။” မုယောင်က သူ့ရဲ့ဗိုက်ပြားပြားလေးကို ပွတ်သပ်ပြလိုက်တယ်။

ခန်ချင်းဟန်က ပြုံးပြီး ဆန်ပြုတ်ကို အိပ်ရာဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပြီး အမဲသားပေါက်စီကို မုယောင်ကို ပေးလိုက်တယ်။

မုယောင် တစ်ကိုက် စားလိုက်တော့ အမဲသားအနံ့က ပါးစပ်ထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားတယ်။

“အရမ်း စားကောင်းတာပဲ!” မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပသွားတယ်။

ခန်ချင်းဟန်က သူ့ရဲ့နူးညံ့တဲ့ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ မုယောင်က အထူးသဖြင့် အသားကိုကြိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို မုန်းတယ်ဆိုတာကို မူယောင်ရဲ့ ပုံမှန်အစားအသောက်ပုံစံကနေ သူသိထားလို့ ဟိုတယ်ကို အမဲသားပေါင်စီတွေ လုပ်ခိုင်းခဲ့တာ။ဒါပေါ့… သူ ငွေကြေးအင်အားကို သုံးခဲ့တာလေ။

“လာ၊ ဆန်ပြုတ်လေး သောက်လိုက်ဦး။” ခန်ချင်းဟန်က ကြက်ဥနဲ့အသားပါတဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်း ခပ်ယူပြီး မှုတ်ကာ မုယောင်ရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ခွံ့ပေးလိုက်တယ်။

မုယောင်က ဒီအပြုအမူတွေကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ပါးစပ် ဟပြီး စားလိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အလင်းရောင်တွေ ရှိလို့ ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်က ဒီလိုခွံ့ကျွေးတာကို အရမ်းကြိုက်တယ်လို့ ထင်သွားပြီး တစ်ဇွန်းချင်းစီ ခွံ့ပေးလိုက်တယ်။

ဆန်ပြုတ်စားပြီးတော့ မုယောင်က သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီး ခန်ချင်းဟန်နဲ့အတူ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။

မုယွင်ဇီက အလုပ်သွားပြီး ဖေးယန်ရှင်းလည်း ကျောင်းသွားပြီ။ အိမ်မှာ ပိုင်ရန်တစ်ယောက်ပဲ အလုပ်လုပ်နေတယ်။

မုယောင် ပြန်လာတာကို မြင်တော့ ပိုင်ရန်က မုယောင်အတွက် စပျစ်သီး တစ်ပန်းကန် ဆေးပေးလိုက်တယ်။

“ပေါင်ပေ့လေး ပျော်ခဲ့လား?” ပိုင်ရန်က နူးညံ့စွာ မေးလိုက်တယ်။

“အရမ်း ပျော်ခဲ့တယ်။ မနေ့ညက ပွဲတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။” မုယောင်က ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်ပြီး ပိုင်ရန် သူ့ကို စပျစ်သီး အခွံခွာပြီး ခွံ့ကျွေးပေးမှာကို စောင့်နေတယ်။

မုယောင်က ဒီလိုအသေးစိတ်အပြုအမူလေးတွေကို အရမ်းကြိုက်ပြီး ပိုင်ရန်ကလည်း အမြဲတမ်း ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မယ်။

“ချိုလား?”

