FTT [ Gp1 ]:
Chapter – 18

World 2 {  Chapter – 5 }

ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ကိုယ်ရေးလက်ထောက်၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အလိုးခံရခြင်း၊ ထို့နောက် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပွေ့ချီသွားခံရကာ အရူးအမူး အလိုးခံရပြီး မှန်ကို ကြည့်ကာ သေးထွက်ကျသွားပြီးနောက် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် သတိလစ်သွားခြင်း….

—

“အား အား ဟား… အား အား ခွေးကောင်လေး… ငါ တကယ် မ… အာ့ မရတော့ဘူး… အား ဝူး ဝူး ဝူး…”

လူကို သွေးဆူစေသော အသက်ရှူပြင်းပြင်းသံများက အခန်းထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြည့်နှက်လာတော့၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို အတင်းအဓမ္မ တင်ထားရပေသည်။

သူက ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်နေရ၏။

ကျိုးဝေ့ချီကမူ သူ၏တင်ပါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်တင်လိုက်၊ အားကုန် ဖိချလိုက် အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေါင်ကြားမှ လီးကြီးကလည်း အလိုက်သင့် အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်ပေးနေလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏တင်ပါး အောက်သို့ ကျဆင်းသွားတိုင်း အားပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုးခံရခြင်းဖြစ်၏။

အသားနံရံများမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ ဖြဲကားခံရကာ လီးကြီးက အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏အာရုံအခံစားလွယ်ဆုံး နေရာကို ထိုးဆောင့်မိရုံသာမက သူ့ကိုပါ ဖောက်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်ကိုပါ တုန်ယင်သွားစေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်မတင်ထားပါက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝမတ်တပ်ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးဝေ့ချီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီထိုင်နေ၏။

သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ကားကာ ခွထိုင်နေသော ဥက္ကဋ္ဌကု ရှိနေလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားအရ သူ့ကို ပင့်တင်ရန်၊ ချရန် ဆိုသည်မှာ သာမန်လူများ လုပ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးဝေ့ချီမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ့အပေါက်လေး ဒီလောက်တောင် အလိုးခံဖို့ ကောင်းမှန်း သေချာပေါက် သိမှာ မဟုတ်ဘူးနော်…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးနေရင်း စကားဖြင့် ဆက်လက် လှုံ့ဆော်ပေးနေလေသည်။

“ဝူး အား~”

အသားနံရံများအတွင်းမှ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေရ၏။

အထူးသဖြင့် လီးထိပ်ကြီးက ကာမအထွတ်အထိပ်နေရာကို ထိုးဆောင့်မိချိန်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်သွားရသည်။

လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ပခုံးကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့၏။

“အား အား ဟား… မင်း  ..အား …မင်း ငါ့ကို တိုက်ရိုက်… အား အား အား အား တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်!”

ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက် အလိုးခံရမှန်း မသိတော့သလို ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီမှန်းလည်း မသိတော့ပေ။

ဤလူက သူ့ကို အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း ဥက္ကဋ္ဌကု အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထား၏။

ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ်ကောင်းအောင် အလိုးခံပြီး သေရမည်ထက် တိုက်ရိုက် အသတ်ခံလိုက်ရသည်က ပိုကောင်းဦးမည်ဟု သူ တွေးနေမိတော့လေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ဆန္ဒကို မည်သို့ ဖြည့်ဆည်းပေးမည်နည်း။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရယ်မောရင်း ဆက်လက်၍ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးနေ၏။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ဒီလောက် စားလို့ကောင်းပြီး အပေါက်လေးကလည်း အလိုးခံနိုင်တဲ့အပြင် ဒီလောက်တောင် မိမိုက်နေတာ… ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သတ်ရက်မှာလဲ…”

“အား အား အား အား… ဝူး အား… အား အား အား ဝူး… အင်း…”

“ပြီးတော့…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောလေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကုလိုမျိုး အဆင့်အတန်းမြင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း တန်ဖိုးကြီးတဲ့ သူမျိုးက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိနိုင်မှာလဲ။ သတ်ပစ်လိုက်ပြီး မလိုးရတော့ရင် ဘယ်လောက် နှမြောစရာ ကောင်းလဲ…”

