Chapter 10

 

တက်ကြွစွာ မျက်နှာပေါ်ထိုင်၍ စောက်ဖုတ်လျက်ခံခြင်း၊ စစ်သူကြီး၏ဆောင့်လိုးမှုအောက်တွင် နို့ရည်ပန်းထွက်ကာ စောက်ရည်များ ပန်းထုတ်ခြင်း

 

*****

 

လုကျန်းထင်သည် သုတ်ရည်ပန်းထုတ်ပြီးနောက် မိမိ ဤနေရာတွင် ဆက်ရပ်နေလျှင် ဖခင် တွေ့သွားမည့်အန္တရာယ်မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် မကျေမနပ်ဖြင့်သာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည်။

 

ချန်မင်သည် ပါးစပ်ထဲမှလီးကြီးကို ငုံထားရင်း ပြင်းထန်သောအနံ့များကြောင့် မိန်းမောနေသည်။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်နှာထားကို မမြင်ရသဖြင့် သူက တတ်နိုင်သမျှ လီးကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာစုပ်ယူပြီး သူ၏နှစ်သက်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။ သူတို့ ဤကဲ့သို့သောအနထားဖြင့် အပြန်အလှန်လျက်ပေးကြသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး အစပိုင်းတွင် သူ၏အာရုံက ရှေ့ရှိလီးကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားမလိုအားမရဖြစ်လာကာ ဖင်ကိုလှုပ်ယမ်းရင်း အမျိုးသား၏စောက်ပက်လျက်ပေးသည့် သာယာမှုကိုသာ အာရုံခံစားနေတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏စောက်ပက်ကို လျက်ပေးရာတွင် အမြဲတမ်း စအိုကိုပါ တွဲလျက်ပေးတတ်သည်။ ထူထဲသောလျှာကြီးက အပေါက်နှစ်ပေါက်လုံးကို အလှည့်ကျဝင်ရောက်ကာ အတွင်းရှိအသားနုများကို အရည်များ ပိုမိုပန်းထွက်လာသည်အထိ လျက်ပေးသော်လည်း အပြည့်အဝသာယာမှုကိုတော့ မပေးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ချန်မင်က ဖင်ကိုကော့ကာ ငိုသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ရ၏။

 

“မလျက်နဲ့တော့… အင်း… တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်ပါတော့… အာ့…”

 

လုဖေးဟွမ်က မလုပ်ပေးပေ။ သူက အရက်အနည်းငယ်သောက်ထားပြီး မိုင်တစ်ရာကျော်ကို ညတွင်းချင်း မြင်းစီး၍ အိမ်တော်ရှိလူတိုင်းကို အသိမပေးဘဲ တိတ်တဆိတ်ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်လွမ်းဆွတ်နေရသောလူကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သဘာဝကျကျ အသေအချာ အရသာခံချင်နေ၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အနေအထားပြောင်းပေးလိုက်ပြီး မိမိ၏မျက်နှာဘေးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဒူးထောက်ထိုင်စေလိုက်ရာ အရည်များစိုရွှဲနေသောစောက်ပက်က သူ၏မျက်နှာနှင့် တည့်တည့်ဖြစ်နေပြီး လျှာထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လျက်၍ရနေပြီဖြစ်သည်။

 

“မလုပ်နဲ့…”

 

ဤကဲ့သို့သောအနေအထားက အလွန်ရှက်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် ချန်မင်က ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း အမျိုးသားက သူ၏ခါးကို တင်းကျပ်စွာကိုင်ထားပြီး နှာခေါင်းဖြင့် သူ၏စောက်စိကို သွားထောက်မိသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ခါသွားကာ စောက်ပက်ထဲမှလည်း စောက်ရည်များ တပေါက်ပေါက်ကျဆင်းလာရာ ပါးစပ်ဟထားသောအမျိုးသား၏ခံတွင်းထဲသို့ အတိအကျဝင်သွားပြီး အကုန်အစင် မြိုချခံလိုက်ရ၏။

 

“အင်း…”

 