“အွင်း..အရမ်း ချိုတယ်။”

“ယောင်ယောင်၊ ကိုယ် အလုပ်သွားတော့မယ်။” ခန်ချင်းဟန်က အပေါ်ထပ်ကို တက်ကာ အဝတ်အစားတွေ လဲပြီး အိမ်ပြင်ကို အလျင်အမြန် ထွက်သွားတယ်။

“လမ်းမှာ သတိထားနော်!” မုယောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပိုင်ရန်ကို မှီပြီး ကပ်နေလိုက်တယ်။

မုယောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုင်ရန်ရဲ့ခါးမှာ ရစ်ပတ်ထားပြီး မျက်နှာကို သူ့ပခုံးပေါ်မှာ ကပ်ထားလိုက်တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ယောင်ယောင်?” ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့အရမ်း မှီခိုတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မုယောင်ရဲ့လက်ပေါ်ကို အုပ်လိုက်တယ်။

“ငါကိုယ်ငါ လူဆိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ ခံစားနေရတယ်။” မုယောင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

“ငါ့မှာ ချစ်သူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် အစကတည်းက မင်းပဲ ငါ့ရဲ့ချစ်သူ ဖြစ်ခဲ့တာ…”

“ယောင်ယောင်၊ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ့်ကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ မခံစားနဲ့။” ပိုင်ရန်က သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။

“ငါ မနာလိုဖြစ်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေအားလုံးက ယောင်ယောင်ရဲ့အမှား မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ငါနဲ့ အတူ ယောယောင်ကို ချစ်တဲ့သူတွေ ပိုများလာတာကို ငါ သဘောတူပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာပေါ်က အကောင်းဆုံးအရာတွေအားလုံး မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်။”

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့နှာခေါင်းထိပ်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်တယ်။ ဒီအနမ်းက တဏှာမပါဘဲ တန်ဖိုးထားမှုနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

“ယောင်ယောင် ပျော်ရွှင်နေရင် ရပါပြီ။”

မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတယ်။ သူက ပိုင်ရန်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လိုက်တယ်။

“မင်း ဘယ်တော့မှ ငါ့ကိုမထားခဲ့နဲ့။” မုယောင်က အာဏာရှင်ဆန်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

“ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထားခဲ့ပါဘူး။” ပိုင်ရန်ရဲ့မျက်နှာက လေးနက်တည်ကြည်နေတယ်။ သူက ဘယ်တော့မှ မဖျက်မယ့် ကတိတစ်ခုကို ပေးလိုက်တယ်။

သူက လက်ဖြင့် မုယောင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးပြီး ချိုမြိန်တဲ့စပျစ်သီးတစ်လုံးကို ထပ်ခွံ့ပေးလိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင် နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကျောင်းသွားရမှာ မဟုတ်လား?” ပိုင်ရန်က မေးလိုက်တယ်။

“မင်း ငါနဲ့ အတူတူ မသွားဘူးလား?”

“ငါက နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရှေ့နေရုံးကို သွားရမှာ။ ပါမောက္ခကို ခွင့်တောင်းထားတယ်။”

“ဒါဆို ငါ မင်းကို ကားနဲ့လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ငါ အသစ်ဝယ်ထားတာ။” မုယောင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

“ကောင်းပါပြီ။” ပိုင်ရန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာနဲ့ တစ်ရှူးကို ယူပြီး ဒီကြောင်ပေါက်လေးရဲ့ခြောက်တော့မယ့် မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်တယ်။

မုယောင်က ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်သည်။ပိုင်ရန်က သူ့ကို ရှည်လျားပြီး နူးညံ့တဲ့ အနမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။
မုယောင်က ပိုင်ရန်နဲ့အတူ နမ်းရတာကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ ပိုင်ရန်နဲ့ဆို မုယောင်က နူးညံ့တဲ့ လေပြေလေးကို နမ်းနေရသလို ခံစားရတယ်။

Chapter 78 end

Chapter 79

 

နေ့လည်စာအတွက် ပိုင်ရန်က အမဲသားခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန် ချက်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်သား စားပြီးတာနဲ့ အပြင်ထွက်လာကြတယ်။

မုယောင်က ပိုင်ရန်ကို သူနဲ့တခြားလူတစ်ယောက် ပူးပေါင်းဖွင့်ထားတဲ့ ရှေ့နေရုံးကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီရှေ့နေရုံးက မြို့လယ်ခေါင်မှာရှိပြီး ဆိုင်ခန်းက သိပ်မကြီးပေမဲ့ လုပ်ငန်းက အတော်လေး အဆင်ပြေပုံရတယ်။

