Chapter 28•••ဒုတိယအကျင့်စရိုက်ပေါ်လာခြင်း၊ အထိမခံသည့် နို့သီးခေါင်းနှင့် အစိအား ရေပန်းဖြင့် ဖျန်းခြင်း၊ အဖုတ်ကလေး ပြင်းထန်စွာ အလိုးခံရခြင်း၊ အေးစက်လာခြင်း၊ နှလုံးခုန်မြန်လာခြင်း
ကူစီသည် လင်းလင်ယွီ၏မျက်လုံးများထံမှ အဆင့်နိမ့်သည့်သူများအား အထင်သေးသလိုကြည့်ခြင်းဖြင့် နှိုးဆော်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် သွားများကိုကြိတ်လျက် နံရံကိုမှီထားကာ ခေါင်းလှည့်၍ ဓားမြှောင်နှင့်ကစားနေသော ချီလင်းယွီအားလှောင်ရယ်လိုက်သည်။ “ ငါ့အိမ်က ဒုက္ခသည်စခန်းလား။ ဘာလို့ခွေးတွေ ကြောင်တွေကငါ့ဆီပဲပြေးလာနေကြတာလဲ”
လင်းလင်ယွီသည် သူ့အားလူပြက်တစ်ယောက်လိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “ ဒါက လုကျင့်ဟယ်အိမ် “ လင်းလင်ယွီစကားပြောပြီးပြီးချင်း ကူစီသည် အမြီးတက်နင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူကတ်သီးကတ်ဖဲ့မပြောခင် လင်းရှဖေးသည် တံခါးဆီသို့လျှောက်လာသည်။
“ အစ်ကို မင်းပြန်လာပြီ” ကူစီသည် ပျော်ရွှင်နေသောမျက်နှာနှင့် လင်းလင်ယွီထံပြေးသွားသော လင်းရှဖေးအားမြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်ခုခုကိုနားလည်သွားသလိုဖြင့် လင်းယုလင်အား အထင်သေးပြီး အားရကျေနပ်စွာဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ ဟ အစ်ကို မင်းရဲ့အချစ်လေးက မင်းအကြောင်းတွေးမနေဘူး”
သို့သော် လင်းလင်ယွိသည် ကူစီထင်သည့်အတိုင်း စိတ်ဆိုးခဲ့ပြီးနောက် စိတ်လျှော့ကာ အံ့ဩသည့်အကြည့်ဖြင့်သာကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားမြှောင်ဖြင့်သာပြန်ကစားနေသည်။ ကြောက်ရွံနေသင့်သော လင်းရှဖေးသည် သူ့အားထူးဆန်းစွာကြည့်ပြီးနောက် ရယ်စရာတစ်ခုကြားလိုက်ရသလိုပင် ကျယ်
လောင်ကာရယ်တော့သည်။
ကူစီသည် အခြေအနေမကောင်းသည်ကိုမြင်သည်။ သူ ထိုမြင်ကွင်းကို လောင်စာထပ်လောင်းတော့မည့်အချိန်မှာပင် လုကျင့်ဟယ်သည် စောစောပြန်လာခဲ့သည်။
လုကျင့်ဟယ်၏ပုံစံသည် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး လင်းလုယွီ၏ ပုံစံကိုလွတ်လပ်သောသူအဖြစ် သူ၏နူးညံ့သည်ပုံစံအတိုင်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ လင်းလင်ယွီသည် ခံတပ်သို့ ပိတ်ရက်များတွင်လာခဲသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် အရေးကြီးသည့်စီးပွါးရေးကိစ္စကြောင့်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက်ထပ်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းလင်ယွီနှင့်လင်းရှဖေးသည် ညီအစ်ကိုများဖြစ်နေပြီး သူတို့ကြား ထူးဆန်းသည့်အခြေနေကိုပါ အခုလေးတင်သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကူစီသည် သူအခုလေးတင် ကျော်ဖြတ်လာရသည်ကို မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူ့စိတ်သည် လုကျင့်ဟယ်အပေါ်တွင်သာလုံးဝရှိနေသည်။
လုကျင့်ဟယ်သည် အရင်ကအတိုင်းပြုမူနေသော်လည်း သူသည် မကြောက်ရွံ့ဘဲမနေနိုင်ချေ။ ကူစီသည် လုကျင့်ဟယ်သူ့ကိုကြည့်နေသည့်မျက်လုံးများမှာ အမြဲတမ်းဗလာသက်သက်ဖြစ်နေသည်ကိုခံစားရပြီး ဖေးရှစ်ယွီနှင့်ဖေးချီကျွင်း သူ့အားကြည့်သလိုပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသေသေချာချာပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုကျင့်ဟယ်၏မျက်လုံးများသည် တူနေသည်ကိုသိလိုက်ရသည်။
ညဘက် ကူစီရေချိုးနေချိန်တွင် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမတုန့်ပြန်ခင်မှာပင် တံခါးခေါက်သံသည် ပျောက်သွားသည်။ ကူစီသည် အပြင်ဘက်ရှိလူများ ထွက်သွားပြီကိုတွေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ကူစီဆေးကြောနေစဉ် ရေချိုးခန်းတံခါးကိုလာခေါက်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသည်။ ကူစီသည် နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး ကြောက်ရွံ့ကာ ရေချိုးဇလုံထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုကျုံ့ကာ “ မင်းဘယ်သူလဲ။ ဒီနေရာကအခုထွက်သွားစမ်း”
