Chapter 28

ကလေးလေးတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပေးပါလား

*

လုဖေးဟွမ် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချန်မင်ကို သွားရှာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုကျန်းထင်က ရောက်လာ၏။

မင်းသမီးကိစ္စကို ချန်မင် သိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သဖြင့် လုဖေးဟွမ်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

အပြစ်ရှိသလို ခံစားရ၍မဟုတ်ဘဲ ချန်မင် လျှောက်တွေးနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချန်မင်ကဲ့သို့ အတွေးများလွန်းသူတစ်ယောက်က သာမန်ကိစ္စသေးသေးလေးတစ်ခုကိုပင် ရင်ထဲတွင် မြုံထားပြီး လျှောက်တွေးနေတတ်ရာ ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် တွေးနေမည် မဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့် သူက အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်မင်၏အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ်ပင် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။

ချန်မင်က သူ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ လူကို ပွေ့ချီပြီး ကုတင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

ချန်မင် လန့်သွားသော်လည်း မရုန်းကန်ဘဲ နေလိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အမျိုးသား၏ခန္ဓာကိုယ်က အပေါ်မှ ဖိကျလာပြီး သူ့ကို စတင်နမ်းရှိုက်တော့သည်။

အရင်က လုဖေးဟွမ်၏အနမ်းက ဤမျှလောက် အလောတကြီးဖြစ်ဖူးခြင်းမရှိပေ။ ယခုက တစ်ခုခုကို အတည်ပြုချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သူ၏နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာများကို အဆက်မပြတ် လိုက်လံဖမ်းဆုပ်ကာ သူ၏ခံတွင်းတစ်ခုလုံးကို အကုန်အစင် လျက်ပေးနေသည်။

ချန်မင်က အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် သံသယဝင်နေသေးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း တုံ့ပြန်လာ၏။

လူနှစ်ယောက်၏တံတွေးများ ရောနှောသွားပြီး ရေအသံများပင် ထွက်ပေါ်လာကာ ခွာလိုက်သည့်အချိန်တွင် ချန်မင်၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး မိန်းမောနေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်း အနည်းငယ်ရှူလိုက်ပြီး လေသံတွင် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

“ထပ်… လိုချင်ပြန်ပြီလား…”

လုဖေးဟွမ် လိုချင်လျှင် သူက ပေးမည်ဖြစ်သဖြင့် သူက မိမိ၏အင်္ကျီကို ကိုယ်တိုင်ဖြည်ရန် ပြင်လိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်က သူ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်လန်…”

ချန်မင်၏ထူထဲသောမျက်တောင်များက အချက်အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

သူ၏ဤကဲ့သို့ လေးနက်သောအကြည့်ကို အလိုအလျောက် ရှောင်လွှဲချင်သွားသော်လည်း အစွမ်းကုန် သည်းခံကာ အမျိုးသား၏အကြည့်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

လုဖေးဟွမ်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“မင်း ဘာလို့ မင်းသမီးကိစ္စကို မမေးတာလဲ…”

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် တုန်ခါသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာလွှဲကာ သူ၏အကြည့်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် တိုးတိုးလေးနှင့် သတိထားသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်… ဘယ်လိုမေးရမှန်း မသိလို့ပါ…”

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် အလွန်သနားသွားပြီး ရှေ့ရှိနီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်က မင်းကို ကိုယ်တိုင် မပြောပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး… ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိလို့ပါ… ဒီကိစ္စက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး… ကြားထဲမှာ အရှုပ်အရှင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်… ကိုယ် တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်လွှဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့်… အခု ကိုယ် ရှောင်လွှဲလို့မရတော့တာ ထင်ရှားသွားပြီ… ဒါပေမယ့် မင်လန် စိတ်ချပါ… ကိုယ် မင်းသမီးကို လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

သူ၏ဤကဲ့သို့သော ကတိစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်မင်က မျက်နှာပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်၏။

လုဖေးဟွမ်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးလိုက်သည်။

“ကိုယ်က လက်မထပ်ချင်လို့တင် မကဘူး… တကယ်လို့ လက်ထပ်ချင်ရင်တောင်… တချို့လူတွေက ကိုယ့်ကို အလိုကျ ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ချန်မင် အနည်းငယ် နားမလည်တော့ပေ။

