[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Arc8 Ch 4

“ဆရာဝန်လေး၊ ဘာတွေများ စဉ်းစားနေတာလဲ?”

ချူးဝမ့်၏ တိုးတိတ်သောအသံသည် သူ၏ အတွေးများကို နှောင့်ယှက်လိုက်၏။ အန်ကျာကျင်းသည် “ဆရာဝန်လေး” ဟု ချူးဝမ့်ခေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေခိုက်…

အန်ကျာကျင်း၏ မျက်တောင်များသည် တုန်ခါသွားပြီး၊ တည်ငြိမ်ရန် သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးနေသည်။ ချူးဝမ့်သည် သူ့ကို မှတ်မိပုံမရသေးပေ။ တတိယသခင်လေး ချူး၏ရှေ့တွင် သူ၏ အကောင်းဆုံးပုံစံကို တင်ပြရမည်ဖြစ်သည်။

ထန်ထန် ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတော့? သူက မူလဇာတ်လမ်းအရ ချူးဝမ့်နဲ့ အန်ကျာကျင်းတို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တာ… ပြီးခဲ့တဲ့ညက ညဆိုင်းမှာ ဆိုတာကို ပြန်သတိရသွား၏။

ဆေးရုံတွင် ကုသမှုခံယူနေသော မာဖီးယားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့် တွေ့ဆုံမိသော အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် သူနာပြုလေးသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့တဲ့နေသော မာဖီးယားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို သူနာပြု၏  တုံးအသော လုပ်ရပ်များကြောင့် ရယ်မောစေသည်။ နီးနီးကပ်ကပ် တွေ့ဆုံပြီးနောက် မာဖီးယားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သည် ထိုချစ်စရာကောင်းသည့် အရာလေး၏ အရသာကို ခံစားမိသွားပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆွဲဆောင်ခံရကာ၊ ဤအရသာရှိသော အရာလေးကြောင့် သွေးဆောင်ခံနေရသည်။

ထန်ထန်သည် သူ့လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြက်သီးဖုများအား ပွတ်သပ်လိုက်၏။  ဤသည်မှာ ဂန္ထဝင်ဆန်သော မာဖီးယားဇာတ်လမ်းဟောင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း… အနည်းဆုံးတော့ အဓိကရူးသွပ်သော အပိုင်းမှလွဲ၍ ကျန်သောအပိုင်းများသည် ပုံမှန်ပင်။ သူတို့သည် ဇာတ်လိုက် shouကဲ့သို့မဟုတ်ပေ။

ညဆိုင်းတွင် Gong နှင့် Shouတို့ တွေ့ဆုံခဲ့သော ဇာတ်ကွက်သည် အရင်ကတည်းက ရှောင်ရှားပြီးသားဖြစ်၏။ ယခု ချူးဝမ့်၏ ပေါ်လာခြင်းသည် ဇာတ်လိုက် shouအပေါ်တွင် ခံစားချက်များ မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည်။ ထန်ထန်စိတ်သက်သာရာရသွား၏။

“မစ္စတာချူး၊ ဒီနေ့ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာရှိလား? ကျွန်တော် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုဖို့ ရောက်လာတာပါ။” ထန်ထန်သည် ဆေးမှတ်တမ်းများကို လက်တွင် ကိုင်လျက် ကုတင်သို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး စောင်၏ထောင့်စွန်းကို မြှောက်လိုက်၏။ သူ၏သွယ်လျ၍ လှပသော လက်ချောင်းများသည် ဆေးရုံဝတ်အောက်မှ ချူးဝမ်၏ တင်းမာသော ဝမ်းဗိုက်တွင် တင်ကာ ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။

