Little Creampie:
Chapter 31

 

မုယောင်ရဲ့ အပေါ်အင်္ကျီကို ဆွဲတင်လိုက်တော့ ခါးလေးက ​သေးသွယ်ပြီး ခြေတံလေးတွေက ရှည်ရှည်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ သွယ်လျပေမယ့်လည်း ကြည့်ကောင်းနေတာပဲ။ ပေါင်ရင်းက အသားလေးတွေက နည်းနည်းပိုပြီး ပြည့်နေတာက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရမ္မက်ကြွစေသည်။

မုယောင်က မျက်ရည်တွေနဲ့ မုယွင်ဇီရဲ့အနက်ရောင်အိပ်ယာခင်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူ့ရဲ့ဖြူဖွေးသောအသားအရေက အရမ်းကိုကြည့်ကောင်းပြီး မွှေးရနံ့တွေ ထွက်နေတဲ့ အစားအစာကောင်းတွေလိုပဲ မုယွင်ဇီရဲ့ အသေးစိတ် မြည်းစမ်းမှုကို စောင့်စားနေသည်။

မုယွင်ဇီက မုယောင်ရဲ့နောက်ထပ်ချယ်ရီသီးလေးကိုလည်း လျစ်လျူမရှုခဲ့ဘူး။ သူငိုယိုနေတဲ့ကြားထဲမှာပဲ ဘယ်ဘက်အသီးနဲ့ တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရမ္မက်ကြွစေ၏။

ထိုအခါမှ မုယွင်ဇီက အရမ်းကို ကျေနပ်သွား၏။ မုယောင်ရဲ့ လိင်တံလေးက ပိုင်ရှင်ရဲ့သဘောထားကို မလိုက်နာဘဲ တိတ်တိတ်လေး ထောင်နေတာကို မုယွင်ဇီ သတိထားမိလိုက်သည်။။ မုယွင်ဇီက ရယ်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့လက်ကို ဆန့်ပြီး ထိုအရာလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မုယောင်မှာ သူ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့အစိတ်အပိုင်းလေးက တခြားသူ့လက်ထဲ ရောက်သွားတာကြောင့် မသိစိတ်ကနေ တုန်ယင်သွားသည်။

 

မုယွင်ဇီရဲ့ကြမ်းတမ်းသည့်လက်တွေက မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အရာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ မကြာခင်မှာပဲ အရည်ကြည်လေးတွေ ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား” မုယွင်ဇီရဲ့အသက်ရှူသံက မုယောင်ရဲ့နားရွက်နားကို ရောက်သွားသည်။ မုယောင်က သတိမေ့နေပြီး မျက်လုံးတွေက ဝေဝါးနေသည်။

ထိုချိန် မုယွင်ဇီက ချောဆီဘူးကိုယူလာပြီး သူ့ရဲ့ရှည်လျားသွယ်လျသည့် လက်ချောင်းတွေပေါ်ကို အများကြီးလောင်းထည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မုယောင်ရဲ့မက်မွန်ပွင့်လွှာနှစ်ခုကြားထဲ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ထည့်သွင်းလိုက်၏။

 

မုယောင်က နာကျင်မှုကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။မုယွင်ဇီရဲ့လက်ချောင်းတွေက သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စမ်းသပ်ရှာဖွေနေတာကို သိလိုက်ရတော့ သူချက်ချင်းထွက်ပြေးချင်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် မုယွင်ဇီက သူ့ကို အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးချေ။ သူ့ရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး မလှုပ်နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။ နောက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။

တင်းကျပ်တဲ့ အူလမ်းကြောင်းက ကျူးကျော်သူကို နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် အပြင်းအထန် ကြိုဆိုကြသည်။ သူတို့က ပိုင်ရှင်ရဲ့ဆန္ဒကို လုံးဝဆန့်ကျင်ပြီး သွယ်လျတဲ့လက်ချောင်းတွေကို ဆက်တိုက်စုပ်ယူနေကြသည်။

လက်ချောင်းတွေ ပိုနက်ရှိုင်းလာတာနဲ့အမျှ မုယွင်ဇီက အဖုလေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ထိုအဖုလေးကို ဖိလိုက်တော့  မုယောင် တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စီးကြောင်းဖြတ်သွားသလိုမျိုး တုန်ခါသွားသည်။

 

