Chapter 17

 

ဦးလေးဖြစ်သူ လီးတုဖြင့် တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေနေသည်ကို ချောင်းကြည့်ခြင်း

 

*****

 

လုဖေးဟွမ် ထွက်သွားသည်နှင့် ချန်မင်၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

 

လွန်ခဲ့သောခုနစ်နှစ်က လုဖေးဟွမ်သည် ချန်ယင်းကို ခေါ်ကာ ထိုခေါင်ဖျားသောရွာလေးမှ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကလိုပင်ဖြစ်သည်။

 

သူက အနောက်တွင် ရပ်ကာ အမျိုးသားက မြင်းကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျယ်ပြန့်သောကျောပြင်ဖြင့် ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ အဝေးမှ ငေးကြည့်နေခဲ့ရ၏။

 

နောက်တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့သလို ဘာပစ္စည်းမှလည်း ချန်မရစ်ခဲ့ပေ။

 

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အနည်းဆုံး သူ့အတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် မပြသဘဲ လုကျန်းထင်၏အနားတွင်သာ အမြဲရှိနေပေးသည်။

 

ယခု ကျောက်ကျင်းရှီးပါ ထပ်တိုးလာသဖြင့် သူ့ကိုလည်း လုကျန်းထင်ကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံပေးခဲ့၏။

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက တရုတ်သွေးတစ်ဝက် ပါဝင်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်က တိုင်းရင်းသူမိခင်ထံမှ အမွေရထားခြင်းဖြစ်သည်။

 

သူ၏မိခင်မှာ အတိအကျပင် ချီအာဟနိုင်ငံမှဖြစ်သော်လည်း သူက စစ်ရေးသတင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

 

ချန်မင်က တစ်ခါတစ်ရံ မေးကြည့်မှသာ သူက ပြန်ဖြေ၏။

 

“ကျွန်တော့်အမေက ဆုံးသွားပြီ… အရိုက်ခံရပြီး သေသွားတာ… သူက အဖေ့ကို တိတ်တဆိတ် လက်ထပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မွေးခဲ့တာ… ကျွန်တော် ကြီးလာမှ အမေက ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်ပြီး သူတို့ဆီ ပြန်သွားတာ… ဒါပေမယ့် အမေ့မိသားစုက လက်မခံဘဲ အမေ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်… ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကိုပါ လိုက်သတ်လို့ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ…”

 

သူ၏အသက်က ငယ်သေးပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးမှသာ ဆယ်နှစ်ပြည့်သေးသဖြင့် ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြချိန်တွင် မျက်ဝန်းများ နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်။

 

သူက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်၏။

 

“ကျွန်တော်က ငယ်သေးလို့ စစ်မြေပြင်ကို မသွားနိုင်တာ နာတာပဲ… မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်လည်း အဖေ့လိုပဲ ပြန်သွားပြီး သူတို့ကို သတ်ပစ်မှာ…”

 

ချန်မင် ရင်ထဲတွင် မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

 

“ထားလိုက်ပါတော့… အဖေက မရှိဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်က ညီလေးရဲ့သိုင်းပညာကို ကြီးကြပ်ပေးရမယ်… သွား… သိုင်းသွားကျင့်ကြမယ်…”

 

လုကျန်းထင်က မူလက သူ့ကို သနားနေသော်လည်း သူ၏အခေါ်အဝေါ်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာထား ပြောင်းသွား၏။

 

“ဘယ်သူက မင်းညီလေးလဲ…”

 

“ဟင်… မင်းက အဖေ့ဆီမှာ ငါ့ထက် နောက်ကျမှ သိုင်းလာသင်တာဆိုတော့… သဘာဝကျကျ မင်းက ငါ့ညီလေးပေါ့… အဖေက တခြားတပည့်မှ လက်မခံထားတာ…”

 

ကျောက်ကျင်းရှီးက အံ့ဩသွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

 

လုကျန်းထင်သည် မိမိထက် သုံးနှစ်ခန့်ငယ်သောကလေးတစ်ယောက်ကို အစ်ကိုဟု မခေါ်ချင်ပေ။

 

သို့သော် သူက နောက်ကျမှ ပညာသင်ခဲ့သည်က အမှန်ပင်ဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မပျော်မရွှင်ဖြင့်သာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားရတော့၏။

 

လုဖေးဟွမ် ထွက်ခွာသွားသောအချိန်က ချန်မင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြာမြင့်နေသည်။

 