ချူးဝမ်သည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူရပ်သွားသည်။ ထိုဆရာဝန်၏ ကိုယ်ရနံ့သည် ဆွဲဆောင်မှာရှိပြီး၊ သူ၏အသွင်အပြင်သည် အလွန်သန့်ရှင်းပြီး၊ သူ့ကဲ့သို့သော ရူးသွပ်သူတစ်ဦး၏ ဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒကို နှိုးဆွနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူလက်များသည်လည်း… ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အလွန်လှပပြီး သူ၏အောက်ပိုင်းဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားသောအခါ သူ၏ညီငယ်လေးကို  ထောင်မတ်သွားစေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဒေါက်တာထန်၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ?” ချူးဝမ် စကားမပြောရသေးသော်လည်း အန်ကျာကျင်းသည် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဖောက်ပြန်နေသူကို ဖမ်းမိလိုက်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချူးဝမ်၏ မျက်လုံးများသည် မှိုင်းညို့နေ၏။ သူသည် ထိုအနှောင့်အယှက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏အဆိပ်ရှိသော မြွေကဲ့သို့သော အကြည့်သည် အန်ကျာကျင်းအား တောင့်တင်းသွားစေ၏။ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသည်။

ထန်ထန် တွေးလိုက်သည်။ ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ? မင်းရဲ့ယောက်ျားကို ဆွဲဆောင်နေတာလေ၊ မမြင်ဘူးလား? ထိုဆရာဝန်သည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မျက်နှာထားမှာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ထား၏။ ဤအဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင် သူသည် သူ့ဖင်ဝကို အနည်းငယ် တင်းထားကြောင်း၊ ယောက်ျားပီသသော ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရလုနီးပါးဖြစ်နေကြောင်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။

ဟာ၊ အဲ့ဒီလို ဖိလိုက်တာနဲ့ ထောင်မတ်သွားတာလား?

“ဆီးအိမ်ထဲမှာ ဆီးရှိမရှိ စစ်ကြည့်လိုက်ဦး။” ထန်ထန်သည် သူ့လက်အား ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး၊ စောင်ကို ပြန်ပြင်လိုက်ကာ၊ အရေးမပါသလို ပြောလိုက်၏ “မစ္စတာချူး၊ ခင်ဗျား ဆီးသွားဖို့ လိုအပ်တယ်။” သူသည် အန်ကျားကျင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ “လူနာအတွက် ဆီးပိုက်ထည့်လိုက်ပါ။” လုံးဝ စိတ်မပူသည့်အလားပင်။

အန်ကျာကျင်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။ သူ့ပါးပြင်သည် နှစ်လိုဖွယ် ပန်းရောင်လေး သန်းသွားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေခိုက်တွင် ကုတင်ပေါ်မှ လူကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွား၏။

“လာပြီး ကျွန်တော့ကို ဆရာကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးပါ။” ချူးဝမ်သည် ဆေးရုံကုတင်ကို မှီထိုင်ကာ၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပွင့်လန်းနေသော နှင်းဆီဖြူကို ကြည့်ရင်း၊ နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြုံးကာ “နာမှာ ကြောက်တယ်။” ဟု ပြောလိုက်၏။

အန်ကျာကျင်း၏ ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာသည် မှေးမှိန်သွားပြီး၊ အလွန်အမင်း မတရားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထန်ထန် ရောက်လာကတည်းက ချူးဝမ်သည် သူ့ကို မကြည့်တော့သလိုပင်။ အဘယ်ကြောင့် လူတိုင်းက ထန်ထန်ကို ပိုနှစ်သက်ကြသနည်း? ဤရေခဲတုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၌ ဘာများ လိုအပ်နေပါသနည်း?

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ချူးဝမ်၏ ဆံပင်နက်များသည် အနည်းငယ် လျော့ရဲကျနေပြီး၊ သူ့မျက်နှာသည် နာမကျန်းဖြစ်သည့် လက္ခဏာအနည်းငယ်ဖြင့် ဖြူဖျော့နေ၏။ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောစပ်ထားသည့် ဝတ်စုံသည် သူ့ကို အမျိုးသားမော်ဒယ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ပေးသည်။ သူ၏ရှည်လျား၍ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် နက်မှောင်တောက်ပနေပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်ကာ၊ ထူးဆန်း၍ နာခံစေလိုသော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ထန်ထန်သည် သူကြောက်နေသည်ဟုမထင်သော်လည်း၊ လူနာ၏လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ပင်။ သူသည် အိုကေဟုပြောကာ ဆေးမှတ်တမ်းများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ အန်ကျားကျင်းထံမှ ဗန်းကို ယူလိုက်၏။