အရမ်းများလွန်းတဲ့ သာယာမှုတွေကြောင့် မူယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာ၏။မုယွင်ဇီရဲ့လက်ချောင်းတွေ ထွက်သွားတာကို သူ မသိလိုက်ဘူး။ ပိုပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ အရာတစ်ခုက သူ့ရဲ့ အပေါက်ဝမှာ မာထန်စွာ ရပ်နေသည်။

“အာ့!” အရာဝတ္ထုကြီးက အရမ်းကြီးလွန်းတာကြောင့် ထိပ်ခေါင်းပဲ ဝင်သွားတာတောင် မုယောင်မှာ အလွန်နာကျင်နေပြီ။ သူက နောက်ကို ဆုတ်သွားပြီး သူ့အထဲက ထိုဟာကြီးကို ဖယ်ထုတ်ချင်နေသည်။

ဒါပေမယ့် မုယွင်ဇီက သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးဘူး။မုယွင်ဇီက ရှေ့ကိုတိုးသွားပြီး ထိုအရာကို တစ်ဝက်လောက် ဝင်သွားစေသည်။

မုယောင်ရဲ့ပါးစပ်လေးက အလိုလို ပွင့်သွားသည်။ထိုနေရာတွင် အရမ်းပြည့်နေပြီ။

မုယွင်ဇီက မုယောင်ဆီက သွေးမထွက်တာကို တွေ့တော့ သူ့ရဲ့ အရာပေါ်ကို ချောဆီထပ်လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အဆုံးထိ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“ထွက်သွား!” မုယောင်က ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်နေသည်။သူ့ဗိုက်က တစ်ခုခုပြည့်နေသလို ဖောင်းကားနေသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် ပိုင်ရန်နဲ့တုန်းက သူက ဆေးမိထားတာ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ သတိရှိနေတော့ ပိုပြီး ခံရခက်သည်။

“လိမ္မာပါကွာ” မုယွင်ဇီက သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေလိုက်သည်။

မုယွင်ဇီရဲ့ အစပိုင်းလှုပ်ရှားမှုက သိပ်မကြီးဘူး။ သို့ပေမယ့် သူ့ရဲ့အရာကြီးက အရမ်းရှည်တော့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုံနဲ့ မုယောင်ကို တုန်တက်သွားစေသည်။

မုယွင်ဇီက သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ်နမ်းနေသည်။ မုယောင်က သူ့ရဲ့ အတွင်းရော အပြင်ပါ မုယွင်ဇီရဲ့ရနံ့တွေ စွဲသွားသလို ခံစားနေရပြီ။

ခြောက်သွေ့နေတဲ့အပေါက်က တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာသည်။မုယွင်ဇီရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကလည်း ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။ သူက မုယောင်ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ဘေးတိုက် အနေအထားနဲ့ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဆောင့်နေသည်။

မုယောင်ရဲ့မျက်ရည်တွေက ပိုပြီး စီးကျလာသည်။ ဒါပေမယ့် အပြစ်ရှိသူက အပြစ်မခံစားရဘဲ ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားလာသည့်ပုံပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ အိတ်တွေကိုတောင် ဒီသေးငယ်တဲ့အပေါက်ထဲကို ထည့်ချင်နေသည်။

ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အသံတွေက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာ၏။ မုယောင်က လှိုင်းပေါ်မှာ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ လှေငယ်လေးတစ်စီးလို ဖြစ်နေ၏။

ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိဘူး။မုယွင်ဇီရဲ့အရာက ရုတ်တရက် အရမ်းကြီးလာပြီး မုယောင်လည်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ အားယူပြီး ထွက်ပြေးဖို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် မုယွင်ဇီက သူ့ရဲ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြန်ဆွဲခေါ်သည်။

 

မုယွင်ဇီရဲ့လက်ကြီးက သူ့ရဲ့အသားဖြူဖြူ ဗိုက်ပေါ်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး သူရဲ့အရည်တွေကို တစ်စက်မကျန် စားသုံးစေသည်။ ပြီးတော့မှ သူ့ရဲ့ဗိုက်ငယ်လေးကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။

မုယောင်က ပူလောင်နေတာကြောင့် စကားတောင်မပြောနိုင်တော့။ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က သူ့ရဲ့အစ်ကိုအရင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထည့်လိုက်တာကြောင့် ဘာမှမတွေးခေါ်နိုင်ဘဲ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

 

မုယွင်ဇီရဲ့အရာက မပျော့သွားဘဲ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ထပ်ပြီး ဝင်သွားတာကိုတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။