သူက လစဉ်လတိုင်း အိမ်သို့ စာပို့လေ့ရှိသော်လည်း ချန်မင်အတွက်တော့ သဘာဝကျကျ မပါဝင်ပေ။

 

ထိုစာများက ဖန်ကတော်သာ ဖွင့်ဖတ်ပိုင်ခွင့်ရှိပြီး သူမက ဖတ်ပြီးနောက် ဘုရားစာရွတ်ကာ ဘုရားကျောင်းသို့ သွား၍ ကန်တော့လေ့ရှိ၏။

 

ချန်မင်လည်း ထိုအခါမှသာ လုဖေးဟွမ် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သိရပြီး စိတ်အေးရသည်။

 

အချိန်များက နွေဦးမှ နွေရာသီ၊ နွေရာသီမှ ဆောင်းဦးရာသီသို့ ကူးပြောင်းသွားသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က ပြန်မရောက်လာသေးပေ။

 

စစ်ပွဲအခြေအနေက အကြိတ်အနယ်ဖြစ်နေပြီး တစ်ဖက်က သေချာပြင်ဆင်ထား၏။

 

လုဖေးဟွမ်၏စစ်အင်အားက ကြီးမားသော်လည်း တစ်ဖက်ရန်သူကို အလွယ်တကူနှိမ်နင်း၍ မရနိုင်သေးကြောင်း ကြားသိရသည်။

 

ချန်မင်က မနက်ပိုင်းတွင် အိမ်မှ စာရောက်လာကြောင်း ကြားလိုက်ရ၏။

 

သို့သော် ဖန်ကတော်ထံသို့သာ ပို့သောစာဖြစ်သဖြင့် မိမိအတွက် ပါမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားရာ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နေလို့မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

 

သူက – ငါ့ဆီကို ပစ္စည်းလေးတစ်ခုလောက်တောင် လူကြုံမပေးလိုက်ချင်ဘူးလား…

 

ဤကဲ့သို့သောဝမ်းနည်းမှုများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် တစ်နေကုန် အားအင်ကုန်ခမ်းနေ၏။

 

ဤခြောက်လကျော်အတွင်း လွမ်းဆွတ်မှုများကြောင့် သူ ပိုမိုပိန်ကျသွားခဲ့သည်။

 

လုကျန်းထင်က ထိုသို့မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဦးလေးကို သနားသလို ဖခင်ကိုလည်း ဒေါသထွက်မိကာ ရင်ထဲတွင် ဖခင်ကို ကျိန်ဆဲနေမိ၏။

 

သူက ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကိုညှပ်ကာ ဦးလေး၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ဦးလေး… အသား များများစားပါ…”

 

ချန်မင်က ခံတွင်းမတွေ့သဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ရာ ကျောက်ကျင်းရှီးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

 

“ဦးလေး မစားရင် ကျွန်တော့်ကို ပေး… ကျွန်တော် ကြက်ပေါင် ကြိုက်တယ်…”

 

လုကျန်းထင်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရာ ကျောက်ကျင်းရှီးက လျှာထုတ်ပြလိုက်ပြီး ချန်မင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“အင်း… မင်းကို ပေးမယ်… ထင်အာ… သူ့ကို မစောင်းနဲ့… ရှီးအာက ခန္ဓာကိုယ်ကြီးထွားနေတဲ့အရွယ်ဆိုတော့ အကောင်းတွေ များများစားရမယ်လေ…”

 

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်… ကျွန်တော်က ကြီးထွားနေတဲ့အရွယ်… နောက်ဆိုရင် ညီလေးထက်တောင် အရပ်ပိုရှည်လာဦးမှာ…”

 

လုကျန်းထင်က ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

 

“မင်း အိပ်မက်မက်နေလိုက်…”

 

ကောင်လေးနှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကို ချန်မင်က ပြုံးကာ ကြည့်နေပြီး ဝင်မတားပေ။

 

သူတို့ ထမင်းစားပြီး ပန်းကန်များသိမ်းကာ အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် သူက တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

 

ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲတွင် လူရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ မေးလိုက်၏။

 

“ဘယ်သူလဲ…”

 

ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။

 

“ဦးလေး မလန့်ပါနဲ့… ကျွန်တော်ပါ… ယွမ်ရဲ…”

 

ချန်မင်က စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထပ်မံစိုးရိမ်လာပြန်၏။

 

“မင်း… မင်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့… ဖေးဟွမ်… စစ်သူကြီး တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား…”

