Chapter 24

 

World 2 Chapter 11

ဥက္ကဋ္ဌကြီးမှာ ရထားပေါ်တွင် လီးတုဖြင့် အပြစ်ပေးခံရပြီး လူမိတော့မည့် အခြေအနေတွင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ သုတ်လွှတ်သွား၍ တစ်မူထူးခြားသော အတွေ့အကြုံကို ခံစားလိုက်ရခြင်း

 

—–

 

“ခင်ဗျားသာ စကားနားထောင်မယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျားကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်လေ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို နူးညံ့ပြီး ဖြားယောင်းသွေးဆောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့ညနေတွင် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဘူတာရုံသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခေါင်းထဲတွင် ထိုစကားသာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမည်ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်ရဲချေ။ သို့သော် သူတို့သည် A မြို့သို့ ပြန်မည့် ရထားပေါ်သို့ တကယ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

 

ဤသည်မှာ ဥက္ကဋ္ဌကု ကြီးပြင်းလာသည့် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရထားစီးဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျိုးဝေ့ချီက သူ တစ်ခါမှ ရထားမစီးဖူးသောကြောင့် သာမန်လူများ၏ဘဝကို ခံစားကြည့်စေရန် ရထားစီးခိုင်းသည်ပင်။

 

သေချာတာပေါ့… ကျိုးဝေ့ချီတွင် အခြားရည်ရွယ်ချက်များလည်း ရှိနေသည်။ ရထားပေါ်ရှိ အိပ်စင်ခန်း နေရာမျိုးက အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျိုးဝေ့ချီက ညဘက် အိပ်စင်လက်မှတ်များကို တမင် ရွေးချယ်ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်၏။

 

အခန်းတစ်ခုတည်း၏ အောက်ထပ် ကုတင်များတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေသည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ လူများ အိပ်ပျော်သွားပြီး မီးများ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အမှောင်ထဲတွင် ရထား၏ဂလောက်ဂလောက်ဆိုသော အသံများနှင့် ဘယ်က ထွက်ပေါ်လာမှန်းမသိသော ဟောက်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လှဲလျောင်းနေ၏။

အကယ်၍ သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် မရှိသင့်သော အရာသာ မရှိနေပါက ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်းအတွက် သူ သေချာပေါက် မှတ်ချက်အချို့ ပေးမိမည် ဖြစ်သည်။

 

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် ညတစ်ဝက်ခန့် သူ့ကို နှိပ်စက်နေကာ ထိုအရာက သူ၏အင်အားနှင့် အာရုံစိုက်မှု အများစုကို လုယူသွားပြီပင်။

 

နောက်ဆုံးတွင် အမှောင်ထဲ၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှဲလျောင်းနေသော ကျိုးဝေ့ချီက ထ,လာ၍ သူ့ထံသို့ ကြည့်လာတော့သည်။

 

နေရာမှာ မူလကတည်းက ကျဉ်းကျပ်နေသည့်အပြင် ကျိုးဝေ့ချီ၏အရပ်အမောင်းမှာလည်း အလွန် မြင့်မားသည်။ ဥက္ကဋ္ဌကုကလည်း အရပ် ၁၈၀ ရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အောက်ထပ် ကုတင်၏နေရာလေးမှာ ပို၍ပင် ကျဉ်းကျပ်သွားတော့သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အိပ်မပျော်ရဲချေ။ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် ကျိုးဝေ့ချီ ထည့်ထားသော အရာများကြောင့် သူ အိပ်၍လည်း မရပေ။ ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏ဘေးတွင် ညင်သာစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏နားနားသို့ ကပ်လာ၏။

 

“ဒီလို အတွေ့အကြုံမျိုးက အရမ်း ဆန်းသစ်တယ် မဟုတ်လား…”

 

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများက သူ၏လည်ပင်းကြားသို့ ရှင်းလင်းစွာ ကျရောက်လာ၏။ ကျိုးဝေ့ချီ၏အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည့် ထိုတစ်ခဏတွင် ဥက္ကဋ္ဌကု ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။

 

ထိုကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်က အရိုးထဲအထိပင် စိမ့်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ကျိုးဝေ့ချီ ပြောသော အတွေ့အကြုံဆိုသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရထားစီးရခြင်းလား။ သို့မဟုတ်… သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲရှိ လီးတုလေးလားဆိုတာကို သူ မသိတော့ပေ။

 

လူအများ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဂုဏ်သရေရှိသော ကုမိသားစု၏ဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်က တင်းကျပ်နေသော ဝတ်စုံဘောင်းဘီအောက်တွင် လီးတုနှစ်လုံး ညှပ်ထားရ၏။

 

လူထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသော အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် လူပေါင်းသောင်းနှင့်ချီသော ရထားဘူတာရုံကို ဖြတ်သန်းလာရသည်။ အိပ်စင်ခန်းထဲ ရောက်သည်အထိ ထိုအရာနှစ်ခုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေ၏။

 

အဝေးထိန်း ခလုတ်မှာမူ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံသာ ဆိုလျှင် သူ လုံးဝ ဆန်းသစ်သည်ဟု မခံစားရဘဲ အရှက်ရပြီး သိက္ခာကျသည်ဟုသာ ခံစားရ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ ဤခွေးကောင်ကိုလည်း ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲခံရမှုမျိုးကို ပြန်လည် ခံစားစေချင်စိတ်များပင် ပေါက်နေတော့သည်။ ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောရင်း လက်နှစ်ဖက်က အနောက်ဘက်မှ သူ၏ခါးကို ဖက်လာလေ၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကု၏လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် အာရုံခံစားလွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ ထိလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် ပျော့ခွေသွား၏။အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ညှပ်ထားရသဖြင့် မခံနိုင်တော့ချေ။

 

ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီ ဤသို့ ထိလိုက်သည်နှင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျော့ခွေကျသွားတော့၏။

လူနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ခြေတံလက်တံ ရှည်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤကျဉ်းကျပ်သော နေရာလေးထဲတွင် လုံးဝ ဆန့်ထုတ်၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင် အထက်ပိုင်းတွင်လည်း လူများ ရှိနေသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အသံ မထွက်ရဲဘဲ တတ်နိုင်သမျှ အောင့်ထားရလေသည်။

 

“ကျွန်တော် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ ကာမရမ္မက်ဆန်စွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။သူ၏ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖြုတ်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်က တင်းရင်းသော တင်ပါးကြားမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

 

“အ့~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုထံမှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော တိုးတိတ်သည့် ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် မိမိ၏လက်ရှိ အခြေအနေကို သတိရသွားကာ အလျင်အမြန် သွားများကို တင်းတင်းကိုက်ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဥက္ကဋ္ဌကု၏တင်ပါးမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် မြင့်တက်လာပြီး သွားများကို ကိုက်ကာ တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“ထုတ်ပေးပါ~”

 

“ဘာထုတ်ပေးရမှာလဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တမင်တကာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အရှက်မရှိစွာ ပြောလိုက်၏။

 

သူ၏လက်ချောင်းများက စိုစွတ်နေသော စအိုဝကို ပတ်လည်မွှေနှောက်နေပြီး စအိုဝ၏အရေးအကြောင်းများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသည့်အလား ညင်သာစွာ ဖိနှိပ်ပေးနေလေသည်။

 

ထိုနေရာမှာ ပျော့ပျောင်းပြီး အလွန် စိုစွတ်နေသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီမှာပင် အတွင်းမှ စီးကျလာသော ကာမရမ္မက်အရည်များကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း စိုရွှဲနေသည်။

 

“ဝူး အင်း~ မလုပ်ပါနဲ့~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်ထားကာ အသံကို နှိမ့်၍ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

 

“ခင်ဗျား အပေါက်က အရမ်း စိုနေတာပဲ…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားရွက်ကို ကိုက်ကာ ဆက်လက် လှုံ့ဆော်ပေးနေ၏။

 

“ဒီလောက်တောင် စိုနေတာလား ၊ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတောင် စိုနေပြီ၊ ခုနက တခြားသူတွေ မြင်သွားလား မသိဘူးနော်…”

 

“မမြင်ဘူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက တိုးတိုးလေး ခေါင်းရမ်းလိုက်လေသည်။

 

“တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ… ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ကုမိသားစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ဒီလောက်တောင် ရမ္မက်ထန်နေတာ၊ လီးတု ညှပ်ပြီး ရထားစီးရုံတင် မကဘူး၊ ဘောင်းဘီပါ စိုနေပြီ၊ တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲနော်~”

 

“ငါ မဟုတ်ဘူး ဟ့ ~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အတင်းအဓမ္မ ငြင်းဆိုနေ၏။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်တော့ ကျိုးဝေ့ချီ၏စကားကို လက်ခံနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

 

သူသည် အရှက်မရှိဘဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေကာ ကုမိသားစု၏ဂုဏ်သိက္ခာများအားလုံး သူ့ကြောင့် ကျဆင်းသွားပြီဟု တွေးနေမိသည်။

 

“ငါ မဟုတ်ဘူး~”

 

“မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်ရာ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပြီး အလွန် လွယ်ကူနေသည်။ အတွင်းတွင် သူ၏လက်ချောင်းများကို စုပ်ယူနေသည့် စုပ်ယူအားတစ်ခုပင် ရှိနေ၏။

 

ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် အတွင်းမှ စိုစွတ်စေးကပ်နေသော အရည်များ၏ရစ်ပတ်မှုကို ခံလိုက်ရလေသည်။

 

“ကြားလား? ဒီအသံကို…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်၏။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ချက်ချင်းပင် ဝူးဆိုသော အသံနှင့်အတူ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။

 

တခြားသူများ ကြားကောင်း ကြားနိုင်သလို လုံးဝ မကြားရသည်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာမူ ထိုနေရာရှိ စိုစွတ်ချောကျိမှုနှင့် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အပြည့်အဝ ထိုးသွင်းခံရရန် အလွန် ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများ အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေချိန်တွင် ရမ္မက်ဆန်သော အရည်များကို ဖောက်ထွင်းသွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခေါင်းထဲတွင် ထိုအရှက်ရဖွယ် အသံများကို ကြားယောင်နေမိတော့၏။ သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွား၏။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီကမူ ပို၍ အရှက်မရှိစွာဖြင့် လက်ချောင်းများကို အသွင်းအထုတ် ပြုလုပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် မူလက စအိုထဲတွင် ညှပ်ထားသော လီးတုလေးမှာ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများကြောင့် အထဲသို့ အနည်းငယ် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး လက်ချောင်းများ ထိုးသွင်းလိုက်တိုင်း အတွင်းသို့ အနည်းငယ်စီ ပို၍ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

 

” အထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက အသံကို နှိမ့်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကု၏နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

 

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ စကားတစ်ခွန်းစီတိုင်းက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားစေ၏။

 

“မလုပ် ဝူး~ မလုပ်ပါနဲ့ အား ဟာ့… တောင်းပန်ပါတယ် ငါ… ဝူး အင်းး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရန် ကြိုးစား၏။

သို့သော် အနောက်ဘက် အပေါက်မှ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များက သူ့ကို နှိပ်စက်နေကာ ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများမှာ မှော်ပညာ ပါဝင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

 

သူ၏အထိအတွေ့အောက်၌ပင် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် တုန်ယင်ကာ အသိစိတ် လွတ်သွားရသည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက မရိုးသားဘူးနော်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေ၏။

 

“ပါးစပ်ကသာ မလုပ်ပါနဲ့ ပြောနေတာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကကျတော့ အရမ်း ရိုးသားနေတယ်၊ ကြည့်ပါဦး… ဒီလောက်တောင် စိုနေပြီကို…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက စကားပြောရင်း လက်ချောင်းများကို ဆွဲထုတ်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကု၏မျက်စိရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်၏။

 

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သန်းသွားသော မီးအလင်းရောင်အောက်တွင် ကျိုးဝေ့ချီ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းဖျားများတွင် ကပ်နေသည့် ကြည်လင်သော အရည်များကို ဥက္ကဋ္ဌကု မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအရာများမှာ သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်မှ စစ်ထုတ်ထားသော အရာများသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က သူ့ကို အရှက်ရစေပြီး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကုက မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။

 

