Chapter 18

 

ဒဏ်ရာရခြင်းနှင့် အတိတ်က ကိစ္စများ

 

*****

 

ချန်မင်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်ရည် အာသာဖြေရင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ခဲ့၏။

 

ပြီးနောက် တစ်ကြိမ်တွင်မူ စောက်ရည်များပါ ပန်းထွက်သွားကာ ပေါင်ကြားမှ အရည်များက အများအပြား ပန်းထွက်လာသည်။

 

ထိုအတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်သို့ အကုန်ကျရောက်သွားရုံသာမက အောက်ရှိအိပ်ရာခင်းများပင် စိုရွှဲသွားတော့၏။

 

သုံးကြိမ် ပြည့်သွားပြီးနောက် သူတစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားကာ လီးတုကိုပင် ဆွဲထုတ်ရန် အားမရှိတော့ပေ။

 

အတော်ကြာအောင် လဲနေပြီးမှသာ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

 

သူက ရှက်လည်းရှက်သလို နေရလည်းခက်လာကာ အင်္ကျီများကို ကမန်းကတမ်း ပြန်ဝတ်လိုက်၏။

 

ထို့နောက် လီးတုကို ဆွဲထုတ်၍ ရေဖြင့် ဆေးကြောကာ သုတ်သင်ပြီးနောက် သူ၏ကုတင်ပေါ်တွင် ဖွက်ထားလိုက်သည်။

 

ထို့နောက် စိုရွှဲနေသောအတွင်းခံဘောင်းဘီကိုခေါက်ကာ သေတ္တာထဲသို့ အရင်ထည့်လိုက်၏။

 

ပြီးနောက် ပုံမှန်ဆေးထည့်လေ့ရှိသော ကြွေပုလင်းများကို သွားရှာကာ အကြောအဆစ်ဒဏ်ရာများအတွက် ဆေးအချို့၊ သွေးတိတ်ဆေးအချို့နှင့် အတွင်းဒဏ်ရာအတွက် ဆေးတစ်ပုလင်းကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

 

ချန်မင်က စစ်တပ်ထဲတွင် သမားတော်များရှိကြောင်း သိသော်လည်း လုဖေးဟွမ် အရေးပေါ်လိုအပ်လာပါက အသုံးပြုနိုင်ရန် ဤဆေးများကို မနေနိုင်ဘဲ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

 

ထို့နောက် သူက ပုလင်းအလွတ်အကြီးတစ်လုံးကိုယူလိုက်သည်။ မျက်နှာများ ပူထူလာသော်လည်း ရှက်ရွံ့မှုကို အောင့်ခံကာ နို့ရည်များကို ညှစ်ထည့်ပြီးနောက် သေချာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

 

ဒုတိယနေ့တွင် ဤပစ္စည်းများကို ယွမ်ရဲထံသို့ ပေးအပ်လိုက်တော့၏။

 

အင်္ကျီပေါ်ရှိအနံ့များက တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားပြီး အချိန်ကလည်း နှစ်သစ်ကူးချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ စစ်သူကြီးအိမ်တော်ရှိလူတိုင်းက လုဖေးဟွမ် ပြန်ရောက်လာမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။

 

သိုသော် သူက နယ်စပ်ကို ဆက်လက်ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် လောလောဆယ် ပြန်မလာနိုင်သေးကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားပြီး ရက်အတော်ကြာအောင် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုမျှ မရှိတော့ပေ။

 

ယနေ့ သူ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်နေစဉ် စာသင်ဆောင်တွင် ကူညီပေးနေသော ကလေးလေးတစ်ယောက်က အလောတကြီး ပြေးလာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

 

“ဦးလေး… ဦးလေး… မကောင်းတော့ဘူး… ပြဿနာဖြစ်ပြီ…”

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် လုဖေးဟွမ်ဘက်မှ သတင်းဆိုးများ ရောက်လာပြီဟု ထင်ကာ မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် ဖြူရော်သွားသည်။

 

ကလေးလေးက အကြိမ်အနည်းငယ် အသက်ရှူပြီးမှသာ ဆက်ပြော၏။

 

“အစ်ကိုကျောက်နဲ့ ဒုတိယသခင်လေးတို့ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်…”

 

ချန်မင် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်သက်သာရာရသွားပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းကာ ကလေးလေးနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

 

“အကောင်းကြီးကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရန်ဖြစ်ရတာလဲ…”