“ ကူစီ ငါပါ” ၎င်းသည် လုကျင့်ဟယ်၏အသံဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအသံသည် သူ့အားစိတ်သက်သာမရစေဘဲ ကြောက်ရွံ့စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ကထက်ပင် ပိုပိုကျုံ့လာစေသည်။
“ လုကျင့်ဟယ် မင်းအရင်ထွက်သွား မနက်ဖြန်မနက်မှပြောတော့ ငါအိပ်ချင်နေပြီ” ကူစီသည် အခွင့်ရေးယူကာ ရေချိုးခန်းတံခါးရှေ့တွင် စောင့်နေသော လုကျင့်ဟယ်အားပြောလိုက်သည်။
“ ကောင်းပြီ မနက်ဖြန်မှပြောကြတာပေါ့ ငါဒီနေ့ညနည်းနည်းနှောင့်ယှက်မိသွားလို့ တောင်းပန်တယ်” လုကျင့်ဟယ်ပြောပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထွက်သွားသောခြေသံများထွက်လာပြီး တံခါးပိတ်သည့်အသံကြားလိုက်သည့်အချိန်မှာမှ ကူစီသည် စိတ်သက်သာရာလုံးဝရသွားသည်။
ကူစီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အတွေးလွန်မှုအပေါ်ရယ်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဖေးရှစ်ယွီနှင့်တစ်ခြားသူလို နှာဘူးများ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိနေဦးမှာလဲ။
“ ဘယ်သူကများ သူများရေချိုးခန်းတံခါးကိုညဘက်လာခေါက်မှာလဲ။ လုကျင့်ဟယ် တစ်ခုခုရူးမိုက်တာများလုပ်မလားလို့ ကြောက်သွားတာပဲ” ကူစီသည် ရေချိုးသဘက်ကို လျော့ရဲစွာတင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောကာ ရေချိုးခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ထွင်သွားသည့်လုကျင့်ဟယ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကူစီသည် ကြောက်ရွံ့၍ခြေထောက်များတုန်လာကာ ရေချိုးခန်းသို့ပြန်လှည့်ခဲ့သည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် တစ်ခြားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ ကူစီ့အားနောက်သို့တွန်းလိုက်သည်။
ကူစီသည် ရေစိုနေသောနံရံနဲ့သူ၏ကျောကုန်းကပ်သွားပြီးနောက် သူ၏အားနည်းသော ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုဒူးထောက်ချက်သားကျသွားသည်။ ထို့နောက် လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏ရေစိုနေသောဆံပင်များအား ကျေနပ်စွာပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ ငါမင်းကိုလိုက်ရှာနေတာကြာပြီ။ လိမ္မာတဲ့ခွေးမလေးက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထောင်ချောက်ထဲဝင်ဖို့ သင်ယူခဲ့တာပဲ”
ကူစီ၏အားနည်းသည့်ရုန်းကန်မှုသည် လုကျင့်ဟယ်ကြောင့်အမှတ်မထင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုဖုံးကွယ်ထားသော သဘက်ကိုဆွဲချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ကူစီ၏နူးညံ့ကာ အရိုင်းဆန်နေသော နို့သီးခေါင်းများပေါ်သို့ ဆပ်ပြာများလူးလိုက်သည်။ “ နို့သီးခေါင်းတွေကထောင်လာပြီပဲ”
“ အားးးးးးးးး” လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများကို သူ့လက်များဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာပွတ်လိုက်
သည်။ ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများပေါ်တွင်အမြှုပ်များထလာပြီး နို့သီးခေါင်းတစ်ခုလုံးအားဖုံးသွားသည်။ ထို့အပြင် ကြမ်းတမ်းသည့်လက်ချောင်းများဖြင့် အပွတ်ခံထားရသော ကူစီ၏အဖုတ်သည်လည်း အရည်များထွက်လာသည်။
လုကျင့်ဟယ်သည် ကူစီသူ့ပေါင်ပေါ်တွင်မှီရန်စောင့်နေချိန်တွင် ဒူးထောက်နေသည့်ကူစီအား သူ့ပေါင်ပေါ်သို့တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကူစီ့နို့သီးခေါင်းနှင့် ရင်