Chapter 31 end

Chapter 32

 

“အရမ်း​ကြပ်​တယ်၊ အရမ်း​ခံရခက်​တယ်…” မုယောင် တိုးတိုး​လေး​ရေရွတ်​ရင်း မိန်းမောနေသည်။

မုယွင်ဇီ ဘယ်နှစ်ခါ​လုပ်​သွားလဲ သူ​မသိ​တော့ဘူး။ ခွေးရူး​တစ်​ကောင်​လိုပဲ အမြဲတမ်း သူ့ဗိုက်​ထဲမှာ​ပြီးပြီးတော့​လည်း မ​ဆေး​ပေး​ဘူး။ သူ့ဗိုက်​ထဲ​မှာ ဘယ်​လောက်​တောင်​ အဲ့အရည်တွေ အဖြည့်ခံထားရလဲ​တောင်​ မသိ​တော့ဘူး။

မုယောင်ရဲ့ ဖြူဖွေး​တဲ့ ဗိုက်​ကလေးဟာ အထဲမှာ​အရည်​တွေ​အများကြီး​ထည့်​ခံထား​ရလို့ နည်းနည်း​ဖောင်း​နေတယ်။ မုယွင်ဇီရဲ့ လက်​ကြီး​က အပေါ်​မှာ​တင်​ပြီး​ပွတ်​သပ်​ပေး​နေတယ်။ မုယောင်ရဲ့စကား​ကို​ဂရုမစိုက်​ဘဲ နောက်​တစ်ခါ​ထပ်​ထုတ်လွှတ်လိုက်​တယ်။

မုယောင်ရဲ့ အပေါက်​လေးဟာ မုယွင်ဇီ ထ​သွား​တော့ အရည်တချို့ယို​ထွက်​လာတယ်။ အဲဒီ​အဖြူ​ရည်​တွေဟာ ပွတ်​တိုက်​မိ​လို့ ရဲ​ရဲ​လေး​ဖြစ်​နေတဲ့ အပေါက်​လေး​က​နေ အနက်ရောင်​အိပ်​ယာ​ခင်း​ပေါ်​ကို စီး​ကျ​သွားပြီး ကာမဆက်ဆံ​မှု​ရဲ့ အမှတ်​အသား​တွေ​အဖြစ်ကျန်​ရစ်ခဲ့သည်။

မုယွင်ဇီသည် ထိုညစ်ညမ်းသည့်မြင်ကွင်း​ကို​မြင်​တော့ မျက်လုံး​တွေ​တောက်​ပလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မုယောင်ရဲ့ နာကျင်​နေတဲ့ အပေါက်​လေး​ကို​မြင်​တော့ သူ့ကို​လွှတ်​ပေး​ဖို့​ဆုံးဖြတ်​လိုက်​တယ်။

သူ မုယောင်ကို​ခေါ်​လာ​တုန်း​က ည​ခုနစ်​နာရီ​လောက်​ရှိ​ပြီ။ အခု​တော့ ည​သန်း​ခေါင်​လောက်​ရှိ​ပြီ။

သူ မုယောင်ကို​ချီ​ပြီး ရေချိုး​ခန်း​ထဲ​ခေါ်​သွားပြီး ရေ​နွေး​နဲ့​စိမ်​ပေး​လိုက်သည်။

မုယောင်လည်း အရမ်း​ပင်ပန်း​နေ​လို့ တန်းအိပ်​ပျော်​သွားတယ်။ မုယွင်ဇီက အစ​အဆုံး​ကို​ဂရုတစိုက်​လုပ်​ပေး​နေပြီး သူ့​မျက်လုံး​ထဲမှာလည်း မသိ​စိတ်​က​ အချစ်​နဲ့​ဂရုစိုက်မှုတွေ​ပြည့်​နေတယ်။

မုယောင် နိုး​လာ​တော့ နေ့လည်​ပိုင်း​ရောက်​နေပြီ။ ပထမ​တစ်ခါ​လောက်​မနာ​တော့​ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး​ကိုက်​ခဲ​နေတုန်းပဲ။

သူ မနေ့ည​က မုယွင်ဇီရဲ့ ရမ်း​ကား​ပြီး ရူး​သွပ်​ခဲ့တာကို ပြန်​စဉ်းစား​မိ​တော့ အခု​ထိ​တုန်​လှုပ်​မိနေတုန်းပဲ။