 

“ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး… သူတို့က ဒုတိယသခင်မကို သွားခေါ်နေတာတွေ့လို့… ကျွန်တော်လည်း ဦးလေးကို လာခေါ်တာ…”

 

ဤကလေးလေးက မိဘများမရှိတော့ဘဲ ဦးလေးကျိုးကသာ မွေးစားထားခြင်းဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မိဘမရှိ၍ လူများစွာက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ကာ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုလေ့ရှိ၏။

 

သိုသော် လုကျန်းထင်နှင့် ကျောက်ကျင်းရှီးတို့က သူ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိသဖြင့် သူက ထိုနှစ်ယောက်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးကာ သူတို့ အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဦးလေးကို အလျင်အမြန် လာခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

 

ချန်မင်က ဒုတိယသခင်မပါ ဝင်ပါမည်ကို တွေးမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုမြန်ဆန်လိုက်၏။

 

သူ နေထိုင်ရာခြံဝင်းက အနည်းငယ်ခေါင်သဖြင့် ရောက်သွားချိန်တွင် ယောင်ကတော်က ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်တွင် တုတ်များကိုင်ထားသောအစေခံနှစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။

 

စာသင်ဆောင်ထဲတွင် ဆူညံနေပြီး ကျောက်ကျင်းရှီးနှင့် လုကျန်းခန်းတို့က လက်ပါတော့မည့်အနေအထားဖြစ်နေကာ ကျောက်ကျင်းရှီးက ပြောလိုက်၏။

 

“မင်းဘာသာမင်း ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတာကို… သူခိုးက လူဟစ်ဖို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေသေးတယ်ပေါ့…”

 

လုကျန်းခန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

 

“ပစ္စည်းက မင်းရဲ့လွယ်အိတ်ထဲကနေ ထွက်လာတာလေ… မင်း မယူဘဲနဲ့ သူဘာသာ ခြေထောက်ပေါက်ပြီး ဝင်သွားတာလား…”

 

ချန်မင်က အလျင်အမြန်လျှောက်သွားပြီး ကျောက်ကျင်းရှီးကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ လုကျန်းထင်ကလည်း လုကျန်းလျန်ကို ရင်ဆိုင်နေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။

 

ချန်မင် ရောက်လာသည်ကို မြင်မှသာ ကျောက်ကျင်းရှီး၏ မျက်လုံးထဲရှိဒေါသများ အနည်းငယ်လျော့ကျသွားသည်။ထို့နောက် ကျောက်ကျင်းရှီး၏မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်းနီရဲသွားပြီး ချွဲနွဲ့သောလေသံဖြင့် “ဦးလေး” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

 

လုကျန်းခန်းက တစ်ခုခုထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ယောင်ကတော်က သူ့ကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်တာလေးကိုတောင် ဦးလေးကို သွားခေါ်ရလား… ကျွန်မလည်း အခုမှရောက်တာဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ သေချာမသိသေးဘူး… ခန်းအာ… ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ…”

 

လုကျန်းခန်းက ပြောလိုက်သည်။

 

“အမေ… သား မနက်က လည်ပင်းမှာဆွဲထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းကွမ်ယင် ပျောက်သွားလို့… နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာတာ မတွေ့ဘူး… ဒါပေမယ့် စာသင်ဆောင်ထဲ မဝင်ခင်တုန်းက သေချာပေါက် ဆွဲထားသေးတယ်… ဒါကြောင့် စာသင်ဆောင်ထဲမှာ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်တာ… အဲဒီကျောက်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးရဲ့လွယ်အိတ်ထဲမှာ သွားတွေ့တာပဲ…”

 

သူက လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ ထိုကျောက်စိမ်းကွမ်ယင်လေး ပေါ်လာတော့၏။

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“မင်း စွပ်စွဲနေတာပဲ… မင်းရဲ့ပစ္စည်းကို ငါ တစ်ခါမှတောင် မမြင်ဖူးဘူး… ငါ့လွယ်အိတ်ထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာမှာလဲ… ငါနဲ့ ညီလေး အပြင်ထွက်သွားတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး… မင်းက တမင်သက်သက်ဖြုတ်ပြီး ငါ့လွယ်အိတ်ထဲ ထည့်ထားတာ မဟုတ်လား… ပြီးတော့ ငါ့ကို လာစွပ်စွဲတယ်…”