“ဘာလို့လဲ…”

လုဖေးဟွမ်က အနေအထား ပြောင်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတစောင်း လဲလျောင်းကာ လူကို ရင်ခွင်ထဲဖက်ထားပြီး သူ၏ဆံပင်များကို နမ်းလိုက်၏။

“ကိုယ်က အခုဆိုရင် အကောင်းဆုံး စစ်သူကြီး ဖြစ်နေပြီ… စစ်တပ်အာဏာကိုလည်း ကိုင်စွဲထားတယ်… အခြားလူတွေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောပေမယ့်… နောက်ကွယ်မှာတော့ ကိုယ်က တစ်ယောက်တည်းရဲ့အောက်နဲ့… လူသောင်းချီရဲ့အထက်မှာ ရှိနေတဲ့လူလို့ ပြောကြတယ်… အခု စစ်ပွဲကိုလည်း နိုင်လိုက်တော့… ကိုယ့်ရဲ့ နာမည်က ပိုပြီး ကြီးလာတယ်… ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဧကရာဇ်မင်းကို ပိုပြီး စိုးရိမ်လာစေတယ်လေ…”

“ဟင်… ဧကရာဇ်မင်းကလား…”

ချန်မင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“အင်း… တကယ်တော့ သေးငယ်တဲ့ ချီအာဟနိုင်ငံလေးတစ်ခုအတွက်… သုံးနှစ်နီးပါး အချိန်ဆွဲနေဖို့ မလိုဘူး… ကိုယ့်လက်အောက်မှာလည်း စစ်အင်အားတွေ ဒီလောက် ပြည့်စုံနေတာကို… တကယ်လို့ ကိုယ့်ရဲ့ မူလစစ်ဆင်ရေးအစီအစဉ် အတိုင်းသာဆိုရင်… သုံးလဆိုတာနဲ့ သူတို့ကို အပြည့်အဝအနိုင်ယူနိုင်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ…”

လုဖေးဟွမ်က ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလွန်ကြီးမားသော မိမိကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုများ ပါဝင်နေ၏။

ချန်မင်က သူ့ကို သဘာဝကျကျ ယုံကြည်သလို အနည်းငယ်လည်း သိချင်သွားသည်။

“အဲဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလောက် အကြာကြီး အချိန်ဆွဲခဲ့ရတာလဲ…”

လုဖေးဟွမ်က ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ့်ရဲ့ ထက်မြက်မှုက အရမ်း သိသာလွန်းနေရင်… ကိုယ့်ကို ကြောက်ရမယ့်သူက ဘေးနားက နိုင်ငံတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ… ဧကရာဇ်မင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လေ…”

ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် တုန်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက် စကားလုံးအချို့ကို သတိရသွားသည်။

“အရှိန်အဝါ ကြီးမားလွန်းလို့ ဘုရင်က ကြောက်ရတယ်ဆိုတာမျိုးလား…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်၏။

“အင်း… အဲဒီလိုမျိုးပေါ့… သူက အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ထိုင်နေတာဆိုတော့… သဘာဝကျကျ သူ့ကို အဲဒီနေရာကနေ ဆွဲချမယ့်လူ ရှိလာမှာကို ကြောက်တာပေါ့… ကိုယ့်ရဲ့ စစ်တပ်အာဏာက အရမ်း ကြီးမားလွန်းနေတော့… သူက ကိုယ် ပုန်ကန်မှာကို သဘာဝကျကျ ကြောက်တာပေါ့…”

ချန်မင် ယခုမှသာ လုဖေးဟွမ်၏ယခင်က အပြုအမူများကို နားလည်သွားပြီး တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သူက ခင်ဗျား ပုန်ကန်မှာကို ကြောက်နေတာကိုး…”

သူ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်သွား၏။

“ဖေးဟွမ်… သူက ခင်ဗျားကို အဲဒီလို ထင်နေမှတော့… ခင်ဗျား အရာရှိရာထူးကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီး… ကျွန်တော်တို့ အေးချမ်းတဲ့နေရာလေးတစ်ခုကို သွားနေကြရင် မကောင်းဘူးလား…”

