Chapter 10 : အဖုတ်လေး လျှာကျွေးခံရပြီး လက်ဆစ်တွေလည်း အကျွေးခံရ
ရှောင်ရိချင်က သူ့ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေသောအခါ ကူစီသည် သူထွက်သွားလိုက်မှာကို စိုးရိမ်လာသည်။ဒါကြောင့် ကူစီသည် ရှောင်ရိချင်ကို နေရခက်နေသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ” ငါ ဒီအောက်နားမှာ နည်းနည်းလေး သက်တောင့်သက်သာမရှိသလို ခံစားနေရတယ်…မင်း ငါ့အတွက် အဲ့နားကိုသန့်ရှင်းပေးလို့ရမလား”
ရှောင်ရိချင်၏ ပါးများနှင့်နားရွက်များ နီရဲသွားသည်။တကယ်ဆို ရှောင်ရိချင် ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သင့်ပေမယ့် သူ့အမိန့်တွေကို နာခံတဲ့ပုံမရတဲ့ ခြေထောက်တွေကတော့ ကူစီဆီ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သွားနေသည်။ကူစီအိပ်ရာဘေးရောက်သွားတော့ ရှောင်ရိချင်မှာ ထပ်မရွေ့ရဲတော့သလို ကူစီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း တစ်ချက်မှမကြည့်ရဲဘဲ ထိုနေရာမှာတင် တွေဝေမိန်မောစွာဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။
ရှောင်ရိချင်၏အံ့အားသင့်ပြီး မှင်သက်နေသည့်အကြည့်ကို ခံစားမိတော့ ကူစီသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုအနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါက အဆင်ပြေပါတယ်…ဒါကိုသန့်ရှင်းဖို့ မင်း ငါ့ကိုဒီတိုင်း ကူညီပေးလိုက်လို့ ရတယ်”ကူစီသည် ရှောင်ရိချင်ကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်းဆဲပြောဆိုနေပါသော်လည်း သူ့သည် အပြင်မှာတော့ ရှောင်ရိချင်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့်အပြုအမူဖြင့် စကားပြောနေဆဲပင်။
ကူစီသည် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စုဝိုင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကိုတော့ ဖောင်းကားကာ ရောင်နေသည့်စောက်ပက်လေးဆီ လှည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် သူ့လက်ချောင်းတွေဆီကနေ ရေစီးကြောင့်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ကူစီအဖုတ်လေးဆီ တဟုန်ထိုးပြေးသွားကြသည်။
ကူစီသည်လည်း ရုတ်တရက်ကြီး ရေတွေနဲ့ချိတ်ဆက်သွားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ရှောင်ရိချင်သည် သူ့လက်ချောင်းတွေကို အဝေးကို
ကူစီသည် ရေ၏ရုတ်တရက်ထိတွေ့မှုကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှောင်ရိချင်သည်လည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့လက်ချောင်းကို အမြန်ရွှေ့ချင်သော်လည်း ဘယ်သူကထင်ထားမှာလဲ…ရေစီးကြောင်းက စောက်ပက်လှိုင်ဂူထဲကို အရှိန်ဟုန်ဖြင့် တိုက်ရိုက်စီးဝင်သွားလိမ့်မယ်လို့လေ….ကူစီသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်းအော်လိုက်သည်။အထိမခံဖြစ်နေသည့်စောက်ပက်လေးမှာ ရေတွေရုတ်တရက်စီးဆင်းလာမှုကြောင့် တလှုပ်လှုပ်တရွရွဖြစ်နေသည်။ဝဖြိုးနေသည့်စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ထပ်ကာထပ်ကာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေလေသည်။
ရှောင်ရိချင်သည် သူ့ရှေ့က လှပသည့်မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲမန္တန်ကို ရေရွတ်နေပါစေ…အမောက်ထောင်နေသည့်လီးကို ငြိမ်ကျသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါပေ။ဒါ့ကြောင့် ရှောင်ရိချင်မှာ သူ့အောက်ပိုင်းကို ကိုးရိုးကားယားဖြစ်စွာဖြင့် ဆွဲဖုံးရုံသာလုပ်နိုင်တော့သည်။ထို့နောက် ရှက်သွေးဖြာလျက်ပင် ကူစီ၏စောက်ပက်လေးနဲ့ဖင်ပေါက်လေးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွတ်သုတ်ကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်သည်။
ကူစီသည် စောက်ပက်လေးနဲ့ဖင်ပေါက်လေးကို သန့်ရှင်းပေးပြီးသွားပြီဆိုတာကို တွေ့တော့ ရှောင်ရိချန်က သူ’ထွက်သွားတော့မယ်’ဆိုတဲ့သတင်းကို ပြောလာမှာစိုးရိမ်သည်။ထို့ကြောင့် ရှောင်ရိချင်ကို ဖုန်တက်နေတဲ့ပြတင်းပေါက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးဖို့ အမြန်တောင်းဆိုလိုက်သည်။ထို့နောက် သူကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်လို့ဆိုပြီး စောင်ကိုလည်း လျှော်ခိုင်းလိုက်သည်….အစရှိသဖြင့်….
