Chapter 29•••အပြုအမူသည် သူ့အားမသက်မသာဖြစ်စေပြီး သူ၏ပါးလွှာသောနှုတ်ခမ်းပါး၏အပိုင်းတော်တော်များများသည် သူ့အဖုတ်အရည်များဖြင့်စိုစွတ်နေသည်။
ကူစီအိပ်ယာနိုးလာသည့်အခါ ကုတင်ပေါ် ဘာမှမရှိတော့ပေ။ လုကျင့်ဟယ် သူ့ရှေ့တွင်နောက်တစ်ခေါက်ပြန်မပေါ်လာခင် နှစ်ရက်လောက်ကြာခဲ့သည်။
ကူစီသည် ထုံးစံအတိုင်း အဝေးသို့ထွက်ပြေးချင်
သည်။ သိုသော် လုကျင့်ဟယ်ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် ထွက်မပြေးချင်တော့ပေ။ သူသည် အပြင်ထွက်ပြီး အစားအစာဖို့ သူ့အသက်ကို ရူးမိုက်စွာ မစွန့်စားချင်ပါ။ သူ့အဖေကိုသူရှာတိုင်သရွေ့ အခြေအနေကိုအခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ့အားအနိုင့်ကျင့်သည့်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။
လုကျင့်ဟယ်ကိုထိုသို့မြင်နေချိန်တွင် ကူစီသည် ဘာမေးခွန်းမှထပ်မမေးရဲတော့ချေ။ သူကြောက်သည်က သူမေးလိုက်လျှင် လုကျင့်ဟယ်သည် ထိုညက ရူးသွပ်သည့်အခြေနေမျိုးပြန်ရောက်သွားမည်ကိုစိုးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လုကျင့်ဟယ်က ပုံမှန်အခြေနေသို့ပြန်ရောက်သွားသော်လည်း ခြံစည်းရိုးနားရှိလင်းလင်ယွီကတော့ ပိုပိုထူးဆန်းလာသည်။
ကူစီသည် လင်းလင်ယွီက နေရာတိုင်းတွင်ရှိနေသည်ကိုသိလိုက်ရသည်။ သူအောက်ထပ်သို့ဆင်းသည့်အချိန်တွင်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဓားမြှောင်နှင့်ဆော့နေသော လင်းလင်ယွီအားတွေ့ရသည်။ ထိုသူသည် ဒီနေရာကို စီးပွါးရေးကြောင့်လာသည်မဟုတ်ဘဲ ပျင်းရိကာ ပိုက်ဆံဖြုန်းရန်လာသည်နှင့်ပိုတူသည်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကူစီသည် လင်းလင်ယွီအား လွတ်လပ်သူအဖြစ်သိပြီးနောက် အစကတည်းက အထင်အမြင်သေးစွာစက်ဆုပ်လာသည့်အတွက် ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အမြင်တွင် လင်းလင်ယွီသည် မိမစစ် ဖမစစ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာအရည်အချင်းမှမရှိနိုင်ဟုထင်ခဲ့သည်။ သိုသော် သူ လင်းလင်ယွီ၏ချောမောသည့်မျက်နှာကို စတွေ့သည့်အချိန်တွင် ထိုသူသည်လုပ်နိုင်စွမ်းသိပ်မရှိဘူးဟုထင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတောင် ထိုသူ့ကိုမတိုက်နိုင်မှာကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။
ကူစီသည် လင်းရှဖေးရှေ့တွင် လင်းလင်ယွီ သူ့အားအရှက်ရအောင်လုပ်ခဲ့သည်ပြန်တွေးနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုသူ ဝင်ရောက်နေပြီး သူသည် သူကိုယ်သူ ကြည့်ကောင်းနေချင်သည်။
ဒီနေ့ ကူစီအောက်ထပ်သို့ဆင်းလာချိန်တွင် ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်နေသော လင်းလင်ယွိအားထပ်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည်မြင့်တက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူမထိန်းနိုင်ဘဲ လင်းလင်ယွီဘေးနားတွင်ပျော်ရွှင်စွာထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်အားဆန့်ထုတ်ပြီးနောက် လင်းလင်ယွီ၏ပုခုံးကိုအစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လိုဖက်လိုက်သည်။ လင်းလင်ယွီ၏ပုခုံးသည် တောင့်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်ချောင်းတောင့်တောင့်များနှင့် ဓားကိုလှည့်နေသည်။ ဓားအောက်သို့ကျခါနီးတွင် လင်းလင်ယွီသည် ဓားကိုကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဆော့နေသည်ကိုရပ်လိုက်သည်။
