Chapter 4 •••စောက်စိလေးကို ပွတ်သပ်
ကူစီနိုးလာတော့ သူ့နို့သီးခေါင်းလေးတွေနဲ့သူ့အစိလေးတွေ ကျိန်းကာ နာကျင်နေပြီး ယားလည်းယားယံနေသည်ကိုသာ သူခံစားရသည်။ သူ တိတ်တဆိတ်ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ့စောက်စိလေးကို ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုင်လိုက်သည့်သူ့လက်သာ စိုစွတ်သွားသည်။ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူနို့သီးလေးတွေတောင် တုန်ရီနေသည်။
သူ့ကိုပြန်လိုက်ပို့တုန်းက ရှန်းရိချန်ရဲ့အပြုအမူတွေကို ပြန်တွေးကြည့်တော့ မူမမှန်တာ ဘာမှမရှိပေ။ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သမျှအရာအားလုံးက ရှန်းရိချန် သူ့ဝိဉာဥ်စွမ်းအားကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်သွားလို့ပင်။ရှန်းရိချန်က ထိုအကြောင်းတွေကို ဘာမှမသိလိုက်တာဖြစ်မယ်။
စိုးရိမ်လိုက်တာ….ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ ရှန်းရိချန်ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ဒီနေ့ညတော့ ရှန်းရိချန်ကို ဒုက္ခရောက်အောင်ကို လုပ်မယ်။
သူ့မှာ တအားကိုပြောင်မြောက်တဲ့ ဗျူဟာရှိပြီးသားပင်။
ရှန်းရိချန် ဒီည သူ့ခြေထောက်ကိုဆေးပေးပြီးရင် သူ့ခြေထောက်ကို လျက်ရင်လျက် ဒါမှမဟုတ် သူ့ခြေထောက်ဆေးထားတဲ့ရေတွေကိုသောက်ရင်သောက် နှစ်ခုထဲက ဘယ်အရာကိုမှမလုပ်ရင် ဒီအခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခွင့်မပေးမယ့် ဗျူဟာပင်။
ထိုအချိန်မှာဖြစ်သွားမယ့် ရှန်းရိချန်ရဲ့အကျည်းတန်တဲ့အသွင်အပြင်ကို ကူစီ တွေးမိတော့ သူ့ရဲ့ထိပ်တန်းဗျူဟာအပေါ် တိတ်တဆိတ်ကျေနပ်ကြည်နူးနေသည်။
ညက မှောင်လာသည်။ ကူစီ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အသံထုတ်လွှင့်အဆောင်ကို ထုတ်ကာ ရှန်းရိချန်ကို သူ့ဆီလာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
[ ရှန်းရိချန် ဒီကိုအမြန်လာ… အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်း မင်းရောက်မလာဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ငမွဲရွာလေးဆီ ပြန်နိုင်ပြီ ]
အသံထုတ်လွှင့်အဆောင်လေး ပျောက်သွားပြီး မကြာခင် တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ရှန်းရိချန်က တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး အထဲဝင်လာသည်။သူ့ကြည့်ရတာ စိတ်အခြေအနေကောင်းမွန်နေသည့်ပုံပင်။
ကူစီ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အပေါ်ချိတ်မိလိုက်သည်။အခု ငါကတော့ ပျော်နေပြီ။ငါ့ခြေဖဝါးတွေကိုဆေးပေးမယ့်အချိန်ကျရင် မင်းကတော့ ပျော်ရွှင်နေမှာမဟုတ်ဘူး။
” မင်းက အဲ့နား ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ..ငါ့ခြေဖဝါးတွေကိုဆေးဖို့ ဘာလို့ ရေမြန်မြန်ယူမလာသေးတာလဲ ”
ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ရပ်နေသည့်ရှန်းရိချန်ကို ကူစီ စိုက်ကြည့်ပြီး ကသိကအောက်ဖြစ်နေခြင်းကိုသည်းခံကာ ဒေါသတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ…ကျွန်တော် ချက်ချင်းလာခဲ့ပါမယ် “ရှန်းရိချန်သည် ကူစီရင်းနှီးသည့်ပုံစံကို ပြန်ရောက်သွားသည်။ ကူစီသည်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