ပိုင်ရန်က ကားပေါ်က မဆင်းခင် မုယောင်ကို ညင်ညင်သာသာ နမ်းရှိုက်ပြီးမှ အတွင်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။

မုယောင်က ကားထဲမှာ ခဏလောက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးဖြီးနေပြီးမှ ကျောင်းကို မောင်းသွားတယ်။

ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်းမှာ သင်ရမယ့် ဘာသာရပ်က အမှုအခင်းဆိုင်ရာ ဥပဒေဖြစ်သည်။ မုယောင်က နားထောင်ရတာ နည်းနည်း ခက်ခဲနေပေမဲ့ ပိုင်ရန်က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို တွေးမိတဲ့အခါ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း စာကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်သင့်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အတန်းပြီးတဲ့အခါ ပိုင်ရန်ဆီက စာတိုဝင်လာတယ်။ မုယောင်က ပိုင်ရန်ကို အလုပ်ကနေ ပြန်ကြိုဖို့ ကားမောင်းသွားတယ်။

အိမ်မှာတော့ ဖေးယန်ရှင်းနဲ့ ထမင်းချက်တဲ့အန်တီကြီးပဲ ရှိတယ်။ မုယွင်ဇီနဲ့ခန်ချင်းဟန်က နောက်ကျတဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ရလို့ ဒီည ပြန်လာမလား မလာဘူးလားဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်တယ်။

သုံးယောက်သား ညစာစားပြီး အဒေါ်ကြီး​က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပြန်သွားတယ်။

ဖေးယန်ရှင်းက မုယောင်ကို ကြည်ကြည့်ဖို့ အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ပြီးနောက် သူ့သူငယ်ချင်းတွေက သီချင်းဆိုဖို့ လာခေါ်သွားကြတယ်။

မုယောင်က ပိုင်ရန်နဲ့ အခန်းတစ်ခုတည်းမှာ အိပ်တယ်။ နှစ်ယောက်သား ရေချိုးပြီးချိန်မှာ အချိန်က စောနေသေးတယ်။ မုယောင်ရဲ့မျက်နှာလေးက ရဲနေတယ်။ သူနဲ့ ပိုင်ရန် အတူတူ မအိပ်တာ ကြာပြီလေ။ ဒီညတော့ ဘယ်သူမှ မရှိလို့ အခွင့်ကောင်းပဲလို့ တွေးနေတယ်။

“အာရန်၊ ဒီည အလုပ်တွေ ကျန်သေးလား”

မုယောင်က ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ပိုင်ရန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ရေငွေ့တွေက ပိုင်ရန်မျက်နှာကို ဝေဝါးစေပြီး ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းစေတယ်။

 

“ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ယောင်ယောင်”

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” မုယောင်က ချစ်သူကို သူ့ရဲ့ဆန္ဒကို တိုက်ရိုက်ပြောဖို့ ရှက်နေတယ်။ သူက ထရပ်ပြီး ပိုင်ရန်အနားကို လျှောက်သွားပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ ပိုင်ရန်ကို နမ်းလိုက်တယ်။

သူက ပိုင်ရန် သူ့ကို နမ်းနေကျပုံစံအတိုင်း လျှာကို ညင်ညင်သာသာ ပိုင်ရန်ရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။
ပိုင်ရန်က မုယောင် ဒီလောက်ထိ တက်ကြွတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ။ သူ မုယောင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပြီး နမ်းရှိုက်မှုကို ပြန်လွှဲယူလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့အနမ်းက မုယောင်ရဲ့အနမ်းလို အားနည်းမနေဘူး။ သူက လျှာကို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားပြီး မုယောင်ရဲ့လျှာနဲ့ ကစားနေတယ်။