“အား အား အား… မင်း တကယ်တော့… ဝူး အား တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ…”

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ ကျဉ်စိမ့်ကာ အားအင် ကင်းမဲ့နေ၏။

ကာမသာယာမှုကြောင့် ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်သွားရသည်အထိ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အလိုအလျောက် ဇိမ်တွေ့နေရပေသည်။

သို့သော် သူ၏ဦးနှောက်မှာ ရှင်းလင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြည့်လျှင် သူ့ကို ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် သေမတတ် အလိုးခံရအောင် လုပ်နိုင်သူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ပေ။

သာမန်မိသားစု နောက်ခံသာရှိပြီး မည်သည့်နောက်ခံမှ မရှိသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

သူ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် အမြန်နှုန်းသာမက ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုတို့က အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ဝေးစွ။

သူကဲ့သို့သော သူမျိုးပင် လိုက်မမီနိုင်သော အရာများ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် ကျိုးဝေ့ချီမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးလိုက်ပြန်သည်။

“ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပေါ့၊ ဘယ်သူ ဖြစ်ရဦးမှာလဲ… ဘာလဲ… ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော့်ကို ချစ်မိသွားပြီလား… ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် လိုးပေးတာကို ခံရတဲ့ အရသာကိုပဲ သဘောကျသွားတာလား…”

“မင်း အား အား အား အိပ်မက်မက်နေလိုက်~ အား ဟား… ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ အား!”

ဥက္ကဋ္ဌကု စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို ဖက်ကာ တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ ဖိချလိုက်၏။

သူ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ ဆောင့်လိုးလိုက်‌လေတော့သည်။

“ဖတ် ဖတ် ဖတ်~”

“အား အား အား အား! … အား အား အား အား မရတော့ဘူး အား အား အား ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါတော့ အား အား အား ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ… အား အင်း~”

ကျိုးဝေ့ချီက အလျင်အမြန် ခါးကို လှုပ်ရှားနေပြီး အရှိန်မှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ၏ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆွဲယူခံထားရသဖြင့် တစ်စောင်းအနေအထားဖြင့် အလိုးခံနေရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ယိမ်းထိုးနေကာ ကုတင်တစ်ခုလုံးပင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် လှုပ်ယမ်းနေတော့၏။

“ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ… သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ထိ မရက်စက်ပါဘူးလို့…”

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် လိုးဆောင့်နေရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ခေါင်းအုံးကိုသာ အကူအညီမဲ့စွာ ဖက်ထားနိုင်တော့၏။

ကြီးမားလှသော ကာမသာယာမှုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့စေသည်။

အမြင့်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် နစ်မွန်းနေစေတော့၏။

သူ အသက် ၃၀ နေလာခဲ့သည့် တစ်လျှောက်လုံးတွင် လိုးခဲ့ဖူးသူ မနည်းပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံး ကာမသာယာမှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။

သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ရဲလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

နတ်စည်းစိမ် ခံစားရသကဲ့သို့ သေမတတ် အလိုးခံရလိမ့်မည်ဟုလည်း ပို၍ပင် မထင်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤအမြင့်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုက အလွန် ကြာရှည်နေ၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ အလိုးခံရရင်း သေသွားမည်ကိုပင် တကယ်စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

“အား အား အား အင်း… မင်း တကယ်တော့ ဘာ… ဘာလုပ်ချင်တာလဲ အား အား အား အား၊ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ… အား အင်း အား အား အား…”

“ဘာလုပ်ချင်တာလဲ ဟုတ်လား?”

ကျိုးဝေ့ချီက ဖတ်ဖတ်ဖတ် မြည်အောင် အဆက်မပြတ် ဆောင့်လိုးနေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ခါးကို အားကုန် ကော့လိုက်သည်နှင့် တစ်ဆုံးထိ မြုပ်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်လွှတ်လိုက်တော့လေသည်။

အူလမ်းကြောင်းအတွင်းမှာ ထုံကျင်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကာမသာယာမှုများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှသည် ဝိညာဉ်အထိ ပျံ့နှံ့သွား၏။

