Chapter 72

Extra 4.4

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အကြည့်သည် အေးစက်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

ကျင်းလော့၏ အသက်ရှူသံသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်၊ သူသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကို အားကိုးတကြီး လှမ်းဆွဲမိသည်။ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏လက်ကို မဖယ်ရှားခဲ့ပေ။ သို့သော် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ကျင်းလော့ရှေ့မှ စာသင်ခုံကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။

“ဒုန်း!” ဟူသော အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မူလက ကျင်းလော့ရှေ့တွင် ရှိသော စားပွဲသည် လေးစိတ်ငါးစိတ် ကွဲကြေကာ နံရံကို ဆောင့်မိပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွား၏။

စားပွဲ၏ ခြေထောက်များပင် မြေပြင်ပေါ်မှ လွင့်ထွက်သွားသည်။ကျင်းလော့သည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ၏ အပေါက်ဝသည် ဘောပင်များကို တင်းကျပ်စွာ ထပ်မံညှစ်လိုက်မိ၏။

ကျင်းလော့သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်တောင်များသည် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး စိတ်အခြေအနေသည် အလွန်အမင်း တင်းကြပ်နေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့ရှေ့တွင် သစ်သားတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည်၊ သူ၏ အကြည့်သည် အလွန်အေးစက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသည့်အသွင်မျိုးနှင့် ကွဲပြားကာ အလွန်အမင်း ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းရှိ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့ရှေ့သို့ တိုးကပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းခြေထောက်တွေကို ကားလိုက်”

ကျင်းလော့သည် ထိုအေးစက်သော အသံကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည်၊ မူလက တပ်မက်မှုဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသောသူသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ သူ၏ ခြေထောက်များသည် တုန်ယင်စွာ မြေပြင်ကို ထောက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက်အနေအထားဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မျဉ်းတစ်ဖြောင့်တည်း ဖြစ်သွားသည်အထိ ဖြဲကားလိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းရှိ အပေါက်ဝသည် ထိုသို့ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“……”

နီရဲနေသော အပေါက်ဝထဲတွင်၊ ဘောပင်သုံးချောင်းသည် အတွင်းသို့ ထိုးထည့်ထားသည်။ အရည်ကြည်များက ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို စိုရွှဲတောက်ပြောင်နေစေသည်။ ထိုအပေါက်ဝသည် အကြည့်များအောက်တွင် တစ်ဖန် တဆတ်ဆတ်လှုပ်ရှားလာပြီး၊ နီရဲနေသော အသားနုများက ဘောပင်များကို ညှပ်ထားရင်း မရပ်မနား တုန်ခါနေ၏။

အရည်ကြည်များသည် ဘောပင်အတိုင်း မရပ်မနား စီးကျနေသည်။ဟလိုက်ပိတ်လိုက်ဖြစ်နေသော အပေါက်ငယ်လေးသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ပို၍ပင် ညစ်ညမ်းကာ တပ်မက်မောနေသည်။

လိုချင်တယ်…

ကျင်းလော့သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားသည်၊ သို့သော် သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့်၊ ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်သည် ရုတ်တရက် ကျင်းလော့၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။

“မင်းနှုတ်ခမ်းကို မင်းကြည့်စမ်း၊ မင်းကိုယ်မင်း ဒီလိုဖြစ်အောင် ကိုက်ထားတာ”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်သည် ကျင်းလော့၏ လက်ပေါ်မှ ကိုက်ရာများဖြင့် ပြည့်နေသော နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်သန်းနေပြီး၊ ဒေါသသည် ရေခဲတုံးအောက်တွင် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

“ငါပြောထားတယ်… မင်းမခံစားနိုင်ရင် ငါ့ကိုလာပြောလို့……”

သူ၏ အကြည့်သည် တဖြည်းဖြည်း ကျင်းလော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်၊ ထိုလက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှ ကိုက်ရာသည် ကြီးမားသော သွားရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ သွားရာများသည် တစ်တန်းတည်း စီနေပြီး၊ သေးငယ်ပြီး ထပ်နေသော သွေးကြောမျှင်လေးများက ပိုင်ရှင်သည် ကိုက်သည့်အချိန်တွင် မည်မျှအားသုံးခဲ့သည်၊ မည်မျှပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲ့သည်ကို ပြသနေ၏။