ဤသည်မှာ အလွန်ရှက်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် ချန်မင်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ အမျိုးသား၏ကြယ်ပွင့်များလို တောက်ပနေသောမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် နက်ရှိုင်းကာ ပူလောင်သောကာမစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် မျက်နှာများ ပူထူသွားခဲ့သည်။ အမျိုးသား၏လက်တစ်ဖက်က အပေါ်သို့တက်လာပြီး နို့စို့မခံရသောသူ၏နို့အုံတစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ အားပါပါပွတ်နယ်နေသည်။ စောက်ပက်လျက်ပေးသည့် သာယာမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ချန်မင်ကို နာကျင်မှုနှင့် သာယာမှုကြားတွင် အမြဲတမ်းလူးလှိမ့်နေစေတော့၏။

 

“အာ့… အရမ်းနက်နက် လျက်နေတယ်… အင်း…”

 

အရင်က ဤအနေအထားဖြင့် မလျက်ဖူးသဖြင့် အမျိုးသား၏လျှာက ဤမျှအနက်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ အခု သူက အရက်သောက်ထား၍ အလွန်ကြမ်းတမ်းစွာ လျက်ပေးနေပြီး ချန်မင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အာရုံခံစားလွယ်သဖြင့် မကြာမီ အရည်များ ပိုမိုပန်းထွက်လာကာ အမျိုးသား၏ချောမောသောမျက်နှာပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ပေကျံသွားတော့သည်။

 

“အာ့…”

 

ချန်မင် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အလွန်ကောင်းလွန်းသဖြင့် ရင်အုံပေါ်မှ နာကျင်မှုကိုပင် မေ့သွားကာ သာယာမှုကိုသာ ခံစားနေရ၏။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း အားအင်ကုန်ခမ်းလာပြီး ခြေထောက်များယိုင်သွားကာ အမျိုးသား၏မျက်နှာပေါ်သို့ အတိအကျထိုင်ချလိုက်မိသဖြင့် အရည်များစိုရွှဲနေသော စောက်ပက်လေးက အမျိုးသား၏အနမ်းကို လုံးဝခံယူလိုက်ရတော့သည်။

 

သူက အလျင်အမြန် ပြန်ထလိုက်ပြီး မျက်နှာက သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေ၏။

 

“အင်း… တောင်းပန်ပါတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

 

“မင်းက ကိုယ့်ယောကျာ်းကို သတ်ချင်နေတာလား…”

 

သူက လျှာကို ထုတ်ကာ သူ၏အာရုံခံစားလွယ်သောစောက်စိကို လျက်လိုက်၏။

 

“အဲဒါလည်း ဒီအရည်တွေရွှဲနေတဲ့ အပျက်မစောက်ဖုတ်နဲ့လေ…”

 

ဤကဲ့သို့သောနောက်ပြောင်သည့် စကားများကို လုဖေးဟွမ် အရင်က တစ်ခါမှမပြောခဲ့ဖူးပေ။ သူက မိမိကိုယ်ကို ချန်မင်၏ “ယောကျာ်း” ဟု မထင်သလို ချန်မင်ကလည်း သူ့ကို “ယောကျာ်း” ဟု မထင်ပေ။ လူနှစ်ယောက်က ပုံမှန်မဟုတ်သောဆက်ဆံရေးတစ်ခုကိုသာ တည်ဆောက်ထားကြခြင်းဖြစ်၏။ ချန်မင်က လုဖေးဟွမ်၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဘာမှမငြင်းဆန်နိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ်အလောတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 

“ထပ်လျက်ပေးပါဦး…”

 

လုဖေးဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

 

“မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်လေ…”

 

သူက ပြောရင်းနှင့် လျှာကိုထုတ်ပေးကာ စိတ်ကြိုက်သုံးဆောင်ပါဟူသည့်ပုံစံမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

 

ချန်မင်သည် အပေါ်မှနေ၍ လုပ်ရသည်ကို အကြိမ်ရေအများကြီး မလုပ်ဖူးသလို ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးကိုလည်း မလုပ်ဖူးပေ။ ချန်မင် ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာများနီရဲသွားပြီး နီရဲနေသောနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အမျိုးသားကို ကြည့်နေ၏။