သုတ်ရည်များ အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ ပြည့်နှက်သွားသည့် ထိုတစ်ခဏတွင် ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာမှသာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြင့်ဆုံး ကာမသာယာမှုထဲတွင် အလိုအလျောက် တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူကမူ ကုတင်ပေါ်တွင် အားအင် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မလှုပ်မယှက် ပျော့ခွေနေလေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အသက်ရှူပြင်းပြင်း ရှူကာ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် မှောက်နေရသည်။

ထို့နောက် သူ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲရှိ ဧရာမလီးကြီးက ယခုလေးတင် သုတ်လွှတ်ထားသော ပူနွေးသည့် သုတ်ရည်များနှင့်အတူ အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးဝေ့ချီက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏နားနားသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“အခုထိ ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျွန်တော် ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာ မသိသေးဘူးလား…”

ဥက္ကဋ္ဌကု အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ကျိုးဝေ့ချီက ဆက်ပြောလေသည်။

“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို လိုးချင်တာ၊ ရိုးရိုးလေးပဲ ခင်ဗျားကို လိုးချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ…”

ဥက္ကဋ္ဌကု တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွား၏။

ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော အကူအညီမဲ့သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူ အသက်ရှင်လာသည့် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အကူအညီမဲ့ခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမတိုင်မီက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က စားစရာများ ပို့ခိုင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အချိန်အကြာကြီး နေနေ၏။

ထို့အပြင် စားစရာများ ပို့ခိုင်းခြင်း၊ မင်းသားပေါက်စလေးကို သူ့ကိုယ်စား ဖုန်းဖြေခိုင်းခြင်းနှင့် ဤညတွင် ပြန်မလာတော့ကြောင်း ပြောခြင်း စသည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော လုပ်ရပ်များစွာ ရှိနေသည်။

ထိုအရာများက ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေပြီး သတိထားမိစေ၏။

ထို့ကြောင့် ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းက စားစရာ လာပို့ချိန်တွင် သူလည်း အတူတူ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့ တံခါးဝင်လာချိန်တွင် ကျိုးဝေ့ချီနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကုတို့မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေကြ၏။

တံခါးဝင်လာသည်နှင့် ရရှိလိုက်သော အနံ့များနှင့် အခန်းတစ်ခုလုံး ပြန့်ကျဲနေသော အမှတ်အသားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယင်းက ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကို ခုနက တိုက်ပွဲ မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

ထိုအချိန်က လူနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်မပါသော အပေါ်ပိုင်းကိုသာ ဖော်ပြထားကြ၏။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က အများကြီး မကြည့်ရဲသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်၏ရင်းနှီးသော အနေအထားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျိုးဝေ့ချီ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဥက္ကဋ္ဌကုထက်ပင် ပို၍တောင့်တင်းပြီး အရပ်ရှည်၏။

သူက ဥက္ကဋ္ဌကုကို အနောက်ဘက်မှ ဖက်ထားပြီး ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှီနေလေသည်။

ထိုအမူအရာမှာ ကိုယ်ရေးလက်ထောက် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အမူအရာ ဖြစ်၏။

ဥက္ကဋ္ဌကု သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်မှာလည်း သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အကြည့်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်သည် အများကြီး မကြည့်ရဲဘဲ အမြန် ထွက်လာခဲ့၏။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်သွားသောအခါမှ ဥက္ကဋ္ဌကု၏အကြည့်မှာ အလွန်မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်က သူ့ထံသို့ တစ်ခုခုကို သတင်းပို့ချင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဘာလဲဆိုတာကို သူ မသိပေ။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်မှာ အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုအချိန်က သူ မမြင်ရသော စောင်အောက်တွင် ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထား၏။

သို့သော် လက်နှစ်ဖက်ကမူ ဥက္ကဋ္ဌကု၏လီးကြီးကို ကိုင်ကာ ကာမရမ္မက်ဆန်စွာ ဂွင်းထုပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ဧရာမလီးကြီးက ဥက္ကဋ္ဌကု၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် ထိုးသွင်းထားဆဲ ဖြစ်၏။

နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းထားသဖြင့် ပြည့်သိပ်နေသော အသားနံရံများက ဥက္ကဋ္ဌကုကို တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားစေသည်။

ထို့အပြင် ကိုယ်ပိုင် လက်အောက်ငယ်သားက မျက်စိရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