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားနှစ်ယောက်မှာ ကျဉ်းကျပ်သော ကုတင်လေးပေါ်တွင် မှီထိုင်နေကြပြီး ကျိုးဝေ့ချီမှာ ကျောကိုပင် ဆန့်၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ခြေထောက်များကို အပေါ်သို့ တင်ကာ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ နံရံကို မှီထိုင်နေရသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုကိုမူ သူ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ထိုင်စေကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီခိုင်းထား၏။ ဤသို့ဆိုလျှင် ကျိုးဝေ့ချီအနေဖြင့် သူ့ကို ဖက်ထားရန် ပိုမို အဆင်ပြေစေသည်။

 

သူ၏အရှေ့ဘက်ကို ကိုင်တွယ်ရန်နှင့် တင်ပါးကြားမှတစ်ဆင့် သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်လည်း ပိုမို လွယ်ကူစေသည်။

 

“ခံစားမိရဲ့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

 

” ကျွန်တော်အခု ခင်ဗျားကို ဆောင့်လိုးချင်နေတယ်… ခင်ဗျားရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ အပေါက်ထဲ့ကို လိုးချင်နေတယ်…”

 

ယခုအချိန်တွင် ဥက္ကဋ္ဌကုသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး တင်ပါးမှာ သူ၏ပေါင်ကြားရှိ ဖောင်းကားနေသော နေရာနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်။

ထိုနေရာရှိ မာကျောနေသော အရာကြီးကို ဥက္ကဋ္ဌကု မည်သို့ မခံစားမိဘဲ နေမည်နည်း။

 

ထို့အပြင် သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။ ထိုသို့ ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် အလိုအလျောက် အရည်များက စစ်ထုတ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆောင့်လိုးခံချင်သော ကြောက်စရာကောင်းသည့် အတွေးများက ခေါင်းထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောထွက်ရန် သူ အလွန် အရှက်ရနေသည်။

 

“တောင်းပန်ပါတယ်… ထုတ်ပေးပါ~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ညှပ်ထားရသဖြင့် အခုတကယ်ကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေသည်။

 

သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကစားပြန်သည်။

 

“ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာ… ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ထုတ်ပေးရက်မှာလဲ…”

 

လီးတုမှာ ဝိုင်ယာလက်စ် ဖြစ်ပြီး အဝေးထိန်း ခလုတ်မှာ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေသည်။ ကျိုးဝေ့ချီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာမှုက ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားစေပြီး ပါးစပ်မှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

 

“ဝူး~ မလုပ် ဝူး~”

 

အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲရှိ လီးတုနှစ်လုံး၏သိမ်မွေ့သော တုန်ခါမှုများက အူလမ်းကြောင်းကို တုန်ခါသွားစေသည့်အလား ဖြစ်နေကာ အနောက်ဘက် အပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျဉ်စိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။

 

ထိုကာမသာယာမှုများက သူအော်ဟစ်လိုက်တော့မည့်အထိ ဖြစ်သွားစေသည်။ သို့သော် သူက အမြဲတမ်း အသိစိတ် ရှိနေပြီး ဤနေရာတွင်လည်း နေရာတိုင်း၌ လူများ ရှိနေကာ အနည်းငယ် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားပါက အခြားသူများကို နှိုးမိသွားပြီး လူမိသွားမည်ပင်။

 

“တိုးတိုးလေး အော်နော်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ အရှက်မရှိစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

 

“မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေ ကြားသွားလိမ့်မယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ ဤစကားကို ပြောနေချိန်မှာပင် သူတို့၏မျက်နှာချင်းဆိုင် အလယ်ထပ် ကုတင်ပေါ်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သည်။

 

မူလက သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားသူမှာ ယခုသူတို့ကို မျက်နှာမူလျက် ဖြစ်သွား၏။ ထို့ကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကု၏ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး အနောက်ဘက် အပေါက်မှ လှုံ့ဆော်မှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ သုတ်လွှတ်သွားမတတ် ဖြစ်သွား၏။

 

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားထံမှ ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ နိုးလာပုံ မရဘဲ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။

 

“ဝူး အင်း~ မလုပ်ပါနဲ့ အင်း… ရပ်လိုက်ပါတော့ ရပ်လိုက်ပါ… ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ တောင့်ထားကာ တိုးတိုးလေး တောင်းပန်နေ၏။ သို့သော် သူ အစောကြီးကတည်းက သူ၏အနောက်ဘက်မှ အမျိုးသားမှာ တကယ့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေကြောင်းကို

သိထားသင့်ပေသည်။

 

“မရပ်နဲ့ ဟုတ်လား?”