 

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေက အလွန်ရမ္မက်ဆန်နေ၍လား သို့မဟုတ် သူက အမျိုးသား၏ပြုစုယုယမှုကို မရခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍လားမသိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က စောစောကတည်းက အလွန်တဏှာထန်နေပြီဖြစ်ရာ ချန်မင်သည် ခဏသာတွေဝေပြီးနောက် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဖင်ကိုလှုပ်ယမ်းကာ မိမိ၏စောက်စိဖြင့် အမျိုးသား၏လျှာကို တက်ကြွစွာ သွားရောက်ပွတ်တိုက်လိုက်တော့သည်။

 

ဤကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်ရသည့်ခံစားချက်က သူ့ကို လျင်မြန်စွာမိန်းမောသွားစေသည်။ စောက်စိနှင့်လျှာတို့ အမြန်အဆန်ပွတ်တိုက်မိချိန်တွင် ပြင်းထန်သောသာယာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူ၏လီးကပင် မာတောင်ကာ အရည်များထွက်လာ၏။

 

“အင်း… အရမ်းကောင်းတယ်… ထွက်တော့မယ်… မထွက်ရသေးဘူး… အာ့…”

 

မထွက်ခင်လေးတွင် သူက လျှာကို အမြန်ရှောင်လိုက်ပြီး အတော်ကြာအောင် အသက်ရှူမှန်အောင်လုပ်ပြီးမှ စိုရွှဲနေသောစောက်ပက်ဖြင့် ထပ်မံပွတ်တိုက်ကာ လျှာဖျားပေါ်သို့ အတိအကျ ထိုင်ချလိုက်ပြန်သည်။

 

“အင်း… အထဲ ဝင်လာပြီ… အရမ်းကောင်းတယ်…”

 

ချန်မင်၏စောက်ရည်များက အမျိုးသား၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပေကျံသွားပြီး အထဲမှလည်း ရေများ ဆက်တိုက်ပန်းထွက်နေကာ အမျိုးသား၏ဟထားသောပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ခံတွင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွား၏။ ချန်မင်သည် မကြာမီ ဖင်ကို ပြန်ကြွကာ ဆောင့်လိုးနေသကဲ့သို့ အမျိုးသား၏လျှာကို အသွင်းအထုတ် လုပ်နေပြန်သည်။

 

“အရမ်းကောင်းတယ်… အင်း… အာ့ အာ့ အာ့… အပြည့်ပဲ…”

 

အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ မဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း သူက အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မိန်းမောသွားတော့၏။ စောက်ပက်က လျှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စအိုကလည်း ထိုလျှာကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ မြိုချလိုက်ပြန်သည်။

 

အပေါက်နှစ်ခုက ထိုလျှာကို အလှည့်ကျစုပ်ယူပြီးနောက် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မာတောင်နေသောလီးကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဖင်ကိုလှုပ်ယမ်းကာ အနောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ယားယံနေဆဲဖြစ်သောစအိုဖြင့် ထိုတုတ်ခိုင်ရှည်လျားသော လီးကြီးပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က အနည်းငယ်ထုံကျဉ်နေသောလျှာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချစ်ရသူ၏အပေါက်မှ ထွက်လာသောစောက်ရည်များကို အရသာခံရင်း တက်ကြွစွာ ဖင်ကိုလှုပ်ယမ်း၍ လီးပေါ်ထိုင်ချလိုက်သည့် ဖာအဆန်ဆုံးသူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်က ဖာသည်မတွေထက်တောင် ပိုပြီး ဖာဆန်သေးတယ်…”

 

ချန်မင်က သူ၏စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားပြီး ဖင်ပေါက်ထဲရှိလီးကို မြိုချရမလို ပြန်ထုတ်ရမလို ဖြစ်သွား၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲလိုက်ပြီး စိုရွှဲနေသောလီးကို ဆွဲထုတ်ကာ စိုစွတ်နူးညံ့နေသောစအိုထဲသို့ အားကုန်ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်သည်။