မုယွင်ဇီ ဘာလို့ သူ့ကို​ချစ်​သွား​လဲ​တော့​မသိ​ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ မုယွင်ဇီက အရူး​တစ်​ယောက်​ဆို​တာ​ကို​တော့ သူ​သိ​လိုက်​ရပြီ။ သူ​ကို ဘယ်​တော့​မှ​လွှတ်​ပေး​မှာ​မဟုတ်​ဘူး။

 

မုယောင် အိပ်​ရာ​က​နေ​ထ​ပြီး ပြတင်းပေါက်​ကို​ဖွင့်​လိုက်​တယ်။ နေရောင်​က အခန်း​ထဲ​ကို​ဝင်​လာ​တော့ သူ့​စိတ်​ထဲ​က မှောင်​မိုက်​နေတာ​တွေ နည်းနည်း​သက်​သာ​သွားတယ်။

“ငါ ဒီ​အတိုင်း​နေ​လို့​မဖြစ်​ဘူး”ဟု မုယောင် စဉ်းစား​လိုက်​တယ်။

သူ့​အစ်ကိုအရင်း​နဲ့​အတူတူရှိနေတာကို လက်မခံ​နိုင်​ဘူး၊ အထူးသဖြင့် တစ်ချိန်​က သူ့ကို​အရမ်း​နာကျင်​စေခဲ့တဲ့ သူ့​အစ်ကိုအရင်းနဲ့ပေါ့။

မုယောင် အိပ်​ရာ​ပေါ်​မှာ​ခဏ​နား​ပြီး အဝတ်​အစား​လဲ​ပြီး အောက်ထပ်​ကို​ဆင်း​သွား​တော့ အိမ်​မှာ သူ​တစ်​ယောက်​တည်း​ပဲ​ရှိတယ်။

မုယွင်ဇီက ဦးလေးဝမ်နဲ့အန်တီလီကို ခွင့်​ပေး​လိုက်​ပုံ​ရတယ်၊ သူ​က မလုပ်​သင့်​တာ​တွေ​လုပ်​ပြီး သူ့​ညီ​ကို​အတင်းအကျပ်​လုပ်​ဖို့​အတွက်​ ခွင့်ပေးလိုက်တာနေမှာပေါ့။

မုယောင် ဖုန်း​ကို​ဖွင့်​လိုက်​တော့ မုယွင်ဇီဆီ​က မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်ကို တွေ့​လိုက်​ရတယ်။

သူ​က ကုမ္ပဏီ​မှာ အရေးကြီး​ကိစ္စ​ရှိ​လို့ အရင်​သွား​လိုက်​ကြောင်း၊ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်​ထဲ​မှာ အသားဆန်ပြုတ်​ရည်​နဲ့ ကင်​ထား​တဲ့ ကန်စွန်းဥ​တွေ​ရှိ​ကြောင်း​ပြောထားတယ်။မုယောင်ကို​ ထိုအရာတွေကို စား​ပြီး​အိမ်​မှာ​စောင့်​နေဖို့​ပြော​ထားပြီး သူ​စော​စော​ပြန်​လာ​မယ်​တဲ့။

“ရူး​နေတာလား” မုယောင် အေး​စက်​စက်​ရယ်​လိုက်​တယ်။မုယွင်ဇီက သူ့ကို​ဒီ​လို​အနိုင်​ကျင့်​ထားပြီး​တော့ သူက သူ​အလာ​ကိုစောင့်​နေမယ်​လို့​ထင်​နေတာလား။

မုယောင် အစား​အသောက်​တွေ​ကို​ထုတ်​ပြီး​စား​လိုက်​တော့ အား​နည်း​နေတာ​ကနေ အားပြန်ပြည့်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီး​တော့​သူ့​ပစ္စည်း​တွေ​ကို​ထပ်​ထည့်​ပြီး​ ကျောင်း​မှာ​ပဲ​နေဖို့​စီစဉ်​လိုက်​တယ်။

အပြင်​မှာ​သွား​နေ​ရင် မုယွင်ဇီက သူ့ကို​အလွယ်​တကူ​လိုက်​ရှာ​တွေ့​မှာ​ပဲ။ ဒီတော့ ကျောင်း​မှာ​နေ​တာ​က အလုံခြုံ​ဆုံး​ပဲ။