“ဒါဆို သူနာပြု” ချူးဝမ်သည် ထွက်သွားရန် တုန်းဆိုင်းနေသော အန်ကျားကျင်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လှန်လိုက်ပြီး “မင်း မထွက်သွားဘူးပေါ့… ငါ့ကို ကြည့်ချင်လို့လား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထန်ထန်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အန်ကျားကျင်း မျက်နှာရဲသွားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ရှက်သွားသည်။

အခန်းတံခါးပိတ်သွားပြီး၊ ဆရာဝန်နှင့် လူနာနှစ်ဦးသာ ကျန်ခဲ့သည်။ ချူးဝမ်သည် ဆေးလက်အိတ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော၊ ဆီးအိတ်ကို ကိုင်ထားသော ရေခဲတုံးလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကြည့်နေ၏။ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ သူ၏အလင်းရောင်ဖျော့သော မျက်လုံးများသည် သူ့ကို မေးနေသကဲ့သို့ “မင်း ဘာလို့ ဘောင်းဘီမချွတ်တာလဲ?”

ချူးဝမ်သည် သူ၏ သွားချွန်ချွန်များကို လျှာဖြင့် တို့ထိလိုက်ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထူထဲသော အမည်းရောင် အမွှေးများကြားမှ ကြီးမားကာ အပြည့်အဝ မထောင်မတ်သေးသော်လည်း တုတ်ခိုင်သော လိင်တံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ခရမ်းရောင်-အနီရောင် သွေးကြောများ တုန်ခါနေပြီး၊ ကြာမြင့်စွာ မထုတ်လွှတ်ခဲ့သကဲ့သို့ သုတ်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသော ဝှေးစေ့နှစ်လုံးသည် ကြီးမားလျက်။

ထိုဆရာဝန်၏ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများသည် အံ့သြမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပြသနေသည်၊ ထိုယောက်ျား၏ အလွန်အမင်း တောင့်တင်းခိုင်မာသော အစိတ်အပိုင်းသည် အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် တွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ချူးဝမ်သည် မျက်လုံးကို မှေးစင်းကာ  ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အာရုံပြန်လည်ရရှိလာသော ဆရာဝန်ငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဗန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏သွယ်လျသော လက်သည် အမည်းရောင် အောက်ပိုင်းအမွှေးများကြားမှ ထောင်မတ်နေသော လိင်တံကို ကိုင်ကာ၊ ပိုးသပ်ဆေးဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ပိုးသတ်နေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက်သည် ဆရာဝန်၏ ညင်သာသော ပိုးသပ်ပေးခြင်းကြောင့် စိတ်မထကြွနိုင်ပေ… သို့သော် ချူးဝမ်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ့လိင်တံကို ထိန်းကိုင်ထားသော အေးစက်သည့် ရေခဲတုံးလေးနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော မျက်နှာသည် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် အသက်ရှူမဝတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထန်ထန်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် အနည်းငယ် လျော့ရဲကျနေပြီး၊ သူသည် ဘောများကို စေ့စေ့စပ်စပ် သုတ်သင်နေ၏။ သူသည် ဝါဂွမ်းစကို ယူပြီး လိင်တံပေါ်ရှိ အပြာရောင်သွေးကြောများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်၍ သုတ်သည်။ သို့သော် သူသုတ်နေစဉ်… ဤမူလက အနည်းငယ် ထောင်မတ်နေသောအရာသည် ပို၍ကြီးလာပြီး၊ လေးလံကာ သူ့လက်ထဲတွင် ပူလာသည်ကိုခံစားရ၏။