လုဖေးဟွမ်က ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းရင်… ကိုယ် ဒီလောက်တောင် ခေါင်းစားနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့…”

“ဘာလို့ အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းရတာလဲ… သူက ခင်ဗျားကို သံသယဝင်နေမှတော့… ခင်ဗျား ရာထူးက နုတ်ထွက်လိုက်ပြီး… စစ်သူကြီး ဆက်မလုပ်ရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…”

ချန်မင် အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီး ထိုကြားထဲမှ အကြောင်းအရာများကို တကယ်နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏ယ

လုဖေးဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်က အခုမှ ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲကို ရထားတာ… ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ရာထူးက နုတ်ထွက်မယ်ဆိုရင်… မင်းသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်… မင်း ခွင့်ပြုမှာလား… သူက စိတ်ထဲမှာတော့ ခွင့်ပြုချင်နေပေမယ့်… သူက ဘယ်လိုလုပ် အပြင်မှာ ပြသလို့ရမှာလဲ… အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် တစ်နိုင်ငံလုံးက လူတွေက သူ့ကို ဝေဖန်ကြမှာပေါ့… သူ့ကို သဘောထားကြီးတဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောကြမှာပေါ့… သူက နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလေးထားဆုံးဆိုတော့… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်မှာလဲ… ပြီးတော့ ကိုယ့်လက်အောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်စစ်သား သောင်းချီ ရှိနေတာကို… သူက ကိုယ်က ရာထူးက နုတ်ထွက်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး… တကယ်တမ်းက ပုန်ကန်ဖို့ လုပ်နေတယ်လို့လည်း စိုးရိမ်နေရဦးမယ်လေ… သူက ကိုယ့်ကို ရာထူးက နုတ်ထွက်ခွင့် ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ချန်မင်က ကောင်းကောင်းနားမလည်သေးသော်လည်း လုဖေးဟွမ်အတွက်သာ စိုးရိမ်နေမိ၏။

“အဲဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ… ပြီးတော့ ဘာလို့ မင်းသမီးကို လက်ခံရတာလဲ… သူက ခင်ဗျားကို မင်းသမီးနဲ့ လက်မထပ်စေချင်ဘူးဆိုတာကကော ဘာလို့လဲ…”

“ယားအာဟနိုင်ငံက နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုဆိုပေမယ့်… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံတစ်ခုပဲလေ… ယားအာဟဘုရင်မှာ သားအရင်း မရှိဘူး… သမီးတချို့ပဲ ရှိတယ်… တကယ်လို့ ကိုယ်က သူတို့နိုင်ငံရဲ့ မင်းသမီးကို လက်ထပ်လိုက်ရင်… ယားအာဟနိုင်ငံရဲ့ သမက်တော် ဖြစ်သွားမှာပေါ့… ကိုယ်သာ ပုန်ကန်မယ်ဆိုရင်… ယားအာဟနိုင်ငံက သေချာပေါက် ကိုယ့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးမှာလေ… အဲဒါဆို နိုင်ခြေက ပိုများသွားပြီ… ဧကရာဇ်မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို မြင်ချင်မှာလဲ…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ကြားထဲမှအကြောင်းအရာအချို့ကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဲဒါဆို မင်းသမီးက စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှာ လာနေမယ်ဆိုတာရော… သူက ခင်ဗျားကို မင်းသမီးနဲ့ လက်မထပ်စေချင်ဘဲနဲ့… ဘာလို့ သူ့ကို ဒီမှာ လာနေခိုင်းရတာလဲ…”

လုဖေးဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“စမ်းသပ်တာပါ… ဒါက နှစ်ဖက်စလုံးကို စမ်းသပ်တာ…”

သူက ချန်မင်၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။

“မတွေးနဲ့တော့ မင်လန်… ကိုယ့်ရဲ့ ဒီနှလုံးသားက မင်းကို ပေးထားတာ ကြာပြီ… မင်း ပြန်မပေးမချင်း… ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ အခြား ဘယ်သူမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး… သိလား…”

ချန်မင်က သူ၏ဤကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဖွင့်ပြောမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာများ နီရဲသွား၏။