 

လုကျန်းခန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။

 

“ပစ္စည်းက မင်းရဲ့လွယ်အိတ်ထဲကနေ ထွက်လာတာကို အားလုံး မြင်သားပဲ… ဘယ်လိုလုပ် စွပ်စွဲတယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ… မင်းက ငါ့ပစ္စည်းလေး လှလို့ တမင်သက်သက် ခိုးသွားတာနေမှာ..အခု လူမိသွားတာကို… အမေ… သူက ဝန်မခံဘူးဆိုတော့… ကျွန်တော်တို့ တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်ကြမလား… အစိုးရမင်းတွေကို ခေါ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်…”

 

ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

 

“ဒုတိယသခင်လေး… စကားကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောပါ… တိုင်ချက်တော့ လုံးဝ မဖွင့်ပါနဲ့…”

 

လုကျန်းခန်းက ပြောလိုက်၏။

 

“ကိစ္စတွေက ဒီလောက်တောင် ရှင်းနေတာကို… ဘာတွေ ပြောစရာရှိသေးလို့လဲ… ကျွန်တော့်တောင်းဆိုချက်ကလည်း သိပ်မများပါဘူး… မင်း အသက်ငယ်သေးတာကို ထောက်ထားပြီး… ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်…”

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ နှာခေါင်းပင် လိမ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

 

“မင်း အိပ်မက်မက်နေလိုက်…”

 

ချန်မင်က အလျင်အမြန် သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လုကျန်းခန်းကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်၏။

 

“ဒုတိယသခင်လေး… ရှီးအာက ငယ်သေးလို့ နားမလည်သေးပါဘူး… ဘာတွေ အမှားလုပ်မိလဲဆိုတာကို… သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော်က တောင်းပန်ပါတယ်… ဒုတိယသခင်လေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ကျေအေးပေးလိုက်လို့ ရမလား…”

 

လုကျန်းခန်းက နှာခေါင်းမှ လှောင်ပြောင်သံတစ်ချက် ထုတ်လွှင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

 

“မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ… လူတိုင်းက မင်းကို ဦးလေးလို့ ခေါ်နေတိုင်း မင်းက အထက်စီးက နေချင်နေတာလား… ငါတို့အိမ်မှာ အလကားနေ အလကားစားနေတဲ့ကောင်ကများ… ငါ့အဖေရဲ့ ကုတင်ပေါ် တက်နိုင်လို့သာ…”

 

သူ စကားတောင် ဆုံးအောင်မပြောရသေးခင်မှာပင် နှာခေါင်းကို အားပါပါတစ်ချက် ထိုးခံလိုက်ရသည်။ ထိုအထိုးခံရမှုကြောင့် သူ လဲကျသွားပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများပင် ထွက်လာတော့၏။

 

ယောင်ကတော်က လန့်လွန်း၍ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် သွားထူလိုက်သည်။ ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်တစ်စက်မျှ မရှိတော့ပေ။

 

ယောင်ကတော်က ထိုးလိုက်သူကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

 

“လုကျန်းထင်… နင် ဘယ်လိုလုပ် လူကို ရိုက်ရဲတာလဲ…”

 

လုကျန်းထင်က အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

 

“သူက ကျွန်တော့်ဦးလေးကို စော်ကားလို့… ကျွန်တော်က သူ့ကို ရိုက်တာပေါ့… ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော့်ဦးလေးကို မကောင်းပြောရဲရင်… ခင်ဗျားကိုလည်း ရိုက်ပစ်မယ်…”

 

“ပုန်ကန်ကုန်ပြီ!… ပုန်ကန်ကုန်ပြီ!….”

 

ယောင်ကတော်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်​နေသည်။ လုကျန်းခန်းက မကျေနပ်သဖြင့် မတ်တတ်ထကာ ပြန်ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုကျန်းထင်က ထပ်မံ လက်ပါလိုက်သဖြင့် လူနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြ၏။

 

လုကျန်းလျန်ကလည်း ဝင်ကူရာ သူတို့နှစ်ယောက်က လုကျန်းထင်ထက် အသက်ပိုကြီးသဖြင့် လုကျန်းထင်က မယှဉ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ကျင်းရှီးက ချန်မင်၏အနောက်မှ ထွက်လာပြီး ဝင်ကူသဖြင့် အခန်းတွင်း တစ်ခဏချင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