တဖြည်းဖြည်း ရှောင်ရိချင်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်သည့်ပုံမရှိဘဲ အရာရာကို နာခံမှုရှိစွာဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြောင်းကို ကူစီ သိမြင်လာပြီး သူ၏ပုံစံအမှန်ကိုတောင် စတင်ဖော်ထုတ်လာသည်။
ကူစီက နာကျင်ပြီး မသက်မသာဖြစ်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေကို မြှောက်လိုက်ပြီး အခုမှ ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဝင်လာတဲ့ ရှောင်ရိချင်ကို သူ့ခြေထောက်တွေကို နှိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ရှောင်ရိချင်ကြားတော့ သူ့မျက်နှာက အနီရောင်ပြောင်းသွားသည်။စိတ်တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီးမှသာ သူ့မျက်လုံးတွေက ကူစီကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေပြီး သူ ဂယောင်ဂချားဖြစ်ပြီး မှားကြားနေမိမှာကို ကြောက်တာကြောင့် ထိုနေရာမှာတင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်နေသည်။
” မြန်မြန်လုပ်! ” ကူစီသည် ရပ်ကြည့်နေတဲ့ရှောင်ရိချင်ကို ခြေထောက်မြှောက်ကာ ရှောင်ရိချင်ခြေထောက်ကို ကန်ပစ်လိုက်သည်။ကူစီ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ရှောင်ရိချင်သည် သူမှားကြားမိတာ မဟုတ်မှန်းသိပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ကူစီကို အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကူစီ၏ခြေထောက်ကို စတင်နှိပ်လိုက်သည်။
ကူစီသည် အနှိပ်ခံရတော့ တအင်းအင်းဖြင့် ညည်းနေကာ သူ့စောက်ပက်လေးကလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် ယားလာသည်။ကူစီသည် သူ့ခြေထောက်တွေကို ရှက်သွေးဖြာနေတဲ့ပါးတွေနဲ့ ဖိနှိပ်ပေးနေသည့် ရှောင်ရိချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း နှိပ်နေတာ အောက်ပိုင်းရောက်လွန်းနေတယ်…အပေါ်နည်းနည်းတက်လိုက်ဦး” ကူစီသည် သူ့ခြေထောက်ကိုရွေ့ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ရိချင်သည် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သူ့လက်ကို အပေါ်နည်းနည်း ရွှေ့လိုက်သည်။ချက်ချင်းပင် ကူစီဆီကနေ ရင်ဘတ်ကိုအကန်ခံလိုက်ရသည်။ရှောင်ရိချင်သည် ခြေထောက်ကိုမြှောက်လိုက်တာကြောင့် အလုံးစုံပွင့်ဟလာတဲ့စောက်ပက်လေးကို မြင်လိုက်သည်။သူသည် မနေနိုင်ပါဘဲ တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
“ဖိနှိပ်…မင်းကြားရဲ့လား ” ရှောင်ရိချင်ကို ကန်ပြီးနောက် ကူစီသည် စိတ်မရှည်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှောင်ရိချင်လက်က ကူစီစောက်ဖုတ်နဲ့ လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးသည့် ခြေထောက်ရဲ့အရင်းနေရာဆီ ရောက်သွားသည်။ရှောင်ရိချင်သည် ကူစီ၏ခြေထောက်တွေကို အသက်ရှုသံနှေးနှေးဖြင့် နှိပ်ပေးနေပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပိတ်ထားသည့် ဖြူဖွေးပြီး နုနယ်တဲ့စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို စိုက်ကြည့်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ အလိုလိုက်ပေးလိုက်တော့သည်။