မုယောင်က အနမ်းတွေကြောင့် ခါးလေး ပျော့ခွေသွားတယ်။ ပိုင်ရန်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ မုယောင်ရဲ့ပြိုကျတော့မယ့် ကိုယ်လုံးလေးကို ထိန်းပေးလိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့မျက်တောင်ရှည်တွေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည်တွေစိုနေတယ်။ မျက်လုံးလှလှလေးတွေက စိုစွတ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေက အနမ်း၏ပွတ်တိုက်မှုတွေကြောင့် နီရဲနေတယ်။ ပွင့်လန်းနေတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုပဲ ကြည့်ရှုသူကို အမွှေးနံ့တွေ ထုတ်လွှတ်နေလေတယ်။

“ယောင်ယောင်၊ မင်း အရမ်းလှတာပဲ” ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ခုတင်ပေါ်ကို ပွေ့တင်လိုက်တယ်။

သူက မုယောင်ရဲ့ညအိပ်ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး လှပတဲ့ ညှပ်ရိုးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်တယ်။

သူက မုယောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းလေးကို ပွတ်သပ်ပြီး နီရဲတဲ့ချယ်ရီသီးလေးကို ရောင်ရမ်းလာသည်အထိ ဆော့ကစားလိုက်တယ်။

“အင်း… အဲဒီနေရာကို ဆက်မထိနဲ့တော့” မုယောင်က ခါးလေးကို မအီမသာ ရွေ့လျားနေတယ်။ မျက်နှာလေးမှာလည်း ရမ္မက်တွေ ပြည့်နေတယ်။

“ကိုယ်ကတော့ ယောင်ယောင် ကြိုက်နေတယ်လို့ ထင်တာပဲ” ပိုင်ရန်က ပြုံးပြီး မုယောင်ရဲ့ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ ဗိုက်သားလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။

မုယောင်က ဝမနေပေမဲ့ ဗိုက်ပြည့်သွားရင် ဗိုက်သားလေးမှာ အသားပျော့လေးတွေ ရှိတတ်တယ်။ ပိုင်ရန်က အဲဒီနေရာကို အရမ်းကြိုက်တယ်။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ဗိုက်သားလေးပေါ်မှာ အနမ်းရာတွေ အများကြီး ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့အနမ်းတွေက တဖြည်းဖြည်း မုယောင်ရဲ့ပေါင်အတွင်းသားဆီကို ရောက်သွားတယ်။

ဒီလိုလျှို့ဝှက်တဲ့နေရာမှာ ပိုင်ရန်က ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်အပြည့်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အနမ်းတွေကို မရပ်တန့်ဘဲ နောက်ထပ် စင်တီမီတာ အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်တယ်။

မုယောင်က အန္တရာယ်ကို သိလိုက်သည့်ပုံဖြင့် သူ့ရဲ့ပေါင်တွေကို စိုးရိမ်တကြီး စေ့လိုက်တယ်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ?” မုယောင်က ပိုင်ရန်ရဲ့မျက်နှာကို မမြင်ရပေမဲ့ ပိုင်ရန်ရဲ့ပုံစံက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

“ကိုယ့်ရဲ့အချစ်လေးက ချိုရဲ့လားလို့ မြည်းကြည့်ချင်လို့ပါ” ပိုင်ရန်က ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့လျှာကို မုယောင်ရဲ့အပေါက်လေးထဲကို ထိုးထည့်လိုက်တယ်။

Chapter 79 end

Chapter 80

“အား… မင်း ဘာလုပ်​​​နေတာလဲ။ အဲ့နေရာက ညစ်ပတ်တယ်။အမြန်ပြန်ထုတ် ” မုယောင်ဟာ ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်လည်းတိုသွားတယ်။ သူက ရှောင်ဖို့ ခါးကို လိမ်လိုက်ပေမဲ့ ပိုင်ရန်ရဲ့လက်တွေက သူ့ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် မရွေ့နိုင်ဖြစ်နေတယ်။