ကူစီ၏စိတ်ထဲတွင် သူ့အစီအစဉ်များနှင့်သူပြည့်နေပြီး လင်းလင်ယွီ၏ သဘာဝမကျသည့်လုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။ သူသည် သိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်၍ လင်းလင်ယွီကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “ မင်းစိတ်ထဲမှာ မင်းကိုယ်မင်းနိမ့်ကျတယ်လို့ထင်နေတာ ငါသိတယ်”
“ တစ်ကယ်တော့ ငါလဲမင်းနဲ့တူတူပဲ။ ငါ့မှာဘာအရည်အချင်းမှမရှိဘူး။ အနိုင်ကျင့်ခံ အရိုက်ခံရရုံပဲတတ်နိုင်တယ်။ တစ်ခြားသူတွေကျိန်ဆဲတာကနေလွတ်ဖို့ ငါပုန်းနေရုံပဲလုပ်နိုင်တာ” လင်းလင်ယွီ၏တည်ငြိမ်သည့်မျက်လုံးများအောက်တွင် ကူစီသည် မုန်းတီး၍အားနည်းသည့်ပုံစံလုပ်နေသည်။
“…..” လင်းလင်ယွီသည် ကူစီစိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း သူ့အားမဆူဘဲ အရင်ကထက်ပိုငြိမ်စွာဖြင့် ဘာစကားမှမပြောဘဲ သူ့အားကြည့်နေသည်။ ကူစီသည် ထိုင်းမှိုင်းနေသော လင်းလင်ယွီအားကြည့်လိုက်ပြီး ပူးပေါင်းမရှိသည့်သူ့အား အနည်းငယ်စိတ်ပျက်နေသည်။ သို့သော် သူသည်သူ၏စိတ်မရှည်မှုကိုထိန်းထားပြီးနောက် လင်းလင်ယွီ၏နားထဲသို့တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါမင်းကိုရှေ့လျှောက်အလှောင်မခံရအောင် နည်းလမ်းကောင်းတွေပြောပြမယ်။ ကောင်းသောနေ့လေးဖြစ်ပါစေ”
လင်းလင်ယွီသည် သူ၏အကြည့်ကိုအောက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကူစီ့အားတောက်ပသည့်မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ အဲ့တာဘာလဲ”
လင်းလင်ယွီဘက်ကနေ မေခွန်းစမေးလာသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် ကူစီသည်အရမ်းကျေနပ်သွားသည်။ ဘယ်လိုတောင် စိတ်ဝင်စားဖို့မကောင်းဟန်ဆောင်နေတာလဲ ကြည့်စမ်းပါဦး။ သူကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတွင် နေထိုင်နိုင်သည်ကို ကြားရသည့်အခါ သူ့အားမေးရန်မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ သူကြောက်ပေမယ့် ပျော်နေသည်။
“ ငါမင်းကို ဒီလျို့ဝှက်ချက်ကိုပြောပြမယ်။ မင်းဘယ်သူ့ကိုမှပြောလို့မရဘူး မဟုတ်ရင် မင်းအတွက်နေရာမရှိဘဲနေလိမ့်မယ်” ကူစီသည် စိတ်မလုံစွာပတ်ဝန်ကျင်အားကြည့်လိုက်ပြီး လင်းလင်ယွီ၏နားနားသို့တိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်သည်။ “ ငါမင်းကို ဒီညလုကျင့်ဟယ်ဆီခေါ်သွားမယ်။ မင်းအဲ့မှာလှဲနေသရွေ့ ရှေ့လျှောက် မင်းလိုချင်တာမှန်သမျှအကုန်ရမှာ”