 

ယောင်ကတော်ကို အစေခံများက ဘေးသို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး သူမက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

 

“အဲဒီကျောက်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ပြဿနာရှာတာ… သွား… အဲဒီကျောက်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ရိုက်ချလိုက်… သေသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး…”

 

ဘေးရှိတုတ်ကိုင်ထားသောအစေခံက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်ကျင်းရှီး၏နောက်စေ့ကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်ရာ ကျောက်ကျင်းရှီးမှာ လုကျန်းခန်းနှင့် ရန်ဖြစ်နေသဖြင့် အနောက်မှ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။

 

တုတ်ချက်မိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး သူ၏အနောက်တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ကာ ထိုတုတ်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် ခံယူလိုက်တော့၏။

 

ချန်မင်က ပခုံးပေါ်မှ နာကျင်မှုကြောင့် ပြတ်ထွက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ကျသွားကာ မတ်မတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။

 

လုကျန်းထင်၏ “ဦးလေး” ဟူသော ထိတ်လန့်တကြားအော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဆက်မလုပ်ကြရန် ပြောချင်သော်လည်း အသံက ဘယ်လိုမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

 

ဖန်ကတော်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းတို့က အိမ်တော်မှအစောင့်များကို ခေါ်လာပြီးနောက်မှသာ ဤရန်ပွဲက ရပ်တန့်သွားတော့၏။

 

လုကျန်းထင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသောဦးလေးကို စိတ်ပူနေသဖြင့် အချက်အနည်းငယ် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

 

သူက သွေးထွက်မတတ် ဖြူရော်နေသောမျက်နှာဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသောဦးလေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန်နာကျင်ရ၏။

 

ဖခင်က သူ့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တာ… ငါက ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးမျိုး ကြုံရအောင် လုပ်မိတာလဲ။

 

ဤပြဿနာက ကျောက်ကျင်းရှီးနှင့် လုကျန်းခန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အပြင်မထွက်ရအမိန့် ချခံရခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသွားသည်။

 

လုကျန်းခန်း၏ “အပြင်မထွက်ရ” ဆိုသည်မှာ သဘာဝကျကျ သူ၏မိခင်အခန်းထဲတွင် အစားအသောက်ကောင်းကောင်းများဖြင့် နေရခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်ကျင်းရှီးကတော့ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် နှစ်ရက်တိတိ အပိတ်ခံလိုက်ရကာ ပြန်လွတ်လာသည်နှင့် ချန်မင်နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းသို့ အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့၏။

 

ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဟင်းရွက်သင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

 

“ဦးလေး… ဦးလေး သက်သာသွားပြီလား…”

 

ချန်မင်က တကယ်တော့ မကြာမီ သတိရလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

 

ထိုတုတ်ချက်က ခေါင်းကို မထိဘဲ ပခုံးကိုသာ ထိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ညိုမည်းသွားပြီး ညဘက်အိပ်လျှင်ပင် မှောက်လျက်သာ အိပ်ရကာ ယခု အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်လျှင်ပင် နာကျင်နေသော်လည်း သူက ပြောလိုက်သည်။

 

“သက်သာသွားပါပြီ… ရှီးအာ… သူတို့ မင်းကို နှိပ်စက်သေးလား…”

 

“မနှိပ်စက်ပါဘူး… အပြင်ပေးမထွက်ရုံပါပဲ… ထမင်းစားတဲ့အချိန်ကျရင်လည်း အသား မပါဘူး…”

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက နှုတ်ခမ်းစူကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

 

“စစ်သူကြီး ပြန်ရောက်လာရင်… ကျွန်တော် သေချာပေါက် တိုင်ပြောမှာ…”

 

ချန်မင်က ပြုံးကာ သူ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

 

“ထားလိုက်ပါတော့… ကိုယ်က နစ်နာသွားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ… နောက်ဆိုရင် နည်းနည်း သတိထားပေါ့…”

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက သဘာဝကျကျ ဤကဲ့သို့ အနစ်နာမခံချင်သော်လည်း ချန်မင်၏မျက်လုံးထဲမှ စိုးရိမ်မှုများကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

 

“အသားမစားရတော့ နည်းနည်း ပိန်သွားတာပဲ… ခဏနေရင် ဦးလေး စားလို့ကောင်းတာတွေ များများ ချက်ပေးမယ်နော်…”

 