 

“ဘာလဲ… ငါက မင်းကို ဖာသည်မလို့ ပြောလို့ ဝမ်းနည်းသွားတာလား…”

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်က တိုးကပ်လာပြီး အသံက အလွန်တိုးညှင်းကာ ယုယမှုများ ပါဝင်နေ၏။

 

“ကောင်းပါပြီ… ငါ မှားသွားတယ်… ဖာသည်မတွေက ငါ့မျက်နှာပေါ်ကို အဖုတ်နဲ့ စအိုနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိုင်မချရဲသလို ငါ့မျက်နှာပေါ်ကိုလည်း စောက်ရည်တွေအများကြီး မပန်းထုတ်ရဲဘူး… မင်လန်… ငါ့ကို သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပေးတော့ဘူးလား…”

 

ချန်မင်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ချင်သော်လည်း သူ၏ပူနွေးသောအသက်ရှူငွေ့များကြောင့် မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် ထိုချောမောသောမျက်နှာလေးက တောက်ပပြီး စိုစွတ်နေကာ ညှီနံ့အနည်းငယ်လည်း ရနေ၏။ ချန်မင် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခဏတွေဝေကာ လိမ္မာစွာဖြင့် လျှာကိုထုတ်၍ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိစောက်ရည်များကို တစ်ချက်ချင်း အကုန်အစင် လျက်ပေးလိုက်သည်။

 

ပါးစပ်ထဲတွင် မိမိ၏ညှီနံ့များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်ရွံရှာမိသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က ရုတ်တရက် တိုးကပ်လာပြီး သူ၏လျှာဖျားကို စုပ်ယူလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်က ဤအနမ်းကို ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားခဲ့ပေ။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပါးစပ်ထဲရှိညှီနံ့များကို အကုန်လျက်ယူသွားပြီး အမျိုးသား၏ကိုယ်ပိုင်အနံ့များဖြင့် အစားထိုးလိုက်ကာ အောက်ပိုင်းတွင်လည်း အပေါ်ယံသာ အသွင်းအထုတ်လုပ်နေသဖြင့် သေးငယ်သောသာယာမှုများက လက်များခြေများဆီသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ချန်မင် ညည်းတွားလိုက်မိ၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏အာရုံခံစားလွယ်သောနေရာကို တမင်သက်သက်ရှာဖွေကာ ပွတ်တိုက်ပေးနေသဖြင့် ခဏအကြာတွင် ချန်မင်၏မျက်ဝန်းများ ထပ်မံစိုစွတ်လာပြီး ကြီးမားသောသမုဒ္ဒရာတစ်ခုကို ဖွက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ငိုချင်သလိုလိုပုံစံကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ သူက ထိုနေရာကို အားပြင်းလိုက်အားပျော့လိုက်ဖြင့် ပွတ်တိုက်ပေးနေရာ ချန်မင် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို တွန်းလိုက်၏။

 

“မြန်… မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ…”

 

လုဖေးဟွမ်က နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

 

“ဘာကို မြန်မြန်လုပ်ရမှာလဲ…”

 

ချန်မင်က ရှေ့ရှိအမျိုးသား၏ဆိုးသွမ်းသောစရိုက်ကို အလွန်ကောင်းစွာသိထားသဖြင့် မျက်နှာလွှဲကာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သို့သော် ရင်အုံက အလွန်တင်းမာနေပြီး စအိုကလည်း အလွန်ယားယံနေကာ အဖုတ်လေးကလည်း ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသဖြင့် နေရာတိုင်းတွင် အမျိုးသား၏ပြုစုယုယမှုကို လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

 

သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စအိုကိုကျုံ့လိုက်ပြီး အမျိုးသား၏လီးကို တင်းကျပ်စွာစုပ်ယူလိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖင်ကို အမှန်တကယ်ပင် တစ်ချက်အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး လုဖေးဟွမ်၏မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ်ဒေါသထွက်နေသောအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