သူ့အမြင်တွင် လင်းလင်ယွီသည် ကောင်းလွန်းသည်။ သူသည် လင်းလင်ယွီကိုအဲ့ထဲပို့နိုင်သရွေ့ သူသည် စိတ်ပူစရာမလိုတော့မည့်အပြင် လင်းလင်ယွီအားသူ့အားအထင်သေးခဲ့သည့်အတွက်နောင်တရနိုင်သည်။ ခြုံပြောရရင် သူ့အားကစားမည့်ယောကျာ်းများမရှိနိုင်တော့ချေ။ ကူစီသည် လင်းလင်ယွီအား စားတော့မတတ်မျက်လုံးများနှင့်ကြည့်နေပြီး သူသည် လင်းလင်ယွီအား အခုပင် သူ့နေရာဆီ ပစ်နိုင်ရန် ဆုတောင်းနေသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လင်းလင်ယွီသည် သူ့အား အသေအချာတွေး၍ကြည့်နေသည်။
“ မင်းဘာလိုချင်တာလဲ။ ငါမင်းကိုပေးနိုင်တယ်” လင်းလင်ယွီသည် သူ့အား အတည်တကျကြည့်နေပုံကိုမြင်ပြီးနောက် ကူစီသည် အသံထွက်သည်အထိရယ်လိုက်သည်။ “ မဟုတ်ဘူး ငါ့ကိုလက်ဆောင်ပေးဖို့မလိုဘူး ဒါငါလုပ်ပေးသင့်တာပါ”
“ ငါမင်းလိုချင်တာမှန်သမျှပေးနိုင်တယ် မင်းငါ့ကိုသာလိုးခွင့်ပေးရင်ပေါ့” လင်းလင်ယွီသည် အံ့ဩနေသော ကူစီ့အားကြည့်ပြီးနောက် နောက်တစ်ခေါက်ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ မင်းဘာပြောချင်တာလဲ။ မင်းရူးနေလား။ မင်းသေချင်နေတာလား” ကူစီ၏မျက်နှာသည် လင်းလင်ယွီကိုဒေါသထွက်မှုကြောင့် နီရဲနေသည်။ ကူစီသည် ဒေါသတကြီးမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းလင်ယွီ၏နှာခေါင်းကိုလက်ညိုးထိုးကာ ဆဲလိုက်သည်။
“ ငါမရူးဘူး ငါမင်းလိုချင်တာမှန်သမျှပေးနိုင်တယ်” လင်းလင်ယွီသည် ဒေါသထွက်နေသော ကူစီ့အားကြည့်ကာပြောလိုက်ပြီးနောက် ခဏစဉ်းစားကာထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ ငါ့မှာ လုကျင့်ဟယ်မှာရှိသမျှအကုန်ရှိတယ် မင်းလိုချင်နေသရွေ့ အဆင်ပြေတယ်”
“ လင်းလင်ယွီ မင်းကဘာလဲ။ မင်းဒီမှာ ငါ့ကိုဘယ်လိုတောင် ပေါက်ကရတွေပြောနေနိုင်တာလဲ” ကူစီသည် ဒေါသထွက်ကာ အမောတကြီးပြောခဲ့ပြီးနောက် လက်မြှောက်လိုက်ကာ လင်းလင်ယွီအားပါးရိုက်ချင်နေသည်။ လင်းလင်ယွီသည် သူ့အားလုကျင့်ဟယ် လိုးပြီးသည်ကို သိနေပြီး သူသည် ကူစီ၏ဟာသများကိုဒီနေရာတွင် နားထောင်နေရသည်။
သို့သော် ကူစီမျှော်လင့်သလို လင်းလင်ယွီအားပါးမရိုက်လိုက်နိုင်ခင် သူသည် လင်းလင်ယွီ၏ရင်ဘက်ဆီသို့လွယ်ကူစွာဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။ လင်းလင်ယွီသည် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းထဲတွင်တွန့်လိမ်နေသော ကူစီ့အားကြည့်ကာ “ အဲ့တာဆို လုကျင့်ဟယ်ပဲလား”
“ မင်းဖြတ်သန်းလာရတဲ့အချိန်တွေဘယ်လောက်များလဲဆိုတာတောင် မကြည့်ဘဲနဲ့။ ငါပြောပြမယ်…..” ကူစီသည် ပြောမလို့ပြင်နေဆဲဆဲတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ လင်းလင်ယွီသည် သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် တိတ်တိတ်လေးအိပ်ပျော်နေသော ကူစီအားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲတွင် လှည့်နေသည်ကိုရပ်ထားသောဓားအား ပျော်ရွှင်စွာပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူစိတ်ကျေနပ်နေသရွေ့ ကူစီလိုချင်တာမှန်သမျှသူပေးနိုင်သည်။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်နောင်တရသွားသည်။ သူသာ ကူစီလိုချင်တာကိုသိလျှင် သူအချိန်ကြာကြာစောင့်နေမည်မဟုတ်ချေ။