ပိုင်ရန်ရဲ့လျှာဟာ လမ်းကြောင်းထဲမှာ လျင်မြန်စွာ စူးစမ်းရှာဖွေနေတယ်။ နူးညံ့တဲ့အသားစိုင်တွေက လျှာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်ထားတယ်။ မုယောင်ဟာ ရှက်ရွံ့လွန်းလို့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေတယ်။

လျှာဟာ နူးညံ့တဲ့ မြွေတစ်ကောင်လိုပဲ။ အတွင်းနံရံသားတွေကို စုပ်ယူပြီး ပိုနက်တဲ့နေရာတွေထဲကို တမင်တကာ ဝင်သွားတယ်။

“မလုပ်နဲ့… အား…” မုယောင်ဟာ ရုတ်တရက် အော်လိုက်တယ်။ လှုံ့ဆော်မှုတွေ အရမ်းများလွန်းလို့ သူ့ကိုယ်က သုတ်ရည်တွေ အများကြီး ထုတ်လွှတ်လာတယ်။

ပိုင်ရန်ဟာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ အရည်တွေ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်နဲ့ မျက်နှာပေါ် ပန်းထွက်သွားတာကို ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ သူက လျှာကိုတောင် ထုတ်ပြီး လျက်လိုက်သေးတယ်။

“မြန်မြန် ထွေးထုတ်လိုက်စမ်းပါ၊ ညစ်ပတ်လိုက်တာ” မုယောင်ဟာ ပိုင်ရန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်တယ်။ ပိုင်ရန်က ထရပ်ပြီး သူ့အချောင်းကို မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

“မညစ်ပတ်ပါဘူး၊ အရမ်းချိုတယ်” ပိုင်ရန်က ပြောပြီး မုယောင်ကို နမ်းဖို့ ကိုင်းလိုက်တယ်။

“ငါ့ကို မနမ်းနဲ့” မုယောင်က သူ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုင်ရန်ကို ပြသလိုက်တယ်။

ပိုင်ရန်က တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ယောင်ယောင်က ကိုယ့်အရည်ကိုကိုယ် ဒီလောက်တောင် မုန်းနေတာလား”
ပြောပြီးတော့ သူဟာ ထွက်သွားချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တယ်။ မုယောင် အပန်းဖြေနေတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်တယ်။

“အု!” မုယောင်ဟာ စိတ်ထဲကနေ ဆဲဆိုနေပေမယ့် ပါးစပ်က ပိုင်ရန်ကြောင့် ပွင့်သွားတယ်။

ငါးညှီနံ့ဟာ မုယောင်ရဲ့ပါးစပ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ မုယောင်ရဲ့လျှာဟာ ပိုင်ရန်ရဲ့လျှာနဲ့ အတင်းအကျပ် ကခုန်နေရတယ်။ မုယောင် စိတ်တိုလွန်းပြီး ပါးတွေ ဖောင်းလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပိုင်ရန်ဟာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

“ပိုင်! ရန်!” မုယောင်က ပိုင်ရန်ကို သင်ခန်းစာပေးတော့မလို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် နက်ရှိုင်းတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကြောင့် ပြောမယ့်စကားတွေ ပျက်သွားတယ်။

“ယောင်ယောင်က ဘာပြောချင်တာလဲ” ပိုင်ရန်က တမင်တကာ ရက်ရက်စက်စက် ထိုးနှက်လိုက်တယ်။ အလွန်အကျွံ သာယာမှု လှုံ့ဆော်ချက်တွေကြောင့် မုယောင်ဟာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။

မုယောင်က တရားခံကို အားနည်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရမ္မက်တွေ ပြည့်နေတာကြောင့် လူကို စိုက်ကြည့်နေတာနဲ့ မတူဘဲ ပရောပရည် လုပ်နေတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ခြေထောက်တွေကို သူ့ခါးပေါ်မှာ တင်ပြီး တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်တယ်။ မုယောင်ရဲ့တင်ပါးဆုံရိုးတွေဟာ အသားချင်းရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နီရဲလာတယ်။

“ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ တအား မဆောင့်နဲ့…” မုယောင်ဟာ ပိုင်ရန်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ ပိုင်ရန်က သူ့နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။ အပေါ်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်း နူးညံ့ပေမယ့် အောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှုတွေကတော့ မုန်တိုင်းလိုပဲ ဆက်ရှိနေတယ်။

ပိုင်ရန်ဟာ အိပ်ရာပေါ်မှာရော အိပ်ရာအောက်မှာရော မတူညီတဲ့ လူနှစ်ယောက်လိုပဲ။ အိပ်ရာအောက်မှာ သူဟာ မုယောင်ကို အရာရာကို လိုက်လျောပေမယ့် အိပ်ရာပေါ်ရောက်ရင်တော့ မုယောင်ရဲ့တောင်းပန်မှုတွေကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်။

“အာရန်၊ တောင်းပန်ပါတယ်” မုယောင်ဟာ ပိုင်ရန်ရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ချော့မော့စွာ နမ်းလိုက်တော့ ပိုင်ရန်ဟာ ပြုံးလာတယ်။

“ယောင်ယောင်က ကိုယ့်ကို လောင်ကုန်းလို့ ခေါ်လိုက်လေ။ အဲ့လိုခေါ်ရင် ကိုယ် ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပေးပါ့မယ်” ပိုင်ရန်က ပြောပြီး မုယောင်ကို ငါးစာကိုက်ဖို့ ပိုပြီးဆန္ဒရှိလာအောင် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တမင်တကာ ဖြည်းပေးလိုက်တယ်။

“ငါ… ငါ မခေါ်ချင်ဘူး” မုယောင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလောက်ထိ ရှက်စရာကောင်းတဲ့နာမည်မျိုး မခေါ်ဖူးဘူး။

ပိုင်ရန်က နတ်ဆိုးဆန်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး ဆောင့်သွင်းတဲ့ အရှိန်ကို ပိုပြင်းထန်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
မုယောင်ဟာ မခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံး မျက်ရည်တွေနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် ပိုင်ရန်က သူ့ခါးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြန်ပွေ့ချီလိုက်တယ်။

“လောင်…. လောင်ကုန်း၊ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ” မုယောင်ကပဲ အလျှော့ပေးလိုက်ရတယ်။ သူ့အသံထဲမှာ ငိုသံတွေ ပါနေတယ်။
ဒါပေမယ့် သူ မသိတာက ယောက်ျားတွေ အိပ်ရာပေါ်မှာ ပြောတဲ့ စကားတွေကို မယုံသင့်ဘူးဆိုတာပဲ။ သူ့စကားကို ကြားတော့ ပိုင်ရန်က ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာတယ်။

“မင်း…” မုယောင်က မျက်လုံးတွေပြူးပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်မကျဘဲ ငိုချင်လာတယ်။

မုယောင်မှာ သနားစရာကောင်းစွာနဲ့ ပိုင်ရန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အသွင်းအထုတ် လုပ်ခံနေရတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိတော့တဲ့အချိန်မှာ ပိုင်ရန် ပြီးသွားတယ်။

မုယောင် မပျော်နိုင်ခင်မှာပဲ ပိုင်ရန်က မုယောင်ကို တခြားဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ချီ စဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

“မနက်ဖြန်မှ လုပ်လို့ မရဘူးလား” မုယောင်ဟာ သနားစရာကောင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်တယ်။ ပိုင်ရန်ဟာ သူ့ရဲ့နီရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းကာ ပြောလိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်လေးက လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်”

ပြောပြီးတာနဲ့ မုယောင်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပြန်စလိုက်တယ်။

Chapter 80 end