 

“တမင်သက်သက် ညှစ်နေတာလား… အထဲမှာ သုတ်ရည်ပန်းထည့်တာကို အဲဒီလောက်တောင် လိုချင်နေတာလား…”

 

အမျိုးသား၏ဖင်ရိုက်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ခံရလေ့ရှိသော်လည်း ချန်မင်က ဘယ်လိုမှ အသားမကျနိုင်ပေ။ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြည့်လွှမ်းနေသောမျက်ရည်များက ကျဆင်းလာပြီး မျက်နှာများနီရဲကာ အနည်းငယ်သနားစရာကောင်းသောပုံစံလေး ဖြစ်သွားရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိနေ၏။ လုဖေးဟွမ်က မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို အားပါပါကိုက်လိုက်သည်။

 

“မင်လန်က ငါ့ကို တကယ် မြှူဆွယ်တတ်တာပဲ…”

 

ချစ်တင်းနှီးနှောသည့်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ရေအသံများထွက်ပေါ်လာပြီး တုတ်ခိုင်သောလီးကြီးက အချက်တိုင်းတွင် အဆုံးထိဝင်ရောက်သွား၏။

 

ချန်မင်၏ထိုနေရာက အရင်က ချစ်တင်းနှီးနှောရန် မသင့်တော်ခဲ့လျှင်တောင် ဤနှစ်များအတွင်း အမျိုးသား၏တမင်သက်သက် ပြုစုပေးမှုကြောင့် အခြားလိင်ကစားစရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်တတ်ရုံသာမက အလိုအလျောက်စုပ်ယူတတ်ပြီး အလွန်လည်း အာရုံခံစားလွယ်နေပြီဖြစ်သည်။

 

ချန်မင်၏နှာခေါင်းမှ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာက ကောင်းသွားသော်လည်း အခြားနေရာများက မလုံလောက်သေးသလို ခံစားရကာ အထူးသဖြင့် ရင်အုံပေါ်ရှိ ပိုမိုကြီးထွားလာသောနို့အုံက ပိုဆိုးနေ၏။

 

ချန်မင်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုတင်းမာနေသောနို့အုံကို ကိုင်ကာ အမျိုးသား၏နှုတ်ခမ်းနားသို့ တိုးပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“စုပ်ထုတ်ပေးပါဦး…”

 

အထဲတွင် နို့ရည်များပြည့်နေပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ရေအသံများကိုပင် ကြားနေရသလိုဖြစ်ကာ ဤမျှကြီးထွားနေသဖြင့် မစုပ်ထုတ်ပေးလျှင် ပေါက်ထွက်သွားမည်ဟုပင် ချန်မင်က သံသယဖြစ်နေမိ၏။ လုဖေးဟွမ်ကမူ မလုပ်ချင်သည့်ပုံဖြင့် ထိုနို့အုံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“မစုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… ငါ့ဗိုက်က မင်လန်ရဲ့ စောက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီလေ…”

 

ချန်မင် ရှက်လွန်း၍ ငိုချင်သွားသော်လည်း အောင့်ခံကာ မပြသပေ။ စအိုက ပိုကောင်းလေလေ နို့အုံက ပိုတင်းမာလာလေလေပင်ဖြစ်၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မိမိ၏ခါးတွင် ရစ်ပတ်စေလိုက်သည်။

 

တုတ်ခိုင်သောလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက ရုတ်တရက် သူ၏စောက်ပက်ကို သွားစမ်းမိရာ အရည်များစိုရွှဲနေသော စောက်ဖုတ်ဝက ဝင်ရောက်လာမည့်အရာကို ခံစားမိသည်နှင့် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပွင့်အာသွားပြီး ထိုလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် မြိုချလိုက်တော့သည်။

 

“အာ့… မလုပ်နဲ့…”

 