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်တင်လိုက်လေ၏။

 

ခုနက သိမ်မွေ့သော တုန်ခါမှုများမှာ ရုတ်တရပ် ပြင်းထန်လာပြီး ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ဝီဝီဆိုသော အသံများကိုပင် ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

 

အသားနံရံများ အလျင်အမြန် ပွတ်တိုက် လှုံ့ဆော်ခံရမှုကြောင့် ပို၍ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍တောင့်တင်းသွားပြီး တင်ပါးမှာလည်း အလိုအလျောက် မြင့်တက်လာ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လုံးဝ မထိုင်ရဲတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်က ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းများကိုသာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရတော့၏။

 

“ဝူး အင်း~ အား အင်း~”

 

ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် လည်ချောင်းထဲတွင် အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားကာ မထွက်လာအောင် ကြိုးစားနေရသည်။

 

“မ… မရတော့ဘူး အား ဟား… ရပ်လိုက်ပါ ဝူး အင်း~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အနောက်ဘက် အပေါက်မှ ကာမသာယာမှုများကို အပြင်းအထန် ကြိတ်မှိတ် သည်းခံနေရ၏။ ပြင်းထန်သော ကာမအရသာမှာ နစ်မြောနေသဖြင့် သူခန္ဓာကိုယ်မှာ မသိမသာ တောင့်တင်းသွားပြီး ခြေချောင်းများမှာလည်း ဖြောင့်တန်းသွားလိုက်၊ ကွေးကောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။

 

 

တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာကာ ဖော်ပြမရအောင် ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များက သူ့ကို မျိုချတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် သူသည် အသိစိတ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရကာ အသံ မထွက်အောင်နေနေရသည်။

 

ဒါက ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးမို့လို့ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး နှိပ်စက်နေရတာလဲ?

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်မောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

 

“အား အင်း~ တောင်းပန်ပါတယ် ဝူး အင်း မရတော့ဘူး အား အား အင်း~”

 

“တိုးတိုးလေးနော်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို မလွှတ်ပေးသေးဘဲ ထို့နောက် အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်တင်လိုက်ပြန်သည်။

 

“အားးး!”

 

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာသော တုန်ခါမှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

 

ချက်ချင်း အသံထွက်သွားကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရှက်ရမှုတစ်မျိုးကြောင့် သွားများကို အမြန် တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်၏။

 

သို့သော် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များကိုတော့ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

 

“အား ဝူး ဝူး ဝူး~ ဝူး အင်း~ ရပ်ပါ ဝူး~ မလုပ်ပါနဲ့ အား အား မလုပ်ပါနဲ့~”

 

သူ ခုနက အော်လိုက်သော အသံက အနည်းငယ် ကျယ်သွား၏။

 

ထို့ကြောင့် အပေါ်ထပ် ကုတင်မှ လူက ရုတ်တရက် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သည်။

 

ထို့နောက် အောက်ဘက်သို့ လှမ်း၍ “ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီကို သူများတွေ အိပ်လို့ မရအောင် ၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ …” ဟု ညည်းညူလိုက်လေသည်။

 

ထိုတစ်ခဏတွင် ကြီးမားလှသော အရှက်ရမှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတို့ ရှိနေကာ ထိုအရာများက အနောက်ဘက် အပေါက်မှ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ရောက်ရှိလာသော ဖော်ပြမရအောင် ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ငိုချတော့မည့်အလား ဖြစ်သွား၏။

 

ဒါက ဘာသဘောလဲ? ခွေးကောင် ခွေးကောင် ခွေးကောင်! သူ ဘာအမှားတွေ လုပ်ခဲ့လို့ ဒီလိုမျိုး ခံစားနေရတာလဲ။

 

“ဝူး အင်း~”

 

အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲရှိ လီးတုမှာ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ငိုတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးဝေ့ချီက နောက်ဆုံးတွင် သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပိတ်ပေးလိုက်သည်။