ထို့ကြောင့် လက်အောက်ငယ်သား မြင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သော စိုးရိမ်စိတ်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပို၍ တောင့်တင်းသွားစေလေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဤအမြင့်ဆုံး ကာမသာယာမှုကို အတင်းအဓမ္မ ခံယူနေရ၏။

သူ ပါးစပ်လည်း မဟရဲသလို ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကိုလည်း အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြသရဲချေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ အရင်က ပြောထားသည့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရပေသည်။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ယခုလေးတင် နောက်တစ်ကြိမ် လိုးဆောင့်ခံလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူ တကယ်ကို အားအင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

သူသည် မျှော်လင့်ချက်များကို ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ထံတွင်သာ ထားရှိရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသည်မှာ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သေချာပေါက် နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးတို့ကြောင့်ပင် ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ကို အန္တရာယ်ကို အလျင်အမြန် သတိမထားမိစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဥက္ကဋ္ဌကု၏အဆင့်အတန်းမျိုးဖြင့် ဤကဲ့သို့ အဓမ္မပြုကျင့်ခံရပြီး ခြိမ်းခြောက်ခံရမည့် ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

ကိုယ်ရေးလက်ထောက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိပါက ဘာလုပ်ရမည်ကို သေချာပေါက် သိမည် ဖြစ်၏။

ထိုအခါကျလျှင် ကျိုးဝေ့ချီ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ အတောင်ပံပေါက်ပြီး ပျံထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။

ဤနေရာမှာ XX နိုင်ငံတကာ ဟိုတယ်၏အထပ် ၈၈ တွင် ရှိနေကြောင်း သတိပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီသည် ဥက္ကဋ္ဌကုက သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်း ရှာနေမည်ကို သေချာပေါက် သိသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ စနစ်၏စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုထားသော ဘဝမှာ ဘာကိုမှ ကြောက်စရာမလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို တစ်ကိုယ်လုံး အနီးကပ် ဓာတ်ပုံ ရိုက်ယူလိုက်လေသည်။

သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး အထူးသဖြင့် အောက်ပိုင်းမှာ ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေ၏။

အကြိမ်ကြိမ် အလိုးခံထားရသော အပေါက်ဝမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်။

အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် ပြန်မပိတ်နိုင်တော့သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

အတွင်းမှ ဖြူဖွေးသော သုတ်ရည်များမှာလည်း တစ်စက်စက်နှင့် အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

ထိုအရည်များက တင်ပါးကြားကိုသာမက ကုတင်ခင်းကိုပါ စွန်းထင်းသွားစေတော့၏။

“ဥက္ကဋ္ဌကု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦး…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဗီဒီယိုကို ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်စိရှေ့သို့ ကပ်ပြလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျားထက် ပိုပြီး ရမ္မက်ထန်တဲ့သူကို မြင်ဖူးလား…”

တစ်ချက်တည်း ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ ချက်ချင်း ဖွက်ထားလိုက်၏။

သွားများကို ကျိတ်သံမြည်အောင် ကိုက်ထားကာ လက်သီးများကိုလည်း အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသည်။

သို့သော် သူ၏လက်ရှိလက်သီးများက ကျိုးဝေ့ချီကို မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်ပေ။

ဤအချက်ကို လူနှစ်ယောက်လုံး အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားကြပေသည်။

“ကျွန်တော် ရေချိုးပေးမယ်…”

ကျိုးဝေ့ချီက ရုတ်တရက် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကုတင်ပေါ်မှ ပွေ့ချီလိုက်၏။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူ့ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပွေ့ချီသွားတော့လေသည်။

“မင်းက ဒီလောက် သဘောကောင်းမယ်တဲ့လား…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက လုံးဝမယုံကြည်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“သေချာတာပေါ့… ကျွန်တော်က အရမ်း ဂရုစိုက်တတ်တာကိုး…”

ကျိုးဝေ့ချီက အရှက်မရှိစွာ ပြောလိုက်၏။

နွေးထွေးသော ရေများက ခေါင်းပေါ်မှ ကျဆင်းလာ၏။

ပူနွေးသော ရေစီးကြောင်းများက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို မကြာမီမှာပင် အင်အား အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာစေ၏။