ချန်မင်က နှစ်ကြိမ်ခန့် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း အပေါက်နှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်နက်အလိုးခံရသည့် သာယာမှုက သူ့ကို လျင်မြန်စွာငြိမ်သက်သွားစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုအာရုံခံစားလွယ်လာကာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှ အရည်များ ပန်းထွက်နေတော့၏။

 

“မင်လန်ရဲ့ စောက်ဖုတ်လေးက အရမ်းပူနွေးနေတာပဲ… နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုးလာခဲ့တာတောင် နည်းနည်းလေးမှ မချောင်သွားဘူး… ဖာသည်မတွေနဲ့ မတူဘူး… သူတို့က ချောင်လွန်းလို့ လီးကိုတောင် မညှစ်နိုင်ဘူး…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ ထိုကွေးထားသောလက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက သူ၏အာရုံခံစားလွယ်သောနေရာကို တိုက်ရိုက်ရှာတွေ့သွားကာ ပွတ်နယ်လိုက်သဖြင့် သူ၏စောက်ပက်ထဲမှ စောက်ရည်များ ပိုမိုပန်းထွက်လာ၏။

 

ချန်မင်က သူက မိမိကို ဖာသည်မများနှင့် ထပ်မံနှိုင်းယှဉ်ပြန်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် နေလို့မကောင်းဖြစ်သွားကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူ့ကို မကြည့်တော့သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

 

“ခင်ဗျား မြည်းဖူးလို့လား…”

 

သူ၏လေသံတွင် သဝန်တိုမှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ၎င်းကို အစွမ်းကုန်ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လုဖေးဟွမ်က အနည်းငယ်ရိပ်မိသွားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားကာ မျက်နှာပေါ်ရှိအပြုံးများက ပိုမိုတောက်ပလာ၏။

 

“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ…”

 

“တကယ်မရှိဘဲနဲ့… ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒေါသထွက်အောင် လာလုပ်နေတာလဲ…”

 

ချန်မင်က စောက်ပေါက်နှစ်ခုလုံးကို တင်းကျပ်စွာကျုံ့လိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်ကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

 

လုဖေးဟွမ်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး လီးနှင့်လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုအရည်များစိုရွှဲနေပြီး ပူနွေးနေသောစောက်ပေါက်များကို အားကုန်ဆောင့်လိုးနေလိုက်သည်။ထိုသို့ဖြင့် ရင်ခွင်ထဲရှိလူကို စောက်ရည်များ ပန်းထွက်သွားသည်အထိ ဆောင့်လိုးတော့၏။

 

“မင်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တာဆိုတာ မင်းလည်း သိသားပဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏စောက်ပက်နှစ်ခုလုံးရှိ အာရုံခံစားလွယ်သောနေရာများကို ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

 

“မင်း ငါ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ… ငါက နည်းနည်းလေး ပြန်လုပ်တာ မရဘူးလား…”

 

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တင်းကျပ်စွာစေ့ထားသောနှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

 

သူတို့နှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာနမ်းရှိုက်နေကြပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိအိပ်ရာခင်းများမှာ စောစောကတည်းက အရည်များကြောင့် စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။

 

ချန်မင်မှာ သေးပန်းချထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အရည်အမျိုးမျိုးက သူ့ဆီကနေ ဆက်တိုက်ပန်းထွက်နေကာ အမျိုးသားကလည်း သူ့ကို အားပါပါဆောင့်လိုးနေ၏။ တုတ်ခိုင်သောလီးကြီးက နီရဲပြီး အရည်များစိုရွှဲနေသောစအိုထဲသို့ ဆက်တိုက်ဝင်ထွက်နေပြီး အဆုံးထိဆောင့်လိုးလိုက်၊ အရင်းထိပြန်ထုတ်လိုက်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆောင့်လိုးနေတော့သည်။

 

“အင်း… ပြီးတော့မယ်… ဖြည်းဖြည်း…”

 