 

အပေါ်ထပ် ကုတင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ ကျိုးဝေ့ချီက ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဖက်ထားသည်။ သူ၏နားနားသို့ ကပ်၍ မျက်လုံးထောင့်တွင် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသော မျက်ရည်များကို လျှာဖြင့် တစ်ချက်ချင်းစီ ယက်ပေးနေပြီး နှာခေါင်းဖျားမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ ဆင်းသွားကာ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာကိုပါ တစ်ချက်တည်း ငုံလိုက်တော့သည်။

 

“ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ ရုတ်တရက် အနမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွား၏။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျိုးဝေ့ချီ၏ရှည်လျားသော လျှာက သူ၏သွားများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ကြိုတင် ကာကွယ်မှု မရှိသော ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ သူ၏အသက်ရှူသံများကိုပင် အလုခံလိုက်ရတော့၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီက နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားရှိ အမွှေးနံ့များကို အတင်းအဓမ္မ စုပ်ယူနေကာ လျှာက သူ၏ခံတွင်းထဲတွင် အရူးအမူး မွှေနှောက်နေသည်မှာ ဓားပြတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မည်သည့် ထောင့်ချိုးလေးကိုမှ အလွတ်မပေးချေ။

 

လျှာအောက်မှတစ်ဆင့် သွားတစ်ချောင်းစီတိုင်းကို မွှေနှောက်ကာ ထို့နောက် သူ၏လျှာကို ချိတ်၍ အတူတူ လှုပ်ရှားနေ၏။ ကျိုးဝေ့ချီ၏အနမ်းမှာ အနိုင်ကျင့်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သကာ ဥက္ကဋ္ဌကုကို မျိုချတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

 

ဤအနမ်းမှာ ယခုအချိန်အထိ ကျိုးဝေ့ချီ၏အနူးညံ့ဆုံး၊ အသေးစိတ်အကျဆုံးနှင့် အရှည်ကြာဆုံး အနမ်းတစ်ခုပင်ဖြစ်ကာ ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ မသိမသာ နစ်မြောသွားတော့၏။

 

သူ လူအများအပြားကို ဆောင့်လိုးခဲ့ဖူးသော်လည်း အနမ်းတစ်ခုက ဤမျှ ရှည်ကြာနိုင်ပြီး ဤမျှ နစ်မြောသွားစေနိုင်ကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

 

သူ လုံးဝ နစ်မွန်းသွားပြီး ပြန်ထွက်မလာနိုင်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။ ထိုအသက်ရှူကြပ်မတတ် ခံစားချက်က သူ့ကို အရှက်ရမှု၊ ဒေါသ၊ နာကြည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများအားလုံးကို ခေတ္တမျှ မေ့ပျောက်သွားစေ၏။ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ဤရှည်ကြာသော အနမ်းနှင့် ကျိုးဝေ့ချီ၏အငွေ့အသက်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ အမှောင်ထဲတွင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေကျနေသော ဥက္ကဋ္ဌကုကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်သည်။

 

“ဥက္ကဋ္ဌကုက တကယ်ကို အရသာ ရှိတာပဲ… ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သဘောမကျဘဲ နေနိုင်မှာလဲ…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ကျိုးဝေ့ချီကို ကြောင်အမ်းစွာ ကြည့်နေမိ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏လက်ချောင်းများက သူ၏အပေါက်ငယ်လေးထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဝင်လာသည့် အချိန်ရောက်မှသာ သတိထားမိလိုက်သည်။ ပူနွေး၊ စိုစွတ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အပေါက်ငယ်လေးမှာ အလိုးခံထားရသဖြင့် ပြည့်သိပ်ခံချင်နေသည်။

 

“ဝူး~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြိတ်ထားလိုက်၏။ သို့သော် ကျိုးဝေ့ချီ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် ကလော်ထုတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

 

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ချီက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

 

“အားသုံးပြီး အဲ့ဒီအရာတွေကို အပြင်ထုတ်လိုက်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ဥက္ကဋ္ဌကု ချက်ချင်း နားလည်သွားသဖြင့် မျက်နှာနှင့် နားရွက်များ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။

 