ကူစီသည် ရှောင်ရိချင်၏နှိပ်ပေးမှုအောက်မှာ အိပ်ပျော်သွားဟန် ဆောင်နေသည်။ထို့နောက် အချိန်မှန်နီးလာသောအခါ သူခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့စောက်ပက်ပွင့်ဖက်နှစ်ခုက ရှောင်ရိချင်၏လက်ဖမိုးကို ဖိမိသွားသည်။
ရှောင်ရိချင်၏ခန္ဓာကိုယ်က အေးခဲသွားသည်။သူသည် သူ့လက်ကိုဆွဲမထုတ်ချင်တာကြောင့် ဒီတိုင်း ဘာမှမဖြစ်သွားခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး နူးညံ့နေသည့်ပွင့်ဖက်နှစ်ခုကို သူ့လက်ဖမိုးကို ညှစ်ခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
ရှောင်ရိချင်သည် သူ့လက်ဖမိုးပေါ်က ပွင့်ဖက်လေးနှစ်ခု၏အထိအတွေ့ကိုခံစားရင်း သူ့ခြေထောက်တွေကို ဆက်နှိပ်ပေးနေလေသည်။ရှောင်ရိချင်သည် သူ၏အရှက်မရှိသည့်အပြုအမူကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အပြစ်တင်ဆုံးမနေစဥ် သူသည် သူ့လက်ဖမိုးကို တိတ်တဆိတ်ကွေးလိုက်ပြီး ပွင့်ဖက်လေးနှစ်ခုကြားရှိ စောက်ပေါက်လေးထဲကို အောင်မြင်စွာထိုးသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။စိုစွတ်ချောကျိနေသည့် စောက်ခေါင်းလေးက လက်ဖမိုးကလက်ဆစ်တွေကို တွန်းထုတ်လာတော့ ရှောင်ရိချင်မှာ သူ့လက်ကို ထပ်မလှုပ်ရဲတော့ပေ။မထင်မှတ်ဘဲ ကူစီက ထိုအချိန်မှာ သူ့ရှိသမျှခွန်အားတွေကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ထည့်လိုက်ပြီး လက်ဆစ်နှစ်ခုက စောက်ပက်လေးကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဖြစ်စေချင်သလို ဖိချပစ်လိုက်သည်။
‘ငါ့စောက်ပက်လေးက တော်တော်ကြီးကို နေရအဆင်မပြေနေဘူး…ငါ့အတွက် အဲဒါလေးကို လျက်ပေးပါနော်…” ကူစီသည် ထိုအရာက မလုံလောက်သေးဘူးဟု ခံစားရတာကြောင့် ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်မနေတော့ပေ။ကူစီသည် ရှောင်ရိချင် တိတ်တိတ်လေးပွတ်သပ်နေခဲ့တဲ့ စောက်ပက်လေးကို တည့်တိုးမ,ပင့်လိုက်ကာ ရှောင်ရိချင်းမျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ရိချင်သည် ကူစီ၏စကားလုံးတွေကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ့ကို မဝံ့မရဲ ကြည့်နေလေသည်။
“မေ့လိုက်တော့ ” ကူစီသည် ရှောင်ရိချင်၏တုံ့ဆိုင်းနေမှုကိုတွေ့တော့ အေးစက််စက်ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
ရှောင်ရိချင်သည် ထိုဟာကိုကြားတော့ သူ့မျက်နှာကို ကူစီစောက်ဖုတ်ကြီးထဲ မြန်မြန်မြှုပ်ဝင်လိုက်ပြီး စောက်ပက်ကြီးကို လျက်လိုက်သည်။
“ငါ့စောက်စိကို လျက်” ကူစီသည် ရှောင်ရိချင်၏ခေါင်းကို သူ့လက်ဖြင့်ဖိထားကာ ရှောင်ရိချင်၏ဝန်ဆောင်မှုကို အလွန်ကျေနပ်နေလေသည်။
ရှောင်ရိချင်ပခုံးပေါ်ကနေ ကူစီပြန်ချလိုက်တဲ့ခြေထောက်က ရှောင်ရိချင်၏မာကြောနေသည့်လီးကြီးကို ထိတွေ့နေသည်။ကူစီသည် ‘ဟွန်း’ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး… “နောက်တစ်ကြိမ်ကျ ဒီ့ထက်မကပိုကြိုးစားပေါ့…ဒါမှ ဒီကနေထွက်သွားလို့ရမှာ ”