ဇာတ်ဆောင်ဆုရ သရုပ်ဆောင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် အံ့သြသော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချူးဝမ့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ချူးဝမ်သည် သူ့မျက်ခွံများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ သူ့၏သိလိုစိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။ထန်ထန်၏ နှလုံးသားသည် လှုပ်ရှားသွားရ၏။ ထိုမှောင်မည်းနက်သော မျက်လုံးများသည် သားကောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်ထားသော အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ထိုဆရာဝန်ကို တစ်ကိုယ်လုံး မြိုချချင်နေသည်။

ထန်ထန်သည် ပူနွေး၍ ထောင်မတ်နေသော လိင်တံကို သူ့လက်ထဲမှ လွှတ်လိုက်သော်လည်း၊ ခရမ်းရောင်-အနီရောင် လိင်တံသည် တဆစ်ဆစ် တုန်ခါနေ၏။ အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ သူသည် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အားကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ဆရာ” ချူဝမ်က ပြောသည်၊ “ကျွန်တော်ထင်တယ်… ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဆီးသွားဖို့ သိပ်မနာကျင်စေမယ့်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။” သူ့လေသံသည် တိုးတိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်၊ “ဆရာ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီမှာပါနော်?”

ထန်ထန်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် ဆွဲလိုက်သော်လည်း ဤလူနာသည် သူ့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝ ဖြူဖျော့သွားပြီး “လွှတ်!” ဟု အော်လိုက်၏။

ဆေးရုံအင်္ကျီဝတ်ထားသော ချူးဝမ်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ဆရာဝန်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲကာ သူ့လက်မောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို လှန်လိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ လေဖြင့်  လိုက်ကာများလွင့်သွားသောအခါ ဆေးရုံဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူနာကို မြင်ရပြီး၊ ထိုအေးစက်သော ဆရာဝန်ကို သူ့အောက်တွင် ဖိထားသည်။ ထိုလူသည် ဆရာဝန်၏ လည်စည်းအား

ဆွဲဖြုတ်လိုက်ကာ၊ ရုန်းကန်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုလှပသော လက်နှစ်ဖက်ကို အတူချည်နှောင်လိုက်၏။

ရုန်းကန်နေစဉ်အတွင်း အရာအားလုံးသည် ပြန့်ကျဲကုန်ပြီး၊ ထန်ထန်၏ အေးစက်သော မျက်နှာသည် ရဲရဲနီနေ၏။ သူ့ရင်ဘတ်သည် အသက်ရှူသံများကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေ၏။ ချူးဝမ်သည် သူ့အပေါ်တွင် အုပ်မိုးကာ ဆရာဝန်၏မေးစေ့ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး “ဆရာ ခင်ဗျား ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ လိင်ဆက်ဆံဖူးလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုဆရာဝန်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ အလင်းရောင်ဖျော့သော မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ တကယ်ပဲ… သူသည် အလွန်လှပသောကြောင့် လူများက သူ့ကို လိင်ဆက်ဆံချင်သည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဖြူဖျော့သော နားရွက်နားသို့ နှုတ်ခမ်းကို တိုးကပ်သွားပြီး၊ ချိုသာစွာ ပြုံးကာ ” မလုပ်ဖူးဘူးထင်တယ်။ ငါ မင်းရဲ့ပထမဆုံးယောက်ျား ဖြစ်ပေးရမလား?” သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များသည် ဆရာဝန်၏ နူးညံ့သော လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ၊ အင်္ကျီကြယ်သီးများပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး၊ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဖြုတ်နေ၏။

အင်္ကျီကြယ်သီးအားလုံး ပြုတ်သွားပြီး၊ ဘောင်းဘီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရကာ၊ ခါးပတ်သံသည် ေဒါင်ခနဲ မြည်သွားသည်။ ထန်ထန်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်လာပုံပင်။ သူ၏အဝတ်မပါသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေး သန်းနေပြီး၊ ထိုယောက်ျား၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လာသောကြောင့် ဆရာဝန်လေးသည် အလွန်ရှက်ရွံ့သွား၏။ သူ့ခြေချောင်းများပင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကွေးသွားသည်။