 

ယွမ်ရဲက ဖယောင်းတိုင်မီးကို ထွန်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

 

“သူ နေကောင်းပါတယ်… သူက ဦးလေးဆီ ပစ္စည်းတချို့ ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ… တခြားလူတွေ မတွေ့စေနဲ့လို့လည်း အမိန့်ပေးထားလို့… ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် လာခဲ့ရတာပါ… ဦးလေး နားလည်ပေးပါ…”

 

ချန်မင်က ပြောလိုက်၏။

 

“ရပါတယ်… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သူက မင်းကို ဘာပစ္စည်းတွေ ပေးခိုင်းလိုက်တာလဲ…”

 

“အကုန်လုံး သေတ္တာထဲမှာပါ… ကျွန်တော် မကြည့်ရသေးပါဘူး… စစ်သူကြီးက ဦးလေးကို ပြောခိုင်းသေးတယ်…လက်ဆောင် ပြန်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့တဲ့… မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်… ဦးလေး အရင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ…”

 

ချန်မင်က အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

 

ယွမ်ရဲက အရိုအသေပေးပြီး တံခါးဖွင့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

 

စားပွဲပေါ်တွင် သေတ္တာတစ်လုံး အမှန်တကယ်ရှိနေပြီး ၎င်းက စတုဂံပုံစံဖြစ်ကာ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ်လေးလံမည့်ပုံ ပေါ်၏။

 

ချန်မင်က လျှောက်သွားလိုက်ရာ သေတ္တာပေါ်တွင် သော့ခလောက်တစ်ခု ခတ်ထားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သော့အပိုတစ်ချောင်း ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို ယွမ်ရဲ ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်။

 

ချန်မင်က သော့ဖြင့် သေတ္တာကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ်တွေဝေသွား၏။

 

အထဲတွင် ဘာပစ္စည်းများပါမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဆုံးဖြတ်ကာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

 

အထဲတွင် အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

 

၎င်းမှာ လုဖေးဟွမ်၏အင်္ကျီ ဖြစ်သည်။

 

ထိုအင်္ကျီက ချန်မင်ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး လုဖေးဟွမ်က အမြဲတမ်း အတွင်းခံအဖြစ် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိရာ… သူက လူလွှတ်ပြီး ဤအင်္ကျီကို မိမိထံ ပြန်ပို့ပေးရခြင်းက ဘာသဘောလဲ။

 

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်လောဆော်လာပြီး အင်္ကျီကို ကောက်ကိုင်ကာ နှာခေါင်းနားသို့ တိုးကြည့်လိုက်၏။

 

ကြာမြင့်စွာ ဝေးကွာနေခဲ့ရသော အမျိုးသား၏ကိုယ်သင်းနံ့များကို ချက်ချင်းရလိုက်သည်။

 

ထိုအနံ့က လဝက်ခန့်လွင့်စင်သွားသဖြင့် အနည်းငယ်ဖျော့တော့နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူက အမျိုးသား၏အနံ့မှန်း ချက်ချင်းခွဲခြားသိနိုင်ဆဲ ဖြစ်၏။

 

ဤအနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် ခြောက်လကျော်ခန့် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သောကာမစိတ်များက ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

ရင်ဘတ်မှ တင်းမာနာကျင်မှုကလည်း ပိုမိုသိသာလာ၏။

 

ချန်မင်က အနည်းငယ်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သေချာထဲရှိပစ္စည်းများကို ဆက်ရှာလိုက်ရာ အထဲတွင် ကျန်ရှိနေသောအခြားပစ္စည်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

 

ထိုပစ္စည်းက ထိလိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးပြီး အရောင်က ကြည်လင်နေကာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရ၏။

 

သို့သော် ၎င်း၏ပုံစံက…

 

ချန်မင် မျက်နှာများ နီရဲလာခဲ့သည်။

 

သူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤအရာက ဘာလဲဆိုတာကို သဘာဝကျကျ သိနေ၏။

 

၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းလီးတုတစ်ခုဖြစ်နေကာ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံက… တကယ်ကို အမျိုးသား၏လီးကြီးနှင့် တူနေသည်…

 

ဒီလောက်ရှက်စရာကောင်းတဲ့ပစ္စည်းကို ဘယ်လိုများ ပို့ပေးရက်တာလဲ… သူက ဘာသဘောလဲ… ကိုယ်က အကြာကြီးအောင့်ထားရလို့ မခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။

 