“အင်း…”

သူ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပေးထားမှတော့… အဲဒါ ကျွန်တော့်အပိုင်ပဲ… ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးတော့ဘူး…”

လုဖေးဟွမ်၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်း ပြန်ပေးရင်တောင်… ကိုယ်က ပြန်မယူတော့ပါဘူး…”

လူနှစ်ယောက်ပေါင်းလျှင် အသက်ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သောစကားများ ပြောရသည်မှာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်၏။

ချန်မင်က အမျိုးသား၏ရင်ခွင်ထဲမှ ထလာပြီး သူ၏ပြုံးရွှင်နေသောမျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် ပူထူလာတော့သည်။

သူက ခြင်ထောင်ကို ချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်လိုက်ကာ မိမိ၏အင်္ကျီများကို စတင်ဖြည်ချလိုက်၏။

သူက အင်္ကျီအထူကြီးဝတ်ထားသဖြင့် တစ်ထပ်ချင်းစီ ချွတ်ချလိုက်သော်လည်း အကုန်အစင် မချွတ်သေးဘဲ လက်မောင်းတွင်သာ တင်ထားလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်ချိန်မှသာ သူက အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်မထားကြောင်းကို လုဖေးဟွမ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အဝတ်မပါသောပေါင်ကြားက ပေါ်လွင်နေ၏။

အမျိုးသားက လက်ချောင်းဖြင့် သူ၏နို့အုံမှစ၍ ခါးနှင့် ဗိုက်တစ်လျှောက် အောက်သို့ စမ်းလိုက်ရာ မာတောင်နေသောလီးကို စမ်းမိသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်လန်က မာတောင် နေပြီပေါ့လေ…”

“အင်း…”

ချန်မင်က အမျိုးသား၏ဖွင့်ပြောစကားကို ကြားလိုက်ရကတည်းက မာတောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သူက အမျိုးသား၏ပေါင်ကြားကို တစ်ချက်စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတူတူပင် မာကျောနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ နီရဲသွားသည်။

အမျိုးသား၏ဘောင်းဘီကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ ပေါင်ကို ကား၍ သွားရောက်ပွတ်တိုက်လိုက်၏။

ထို့နောက် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဆေး သုံးရဦးမှာလား…”

“အင်း… နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ်ပဲ…”

လုဖေးဟွမ်က ဆေးလုံးထည့်ထားသောဘူးလေးကို ထုတ်ယူကာ အပြင်ဘက်ရှိဖယောင်းခွံကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။

ထို့နောက် ဆေးလုံးကို ထုတ်ကာ ချန်မင်၏စောက်ပက်လေးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သူ၏စောက်ပက်လေးက လုံလောက်စွာ စိုစွတ်နေသဖြင့် အပေါက်မချဲ့ထားလျှင်တောင် လုဖေးဟွမ်က ထိုဆေးလုံးကို အထဲသို့ တွန်းသွင်းနိုင်၏။

သူက ဆေးလုံးကို အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တွန်းသွင်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်လန်က ဆေးကို တစ်လလောက် သုံးခဲ့တာဆိုတော့… ဘယ်လို ခံစားရလဲ…”

ချန်မင် မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး စောက်ပက်လေးက ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက်ကျုံ့သွားကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး မဖြေဘဲ နေလိုက်၏။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ပိုပြီး လိုချင်လာတယ် မဟုတ်လား…”

ချန်မင်က သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

ဤတစ်လတာကာလအတွင်း လူနှစ်ယောက်၏ချစ်တင်းနှီးနှောမှု အကြိမ်အရေအတွက်က တကယ်ကို အလွန်များပြားခဲ့သည်။

သူ ခန့်မှန်းကြည့်ရလျှင် ယခုမှ လက်ထပ်ခါစဇနီးမောင်နှံများပင် သူတို့လောက် အကြိမ်အရေအတွက်များများ ချစ်တင်းနှီးနှောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချန်မင်က မဖြေရဲဘဲ သူ ဆေးလုံး ထည့်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသား၏ကိုယ်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် ဒူးထောက်လိုက်၏။