ဘက်ပေါ်ရှိဆပ်ပြာအမြှုပ်များအားသုတ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများဖြင့် အဖုတ်ကို ဆပ်ပြာအမြှုပ်များသုတ်လိုက်ပြီး အဖုတ်၏ထောင့်တိုင်းသည် ဆပ်ပြာအမြှုပ်များဖြင့်ဖုံးသွားသည်။
လုကျင့်ဟယ်သည် အရိုင်းဆန်ကာ ဆပ်ပြာအမြှုပ်များဖြင့်ဖုံးနေသော ကူစီ၏အစိအား အဆက်မပြတ်ပွတ်ဆွဲနေသည်။ အထိမခံသည့်အစိသည် ယားယံကာနာကျင်လာသည်။ အဖုတ်မှထွက်လာသောအရည်များသည် အစိကိုဖုံးနေသောအမြှုပ်များအား ဆေးကြောနေသည်။ နီရဲ၍ ဖူးရောင်ကာ တဆက်ဆက်တုန်နေသော အစိသာ လေဟာနယ်ထဲတွင်ကျန်ခဲ့သည်။
“ ဖာသည်လေးက အရည်တွေရွှဲနေတာ ဆပ်ပြာအမြှုပ်တွေကို ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆေးနိုင်တော့မှာပဲ” လုကျင့်ဟယ် ပြုံးကာ ကူစီ၏အဖုတ်လေးအား ညင်သာစွာ နှစ်ခါရိုက်လိုက်သည်။ နီရဲကာဖူးရောင်နေသော အစိသည် လက်ဖဝါးကြောင့် အပေါ်ရောက်လိုက်အောက်ရောက်လိုက်ဖြစ်နေသည်။
“ ဒါပေမယ့် ဆပ်ပြာအမြှုပ်တွေက ရေနဲ့သေချာဆေးရမယ်မလား” လုကျင့်ဟယ်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကူစီမတုန့်ပြန်ခင်မှာပင် ရေပန်းကိုယူကာ ရေပြင်းအားအဆုံးထိပြောင်းလိုက်သည်။
“အားးးးးးး” ပြင်းထန်သော ရေဖိအားသည် ကူစီ၏အဖုတ်ပေါ်သို့ အပက်ခံလိုက်ရသည်။ ရေဖိအားကြောင့် ကူစီ၏အစိသည်ဘေးသို့ရွေ့သွားသည်။ အဖုတ်သည်လည်း မရေတွက်နိုင်သော အပ်များဖြင့်ထိုးဖောက်ခံရသကဲ့သို့ အလွန်ပူပြင်းသည်။
ကူစီသည် ငိုယိုနေပြီး သူ့ခြေထောက်များအားပိတ်
ချင်သော်လည်း လုကျင့်ဟယ်သည် ကြိုပြင်ဆင်ထားသလိုပင် သူ့ခြေထောက်များအား ဆွဲကားထားသည်။ ထို့နောက် အဖုတ်ကိုဖျန်းနေသော ရေအပူချိန်ကိုပြောင်းလိုက်သည်။ ရေပူများသည် ကူစီ၏အဖုတ်ထဲသို့ဝင်သွားပြီး ထိုရေများကြောင့် ကူစီအဖုတ်သည် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။
လုကျင့်ဟယ်သည် ရေဖျန်းခံနေရသောအဖုတ်ထဲသို့ သူ့လီးအားဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်သည် ကူစီ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့သောခါးအားကိုင်ထားပြီး နို့သီးခေါင်းများအားရေပန်းနှင့်ဖျန်းနေတဲ့အောက်တွင် အဖုတ်အားလီးဖြင့်လိုးနေသည်။
ရေပူများသည် ကူစီ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့ကာတုန်နေသော ရင်သားများအား နီရဲလာစေကာ ရေစက်များသည် နို့သီးခေါင်းပေါ်တွင်စုပုံလာသည်။ လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့လက်ထဲရှိရေပန်းအား ပစ်ချလိုက်ပြီး စပျစ်သီးအရွယ်အစားလောက်ရှိသော နို့သီးခေါင်းအား ဝံပုလွေတစ်ကောင်လိုကိုက်ချလိုက်သည်။
လုကျင့်ဟယ်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲရှိနို့သီးခေါင်းအားစုပ်လိုက်ပြီး ကူစီ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့သောဖင်တုံးများအားပင့်တင်လိုက်သည်။ သူ့လီးအားအဖုတ်ထဲတွင်ထည့်ထားလျက်သား အခန်းပြင်ဘက်သို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖုတ်ထဲတွင် နစ်နေသောလီးအားဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့လီးကိုအထဲသို့ဆက်ထိုးထည့်နေသော ကူစီအားတရွတ်တိုက်ဆွဲသွားသည်။
“ အားးးးးးးးး” လင်းလင်ယွီသည် ဘေးခန်းရှိငိုသံအား ကြားလိုက်ရသောအခါ ထောင်လာသော သူ့လီးအားငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်နှင့်ဆော့နေခြင်းအားရပ်လိုက်သည်။
သူသည် မတ်တပ်ကာ ထထွက်သွားသည်။ သို့သော် ကူစီ့အခန်းရှေ့ရောက်သည့်အခါ လင်းလင်ယွီသည် မတတ်နိုင်တော့ဘဲရပ်လိုက်သည်။ ကူစီ၍အခန်းတံခါးသည် တစ်ဝက်လောက်ပွင့်နေပြီး အခန်းထဲရှိပူလောင်ဖွယ်ရာမြင်ကွင်းအား မြင်လိုက်ရသည်။ ငိုယို၍သွားရည်များကျကာ ဖာဆန်နေသော ကူစီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့မျက်လုံးများဖြင့်မြင်လိုက်ရသည်။
Ended