ပြင်ဆင်​ပြီး​တော့ မုယောင် ကား​နဲ့​ကျောင်း​ကို​ပြန်​သွား​လိုက်တယ်။ သူ့​ပစ္စည်း​တွေ​ကို​အဆောင်​ထဲ​မှာ​ထား​ပြီး ပိုင်ရန်ဆီ သွားလိုက်တယ်။

ပိုင်ရန်က  အရမ်း​ဝမ်းသာ​သွား​တယ်။ဘာလို့ဆို မုယောင်ဘက်က စပြီး သူ့ကို သိပ်​မဆက်သွယ်​ဘူး​လေ။

ပိုင်ရန် အောက်ထပ်​ကို​ဆင်း​လာ​ပြီး မုယောင်ကို​မြင်​တော့ မျက်နှာ​မှာ အပြုံး​တွေ​နဲ့​ပြည့်​နေတယ်။ မုယောင်က ပိုင်ရန်ရဲ့ သူ့​အပေါ်​မှာ​ရှိတဲ့ အချစ်​ကို​အလွယ်​တကူ​မြင်​နိုင်​တယ်။

မုယောင်စိတ်​ထဲ​မှာ နည်းနည်း​လေး​အပြစ်​ရှိ​သလို​ခံစား​ရတယ်။ သူ​ခေါင်း​မော့​ပြီး သူ့​ရှေ့​ကို​လျှောက်​လာတဲ့ ပိုင်ရန်ကို​ကြည့်​ပြီး အချိန်​အကြာကြီး​စိတ်​ပိုင်း​ဆုံးဖြတ်​နေတယ်။

“ပိုင်ရန်၊ ငါတို့​တွဲကြ​ရအောင်” မုယောင်ရဲ့ အသံ​က​တိုး​တိုး​လေး​ပါ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရန်က ချက်ချင်း​ကြား​လိုက်​ရတယ်။

“ယောင်ယောင် မင်းတကယ်ပြောတာလား” ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ လက်​ကို​ချက်ချင်း​ဆွဲ​လိုက်​ပြီး အသံ​က​အရမ်း​အဆောတလျင် မြန်​ဆန်​နေတယ်။

“ဟုတ်တယ်”မုယောင်ရဲ့ အသံ​က​သေး​ငယ်ပေမဲ့ ခိုင်မာ​တယ်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ မင်း​ကို​ဝန်ခံ​ရ​ဦးမယ်။ ငါ…တစ်ယောက်​ယောက်​နဲ့ အတူ​အိပ်​ခဲ့​တယ်။ ပြီး​တော့ ငါ မင်း​ကို​သိပ်​မချစ်​ဘူး။ ငါ…အတွက်​ပဲ…” မုယောင် သူ့​အောက်နှုတ်​ခမ်း​ကို​ကိုက်​လိုက်​ပြီး ဒီထက်ပိုမပြောနိုင်တော့ချေ။

“ဘာပဲ​ဖြစ်​ဖြစ်၊ မင်း​သဘောတူ​ရင် ငါတို့​တွဲကြမယ်။ မင်း​သဘောမတူ​ရင်​လည်း ရ​ပါတယ်။ ငါ တခြား​တစ်ယောက်​ကို​သွား​ရှာ​လိုက်မယ်” မုယောင် မျက်လုံး​ကို​စုံမှိတ်​ပြီး အမြန်​ပြော​လိုက်​တယ်။

သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ ပိုင်ရန်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်မှုက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပိုင်ရန်ရဲ့ ပါးစပ်က ဟိုဟိုဒီဒီ ဖြစ်နေပေမယ့် ဘာအသံမှ မထွက်လာဘူး။

“မေ့လိုက်ပါတော့…” မုယောင် နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားပေမယ့် မဆိုင်းမတွဘဲ လှည့်ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။သို့သော် ရုတ်တရက် ပိုင်ရန်ရဲ့ လက်မောင်းထဲကို ဆွဲထည့်ခံလိုက်ရတယ်။

“ငါ သဘောတူတယ် မုယောင်” ပိုင်ရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

“ငါတို့ ကွဲကွာသွားတဲ့တစ်ရက်အတွင်း မင်း ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မင်းက နှင်းဆီဥယျာဉ်ထဲက အဖိုးတန်ဆုံး လူးဝစ် 14 လေးလိုပဲ။ မင်းကို ဖက်လိုက်ရရုံနဲ့တင် ငါကို အရမ်းပျော်ရွှင်စေတယ်”