“တကယ်လား… ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး…”

 

နှစ်သစ်ကူးခါနီးအချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သောပြဿနာမျိုး ဖြစ်လာပြီး လုဖေးဟွမ်ကလည်း ပြန်မရောက်လာသေးသဖြင့် စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏စည်ကားမှုက အရင်နှစ်များလောက် မရှိတော့ပေ။

 

နှစ်သစ်ကူးညစာစားပွဲတွင် လူတိုင်း စုံညီစွာ ရှိနေကြသော်လည်း ကျောက်ကျင်းရှီးက မလာတော့ဘဲ ယောင်ကတော်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ချန်မင်ကို လာရောက် တောင်းပန်၏။

 

ချန်မင်က ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် အငြင်းပွားမနေတော့ဘဲ အရက်ကို အလွယ်တကူ သောက်လိုက်ပြီး ထမင်းအနည်းငယ်စားကာ လုကျန်းထင်နှင့်အတူ ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

 

လုကျန်းထင်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ၏ပခုံးကို စိုးရိမ်နေပြီး ဂရုတစိုက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

 

“ဦးလေး… တကယ် မနာတော့ဘူးလား…”

 

ချန်မင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

 

“ဦးလေး နေ့တိုင်း ဆေးလိမ်းတယ်လေ… သက်သာသွားပါပြီ…”

 

“ကျွန်တော် ဦးလေးကို ဆေးလိမ်းပေးမယ်ဆိုတာတောင် ဦးလေးက လက်မခံဘူး… ကိုယ့်ဘာသာ နောက်ကျောကို ဆေးလိမ်းရတာ အဆင်ပြေလို့လား…”

 

လုကျန်းထင်က သူ လက်မခံသည့်အကြောင်းရင်းကို သိသော်လည်း အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

 

“အဆင်ပြေပါတယ်…”

 

သူတို့က ကျောက်ကျင်းရှီးအတွက် စားစရာအချို့ ယူလာခဲ့ပြီး အကောင်းများကိုသာ ရွေးယူလာခဲ့သည်။ ချန်မင်က ထိုပစ္စည်းများကို လုကျန်းထင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

 

“မင်းပဲ ရှီးအာဆီ သွားပေးလိုက်ပါ… ဦးလေး အရက်နည်းနည်းသောက်ထားတော့ အိပ်ချင်လာလို့… အရင် အိပ်တော့မယ်…”

 

“ဟုတ်ကဲ့…”

 

ချန်မင်က သူ၏အိပ်ခန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

 

သူ ထိုနေ့က “အဖေ့ကုတင်ပေါ် တက်တယ်” ဆိုသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ ယောင်ကတော်က သူနှင့် လုဖေးဟွမ်၏ဆက်ဆံရေးကို တကယ်သိသွားပြီဆိုတာကို နားလည်ခဲ့ရ၏။

 

လုကျန်းခန်းက စကားပြောမြန်ပြီး လုကျန်းထင်ကလည်း အချိန်မီ လက်ပါလိုက်သဖြင့် ထိုစကားကို သတိထားမိသူ သိပ်မရှိဘဲ ချန်မင်တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုစကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

 

သူနှင့် လုဖေးဟွမ်၏ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို မမှန်ကန်ပေ။

 

သူနှင့် အတူနေမည်ဆိုလျှင် ဇနီးအဖြစ် ယူ၍မရသလို မယားငယ်အဖြစ်လည်း ထား၍မရဘဲ လူသိရှင်ကြားပင် ကြေညာ၍မရနိုင်ပေ။ အကောင်းဆုံးစစ်သူကြီးက ယောကျာ်းတစ်ယောက်နှင့် ငြိစွန်းနေသည်ဆိုလျှင် လူအများ၏လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ဝေဖန်မှုများကို သေချာပေါက် ခံရမည်ဖြစ်၏။

 

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက မိခင်၏ဆုံးမစကားများက မသိမသာ ခေါင်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

 

မိခင်က ဆုံးမခဲ့၏။

 