“ဆရာရဲ့ဟာလေးက တကယ်လှတာပဲ။” ချူးဝမ်သည် မျက်လုံးကို အောက်သို့ ချကာ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော လိင်တံကို သူ၏ကြီးမားသော လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊  ၎င်းအား ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူတို့၏ ကစားပွဲတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏လိင်တံတွင် ထူထဲသော အောက်ပိုင်းအမွှေးများရှိပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ.ကောင်း၏။ ဆရာဝန်၏ဟာလေးသည် ကျောက်စိမ်းပန်းပုလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး၊ ပတ်ပတ်လည်တွင် အမွေးအနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ၊ လိင်တံထိပ်နှင့် ဝှေးစေ့များသည် အရသာရှိသော ပန်းရောင်… အရွယ်အစားမှာ ပျမ်းမျှဖြစ်သော်လည်း…… ထိုလူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အများကြီး နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်။

“လွှတ်… လွှတ်စမ်း!” ထန်ထန်သည် သူ့ကို ကန်ရန် ရုန်းကန်သော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အလွယ်တကူ ရှောင်လိုက်နိုင်သည်။ ချူးဝမ်သည် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေ၏။ သူသည် သူ့လက်ကို တင်းတင်းစေ့ထားသော ဖင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ အသံတိုးတိုးဖြင့် “မလှုပ်နဲ့ ဆရာလေး. ငါ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း အများကြီးမရှိဘူး မင်း မနာချင်ရင် မရုန်းကန်နဲ့။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် တင်းတင်းစေ့ထားသော ဖင်ဝထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ထန်ထန်၏ ဖင်ပေါက်မှ အသံတိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်သည် အလွန်ကျပ်လွန်းသောကြောင့် ချူးဝမ်၏ လက်ချောင်းသည် အတွင်းသို့ မရွေ့လျားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည်     တောက်ခေါက်လိုက်ပြီး၊ ချောဆီသုံးရန် အချိန်လွန်သွားပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဖင်လမ်းကြောင်းသည် သူ့လက်ချောင်းများကို တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာစေ၏။

ချူးဝမ်သည် အံ့သြသွားပြီး၊ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ၊ သူ့လက်ချောင်းထိပ်ရှိ ပါးလွှာသော အရေပြားမာသည် ထန်ထန်၏ အာရုံခံစားမှုအရှိဆုံးနေရာကို ဖိမိသွားသောကြောင့် ထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရည်များသည် ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်… သူ၏လက်ချောင်း ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ညင်သာစွာ ထိတွေ့မှုပင်လျှင် စိုစွတ်သော၊ စုပ်ယူသံကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

“မင်းကို မလိုးခင်တောင် အရည်တွေ အများကြီးထွက်နေတာကိုး၊ ဒီဆရာဝန်က တကယ့်ကို ညစ်ညမ်းတာပဲ။” သူသည် ချီးမွမ်းလိုက်ပြီး၊ နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်လောက် ချဲ့ထွင်လိုက်ကာ၊ ဗျစ်ခနဲအသံနှင့်အတူ သူ့လက်ချောင်းကို ဖင်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ စေးကပ်သော အရည်များပါလာသည်။

ထန်ထန်သည် သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသထွက်ကာ တုန်ယင်နေ၏။ ချူးဝမ်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ၊ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးစို့နေသည်ကို လျှာဖြင့် တို့ထိလိုက်ပြီး၊ သူ့အောက်တွင် ပူနွေးသည့်အရာတခုနှင့်ဖင်ဝကိုဖိကပ်ထားသည်။ ထိုဆရာဝန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ဖင်ဝသည်ပွင့်ချည်ပိတ်ချည်ဖြစ်ကာ ငြင်းဆန်လိုပုံရသော်လည်း၊ ထိုပူနွေးသည့်အရာသည် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။

“အွန့်…”