နှစ်ယောက်သား ယိမ်းယိုင်နေသောတဲအိမ်လေးထဲမှာ ဒီလိုမျိုး နှစ်ရက်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ထိုကာလအတွင်း ကူစီသည် ရှန်းရိချန်ကို သူ့စောက်ပက်ကို လျက်ခိုင်းရင်လျက်ခိုင်း ဒါမှမဟုတ် သူ့နို့သီးတွေကို ကိုင်ခိုင်းသည်။ထိုအရာတွေကို အသာအယာလုပ်ရသည်။အကယ်၍ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းလုပ်လာပါက ရှောင်ရိချင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကူစီ၏လက်ဝါးရာပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်ရိချင် ထိုသို့အရိုက်ခံရသည့်အချိန်တိုင်း သူ့မှာ ကူစီကိုအနှောင့်အယှက်ပေးမိမှာကြောက်တာကြောင့် စကားတောင်မပြောရဲပေ။သူ နည်းနည်းလေးဒေါသထွက်ခဲ့သည့်အချိန်တစ်ခါသာရှိသည်။ထိုဟာက ကူစီတစ်ယောက် စိတ်အခြေအနေဆိုးဝါးနေပြီးတော့ သူ့နှာခေါင်းတည့်တည့်လက်ညှိုးထိုးပြီး သူ့ကိုထွက်သွားလို့ပြောခဲ့တဲ့အခါတုန်းကသာဖြစ်သည်။သူ ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်းကြောက်ရွံ့သွားပြန်သည်။သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စုံတွဲတွေလုပ်ကြတဲ့အရာတွေလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ဒါတောင် ကူစီက ဘယ်လိုလုပ်သူ့ကိုသွားခွင့်ပေးနိုင်ရတာလဲ။သူဒေါသထွက်သည့်အပြင် ကူစီက အမှန်တရားကိုပြောနေမှာကိုလည်း သူကြောက်သည်။ဒါကြောင့် သူ့မှာ ဒေါသကိုမြိုသိပ်ပြီး ကူစီ၏လိင်တံသေးသေးလေးကိုသာ အပေါ်အောက်ဆွဲပေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း တတိယမြောက်နေ့ သူနိုးလာတော့ ကူစီဟာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။တဲအိမ်လေးထဲမှာ တံခါးနားရပ်ပြီး သူ့ကိုဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်နေကြတဲ့ မျက်နှာစိမ်းယောင်္ကျားသားနှစ်ယောက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့ရင်ထဲက ထိုးထွက်လာတဲ့ဒေါသကိုထိန်းချုပ်ဖို့ သူ့အကြည့်ကိုလျှော့ချလိုက်သည်။သူသည် ဓားကိုမြှောက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီ ဓားဖြင့်ထိုးရင်း ” မင်းတို့တွေ ကူစီကို ဘယ်ကိုခေါ်သွားလိုက်တာလဲ”
ချူးဖန်ယန်နဲ့ရှန်းရိချန်သည် နောက်ပြန်မဆုတ်ဘဲ နှစ်ယောက်လုံး မှော်လက်နက်တွေကိုဆွဲထုတ်ပြီး ရှောင်ရိချင်ကိုတိုက်ခိုက်ကြသည်။ဒါပေမယ့် သူတို့ကိုအံ့ဩစေတာက ရှောင်ရိချင်ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က သူတို့ထက် ပိုမြင့်နေတာပင်။သူတို့နှစ်ယောက်သား ပေါင်းတိုက်တာတောင် သူ့ကိုအနည်းငယ်သယ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။
နှစ်ဖက်စလုံး စွမ်းအားကုန်ခန်းတော့မည့်အချိန် ကူစီချန်ရစ်ထားခဲ့တဲ့စကားလုံးတွေက ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။