‘ဒါက ဘာသောက်ရူးစကားလဲ၊ အပြင်ထုတ်လိုက်တဲ့လား။’

 

သို့သော် ထိုအရာက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တကယ်ကို ရှိနေပြီး အလွန် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေပေ၏။

 

“လိမ္မာတယ်နော်~”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ချော့မော့လိုက်သည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက နောက်ဆုံးတွင် အရှက်ရမှုကို ကြိတ်မှိတ် သည်းခံလိုက်၏။ အနောက်ဘက် အပေါက်ကို အနည်းငယ် အားသုံးလိုက်ပြီး အူလမ်းကြောင်းကို ကျုံ့ကာ အပြင်သို့ အားကုန် ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

 

ထိုအရှက်ရမှုက သူ၏ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သွားစေ၏။

 

ထို့ထက်ပို၍ သူ့ကို တုန်ယင်သွားစေသည်မှာ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ လီးတုများက အူလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာကာ အပေါက်ဝမှ ဖောင်းကားနေသော ခံစားချက်ကို ရရှိသည့် အချိန်အထိပင်။

 

“ထွက်လာတော့မယ်…”

 

ကျိုးဝေ့ချီက ပြောလိုက်သည်။

 

“ဟား~”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက သွားများကို ကြိတ်ကာ ရုတ်တရက် အားသုံးလိုက်၏။

 

နောက်ဆုံးတွင် လီးတုတစ်လုံးက အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ ထွက်ကျလာကာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ကောင်းလွန်းသည့် ခံစားချက်က သူ့ကို အရှက်ရစေ၏။

 

ကျိုးဝေ့ချီကမူ လက်လှမ်း၍ ဖမ်းထားလိုက်သည်။

 

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်လုံးကိုလည်း အလားတူ နည်းလမ်းဖြင့်ပင် ပြုလုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးဝေ့ချီက လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ညှပ်ကာ သူ၏အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

 

ဥက္ကဋ္ဌကုမှာ အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်သွားရတော့၏။

 

‘ငါ… ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ ကုမိသားစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ၊ ဒါက ငါရော ဟုတ်သေးရဲ့လား?’

 

သို့သော် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ အနောက်ဘက် အပေါက်ထဲမှ လီးတု ထွက်သွားပြီးနောက် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုများ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

 

တင်ပါးကလည်း ကျိုးဝေ့ချီ၏ပေါင်ကြားရှိ မာကျောနေသော လီးကြီးပေါ်တွင် အလိုအလျောက် ပွတ်တိုက်မိသွား၏။ အဝတ်အစားများ ခြားနေသော်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရွယ်အစားက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားစေသည်။

 

“လိုချင်လို့လား…”

 

ကျိုးဝေ့ချီ၏သံလိုက်ဓာတ် ပါဝင်သော အသံက သူ၏နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ဖြားယောင်းသွေးဆောင်နေ၏။

 

“ငါ မလိုချင်ဘူး…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက အလျင်အမြန် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

 

မဖြစ်ဘူး၊ ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ကျိုးဝေ့ချီက အရမ်း ကြီးတယ်၊ သူ ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း ဘယ်အချိန်ကများ ငါ အသံကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လို့လဲ၊ မဖြစ်ဘူး… အရမ်း အရှက်ရစရာ ကောင်းတယ်။

 

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ထိန်းချုပ်၍ မရ‌ချေ။ အနောက်ဘက် အပေါက်မှာ ပို၍ပို၍ ယားယံလာပြီး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာတော့သည်။

 

ကျိုးဝေ့ချီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌကုကို ဖက်ထားကာ သူ၏ပေါင်ကြားသို့ ပွတ်တိုက်စေပြီးနောက် သူ၏လက်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူလိုက်ကာ ထိုအရာပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

 

“ခံစားမိလား၊ သူက အခု ခင်ဗျားကို လိုးချင်နေတာ…”

 

“ငါ မလိုချင်ဘူး…”

 

ဥက္ကဋ္ဌကုက ဆက်လက်၍ ခေါင်းရမ်းနေသော်လည်း ကျိုးဝေ့ချီကမူ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်တန့်မည်နည်း။

 

 

Chapter 24 ended

World 2 Chapter 11 ended