ထိုကြီးမားသော လိင်တံသည် မီးခဲကဲ့သို့ ပူပြင်းလွန်းပြီး၊ အလွှာလိုက်ရှိသော အူများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ၊ စုပ်ယူသံနှင့်အတူ လိင်တံထိပ်သည် ဖင်ဝကို ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားသည်။  နာကျင်မှု၊ မရင်းနှီးသော အရသာသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းသွားပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အကျွံ မခံစားခဲ့ဖူးသော ဆရာဝန်သည် ဖင်ပေါက်ကို မသက်မသာ တင်းကျပ်ထား၏။ “ပြန်ထုတ်… ပြန်ထုတ်လိုက်စမ်း!”

ထိုကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်သည် စိုစွတ်၍ နူးညံ့ကာ ကျပ်တည်းနေပြီး၊ ထိုကြီးမားသော လိင်တံကို လောဘကြီးသော ပါးစပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ညစ်စုပ်နေသည်။ ချူဝမ်၏ လည်ပင်းရှိ အကြောများ ဆွဲမက်ဖွယ်ရာ လှုပ်ရှားနေ၏။ သူသည် မည်သို့ ပြန်ထုတ်နိုင်မည်နည်း? သူက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး “ပြန်ထုတ်ရမယ်?”

“ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော် ဆီးမသွားရသေးဘူး လေဆရာ” သူက ပြောလိုက်ပြီး၊ တုန်ယင်နေသော ရှည်လျားသည့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဖြူဖွေးသော တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လိင်တံသည် အူအတွင်းသို့ ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ညစ်ညမ်းသော အရည်များသည် နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားကာ၊ လုံးဝန်းသော ဘောနှစ်လုံးသည် စိုစွတ်သော ဖင်ဝကို အားရပါးရ ဆောင့်ထိုးနေ၏။

“အား… ချူး… ချူးဝမ်!” ထန်ထန်သည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသောကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သောအခါ နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရ၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို လျင်မြန်စွာ ကိုက်လိုက်ပြီး၊ မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးထောင့်များသည် နီရဲလာကာ၊ အလင်းရောင်ဖျော့သော မျက်ဝန်းများသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်လျှံလာပြီး၊ သူ့အပေါ်တွင် ဆောင့်ထိုးနေသော ထိုလူကို သတ်ပစ်ချင်နေ၏။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ဆရာ? ဟင်… ဆရာရဲ့အပေါက်လေးက သိပ်သက်တောင့်သက်သာရှိတာပဲ… သိပ်ကျပ်တာပဲ-” ချူးဝမ်သည် အားဖြင့် ဆောင့်ထိုးလိုက်ရာ၊ ထိုအားသည် ဆေးရုံကုတင်ကိုပင် လှုပ်ခါသွားရ၏။ လိင်တံထိပ်သည် ဖင်ပေါက်ကို တဒုန်းဒုန်းထုရိုက်နေပြီး၊ လိင်တံ၏သွေးကြောများသည် အူသားအတွင်းသို့ ရက်စက်စွာ ပွတ်တိုက်နေသည်။

“အား… မလုပ်နဲ့…” ထန်ထန်သည် နောက်သို့ ရှေ့သို့ လှုပ်ခါခံလိုက်ရသည်။ ဘောင်မပါသော မျက်မှန်သည် ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေ၏။ သူ့မျက်လုံးများ ရဲရဲနီလာပြီး၊ ထိုဆရာဝန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် လေသံပြောင်းသွား၏။ သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ညည်းညူလိုက်ပြီး၊ ရှက်ရွံ့စွာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလျက်။

ချူးဝမ်သည် ကျေနပ်မှုမရှိသေးပေ။ သူသည် ဆရာဝန်၏ ခြေထောက်များကို ဖိချလိုက်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်နို့သီးခေါင်းကို စို့ယူလိုက်ကာ၊ ဆောင့်ထိုးနေစဉ်ပင် အသံချိုချိုဖြင့် “ဆရာ. ဆရာ ကျွန်တော် မင်းကို မသာယာစေလို့ လား? မင်းရဲ့ညစ်ပတ်တဲ့အပေါက်က အရည်တွေ ပန်းထွက်နေတာပဲ။ ဘာလို့ ညည်းသံ မထွက်တာလဲ?” ဟု ပြောလိုက်၏။