( T/N:ပိုင်ရန် အစက စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေတာက သူ့မိန်းမကို ထိခဲ့တဲ့လူကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေလို့ပါတဲ့ authorက ပြောထားတာပါ)

Chapter 32 end

Chapter 33

 

မုယောင် ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့ကိုတိုးပြီး ပိုင်ရန်ကို ဖက်လိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။

 

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ ခါးသွယ်သွယ်​လေးကို အမြန်ဖက်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်က မုယောင်ရဲ့ နောက်ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။

မုယောင် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်တွေ ကျဆင်းလာကာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ လက်မောင်းထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ပုန်းကွယ်ပြီး စိတ်လွတ်လက်လွတ် ငိုနေမိတယ်။

သူ ဒီလိုမျိုး အချစ်ကို အရင်က မခံစားခဲ့ဖူးဘူး။

ဒါဟာ သူ့ဘဝနှစ်ခုလုံးမှာ ပထမဆုံးရဖူးတဲ့ အချစ်ပဲ။

“ပိုင်ရန်၊ မင်းက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ငါ မင်းကို နည်းနည်းလေး သဘောကျမိနေပြီထင်တယ်” မုယောင် သူ့ရဲ့ မေးစေ့ကို ပိုင်ရန်ရဲ့ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်၊ နောင်မှာ ငါ မင်းကို ပိုကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးမယ်” ပိုင်ရန်က ခိုင်မာတဲ့အသံနဲ့ နှစ်သိမ့်တဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“မင်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး ငါ့ကို ပြောပြနိုင်တယ်၊ ငါ အမြဲတမ်း မင်းရဲ့ အထောက်အပံ့ ဖြစ်နေပေးမယ်။”

မုယောင် ဘာမှမပြောပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ ပိုင်ရန်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲ ပိုနက်နက်တိုးဝင်လိုက်သည်။

ပိုင်ရန်နဲ့ စကားပြောရတာ သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာ မုယောင် ကောင်းကောင်း သိတယ်။ မုမိသားစုဟာ A မြို့မှာ အကြီးဆုံး လူချမ်းသာသူဌေးမိသားစု။ ခန်မိသားစုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လော့မိသားစုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖေးမိသားစုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အားလုံးဟာ မုမိသားစုအောက်မှာပဲ ရှိတယ်။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက မောက်မာခဲ့တဲ့အကြောင်းအရင်းတစ်ခု။

ပိုင်ရန်က သာမန်လူတစ်ယောက်။ သူက မုယွင်ဇီဆိုတဲ့ ခွေးသူခိုးလိုကောင်ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။လုပ်ရင် သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ပဲ ဖြစ်စေမှာ။

သူ ပိုင်ရန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သင်းပျံ့တဲ့ဆပ်ပြာအနံ့လေးကို ရှူရင်း သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာတယ်။သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စာသင်ချိန်ရှိသေးတာကြောင့် ခဏလောက် စကားပြောပြီး အတူတူ စာသင်သွားကြတယ်။

 

မုယောင်နဲ့ ပိုင်ရန်တို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားတဲ့ကိစ္စက တစ်ကျောင်းလုံးမှာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက လူတစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်လောက်သာရှိတဲ့ အချောလေးတွေဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့်လည်း လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အများကြီးရကြတယ်။

ဒါ့အပြင် သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူရှိနေချိန်မှာ ဘာကိုမှ အထွေအထူးမဖုံးကွယ်ခဲ့ကြတော့ လူတိုင်းက သူတို့ကြားမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ကြတယ်။

ပိုင်ရန်က တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်။

သူက ပုံမှန် ကော်ဖီဆိုင်လိုနေရာတွေမှာ အလုပ်သွားလုပ်တယ်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘားမှာလုပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်ကို ထွက်လိုက်ပြီး အားလပ်ချိန်အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

အလုပ်မလုပ်တဲ့အခါ မုယောင်နဲ့ အတူလိုက်နေပြီး မုယောင်ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးတယ်။ ဒါကြောင့် မုယောင်က ပထမဦးဆုံးအချစ်ရေးမှာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