ချန်မင်က တိတ်တဆိတ် တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာကလည်း သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားကာ ပေါင်ကြားမှလည်း စိုရွှဲစွာဖြင့် စောက်ရည်များ စတင်စိမ့်ထွက်လာ၏။

 

သူက ပစ္စည်းများကို ကိုင်ကာ စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး မျက်နှာများ နီရဲနေရင်းနှင့်ပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီများကို စတင်ချွတ်ချ၍ မိမိတစ်ကိုယ်လုံးကို ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်တော့၏။

 

“အင်း… အကုန် ထွက်လာပြီ…”

 

ရင်အုံမှ တင်းမာနာကျင်မှုက သူ့ကို အတော်လေး နေရခက်စေ၏။ ​တစ်ရက်လောက်လေး နို့ရည်မညှစ်ထုတ်ဘဲ နေလိုက်ရုံနှင့်ပင် အထဲ၌ နို့ရည်များ ပြည့်အင့်နေတတ်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ဆေးပေးခဲ့သော်လည်း ချန်မင်က ဆေးမသောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ရင်အုံကို ဆက်လက်၍ နို့ရည်များထွက်နေစေရန် လွှတ်ထားခဲ့၏။

 

အမျိုးသားက သူ၏နို့ရည်များကို သောက်ရသည်ကို အဲဒီလောက်နှစ်သက်နေမှတော့… သူ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် အဝသောက်ခိုင်းလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား။

 

ဤကဲ့သို့သောစိတ်ကူးဖြင့် ရင်အုံက မကြာခဏတင်းမာနေပြီး နို့ရည်များက အင်္ကျီများကို စိုရွှဲစေသော်လည်း ချန်မင်က သည်းခံခဲ့၏။

 

အမျိုးသား ပြန်လာမည့်နေ့ကို နေ့ရက်စဉ်ဆက် စောင့်မျှော်နေရင်း သူ ပြန်မရောက်လာသည့်အချိန်များတွင် များပြားလွန်းသောနို့ရည်များကို ညှစ်ထုတ်ကာ ရေဖြင့် ဆေးကြောပစ်သည်။

 

ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပြည့်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ထိုအမျိုးသား ပြန်လာပြီး သုံးဆောင်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့၏။

 

သို့သော် ယခုတော့ အမျိုးသားက ပြန်မရောက်လာသေးဘဲ ဤရှက်စရာကောင်းသောပစ္စည်းနှစ်ခုကိုသာ လူကြုံပေးလိုက်သည်။ သူ့ကို အမျိုးသား၏အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေခိုင်းနေတာလား။

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သည်းခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝသည်းခံ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

 

နို့ပေါက်များက အလိုအလျောက် ပွင့်လာကာ နို့ရည်ဖြူဖြူများ စိမ့်ထွက်လာသဖြင့် ချန်မင်က ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် အနည်းငယ်ယူလိုက်၏။

 

ထို့နောက် မနေနိုင်ဘဲ လက်ချောင်းများကို ပါးစပ်ထဲထည့်၍ ထိုမွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သောအရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

 

အရသာက တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပြီး အမျိုးသားက ဘာကြောင့် ဤမျှနှစ်သက်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်သွား၏။

 

ချန်မင်က မလွဲမသွေပင် ထိုနို့ကွင်းကို ထပ်မံစမ်းမိသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရိုးရှင်းသောထိုနို့ကွင်းလေးက ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ရမ္မက်ဆန်နေသည်။

 

ထို့ကြောင့် သူ မနေနိုင်ဘဲ ၎င်းကို ခပ်ဖွဖွလေးဆွဲလိုက်ရာ မကြာမီ နို့သီးခေါင်းမှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်သောသာယာမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

 

“အင်း…”

 

နှာခေါင်းမှ ရင်းနှီးသောအနံ့ကို ရနေသဖြင့် ချန်မင် အနည်းငယ်မျှပင် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ မိမိ၏ပေါင်ကြားသို့ သွားစမ်းလိုက်ရာ ထိုနေရာက စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။

 

သူက တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေသည့်အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိလှဘဲ ဤခြောက်လကျော်အတွင်းတွင်လည်း အောင့်ခံထားခဲ့၏။

 

ညဘက်များတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ကာမအိပ်မက်များ မက်လေ့ရှိပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် လုဖေးဟွမ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့ကာ နိုးလာချိန်တိုင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီများအားလုံး စိုရွှဲနေတတ်သည်။