အသက်ပြန်ရှင်လာသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏အနောက်တွင် ရပ်နေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုကမူ နံရံကို ထောက်ကာ သူ့ကို ကျောခိုင်းထားသည်။

ရေစက်များက ချွေးများကို ဆေးကြောပေးလိုက်၏။

သူ၏ဂျုံရောင်အသားအရေကိုလည်း ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာစေပေသည်။

အထူးသဖြင့် ရေစီးကြောင်းများက ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် အောက်သို့ စီးဆင်းလာ၏။

အမြီးပိုင်းအရိုးမှတစ်ဆင့် တင်ပါးကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုဆွဲဆောင်မှုက ကျိုးဝေ့ချီ၏ရင်ထဲကို နောက်တစ်ကြိမ် ယားယံလာစေပြန်သည်။

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ဝါးက အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သူ၏တင်ပါးကို ဖိနှိပ်ကာ ဆုပ်နယ်နေပြီးနောက် အလယ်လက်ချောင်းက တင်ပါးကြားမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ အလွန် စိုစွတ်နေ၏။

ယခုလေးတင် နှိပ်စက်ခံထားရသော အပေါက်ဝမှာလည်း ပျော့ပျောင်းကာ ပူနွေးနေသည်။

ကျန်ရစ်နေသော သုတ်ရည်များကလည်း ထိုနေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

တင်ပါးကြားကို ဖြဲကားလိုက်သဖြင့် နွေးထွေးသော ရေများက အတားအဆီးမရှိ ဆေးကြောပေးလိုက်၏။

သူ၏ယခုလေးတင် နှိပ်စက်ခံထားရသော အပေါက်ဝကို ဆေးကြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှာ ပျော့ပျောင်းပြီး စိုစွတ်နေသဖြင့် ရေနွေး၏လှုံ့ဆော်မှုက အလွန်ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။

ထိုနေရာမှာ ဤမျှအထိ အာရုံခံစားလွယ်နေပြီလားဟုပင် တွေးနေမိတော့၏။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်လည်းရ၊ ဒေါသလည်းထွက်နေ၏။

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တကယ်ကို အာရုံခံစားလွယ်တာပဲ… လိုချင်ရင်လည်း ပြောလေ… ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်…”

ဒီလောက် အကြိမ်များစွာ လုပ်ပြီးပြီပဲ ဘယ်သူက သောက်ကျိုးနည်း ထပ်လိုချင်ဦးမှာလဲ…

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူလည်း အင်အား အနည်းငယ် စုဆောင်းထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု ရုတ်တရက် တစ်ပတ်လှည့်ကာ ကျိုးဝေ့ချီကို အားကုန် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက အနောက်သို့ တစ်ချက် ရှောင်လိုက်သောအခါ ကွက်တိပင် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုက ဆက်လက်၍ နီးကပ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက သူ ထိုးလာသော လက်သီးကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

ထို့နောက် ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ချိတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအခါ မူလကတည်းက ခန္ဓာကိုယ် ညောင်းညာကာ အားအင် ကင်းမဲ့နေသော ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ပျက်သွား၏။

အောက်သို့ လဲကျသွားရာ ကျိုးဝေ့ချီက မျက်စိလျင်လျင်ဖြင့် အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူ၏လက်ကို အနောက်သို့ လိမ်ချိုးလိုက်ပြီး အားကုန်သုံးကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို နံရံပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်တော့လေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌကုက ဒီလောက်တောင် အားအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ… အလိုးခံရတာ မဝသေးဘူး ထင်တယ်နော်…”

ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ ဘာပြန်လုပ်မည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပေးတော့ဘဲ လီးကြီးကို အနောက်ဘက် အပေါက်ဆီသို့ တည့်တည့်ချိန်လိုက်၏။

သုတ်ရည်များ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော ထိုနေရာသို့ အားကုန် ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။

“ဗြတ်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ လီးကြီးမှာ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်သွား၏။

အတွင်းမှာလည်း ချောကျိပျော့ပျောင်းနေကာ သန့်ရှင်းရေးပင် မလုပ်ရသေးပေ။

“အား ဟား…”

ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

အသားနံရံများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြဲကားခံလိုက်ရကာ အပြည့်အသိပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်၏။

ကိုယ်အရှေ့ပိုင်းကို နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားစေသည်။

သူကမူ အနောက်ဘက်မှနေ၍ တင်ပါးဆီသို့ ခါးကို ကော့ကာ အရူးအမူး ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်~”

“အား အား အား အား မရတော့ဘူး… ဝူး အင်း ခွေးကောင်လေး အား အား အား… မင်းက… လူရော ဟုတ်ရဲ့လား ဝူး အား? ငါ မင်းကို လုံးဝ လွှတ်မပေးဘူး အား အား အား အား မင်းကို…”

“ကျွန်တော့်ကို လွှတ်မပေးဘူး?”

ကျိုးဝေ့ချီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အားကုန် ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်က တောင်းတောင် တောင်းဆိုနေတာပါ…”

“အား အား အား ဟား… ခွေးကောင် အား အား အင်း… မင်း အထင်… အား မင်းက အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား ဝူး အင်း… ငါ သေသွားရင်တောင်… အား အား အား အား အင်း မင်းလည်း… မင်းလည်း အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ဖတ်…”

“ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ… ကိစ္စမရှိပါဘူးလို့…”

ကျိုးဝေ့ချီကို ဓားထိုး၍ မပေါက်သလို ရေပက်၍လည်း မဝင်ကြောင်း ပြောရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“မင်း လွတ်အောင် ပြေးလို့ မရဘူး အား အား အား အား အင်း ဟား… တော်တော့ အား အား အား အား ဝူး ဝူး ဝူး…”

“ဟက်~”

ကျိုးဝေ့ချီက အသက်ရှူပြင်းပြင်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ထွက်ပြေးမယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ… ကျွန်တော်က ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်တဲ့အပြင်… လူပုံအလယ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ထွက်သွားဦးမှာ…”

“အား အား အား အား အား အား ဖြည်းဖြည်း အား… ဟား အင်း…”

ကျိုးဝေ့ချီက တိုင်ရိုက်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖိကာ အရူးအမူး ဆောင့်လိုးနေ၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ညည်းတွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီ ဤစကားကို ပြောရခြင်းမှာ မောက်မာဝင့်ကြွားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

တကယ့် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝမသိခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဤကဲ့သို့ပင် ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း ညည်းတွားသံများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှင်းလင်းနေ၏။

သူ ခက်ခက်ခဲခဲ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ဒုတိယအခွင့်အရေးမှာလည်း ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ကိုယ်ရေးလက်ထောက်ထံမှလွဲ၍ သူ၌ အခြားအခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်သွား၏။

ကျိုးဝေ့ချီ၏အနောက်ဘက်မှ ဆောင့်လိုးမှုများကိုသာ ခံယူနေရတော့သည်။

“အား အား အား ဟား… ဝူး အင်း…”

ဥက္ကဋ္ဌကု၏အသံမှာ အစောကြီးကတည်းက အက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်၏။

တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ညည်းတွားသံများမှာလည်း အသံပြောင်းသွားသည်။

အထူးသဖြင့် ရေချိုးခန်းကဲ့သို့သော နေရာကျဉ်းလေးထဲတွင် ဖြစ်၏။

ရေပန်းမှ ရေကျသံများနှင့်အတူ သူ၏ညည်းတွားသံများမှာ အသံချဲ့စက် တပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပို၍ ဩရှပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ကာမရမ္မက်ကို အပြင်းအထန် တက်လာစေတော့၏။

“ဝူး အား… မင်း ငါ့ကို သေအောင် ဆောင့်လိုးလိုက်ပါတော့ ဝူး အား… အား အား အား…”

ရေပန်းများက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာ၏။

ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှ တင်းရင်းသော တင်ပါးဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

တင်ပါးကြားတစ်လျှောက်မှတစ်ဆင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်စပ်နေသော နေရာသို့ပင် ဝင်ရောက်လာလေ၏။

ရေနွေးများက ဥက္ကဋ္ဌကု၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

အားပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုးခံထားရသဖြင့် ပွင့်ဟနေသော အပေါက်‌လေးဖြစ်၏။