သူ့ရဲ့သာယာနေတဲ့နေ့ရက်တွေက ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ လော့ယင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပိုင်ရန်က ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ကျောင်းမှာမရှိချိန်မှာ မုယောင် တစ်ယောက်တည်း စားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းသွားစားပြီး ဘတ်စကက်ဘောကွင်းကို ဖြတ်သွားတော့ လော့ယင် ဘတ်စကက်ဘောကစားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မုယောင် လန့်သွားပြီး လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခါက လော့ယင်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူကို သူ မှတ်မိနေသေးတာကြောင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး အမြန်ထွက်သွားဖို့ လုပ်လိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ လော့ယင်က သူ့ကို သတိထားမိသွားသည်။ လော့ယင်က ဘောလုံးကိုပစ်ချပြီး သူ့ဘေးကလူကို စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး မုယောင်ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ပြေးထွက်သွားတယ်။

မုယောင်က သူ့ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် စိတ်ဖိစီးမှုအနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်လန့်တကြား ရှေ့ကို ပြေးသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်မောင်းသေးသေးလေးတွေနဲ့ ခြေထောက်သေးသေးလေးတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ အားကစားလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတဲ့ လော့ယင်လို ယောင်္ကျားလေးကို ဘယ်လိုယှဥ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။ တစ်ဆယ်မီတာလောက် မပြေးနိုင်ခင်မှာပဲ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ရင်ဆိုင်ရင်း လော့ယင်က မုယောင်ကို တစ်ဝက်ဆွဲ တစ်ဝက်ခေါ်ပြီး လူသူကင်းရှင်းတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို ခေါ်သွားတယ်။

“လော့ယင်၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ?” မုယောင်က သူ့ရဲ့ ကြောက်လန့်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံကို ကျယ်လောင်အောင် ပြောလိုက်တယ်။

“မင်း ငါ့ကို ရှောင်နေတာပဲ” လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့ စကားကို မဖြေဘဲ မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူ့သားကောင်ဖြစ်တဲ့ ယုန်ကို အမိအရ ကြည့်နေသလိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေတယ်။

“ငါက ဘာလို့ မင်းကို ရှောင်ရမှာလဲ? မင်းကို မမြင်ချင်လို့လေ” မုယောင်က မုန်းတီးမှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက တော်တော်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာပဲ” လော့ယင်က သူ့ရဲ့ ဆံပင်ကို စိတ်တိုတိုနဲ့ ကုတ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတွေက ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းသွားတယ်။

“ငါ အရင်တစ်ခါက တအားသောက်ထားတာ၊ ဒါပေမယ့် မင်းက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတာပဲ။တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ငါ့ကို မတွေ့ခဲ့ရင် ငါ အဲဒီနေရာမှာပဲ နာရီပေါင်းများစွာ ရှိနေဦးမှာ”

“မင်း ခံသင့်တာပဲလေ” မုယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။
သူ ကြောက်နေပေမယ့် လော့ယင်ကိုမုန်းတဲ့စိတ်​က သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ။

“ငါက ခံသင့်တယ်ဟုတ်လား။ မင်း တကယ်တော်တာပဲ” လော့ယင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နက်မှောင်သွားပြီး ပြောမပြနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

သူက လက်ကို ဆန့်ပြီး မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကို ပွတ်လိုက်တယ်၊ အဲဒီနေ့က လုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ မုယောင်က အသိစိတ်ရှိနေတဲ့လော့ယင်ဆီကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။

“ဘာလို့ မငိုတာလဲ?” လော့ယင်က တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း နီရဲလာအောင် ကြိုးစားနေတယ်။

“မင်း ရူးနေလား” မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်တွေက အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ထိတွေ့ခံရလို့ ပူပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။

“မင်း ငိုတဲ့အခါ အရမ်းလှတယ်” လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးနီနီလေးတွေကို သတိရသွားသည်။ထိုမျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာ အမြဲပေါ်လာတာကြောင့် သူအရက်မူးပြီးနောက် မုယောင်ကို လိုက်ရှာခဲ့တာ။

မုယောင် သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။ လော့ယင်က စိတ်ရောဂါခံစားနေရတဲ့သူလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက လော့ယင်ရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လော့ယင်ရဲ့ထိုအရာကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်တိုက်လိုက်တယ်။ လော့ယင်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း နာကျင်သွားသည်။ မုယောင်က သူ့ဆီကနေ အမြန်ခွာပြီး သူ့ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။

OS: မုယောင်ဆိုတဲ့ နှင်းဆီလေးက ဆူးတွေပါတယ်။ဘာကို အတင်းအကြပ်ချစ်ခြင်းလဲ။သေအောင် ထိုးသတ်ပစ်မယ် ′∩ω∩｀

Chapter 33 end