ထိုပူလောင်နေသောလီးကြီးကို ကိုင်ကာ လျှာကို ထုတ်၍ စတင်လျက်ပေးတော့သည်။

“ဟူး… မင်လန်က ဒီနေ့ အရမ်း တက်ကြွနေပါလား…”

လုဖေးဟွမ်က သူ မိမိအတွက် ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ပေးနေသည့်မြင်ကွင်းကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေ၏။

ချန်မင်၏ရုပ်ရည်က ဖြူစင်သန့်ရှင်းသဖြင့် ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးလုပ်နေလျှင်ပင် အပျက်ဆန်သည့်ပုံစံ မပေါက်ဘဲ အလွန်မြှူဆွယ်နိုင်လွန်းလှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ လုဖေးဟွမ်၏နှလုံးသားက သူ၏ဖမ်းစားမှုကို အပြည့်အဝခံလိုက်ရပြီး လီးကြီးကလည်း သူ၏လျက်ပေးမှုအောက်တွင် ပိုမိုမာတောင်လာတော့၏။

လုဖေးဟွမ်က ရေမချိုးရသေးသဖြင့် လီးပေါ်တွင် အနံ့အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ချန်မင်က အလွန်နှစ်သက်နေသည်။

နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာက ထိုလီးကြီးပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လျက်ပေးစုပ်ယူပေးနေသည်မှာ စိုရွှဲပြီး ရေရောင်များ တောက်ပလာသည်အထိပင်။

ထို့နောက် အမျိုးသား၏လေးလံသော ကပ်ပယ်အိတ်များကိုပါ သွားရောက်စုပ်ယူပေးနေသည်။

“မင်လန်က အရမ်း စုပ်တတ်တာပဲ… တကယ် ကောင်းတယ်…”

လုဖေးဟွမ်က တစ်ခွန်း ချီးကျူးလိုက်ရာ ချန်မင်မှာ ရှက်လွန်း၍ မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။

သို့သော် ပါးစပ်ကို ဟကာ ကြီးမားသောဒစ်ဖူးကြီးကို ခံတွင်းထဲသို့ ငုံလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးနေတော့သည်။

သူက မိမိအတွက် လည်ချောင်းထဲအထိ ဝင်အောင် စုပ်ပေးချင်နေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် လုဖေးဟွမ်က ခွင့်မပြုပေ။

သို့သော် ချန်မင်က ထိုတုတ်ခိုင်ရှည်လျားသောလီးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ငုံထားပြီး ဒစ်ကြီးကို လည်ချောင်း၏ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ကာ အထဲသို့ မြိုချလိုက်တော့၏။

“အင်း… မင်လန်…”

လုဖေးဟွမ်မှာ ကောင်းလွန်း၍ အသံပင် ပြောင်းသွားပြီး ချစ်ရသူက မိမိအတွက် ကြိုးစားပမ်းစားစုပ်ပေးနေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်က ပူလောင်လာ၏။

သူက ခါးကို ဆောင့်ချင်နေသည့်ဆန္ဒကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ချန်မင်၏ဆံပင်ရှည်များကို ပွတ်သပ်ကစားရင်း စိတ်ကို အနည်းငယ်လွှဲထားလိုက်သည်။

ချန်မင်က သူ ကောင်းနေမှန်းသိသဖြင့် ထိုလီးကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ငုံလိုက်ပြီး အဆုံးထိ တိုက်ရိုက် မြိုချလိုက်တော့၏။

လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့နေသည့်ခံစားချက်က နေရခက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တွေးလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရခက်မှုများအားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူ၏ပါးစပ်က အမျိုးသား၏လီးကြီးဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပါးစပ်ထဲရှိလီးကြီးကို ဆက်လက်၍ အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးနေတော့၏။

“တော်ပြီ… အင်း… ပန်းထွက်တော့မယ်… မင်လန်… ထုတ်လိုက်တော့…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်တော့ဘဲ လီးကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ချန်မင်က ခွင့်မပြုဘဲ အနောက်သို့ လိုက်ကာ တင်းကျပ်စွာ စုပ်ယူထားပြီး အရှိန်ကိုပါ မြှင့်လိုက်သည်။