“အား…”

ပန်းရောင်နို့သီးခေါင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခံလိုက်ရပြီး၊ နာကျင်မှုကြောင့် ထန်ထန်သည် မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများ မျက်ရည်များဝိုင်းနေသည်။ သူ့အသံသည် တုန်ရီနေပြီး “ချူး.. ချူးဝမ်၊ လွှတ်ပါ… ..!” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချူးဝမ်သည် ဆရာဝန်ထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ယူရန်၊  ညစ်ညမ်းသော ရင်သားများကို ကိုက်ယူမည့်အကြံအစည်ကို  လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူသည် ထိခိုက်နာကျင်နေသော နို့သီးခေါင်းကို အားပါးတရ စို့ယူလိုက်ပြီး၊ နို့အုံနှင့် ပျော့ပျောင်းသော ရင်ဘတ်ကြွက်သားများကို သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် ခါးကို ရွေ့လျားလိုက်ပြီး၊ ကြီးမားသော လိင်တံထိပ်သည် ဖင်ပေါက်ကို ထိုးခွဲကာ ရှေ့သို့နောက်သို့ လှုပ်ရှားနေ၏။ သူသည် သူ့လိင်တံကိုကို ညစ်ထားသော ညစ်ပတ်သော အပေါက်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်နေသည်။

“မလုပ်နဲ့… အွမ့်…”

ထိုပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်သံသည် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထန်ထန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ သူ့အေးစက်၍ လှပသော မျက်နှာသည် နာကျင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး၊ လူနာသည် သူ့အောက်တွင်ဆရာဝန်ကိုဖိထားပြီး ပြင်းထန်သော ဆောင့်ချက်များကြောင့်ခိုင်ခံ့သော ကုတင်သည် သူတို့၏အလေးချိန်အောက်တွင် တကျိကျိမြည်နေလျက်။

ထိုဆရာဝန်၏ တင်ပါးများသည် အဆက်မပြတ် ဆောင့်ထိုးခံရသဖြင့် နီရဲနေသည်။ ခရမ်းရောင်လိင်တံသည် စိုစွတ်နေသော ဖင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြစ်ကာ၊ ညစ်ညမ်းသော အရည်များသည် နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်နေ၏။

ရိုက်ခတ်သံများကြားတွင် ထိုဆရာဝန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ သေးငယ်သော လိင်တံသည်  ထောင်မတ်လာပြီး၊ တဆစ်ဆစ် တုန်ခါကာ၊ နို့ရည်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သုတ်ရည်များသည်  ပန်းထွက်လာ၏။ ထိုအနေအထားကြောင့် ညစ်ညမ်းသော သုတ်ရည်များသည် ဘောင်မပါသော မျက်မှန်တပ်ထားသော ထိုဆရာဝန်၏ မျက်နှာတွင် စွန်းထင်းသွားသည်။

“အို့.. ဆရာ မင်းရဲ့အပေါက်လေးက ငါ့ကို အရမ်းညှစ်နေပြီ။” ချူးဝမ်၏အသံသည် တိုးဝင်နေသည်။ ထိုဆရာဝန်၏ ညစ်ညမ်းသော အူများသည် အလွန်ကျပ်တည်းပြီး၊ အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီးနောက် ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားကာ၊ ဆာေလာင်နေသော အတွင်းသားများသည် ရေငတ်နေသော သူကဲ့သို့ လှုစုပ်ယူနေပြီး၊ ပူနွေး၍ ထူထဲသော အရည်ကို ညှစ်ထုတ်လို့နေ၏။