 

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ချန်မင်သည် ရုတ်တရက် မိမိချွတ်ထားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ယူကာ ဖင်အောက်တွင် သေသေချာချာ ခုထားလိုက်၏။

 

ထို့နောက် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကားကာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် စောက်ဖုတ်ဝကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေလိုက်သည်။

 

ထိုနေရာက အလွန်ဆာလောင်နေပြီဖြစ်ပြီး အမျိုးသား ပေးစွမ်းခဲ့သောသာယာမှုများကို ပြန်လည်တမ်းတနေ၏။

 

သို့သော် ယခုတော့ လုဖေးဟွမ် မရှိဘဲ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းနှင့် သူ ပေးပို့လိုက်သောလီးတုတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

 

ချန်မင် အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီး လက်ချောင်းများကို အထဲမထည့်တော့ဘဲ ထိုလီးတုကို တိုက်ရိုက် ယူလိုက်၏။

 

၎င်းက အလွန်အစစ်နှင့် တူအောင် ထွင်းထုထားသဖြင့် ချန်မင်သည် ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် မျက်နှာများ သွေးထွက်မတတ် နီရဲသွားသည်။

 

၎င်းကို ဘယ်နေရာတွင် ထည့်ရမည်ကို တွေးမိချိန်တွင် ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း အလွန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

 

သူကိုယ်တိုင် ဝန်မခံချင်သော်လည်း လုဖေးဟွမ်ကို အလွန်လွမ်းဆွတ်နေပြီး သူ ပေးစွမ်းခဲ့သောသာယာမှုများကိုလည်း လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

 

“အင်း… ဖေးဟွမ်…”

 

ချန်မင်က အနည်းငယ် အေးစက်နေသောလီးတုကို ကိုင်ကာ ပေါင်ကြားသို့ ယူသွားလိုက်ရာ တုတ်ခိုင်သောဒစ်ကြီးပိုင်းက သူ၏စောက်ရည်များကြောင့် လျင်မြန်စွာ စိုရွှဲသွား၏။

 

စောက်ဖုတ်ဝသို့ တေ့ကာ သွင်းလိုက်သော်လည်း လွယ်လွယ်ကူကူ မဝင်ရောက်နိုင်သဖြင့် သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လုဖေးဟွမ် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ပြန်တွေးနေလိုက်သည်။

 

ဟုတ်တယ်…သူက ဒစ်ဖူးကြီးနဲ့ ငါ့ရဲ့ စောက်စိကို ပွတ်တိုက်ပေးတတ်တယ်…

 

“အာ့… အရမ်း ကောင်းတယ်… ဖေးဟွမ်…”

 

ချန်မင်က မိန်းမောစွာဖြင့် ထိုအရာကို မိမိ၏စောက်စိနှင့် ပွတ်တိုက်ပေးနေပြီး မာတောင်နေသောလီးလေးကိုလည်း ပွတ်တိုက်နေ၏။

 

အမျိုးသား၏အင်္ကျီပေါ်မှ ရင်းနှီးသောအနံ့များကို အစွမ်းကုန် ရှူရှိုက်နေရင်း စောက်ပက်က ပိုမိုစိုရွှဲလာချိန်တွင် ထိုလီးတုက နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်သွားသည်။

 

၎င်းက အထဲရှိအသားနုများကို တစ်လက်မချင်း ဖောက်ထွင်းကာ ဆာလောင်နေသောအသားနုများကို ပွတ်တိုက်သွားတော့၏။

 

“အရမ်းကောင်းတယ်… အင်း… ခင်ဗျားလိုးတာကို ခံရတာ အရမ်း သဘောကျတာပဲ… ဖေးဟွမ်…”

 

ချန်မင်က ရှက်ရွံ့မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး လုဖေးဟွမ် ဖန်တီးပေးထားသော ကာမလှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် မိန်းမောကာ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

 

ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ်လုပ်ဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာ၏။

 

လီးတု၏လက်ကိုင်ကို ကိုင်ပြီး အထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးသွင်းလိုက်၊ တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူလိုက်ဖြင့် ခဏအကြာတွင် ပေါင်ကြားမှ ရမ္မက်ဆန်သောရေအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

စောက်ရည်များ အများအပြား ပန်းထွက်လာကာ ထိုအတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့၏။

 

“အင်း… အရမ်း ကောင်းတယ်… ဖေးဟွမ်… ဖေးဟွမ်…”

 