ဂိတ်စောင့်သည် လင်းလင်ယွီလက်ထဲက ကတ်အားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှထပ်မမေးဘဲ ကူစီ့အားခေါ်သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ကူစီနိုးသည့်အခါ ခေါင်းတစ်လုံးသည် သူ့ခြေထောက်ကြားတွင်မြှုပ်နေသည်။
ကူစီသည် ခြေထောက်မြှောက်ကာ လင်းလင်ယွီအား ကန်ထုတ်လိုက်ချင်သော်လည်း လင်းလင်ယွီသည် သူ့အားဘေးသို့ဆွဲလိုက်သည်။ လင်းလင်ယွီသည် ခေါင်းထောင်ကာ သူ့အားကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာသည် အေးစက်ကာ အဆင်မပြေသည့်အမူအရာဖြစ်သော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းပါးများသည် သူ့အဖုတ်ကြောင့်စိုစွတ်နေသည်။ “ မင်းရေပူစိမ်လို့ရမယ့်နေရာ ငါတွေ့ထားတယ်။ ငါမင်းကိုမနက်ဖြန်ခေါ်သွားမယ်”
လင်းလင်ယွီ၏စကားကိုနားထောင်ပြီးနောက် ကူစီ၏ရုန်းကန်နေသည့်လှုပ်ရှားမှုများသည် ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်သွားသည်။ သို့သော် သူသည်စိတ်မပါဘဲအကြိမ်အနည်းငယ်တော့ တွန့်လိမ်နေသေးသည်။ အဆုံးတွင် လင်းလင်ယွီသည် သူ့ခေါင်းအား နောက်တစ်ခေါက်နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏နူးညံ့သည့်အဖုတ်အား လျှာဖျားနှင့်လျက်လိုက်သည်။
“ မင်းလျှာကိုထည့်လိုက်” ကူစီသည် ခေါင်းမာပြီးရုန်းကန်မနေတော့ဘဲ ဂုဏ်ယူနေသည့်ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့လက်အား လင်းလင်ယွီ၏ခေါင်းကိုဖိလိုက်ပြီးအမိန့်ပေးနေသည်။
“ အာ့ အဲ့တာနာတယ် မင်းဘယ်လိုလျက်ရလဲရောသိရဲ့လား” ကူစီသည် မျက်လုံးမှတ်ထားပြီး သူ့အဖုတ်ကိုလျက်နေသည့်လျှာကိုခံစားနေသည်။ လင်းလင်ယွီ ရုတ်တရက် သူ့အစိကိုကိုက်ချလိုက်သည့်အခါ နာကျင်လို့ တုန်နေသည်။
သို့သော် ကူစီစကားပြောပြောပြီးချင်းတွင် လင်းလင်ယွိသည် သူ၏အစိအား ရက်စက်စွာကိုက်ကာ ဆွဲလိုက်သည်။ အရင်ကလျက်ပေးခဲ့သည်မှာ ဟန်ဆောင်ပြီး လျက်ပေးခဲ့သလိုပင်ထင်ရသည်။
“ အား ဒီနေရာကထွက်သွား အာ့” ကူစီသည်ငိုယိုကာ သူ၏ခြေထောက်အားလှုပ်နေသည်။ သို့သော် ကူ့အစိကိုကိုက်နေသည့် သွားများသည် ရွေ့လျားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် ကူစီငိုယို၍ပျက်ပြားနေသည်ကို ကျေနပ်ကာ အရင်ကထက်ပင် ပိုပြင်းထန်၍ ကြမ်းတမ်းစွာကိုက်နေသည်။
အစိသည် လင်းလင်ယွီ၏ကရုဏာကင်းမဲ့စွာနှိပ်စက်နေမှုအား ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်အကိုက်ခံခဲ့ရသည်။ လင်းလင်ယွီသည် ကူစီ၏ခြေထောက်ကြားရှိသူ့ခေါင်းအားမြှောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လီးဖြင့် ကူစီ၏စိုနေသော အဖုတ်အားလိုးလိုက်ပြီး ကူစီ၏နို့သီးခေါင်းများကိုလက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ လင်းလင်ယွီသည် ကူစီပြိုလဲ၍အင်အားမဲ့ကာ ရုန်းကန်နေပုံကို စွဲစွဲလမ်းလမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏အေးစက်သောမျက်လုံးများသည် တက်မက်မှုများနှင့်ပြည့်နေသည်။
လိုးပြီးနောက် ကူစီသည် လင်းလင်ယွီ၏လက်မောင်းကြားတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ကျနေသော ဓားမြှောင်သည် သူတို့ထိန်းချုပ်မရသည့် အချစ်ကိစ္စကိုပြောပြနေသယောင်ဖြစ်သည်။
Ended