လုဖေးဟွမ်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပျစ်ချွဲသောလရည်များအားလုံးက သူ၏ခံတွင်းထဲသို့ ပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။

ချန်မင်က ပါးစပ်ထဲရှိလရည်များကို အလောတကြီး မျိုချလိုက်သည်။ ဤအရသာကို အကြိမ်ကြိမ်မြည်းစမ်းဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် သူက အရသာမကောင်းဟု မထင်တော့ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြည့်ဝမှုတစ်ခုကိုပင် ခံစားရသည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းများ မိမိ၏လီးဖြင့် ပွတ်တိုက်ခံရသဖြင့် ရောင်ရမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သနားသွား၏။သူက တိုးကပ်ကာ ချန်မင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ဖိကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို စတင်နမ်းရှိုက်တော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က ထပ်မံမာတောင်လာပြီးနောက် စိုရွှဲနေသောစောက်ပက်လေးထဲသို့ အားပါပါ ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ဆေးရည်များ စွန်းထင်းနေသဖြင့် အရောင်က သိပ်မလှပေ။

သို့သော် လုဖေးဟွမ်က သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပင့်တင်ကာ မိမိ၏ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

အဝတ်မပါသောနီရဲသည့်စောက်ပက်လေးက မိမိ၏လီးဖြင့် အပြည့်အဝချဲ့ကားခံထားရသည့်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျောပြင်မှ ချွေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။

သူက ချန်မင်၏ခြေချောင်းများကို စုပ်ယူလျက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏စောက်ပက်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ အားပါပါ ဆောင့်သွင်းလိုက်၏။

မျက်လုံးများက လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်လို သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး အသံက အနည်းငယ်အက်ကွဲနေသည်။

“မင်လန်…”

ချန်မင်မှာ သူ လျက်ပေးသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းညာနေပြီး ဖြူဖွေးသောအသားအရေပေါ်တွင် သေးငယ်သောချွေးစက်လေးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် မျက်လုံးထဲတွင် ရေကြည်များဝိုင်းနေပြီး ထိုအထဲတွင် မြှူဆွယ်သည့်အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“အင်း…”

“ကိုယ်အတွက် ကလေးလေးတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပေးပါလား…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှောင်လွှဲချင်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“မရဘူး… ကျွန်တော်… ကျွန်တော်က မွေးမှ မမွေးနိုင်တာ…”

သူက လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ထပ်မံလှောင်ပြောင်နေပြန်ပြီဟု ထင်ကာ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ ထပ်မံကျဆင်းလာ၏။

ထို့ကြောင့် သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးက ဝမ်းနည်းပြီး သနားစရာကောင်းသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေတော့သည်။

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အလွတ်မပေးသေးပေ။

“တကယ်လို့ ရတယ်ဆိုရင်ရော…”

ချန်မင်က အပြင်းအထန် ငိုယိုနေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။

“တကယ်လို့ ရတယ်ဆိုရင်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် မွေးပေးမယ်… အာ့…”

သူ၏ဤစကားက လုဖေးဟွမ်ကို အလွန်လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်စေပြီး အမျိုးသားက စိုရွှဲနေသောလီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထို့​နောက် သူ၏စောက်ပက်ကို အားပါပါ ထပ်မံ​ပြန်ဆောင့်လိုးလိုက်သဖြင့် သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေပြီး အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်သွားစေတော့သည်။

“အဲဒါဆို ကိုယ့်အတွက် ကလေးလေးတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပေး… ကိုယ် မင်းအတွက် အများကြီး ပန်းထည့်ပေးမယ်… မင်လန်…”

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ဖက်ထားပြီး အနည်းငယ်အလောတကြီးဖြင့် သူ့ကို နမ်းလိုက်ရာ သစ်သားကုတင်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွား၏။

ချန်မင်က မိမိကိုယ်တိုင် ဤအမျိုးသား၏အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဆိုသည့် ထင်ယောင်ထင်မှားမျိုး ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

တကယ်တော့ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ဘဲ သူက တကယ်ကို အမျိုးသား၏အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူကလည်း ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံနေမိတော့သည်။

Chapter 28 ended