ချန်မင်က အမျိုးသား၏နာမည်ကို မိန်းမောစွာ ခေါ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ အာသာမဖြေခဲ့ရသဖြင့် ထိုအင်္ကျီပေါ်ရှိအနံ့ကို ရှူရှိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူ့ကို ကာမစိတ်နိုးကြွလာစေရန် လုံလောက်နေ၏။

 

အချက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် အသွင်းအထုတ်လုပ်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့သွားပြီး လီးမှ သုတ်ရည်များ ပန်းထွက်လာကာ စောက်ပက်ကလည်း ထိုလီးတုကို တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူထားလိုက်တော့သည်။

 

သူတစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လွှမ်းနေကာ မပြယ်သေးသောကာမစိတ်အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

 

လုကျန်းထင် ပြန်လာချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအချိန်၌ ဦးလေးက အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။

 

သို့သော် ယခု အခန်းထဲတွင် မီးလင်းနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားကာ လျှောက်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ကြည့်လိုက်၏။

 

အထဲရှိမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လန့်လွန်း၍ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

 

သူ၏ဦးလေးမှာ ယခုအချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်လစ်စလစ်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်ခုံအနေအထား ဒူးထောက်နေပြီး ဖြူဖွေးသောဖင်သားနှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ ကော့ထား၏။

 

မည်းနက်သောဆံပင်များက အင်္ကျီမပါသောကျောပြင်ပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဘေးသို့ ကားထားသည်။

 

သူ၏လက်တစ်ဖက်က ပေါင်ကြားတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင်မှ လုကျန်းထင်သည် ဦးလေး၏ဖင်ထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသောလီးတုတစ်ခုကို ငုံထားကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။

 

ထိုလီးတုက အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့်ပုံပေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အပေါ်၌ ကြည်လင်သောအရည်များ ပေကျံနေပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ကျောက်စိမ်း၏ကြည်လင်နေသောသဘာဝကြောင့် အထဲတွင် ဆာလောင်စွာ မြိုချနေသောအူနံရံများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

 

ဦးလေးက တစ်ကိုယ်ရည် အာသာဖြေနေတာပဲ။

 

လုကျန်းထင် အသက်ရှူရပ်သွားပြီး ငေးကြည့်နေမိ၏။

 

ဦးလေးက ထိုလီးတုဖြင့် ဖင်ကို လိုးနေရင်း တိုးတိုးလေးညည်းတွားနေကာ ပါးစပ်ကလည်း စကားပြောနေသည်။

 

“အင်း… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော့်ကို လိုးပေးပါ… အထဲမှာ အရမ်း ယားနေတယ်… အာ့… ဖေးဟွမ်…”

 

ဦးလေးက အဖေ့ကို တွေးပြီး တစ်ကိုယ်ရည် အာသာဖြေနေတာပဲ။

 

လုကျန်းထင်က ဤအမှန်တရားကို သိရှိသွားပြီး ဖြူဖွေးသောဖင်သားနှစ်ဖက်ကြားမှ ပွင့်အာနေသောစအိုဝကို ကြည့်ကာ အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားချင်စိတ်များ ပေါက်လာ၏။

 

ထိုလီးတုကို လွှင့်ပစ်ကာ မိမိကိုယ်တိုင် ဦးလေးကို သွားရောက်ဖြည့်ဆည်းပေးချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။

 

သို့သော် ယခုအချိန်က အချိန်အခါ မသင့်သေးပေ။

 

လုကျန်းထင်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူ၏လီးကလည်း မာတောင်လာပြီဖြစ်၏။

 

သူက အခန်းတွင်းရှိဦးလေး တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေနေသည့်မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီထဲထည့်ကာ လီးကို စတင်ပွတ်ဆွဲနေသည်။

 

ဦးလေးက သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားချိန်ကို စောင့်၍ သူကိုယ်တိုင်လည်း သုတ်ရည်ပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။

 

“အင်း… ဖေးဟွမ်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ…”

 

ဦးလေး၏အသံက အလွန်သနားစရာကောင်းပြီး ရင်နင့်စရာကောင်းနေသဖြင့် လုကျန်းထင် ကြည့်နေရင်းနှင့် နှလုံးသားက အပြင်းအထန် ခုန်လှုပ်လာ၏။

 

ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း လောလောဆယ်တွင်တော့ ဘာမှမတတ်နိုင်သေးပေ။

 

 

Chapter 17 ended