သို့သော် ၎င်းတို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခင်မှာပင် ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို ကော့လိုက်သည်။

ဧရာမလီးကြီးမှာ အပေါက်ဝကို အပြည့်အဝ ဖြဲကားလိုက်၏။

ထို့နောက် တစ်ဆုံးထိ ဖောက်ထွက်ဝင်ရောက်သွားကာ အူလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်သိပ်သွားစေသည်။

တင်ပါးပေါ်သို့ လျှောကျလာသော ရေစက်များကိုလည်း ကျိုးဝေ့ချီက နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားအောင် ဆောင့်လိုးလိုက်လေ၏။

ထို့ကြောင့် မူလက ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဆိုသော အသံများမှာ ရေစက်များနှင့် ရောနှောသွား၏။

ပို၍ ကြည်လင်ပြတ်သားကာ နားစည်ကို လှုံ့ဆော်လာသည်။

တစ်ချက် ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း ရေစက်များ လွင့်စင်မှုများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာ၏။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏သုတ်ရည်များပင် မထွက်နိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် မတ်တောင်လာပြန်တော့၏။

“အား အား အား အား မရတော့ဘူး… အား အား အား ဖြည်းဖြည်း ဝူး အင်း… အား အား အား…”

“ဥက္ကဋ္ဌကုက အရမ်း အားအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

“အား အား အား အင်း… မဟုတ်ဘူး၊ မရှိဘူး အား အား အား ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး အား အား အား… ဖြည်းဖြည်း ဝူး… အရမ်း နက်တယ်… ဟား အား အား… တော်တော့ အား အား အား…”

“ဘယ်လိုလုပ် လုံလောက်နိုင်မှာလဲ…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဖတ်ဖတ်ဖတ် မြည်အောင် ခါးကို လှုပ်ရှားနေလေသည်။

“ဘယ်နှစ်ကြိမ် လိုးလိုး လိုးလို့ မဝဘူးလေ…”

“အား အား အား အား…”

ဥက္ကဋ္ဌကုတစ်ကိုယ်လုံး ကာမသာယာမှုများ လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရ၏။

ခြေထောက်များမှာ လုံးဝမတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့ဘဲ အောက်သို့ လျှောကျသွားတော့သည်။

ထိုအခါ ကျိုးဝေ့ချီက ခါးကို လှမ်းဆွဲကာ ပြန်ကော့တင်လိုက်၏။

ထို့နောက် ဆွဲယူကာ နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ ဆောင့်လိုးတော့လေသည်။

“အား အား အား…”

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ညည်းတွားသံများ ပို၍ပို၍ အားနည်းလာ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ညည်းတွားသံများ ပို၍ပို၍ အားနည်းလာ၏။

သူ တကယ်ကို သေအောင် ဆောင့်လိုးခံရတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို မလွှတ်ပေးသေးပေ။

တစ်ပတ်လှည့်ကာ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားစေ၏။

ထို့နောက် သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပင့်တင်ကာ ကျောကို နံရံနှင့် မှီစေသည်။

အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးနီးပါးကို သူ၏ပေါင်ကြားတွင် တင်ထားစေလေသည်။

“ဗြတ်~”

နောက်တစ်ကြိမ် အားကုန် ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်၏။

“အား အား အား အား တော်တော့ အား အား အား အား ဝူး အင်း…”

ကျိုးဝေ့ချီက ဘယ်မှာ ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။

ဖက်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးတော့သည်။

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အလိုးခံရလွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေ၏။

ဤအနေအထားက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အလေးချိန်ကို ကျိုးဝေ့ချီ၏အပေါ်တွင် လုံးဝ ကျရောက်သွားစေလေသည်။

သူ၏ခြေတံရှည်ကြီးနှစ်ချောင်းမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏ခါးတွင် အတင်းအဓမ္မ ရစ်ပတ်ခံထားရ၏။

တစ်ကြိမ် ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။

“အား အား အား အား မရတော့ဘူး… အား တောင်းပန်ပါတယ် ရပ် ရပ်လိုက်ပါတော့ အား အား အား…”

ဥက္ကဋ္ဌကု ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွား၏။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကာမသာယာမှုများက သူ၏အသိတရားများကို ပျောက်ကွယ်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ကာမသာယာမှုများမှာ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာ၏။