“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆရာ?” ချူးဝမ်သည် ထိုလူငယ်ဆရာဝန်၏ ပါးလွှာသော ရင်ဘတ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။ ထန်ထန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်လှုပ်သွားသည် ထိုအနိုင်ကျင့်သူသည် အေးစက်၍ ဖြူဖွေးသော ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရောင်စုံကိုက်ရာများ ချန်ထားခဲ့၏။ “ကျွန်တော် ဆီးမသွားရသေးဘူး…”

ထိုရှည်လျားသော လိင်တံသည် ကျဉ်းမြောင်းနေသော ဖင်ပေါက်ထဲသို့ အားဖြင့် ထိုးသွင်းဝင်ရောက်သွားသည်။ “အား…” ထိုအေးစက်သော ဆရာဝန်သည် လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီး၊ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ၊ မျက်မှန်သည် အခိုးအငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ၊ သွယ်လျသော ခါးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေထောက်များသည် လူးလွန့်နေပြီး၊ ဖင်သည် ပူပြင်းသော အရည်များ စီးဆင်းလာသည်အထိ လိင်တံကို တင်းတင်းစုပ်ထား၏။

သို့သော် ထိုဆရာဝန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါးဖြစ်ကာ သုတ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင်၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး ရှက်ရွံ့သော အသံတစ်ခုသည် တံခါးအပြင်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟယ်လို၊ ကျွန်တော် ဝင်လို့ရမလား?”

ထန်ထန်၏ အော်ဟစ်သံများသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် သွေးစို့သည်အထိ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး၊ တုန်ယင်နေသော အသက်ရှူသံများသည် အထွတ်အထိပ်ကို ခုခံနေ၏။

ချူးဝမ်သည် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသော ဖင်ဝကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကာ ညည်းညူလိုက်၏။ သူသည် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကို ငြိမ်သက်စေကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။ ထိုကြီးမားသော လိင်တံသည် ထိုဆရာဝန်၏ ညစ်ပတ်သော အပေါက်အတွင်း၌ အားပါးတရ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ အာရုံခံစားမှုအရှိဆုံးနေရာကို ပစ်မှတ်ထားနေ၏။ ထောင်မတ်နေသော သွေးကြောများသည်  ပွတ်တိုက်နေပြီး၊ အတွင်းနံရံ၏ အလွှာများကို လူးလွန့်စေသည်။

ထန်ထန်သည် ညည်းသံကို နောက်ထပ် မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ့အဖြူရောင်အသားအရေသည် ရောင်စုံကိုက်ရာများဖြင့် အမှတ်အသားများ ကျန်နေပြီး၊ သူသည် တိုးပွားလာသော သာယာမှုကို ထိန်းချုပ်နေစဉ် တုန်ယင်နေ၏။

“မစ္စတာချူ၊ ခင်ဗျား ဆေးသွင်းချိန် ရောက်ပါပြီ။”

အန်ကျာကျင်း၏ အသံသည် တံခါးအပြင်မှ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ထိုအခန်းထဲရှိ လူနှစ်ယောက်သည် သားရိုင်းများကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော လိင်ဆက်ဆံမှုတွင် နစ်မြောနေသောကြောင့် သူ့ကို အာရုံမထားကြပေ။

ဇာတ်လိုက်  gong သည် ဆရာဝန်၏ ညစ်ညမ်းသော ရင်သားများကို စို့ယူနေသည်။ လိင်တံသည် သာမှုဖြင့် ကြီးမားလာ၏။ ထန်ထန်သည် တစ်ဖက်တွင် တိုးတိုးညည်းညူလိုက်သည်၊ “ဒီ အသားချောင်းကြီးက အရမ်းကြီးတာပဲ… ဒီညစ်ညမ်းတဲ့အပေါက်ထဲမှာ အရမ်းကောင်းတယ်။” ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပုံရိပ် – ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာရဲနေပြီး၊ မျက်လုံးများကို ရှက်ရွံ့စွာ မှိတ်ထားသည်။

ဝူး၊ ဒါက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတာပဲ…

Arc 8 ch 4 end