” ရှောင်ရိချင်က မင်းတို့အတွက်ပဲ။ မင်းတိို့ကစားဖို့ပေါ့။ ငါ့မှာ သူ့ကိုခက်ခက်ခဲခဲချန်ထားခဲ့ရတာ။ မင်းတို့နှစ်ကောင် ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာမလိုဘူး ,ပျော်ပျော်ရွှင်ရှင် နေရစ်ခဲ့ကြ”
စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး တိုက်ခိုက်နေမှုကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရပ်သွားကြသည်။
အခုချိန်မှသာ ရှောင်ရိချင်သည် သူ ကူစီဆီကနေ လှည့်စားခံလိုက်ရတယ်ဆိုတာ နားလည်သွားသည်။အရာအားလုံးက သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ဖြစ်ချင်နေတဲ့ဆန္ဒတွေပဲကိုးး။ရှောင်ရိချင်သည် ဓားကိုမြှောက်ပြီး သူတို့အတူအိပ်ခဲ့တဲ့သစ်သားခုတင်ကို ရက်ရက်စက်စက်ဖြတ်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ထို့နောက် ရှန်းရိချန်ကို နက်မှောင်နေသည့်မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်ရင်း စိတ်ခံစားချက်မရှိစွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ကူစီကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ”
“မင်းသိမှာလား…” ရှန်းရိချန်လည်း အနည်းငယ်စိတ်တိုနေတာကြောင့် သူ့မျက်နှာကလည်း ကောင်းမနေပါချေ။
“ကူစီက မင်းကိုအလေးအနက်မထားခဲ့တဲ့ပုံပဲ..”ချူးဖန်ယန်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ရှောင်ရိချင်ကို ထစ်ငေါ့ပြောလိုက်သည်။သူသည် ခုလေးတင် ရှောင်ရိချင်ဆီကနေ ဖိနှိပ်ခံရပြီးအရိုက်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို မေ့သွားပြီဖြစ်သည်။
ရှောင်ရိချင်သည် ချူးဖန်ယန်၏ငေါတော့တော့စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်ကာ တံခါးအပြင်ဘက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။သူ နောက်ထပ်ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ကူစီကို သူဒီနေ့ချခဲ့တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တရအောင်လုပ်ပစ်မည်။
“ကူစီက ဒန်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့သားပဲ” ရှန်းရိချန်သည် ရှောင်ရိချင် တခါးအပြင်လျှောက်သွားတာကိုမြင်တော့ သူအသံကိုမြင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။အခုချိန်ဆို ကူစီ ဂိုဏ်းဆီပြန်ရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လည်း အလိုရှိစာရင်းပေါ် ရောက်ရင်ရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်တာကြောင့် ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက်က ခဲယဥ်းသည်။သူသည် ရှောင်ရိချင်၏ဓားစွမ်းရည်က ကောင်းမွန်ပြီး သူ့ဆီရှိသည့်စွမ်းအားကလည်း သန်မာတာကိုတွေ့တော့ မလိုအပ်ဘဲ ထိုသူနဲ့မပူးပေါင်းချင်ပေ။
“ဒန်ဂိုဏ်း?” ရှောင်ရိချင်သည် ရပ်တန့်သွားကာ စကားပြောလိုက်သည့်ရှန်းရိချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့မှာ ညွှန်ကြားခွင့်ရှိတယ်။ဒါပေမယ့် ငါမင်းရဲ့စွမ်းအားကိုတော့ ချေးဖို့လိုမယ်”
Chapter 10 ended