ရုတ်တရက် ကျိုးဝေ့ချီ ထိုးသွင်းလိုက်ချိန်တွင် ပြင်းထန်သော သေးပေါက်ချင်စိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယင်းက ဥက္ကဋ္ဌကုကို တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားစေ၏။

ထို့နောက် ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့လေသည်။

“ရပ် အား အား အား အား တောင်းပန်ပါတယ်… ဝူး ဝူး အင်း တောင်းပန်ပါတယ်… ငါ အား အား အား အား အင်း…”

ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

သူ ယခုအချိန်အထိ ကြိုးစားပမ်းစား ဆောင့်လိုးခဲ့သည်မှာ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဥက္ကဋ္ဌကု နောက်ဆုံးတွင် တောင်းပန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်ရောက်မှ တောင်းပန်အရှုံးပေးခြင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ဤဥက္ကဋ္ဌကြီး၏စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“အား အား အား မ… ရပ် အား အား အား ငါ မရတော့ဘူး အား အား အား…”

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏တုန်ယင်နေသော လီးကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူ့ကို ဖက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲရှိ မှန်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ့ကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်ကို သေးပေါက်ခိုင်းသည့် အနေအထားဖြင့် အနောက်ဘက်မှ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အကျယ်ကြီး ဖြဲကားခံထားရ၏။
အားအင် ကင်းမဲ့စွာ တွဲလောင်းကျနေသည်။

သို့သော် သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် လီးကြီးက ထိုးသွင်းထားဆဲ ဖြစ်၏။

ကျိုးဝေ့ချီမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ဆောင့်လိုးနေသည်။

ယခုအခါ မှန်ကို မျက်နှာမူ၍ ဆောင့်လိုးနေပြီး တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်ရန်ပင် အစီအစဉ် မရှိပေ။

“ဥက္ကဋ္ဌကု ကြည့်လိုက်ပါဦး… ခင်ဗျား အခု ဘယ်လောက်တောင် ရမ္မက်ထန်နေလဲ ဆိုတာကို… လုံးဝကို အလိုးခံချင်နေတဲ့ ဖာသည်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ တူမနေဘူးလား…”

ဥက္ကဋ္ဌကုက ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုနှင့် သေးပေါက်ချင်စိတ်ကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံလိုက်၏။

ထို့နောက် မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မှန်ထဲရှိ မိမိကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားတော့၏။

ခြေထောက်နှစ်ဖက် အကျယ်ကြီး ကားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရမ္မက်ထန်နေအောင် အလိုးခံနေရသော ပုံစံဖြစ်ပေသည်။

“အား အား အား အား အား!”

စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ကြည်လင်သော သေးများက တစ်ချက်တည်း ပန်းထွက်လာ၏။

မှန်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် စင်သွားတော့လေသည်။

သူက အလိုးခံရရင်း သေးထွက်ကျသွားတယ်? သူ အလိုးခံရရင်း သေးထွက်ကျသွားတယ်!!!!

ပြင်းထန်သော ကာမသာယာမှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုများ ရှိနေ၏။

ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု နောက်ဆုံးတွင် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ချေ။

ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။

ကျိုးဝေ့ချီသည်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်လွှတ်လိုက်၏။

မှန်ထဲရှိ သတိလစ်သွားပြီဖြစ်သော ဥက္ကဋ္ဌကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီးကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ “ငါက တကယ်ပဲ လူယုတ်မာဖြစ်ဖို့ အလားအလာ ရှိတာပဲ…” ဟု တွေးကာ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

တကယ်ကို လူယုတ်မာ ဆန်လွန်းလှပေသည်။

စနစ် ရှောင်ဒင်မှာမူ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေလေ၏။

ဤမျှသန်မာပြီး ဤမျှကြောက်စရာကောင်းသော ဟို့စ်မျိုး လုံးဝမရှိဖူးပေ။

ထို့ကြောင့် သူ စကားပင် မပြောရဲချေ။

အလွန် ကြောက်စရာကောင်းကာ အလွန် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့! ဒီစနစ်နဲ့တော့ အရမ်းကို ကိုက်ညီတာပဲ!!!

 

Chapter 18 ended.
World 2 Chapter 5 ended.