“မင်းက ကလေးမှ မမွေးနိုင်တာ… ပြီးတော့ ဒီလိုခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့… သူက မင်းကို တကယ် လက်ခံနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား… အဲဒီအစား မင်းညီမလေးအတွက်ပဲ အနစ်နာခံလိုက်ပါလား… သူနဲ့ စစ်သူကြီးနဲ့ လင်မယားဖြစ်သွားပြီး… သားသမီးလေးတစ်ယောက်လောက် ရလာရင်… သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက ရေရှည်တည်တံ့သွားမှာပဲ… သူလည်း ဒီတစ်သက် အားကိုးရာ ရသွားပြီလေ… မဟုတ်ရင် မင်း သူ့ကို ဘယ်သူနဲ့ ပေးစားမလို့လဲ… ငါတို့အိမ်က ဒီလောက်ဆင်းရဲတာ… မင်းအဖေ ဆုံးသွားကတည်းက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုဆိုးလာတာကို… မင်အာ… အမေ ပြောတာကို နားထောင်ပါလား…”

 

ချန်မင် ထိုအချိန်က ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့်မွှေနေသကဲ့သို့ နာကျင်ခဲ့ရပြီး တစ်ဖက်က ချစ်ရသောချစ်သူ၊ တစ်ဖက်က ညီမအရင်းဖြစ်နေကာ သူ၏ထူးဆန်းသောခန္ဓာကိုယ်က ကြားတွင် ဝင်ရောက်နေသဖြင့် သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ခက်ခဲစေခဲ့၏။

 

သူ၏ဇာတိရွာနှင့် မြို့တော်၏ဓလေ့ထုံးစံများက မတူညီဘဲ တိုင်းရင်းသားများနှင့် အနည်းငယ်တူညီသည်။ လက်ထပ်သည့်အခါတွင် ယောကျာ်းလေးဘက်မှ တင်တောင်းငွေပေးစရာမလိုဘဲ မိန်းကလေးဘက်မှ ပါလာမည့် မိဘပေးလက်ဖွဲ့ကိုသာ ကြည့်လေ့ရှိသည်။

 

လက်ဖွဲ့များလေလေ ပိုကောင်းသောယောကျာ်းကို ရလေလေဖြစ်ကာ လက်ဖွဲ့နည်းလေလေ ရမည့်ယောကျာ်း၏အခြေအနေကလည်း ပိုဆိုးလေလေဖြစ်၏။

 

ထိုအချိန်က ဖခင်ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် မိသားစုတစ်ခုလုံးက သစ်သီးပင် အနည်းငယ်စိုက်ပျိုးပြီး သစ်သီးရောင်းခြင်းနှင့် ချန်မင် ဆေးမြစ်ရှာခြင်းဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကာ ဝမ်းဝရုံသာရှိသဖြင့် ချန်ယင်းအတွက် လက်ဖွဲ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စုဆောင်းနိုင်မည်နည်း။

 

သူမက မကြာမီ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုရမည့်အရွယ်သို့ ရောက်လာသဖြင့် မိခင်က နေ့တိုင်း စိတ်ပူနေစဉ် ချန်မင်က ရုတ်တရက် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်လာခဲ့ပြီး ထိုလူက စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေကာ ချန်ယင်းကလည်း သူ့ကို သဘောကျနေသဖြင့် မိခင်က စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်းနှင့် ဤအကြံကို ရလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

 

ချန်မင်က နားချခံလိုက်ရပြီး အမျိုးသားနှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောချင်သလို ဟန်ဆောင်ကာ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော အရည်အသွေးနိမ့် ကာမစိတ်ဆွဆေးအနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် တိုက်လိုက်သည်။

 

ပြီးနောက် မိမိက ထိုအိပ်ခန်းတံခါးမှ ထွက်လာကာ ညီမဖြစ်သူကို အစားထိုး ဝင်ခိုင်းလိုက်တော့၏။

 

ထိုညက ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့ရသလဲဆိုတာကို သူ မမှတ်မိတော့ပေ။

 

မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ရှိလမင်းကို တစ်ညလုံး ကြည့်နေခဲ့သည်။ မျက်ရည်များ ခမ်းခြောက်သွားပြီး နှလုံးသားလည်း ပြာကျသွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ နောင်တရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဝမ်းနည်းနေရင်း နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိခဲ့တော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို လာရောက်ဖြေရှင်းခိုင်းချိန်တွင် သူက အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သည်။

 

မျက်လုံးများ နီရဲနေသောအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ သူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်၏။

 