သွေးစို့နေသော အရာနှင့် သွားရာသည် မြင်ရသူတိုင်းအတွက် ထိတ်လန့်စရာပင်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ခြည်း မည်းမှောင်သွား၏။ သူသည် ကျင်းလော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏လက်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ အံကြိတ်သံနီးပါးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ခေါင်းမာနေတယ်ပေါ့… ဟမ်?”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖိအားများသည် အလွန်လေးလံနေသည်။တစ်ကိုယ်လုံးသည် အေးစက်သောအရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ရှောင်းဝမ်လင်သည် လူသူကင်းမဲ့သော စာသင်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း၊ ဒေါသငွေ့များဖြင့် ကျင်းလော့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

လေထဲမှ Omega ၏ တောင့်တနေသော ရနံ့သည် တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့ထွက်လာသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ၏လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အကူအညီမလိုဘူး မဟုတ်လား?”

“မင်း အကူအညီ မတောင်းဘူး မဟုတ်လား။”

“ဒါဆို မင်းဘာသာမင်း ဆက်လုပ်လိုက်လေ။”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ခြေထောက်ကို ချိတ်လိုက်ကာ ဘေးမှ ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်၊ ထိုင်ခုံသည် စူးရှသောအသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ သူသည် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ပါးကို ထောက်ထားရင်း၊ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျင်းလော့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လာသော အေးစက်မှုသည် ကျင်းလော့ တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

မလုပ်ပါနဲ့…… ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့……

ကျင်းလော့၏ ပေါင်ရင်းသည် ပွင့်ဟနေသည်၊ သူ၏ အပေါက်ဝထဲမှ ဘောပင်များသည် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်၊ ကျင်းလော့သည် လေထဲမှ အေးစက်မှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရပြီး၊ အရေပြားပေါ်တွင် သေးငယ်သော ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထောင်ထလာသည်။

သူ၏ ဘောင်းဘီသည် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြဲထားခြင်းခံရပြီး အောက်ပိုင်းမှ အရေပြားကို ဖော်ပြထားရာ အလွန်အမင်း တပ်မက်ဖွယ်ကောင်းနေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် မရယ်မပြုံးနှင့် ဘာခံစားချက်မှ မပြပေ၊ ဤအမူအရာသည် ကျင်းလော့နှင့် ရန်ဖြစ်သည့်အခါမှသာ တွေ့ရလေ့ရှိသော အလေးအနက်ထားပြီး အေးစက်သော အမူအရာပင်တည်း။

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်၊ Omega ၏ မိတ်လိုက်ကာလ စိတ်အခြေအနေသည် အားနည်းပြီး မလုံမခြုံဖြစ်နေသောကြောင့် “ငါ…… ငါလိုချင်တယ်……” ဟုသာ ဆို၏။

သူ၏ အသံသည် ခြင်တစ်ကောင်အော်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းလှသည်၊ ထိုအသံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာမူ သူ၏ အပေါက်ဝသည် တပ်မက်မှုဖြင့် ပူလောင်နေပြီး သနားစရာကောင်းလှ၏။

ကျင်းလော့၏ လက်သည် ထိုင်ခုံဘေးတွင် ထောက်ထားသည်၊ လက်ချောင်းများသည် အားစိုက်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးနေသည်၊ လက်ချောင်းထိပ်များသည်လည်း အားစိုက်ထားသဖြင့် နီရဲနေသည်၊ သူ၏ ပေါင်များသည် အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတွင်းမှ နီရဲနေသော အပေါက်ဝသည် ထိုအေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် တောင်းပန်သကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျုံ့ဝင်နေ၏။

အရည်ကြည်များသည် နေရာအနှံ့ စီးကျနေပြီး ပေါင်ခြံမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် အပေါက်ဝထဲတွင် ထိုးထည့်ထားသော ဘောပင်သုံးချောင်းကို ကြည့်နေသည်၊ ၎င်းတို့သည် အရည်ကြည်များဖြင့် စိုစွတ်တောက်ပြောင်နေပြီး၊ တပ်မက်ဖွယ်အရောင်ဖြင့် ဘောပင်တစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းစေသည်၊ အတွင်းလမ်းကြောင်း၏ ကျုံ့လိုက်ပွင့်လိုက် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေ၏။

ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း ရမ္မက်ထန်လှသည်။ သို့သော် မိမိ၏ Omega က စာသင်ခန်းထဲတွင် ဘောပင်များထိုးထည့်ကာ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေခြင်းသည် ထိုရမ္မက်ထန်မှုထက် ပို၍ လူကို ဒေါသထွက်စေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် အလိုအလျောက်ပင် စိတ်ထဲတွင် ကျင်းလော့ကို သင်ခန်းစာပေးချင်စိတ်နှင့် ပြောမပြတတ်သော စိတ်နာကျင်မှုတို့ဖြင့် မုန်းတီးမိသည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ စိတ်ထဲတွင် နူးညံ့မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်၊ သူတွေးလိုက်သည်- အစကတည်းက ကျင်းလော့က ဒီလို ခေါင်းမာတဲ့ စရိုက်ပဲလေ။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အကြည့်သည် ကျင်းလော့၏ သွေးများစို့နေသော လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်၊ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ကျင်းလော့၏ ပေါင်ပေါ်မှ ဖြဲထားသော ဂျင်းဘောင်းဘီတွင်လည်း သွေးစတစ်ကြောင်း ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ဖန် နီရဲလာသည်၊ သူ၏ အသံသည် ဒေါသဖြင့် “မင်း ဘောင်းဘီကို ဖြဲလိုက်တာလား” ဟု မေး၏။

ကျင်းလော့၏ မျက်တောင်များသည် စိုစွတ်နေသည်၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် တပ်မက်မှုဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရကာ မီးလောင်တော့မတတ်ဖြစ်နေသည်၊ အပေါက်ဝသည် အာရုံကြောများကို ဆွဲဖြဲတော့မတတ် ယားယံနေသည်၊ သူ၏ အပေါက်ဝသည် အဆက်မပြတ် အရည်များ ပန်းထုတ်နေပြီး၊ အပေါက်ဝတွင် မည်သည့် လီးမှ မရှိသည့်တိုင် ဘောပင်များကို ညှစ်ထားရင်း အဆက်မပြတ် အထွတ်အထိပ်အတုသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

ကျင်းလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေပြီး၊ အနည်းငယ် အားနည်းကာ လဲကျသွားသည်၊ နောက်ကျောသည် ထိုင်ခုံကို မှီထားသည်၊ သူသည် သည်းခံနိုင်စွမ်း၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ သူ တောင့်တနေခဲ့သော Alpha ပင်တည်း၊ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် စူးစိုက်နေပြီး၊ သူ၏ ဖြဲထားသော ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ရန်ပင် မစဉ်းစားမိတော့ချေ။

ဘောင်းဘီဖြဲထားသော နေရာတွင်၊ မူလက အဖြူရောင် မျဉ်းကြောင်းသည် သွေးစတစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပေါင်ပေါ်တွင် အလွန်ထင်ရှားစွာ နီရဲနေသည်။

“ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်……” ရှောင်းဝမ်လင်၏ ရင်ဘတ်သည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေသည်၊ “မင်း တကယ်ပဲ ငါ့အမေလောက် တော်တဲ့ ကောင်ပဲ ကျင်းလော့။”

“မင်းရဲ့ ဒီလိုမျိုးဒုက္ခရောက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိပ်စက်တတ်တဲ့ အကျင့်က ဘယ်ကရလာတာလဲ!”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် စိတ်နာသလို စိတ်လည်းတိုနေ၏။

သူ၏ မျက်နှာသည် အိုးမည်းကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်၊ သူ ထထွက်သွားဖို့နီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မျက်နှာမည်းဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ၊ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သေတစ်ပန်သက်တစ်ဆုံး ထိုင်နေလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ယခု စိတ်ထဲတွင် အလင်းရောင်မမြင်နိုင်လောက်အောင် မည်းမှောင်နေပြီး၊ ကျင်းလော့၏ ဤပုံစံကို မကြည့်ချင်တော့ပေ၊ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရင်း၊ ကျင်းလော့အပေါ်သို့ ဒေါသမပေါက်ကွဲမိအောင် အားတင်းကာ စိတ်ကို အေးချမ်းအောင် ကြိုးစားနေသည်။