ရှန်းရိချန်သည် ကူစီရဲ့ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီးသေးသွယ်သည့်ခြေဖဝါးလေးတွေကို သူ့လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ရေအကြည်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ဒူးထောက်ကာ ခြေဖဝါးလေးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ကူစီရဲ့ခြေချင်းဝတ်က အနည်းငယ်ငေါထွက်နေပြီး ရှန်းရိချန် ထိုခြေကျင်းဝတ်ကို အသာလေးကိုင်တဲ့အချိန် သတိလက်လွတ်ဖြင့် တုန်ရီသွားသည်။ခြေချောင်းလေးတွေဟာလည်း နူးညံ့တဲ့ကြာဖူးလေးတွေလိုပင်။
ရှန်းရိချန်ရဲ့မျက်လုံးများအရောင်မှိန်သွားကာ သူ့အသက်ရှူသံတွေလည်း ပြင်းလာသည်။ကူစီရဲ့တုန်ရီနေမှုအောက်မှာပင် ရှန်းရိချန်သည် ကူစီရဲ့ခြေကျင်းဝတ်လေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆက်တိုက်ပွတ်သပ်နေသည်။
ရှန်းရိချန်ရဲ့ပွတ်သပ်နေမှုကြောင့် သူ့ရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့သည့်ခြေဖဝါးလေးတွေက အနောက်ကိုဆုတ်ကျုံ့သွားကာ မဝံ့မရဲဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသည်။ရှန်းရိချန်ကလည်း လက်မလျော့ကာ ကူစီကို နောက်ဆုတ်ခြင်းကနေ ရပ်တန့်စေဖို့ သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို မြဲမြဲဆွဲကိုင်ထားသည်။
” ဖြန်းးး! ”
“မင်း ငါ့ခြေဖဝါးတွေကို ဆေးဦးမှာလား “ကူစီ သူ့ခြေဖဝါးတွေကို ရှန်းရိချန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး မလွတ်ပေးတော့တာကိုတွေ့တော့ သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ရေစိုနေတဲ့ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ ရှန်းရိချန်ရဲ့ရင်ဘတ်ကို ကန်မလို့လုပ်လိုက်ပေမယ့် ရှန်းရိချန်က ရုတ်တရက်ရွေ့လိုက်တာကြောင့် သူ့မျက်နှာကိုပဲ(ရှန်းရိချန်) ကန်မိသွားသည်။
“ထွက်သွားတော့…မင်းက ခြေထောက်လေးကိုတောင် မဆေးနိုင်ဘူးပဲ…တုံးလိုက်တာတဲ့မျိုးမစစ်လေး…”
ကူစီသည် ရှန်းရိချန်ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ သူ့အိပ်ရာဆီသွားဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။သို့သော် အနောက်ကလူ ထလာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သူ အသိစိတ်ပျောက်သွားသည်။
”ခွေးမလေး မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ တအားကိုယွနေတာပဲ…မင်းအောက်က စိုရွဲနေမှာကိုတောင် ငါစိုးရိမ်မိတယ်…”
ရှန်းရိချန်သည် သူ့မျက်နှာကိုချက်ချင်းပြောင်းပြီး နောက်ကိုပြန်ကျလာနေတဲ့ကူစီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကူစီပါးကို လျက်လိုက်သည်။လက်တစ်ဖက်ကို ကူစီဘောင်းဘီအောက်က စောက်ပက်လေးဆီ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။သူ့လက်ချောင်းတွေကတော့ စောက်ပက်လေးကို ပြေလျော့ပေးဖို့ စောက်ပက်လေးကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်အမိယူလိုက်သည်။
အဖုတ်လေးက သူ့အထဲကနေ ရေကြီးနေသလိုမျိုး ရေသံတွေထွက်ပေါ်လာသည်။စောက်ရည်တွေက ရှန်းရိချန် လက်ချောင်းတွေကနေတစ်ဆင့် သူ့လက်မောင်းထိ စီးကျလာပြီး ထိုကနေတစ်ဆင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစ်စက်စက်ကျနေသည်။