“ကျွန်တော်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီး ကလေးမွေးလို့မှ မရတာ… ကျွန်တော့်ညီမလေးကတော့ ရတယ်လေ… သူ ခင်ဗျားကို လက်ထပ်လိုက်ရင်… လုမိသားစုရဲ့ ကလေးကို မွေးပေးနိုင်ပြီး ဒီတစ်သက် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ခံစားရမှာပဲ… လုဖေးဟွမ်… ခင်ဗျား အတူတူ အိပ်ပြီးသွားမှတော့… တာဝန်ယူမှုကနေ ထွက်ပြေးဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့နော်…”

 

သူက ဆေးပညာကို နားလည်သဖြင့် ညီမဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရရန် အသင့်တော်ဆုံးအချိန်ကို ရွေးချယ်စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အမှားအယွင်းမရှိပါက ညီမဖြစ်သူ၏ဗိုက်ထဲတွင် လုဖေးဟွမ်၏သွေးသားလေး ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထား၏။

 

လုဖေးဟွမ်က ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ်ဖြစ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် “ဖျောက် ဖျောက်” မြည်သွားသည်။သူက အတော်ကြာမှသာ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

 

“ကောင်းပြီ… မင်းတို့ ငါ့ကို အကွက်ဆင်တာပေါ့… မင်းက ငါ့ရဲ့အချစ်ကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို အကွက်ဆင်မှတော့… သူ့ကို ငါ ယူလိုက်မယ်… ချန်မင်… အဲဒါဆိုရင်ရော မင်း ပျော်သွားပြီလား…”

 

ချန်မင် တစ်ခါမှ မပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးပေ။

 

အမျိုးသား ထွက်သွားပြီးနောက် သူနှင့် မိခင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း အတူနေထိုင်ခဲ့ပြီး မိခင်ဆုံးပါးသွားချိန်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကာ ရင်ထဲတွင် ဗလာကျင်းနေပြီး အသက်မပါသော လူသေကောင်တစ်လောင်းလို ဖြစ်နေခဲ့၏။

 

သူက နေ့ရောညပါ နောင်တတရားနှင့် နာကျင်မှုများ၏ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရပြီး အတိတ်က ကိစ္စများကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့်မွှေနေသကဲ့သို့ နာကျင်ရကာ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်က… တကယ်လို့ သူသာ ထိုအခန်းထဲမှ မထွက်သွားခဲ့လျှင်… လုဖေးဟွမ်က သူ၏ထူးဆန်းသောခန္ဓာကိုယ်ကို ရွံရှာမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ အနည်းငယ်တော့ ပို၍ သက်သာရာရမည်ဟု ထင်မိ၏။

 

ယနေ့အချိန်အထိ ထိုကိစ္စများကို တွေးမိချိန်တွင် ချန်မင်၏ရင်ထဲ၌ အလွန်နာကျင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ သူက အတော်ကြာအောင် အောင့်ခံထားပြီးမှ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။

 

အထဲတွင် အေးစက်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း တစ်ခုခု ကွာခြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ချန်မင်က တံခါးကို ပြန်လော့ချလိုက်ချိန်တွင် နှာခေါင်းမှ ထိုရင်းနှီးသောအနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် ခဏတာ မိမိကိုယ်ကို ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသည်ဟု ထင်လိုက်မိပြီး အမှောင်ထဲတွင် ကုတင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်၏။

 

​သူ၏အခန်းက အလွန်သေးငယ်လှ၏။​ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလျှင်ပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

 

ချန်မင်သည် ​ရင်ထဲရှိ ထိုထင်ယောင်ထင်မှားလေး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားရ၏။ ​သူ အရှေ့သို့ ဆက်မတိုးရဲတော့ဘဲ ထိုရင်းနှီးသောအနံ့များကိုသာ လောဘတကြီး ရှူရှိုက်နေမိတော့သည်။

 

ခဏအကြာတွင် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူက သမ်းဝေလိုက်ပြီး အသံက အနည်းငယ်ပျင်းရိကာ အက်ကွဲနေ၏။

 

“တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အကြာကြီး ရပ်နေတာကတော့ ထားပါတော့… ဘာလဲ… ကုတင်ဘေးမှာရော ဒီလောက် အကြာကြီး ရပ်နေဦးမလို့လား…”

 

ချန်မင်က ထိုရင်းနှီးသောအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ တုန်ခါသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြည့်လွှမ်းနေသောမျက်ရည်များက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

 

“ဖေးဟွမ်…”

 

 

Chapter 18 ended