ကျင်းလော့သည် သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုသို့ သွေးသားထဲတွင် ပွက်ပွက်ဆူနေသော တပ်မက်မှုသည် လုံးဝ ပျံ့နှံ့လာပြီး၊ ထပ်မံထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

အရမ်းလိုချင်တယ်…… တကယ်ပဲ အရမ်းလိုချင်တယ်……

ဘာလို့ ငါ့ကို မပေးတာလဲ….

ကျင်းလော့၏မျက်ဝန်းများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်၊ သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်တွင် ချွေးများ စို့နေသည်။ သူ၏ အပေါ်ပိုင်းအင်္ကျီသည် ချွေးငွေ့များဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး၊ အရေပြားပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေသည်၊ အနည်းငယ် ဟနေသော အင်္ကျီကော်လံမှ တောက်ပနေသော ညှပ်ရိုးနှင့် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသော ဖြူဖွေးသည့် ရင်ဘတ်ကို မြင်နေရ၏။

“ဟ…… ဟ……”

ပါးစပ်မှ ညည်းသံသည် ဤသို့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော မိတ်လိုက်ကာလနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရေးမကြီးတော့ကြောင်း ကျင်းလော့ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် ပြယ်လွင့်နေပြီး၊ မျက်စိရှေ့မှ ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိ Alpha ကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်၊ ကျင်းလော့သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မူလက စုတ်ပြဲနေသော ဘောင်းဘီသည် သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားသည်။

ကျင်းလော့၏ ပေါင်များသည် ဖြူဖွေးကာ မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင်၊ အရည်ကြည်များသည် ပေါင်ပေါ်တွင် ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် စီးကျနေပြီး၊ ခြေထောက်ပေါ်မှ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။

သူ၏ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အပေါက်ဝထဲမှ အလွန်ချောမွေ့ပြီး အရည်ကြည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော ဘောပင်တစ်ချောင်းသည် အတွင်းလမ်းကြောင်း၏ ဖိညှစ်မှုကြောင့် အောက်သို့ လျှောကျလာပြီး၊ ဘောပင်နှစ်ချောင်းကြားမှ “ဖောက်” ဟူသော အသံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

အတွင်းလမ်းကြောင်းသည် အလွန်တင်းကျပ်နေသည်၊ သို့သော် အပေါက်ဝမှ အရည်ကြည်များ အလွန်များပြားနေသဖြင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသည်၊ အရည်ကြည်များသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ဘောပင်ကို ဖိထုတ်နေ၏။

ထို့နောက်တွင်၊ ဘောပင်တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း အဆက်မပြတ် အပေါက်ဝမှ လျှောကျလာပြီး၊ အရည်ကြည်များနှင့်အတူ “ဖောက်” ဟူသော အသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကျင်းလော့၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းနှင့် မကြီးမငယ် လိင်တံသည် မာကျောနေသည်၊ သူ၏ ဘောင်းဘီခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး၊ ရှေ့မှကြည့်လျှင် ပုံမှန်အတိုင်းပင်၊ သို့သော် စုတ်ပြဲနေသော ပေါင်ရင်းမှ ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ဖက်ကို ကြည့်လျှင်၊ ထောင်မတ်နေသော လိင်တံသည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ ကျသွားသော ဘောပင်နှစ်ချောင်းပေါ်တွင် စိုစွတ်နေသော အရည်ကြည်များဖြင့်၊ အဆုံးမရှိသော စိတ်ကူးများအတွက် နေရာကျယ်ကြီး ချန်ထားပေး၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် စိတ်ထဲတွင် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ ဤသို့သော ကျင်းလော့၏ ပုံစံကြောင့် လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့လာပြီး၊ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသည်လည်း ပူတက်လာ၏။

Chapter 72 ended