“ခွေးမလေး…အောက်မှာ အရည်တွေအများကြီးရှိနေတာပဲ…ဒီလောက် စောက်ရည်တွေကျနေတာတောင် မင်းယောင်္ကျားကို မင်းက မောင်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့….ဟမ်…မင်းက အပြစ်ပေးခံသင့်တယ်…” ရှန်းရိချန်က ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့လက်မောင်းကို မြင့်မြင့်မြှောက်ပြီး ကူစီရဲ့မိန်းမအင်္ဂါကို အကြိမ်ရေဒါဇင်ကျော်ကျော် ရိုက်လိုက်သည်။
ရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မစိရဲဘဲ ကွဲကွာလို့နေလေသည်။ ပန်းပွင့်ပေါက်လေးကို ရိုက်တဲ့အချက်တွေ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ထင်ထားတဲ့အချိန် အချက်ရေအများကြီးက ကူစီရဲ့စောက်စိလေးဆီ ကျရောက်လာသည်။
” အားးးးး……” ကူစီမှာ ထိုအကြင်နာမရှိ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ရိုက်ချက်ကနေ သနားစရာစောက်ပက်လေးကနေ အရည်တွေသာ လွင့်စင်လာသည်။
ကူစီရဲ့စောက်စိလေးက အရိုက်ခံရတာကြောင့် ခရမ်းရောင်အဖြစ်ပြောင်းနေပြီး ဖူးယောင်နေသည်။လက်မအရွယ်လောက်ရှိသည်အထိ ဖောင်းနေပြီး ထိုဟာက လေထဲမှာ တုန်ယင်နေသည်။
ရှန်းရိချန် လေထဲမှာ အကာအကွယ်မဲ့နေတဲ့စောက်စိဖောင်းဖောင်းလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထိုဟာကို ဆွဲလိုက်သည်။စောက်စိလေးက သူ့လက်ကနေ လွန်လွန်ကျူးကျုးပွတ်သပ်ပြီးဆွဲခံထားရတာကြောင့် အသံမထွက်နိုင်ဖြစ်နေတဲ့ ကူစီကို ရှန်းရိချန်သဘောကျနေသည်။
(note/ကူစီက မခုခံဘူးလားဆိုရင် ခုခံဖို့အသိစိတ်မရှိပါဘူး ကူစီကို ရှန်းရိချန်က အသိစိတ်မရှိအောင်လုပ်လိုက်တာမို့လို့ ကူစီက အသိစိတ်မရှိတဲ့လူ ခဏတာဖြစ်သွားတာပါ)
စောက်စိလေး အဆိတ်ခံလိုက်ရတဲ့အချိန် ကူစီ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်အော်လာသည်။ရှန်းရိချန် သူ့ကိုလက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဖက်ပြီး အိပ်ရာဆီကို လမ်းလျှောက်သွားသည်။အိပ်ရာဘေးရောက်ပြီးနောက် သူ ကူစီကို လွတ်လိုက်သည်။သိုပေမယ့် ကူစီအစိလေးကို ဆွဲထားတဲ့လက်ကိုတော့ မလွတ်ပေးပေ။
“အားးးးးးး …….အားးးး….” ကူစီအော်ဟစ်ကာ သူ့အစိလေးကလာတဲ့နာကျင်မှုကို လျှော့ချဖို့အတွက် ကြိုးစားနေသည်။
..(ကူစီကိုထိန်းထားပေးတဲ့လက်ကို လွတ်လိုက်တော့ ကူစီခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့ or နောက်ကို လန်ကျသွားမှာ။အဲ့အချိန်က ရှန်းရိချန်က အစိကိုဆွဲထားတဲ့လက်ကို မလွတ်ပေးဘူးဆိုတော့ စဥ်းသာစဥ်းစားကြည့်တော့)
ရှန်းရိချန်သည် ကူစီထိုသို့ရုန်းကန်နေမှုကို ဆယ်စက္ကန့်ထက်ကြာအောင် ကြည့်ပြီးနောက်တော့ သူ့ဆီကနေ ဆွဲဆိတ်ခံထားရတဲ့ ဖြူဆုတ်ဆုတ်အရောင်တောင်ပြောင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ကူစီစောက်စိလေးကို စိတ်ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် လွတ်ပေးလိုက်သည်။
ကူစီသည် အိပ်ရာပေါ်မှာ သူ့ခြေထောက်တွေကို ကားလျက် လဲလျောင်နေသည်။သူ့လက်တွေနဲ့ စောက်စိပတ်လည်ကို ဖုံးအုပ်ထားပေမယ့် အရည်တွေကတော့ အဆက်မပြတ်ကျဆင်းနေသည်။တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ညစ်ညမ်းစွာဖြင့် ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို အသံပြုလိုက်သည်။
Chapter 4 ended