ချန်မင်က မခံနိုင်တော့ဘဲ တောင်းပန်လာသည်။ စအိုသာမက အမျိုးသား၏လက်ချောင်းသုံးချောင်းဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလိုးခံနေရသောစောက်ပက်ကလည်း အလွန်ညောင်းညာကိုက်ခဲနေပြီး နို့အုံကလည်း တင်းမာနေကာ တစ်ခုခုပန်းထွက်တော့မည်ဟု အမြဲခံစားနေရ၏။

 

“မြန်မြန်လေး လုပ်ရမှာ… ငါ့ရဲ့မင်လန်ကို ငါ့အောက်မှာ အသေဆောင့်လိုးပစ်မယ်… မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြှူဆွယ်တတ်ရတာလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ခုံးများကြားတွင် ဒေါသများပြည့်နှက်နေကာ အားကလည်း အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ချန်မင်သာ သူနှင့် ဤကဲ့သို့သောကိစ္စများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မလုပ်ခဲ့လျှင် သေချာပေါက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

 

“အင်း… မလုပ်နဲ့… ဖေးဟွမ်… ဖြည်းဖြည်း… တောင်းပန်ပါတယ်…”

 

ချန်မင်က ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး အမျိုးသား၏ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် လုံးဝထွက်ပြေးရန် နေရာမရှိတော့သလို ထိုချိုမြိန်သောသာယာမှုက မကြာမီ ရောက်လာတော့မည်ကိုလည်း သူသိထားသဖြင့် မစွန့်လွှတ်ရက်ပေ။

 

အမြန်အဆန်ဆောင့်လိုးမှုများကြားတွင် အမျိုးသားက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ချန်မင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အူလမ်းကြောင်းက လျင်မြန်စွာကျုံ့လာကာ စောက်ပက်ကလည်း ထိုလက်ချောင်းသုံးချောင်းကို တင်းကျပ်စွာစုပ်ယူထားပြီး လီးကနေလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပျစ်ချွဲသောသုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။

 

အမျိုးသားက လက်ချောင်းများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏စောက်ပက်အတွင်းပိုင်းမှလည်း ကြည်လင်သောအရည်များ ပန်းထွက်လာပြီး ၎င်းတို့က အလွန်ညှီစော်နံ၏။ အမျိုးသား၏လိုးဆောင့်မှုအောက်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စောက်ရည်များ ပန်းထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပွင့်နေသောနို့ပေါက်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆိုးသွမ်းစွာ လက်လှမ်း၍ ဆွဲညှစ်လိုက်ရာ ချန်မင်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး လည်ချောင်းမှ စူးရှသောအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏နို့ပေါက်လေးက ချက်ချင်းပွင့်သွားပြီး အထဲမှ နို့ရည်ဖြူဖြူအချို့ ပန်းထွက်လာကာ အမျိုးသား၏တစ်ကိုယ်လုံးနှင့် မျက်နှာပေါ်သို့ အကုန်ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

 

နေရာသုံးခုလုံးမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရည်များပန်းထွက်လာသည့် မြင်ကွင်းက လုဖေးဟွမ်ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ လုဖေးဟွမ်က လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလောတကြီးဖြင့် ချန်မင်၏ဟနေသောပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်လရည်များကို ပန်းထည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်ဝါကျင့်ကျင့်အရောင်ရှိသောအရည်များက အချိန်ကြာမြင့်စွာ သုတ်ရည်မပန်းထုတ်ခဲ့ရသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသောအရောင်ပင် ဖြစ်၏။

 

ချန်မင်၏ပါးစပ်ထဲတွင် ညှီစော်နံပြီး အနည်းငယ်ခါးသက်သက်အရသာရှိသော လရည်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိကိုယ်တိုင် နို့ရည်ပန်းထွက်သည်အထိ အလိုးခံလိုက်ရသည့်အမှန်တရားကြောင့် အလွန်ရှက်ရွံ့၍ နေရခက်သွားကာ မျက်ရည်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကျဆင်းလာသော်လည်း အမျိုးသား၏လရည်များကိုမူ လိမ္မာစွာ မြိုချလိုက်၏။

 

သူ လရည်မြိုချရင်း ငိုနေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ကာ လုဖေးဟွမ်တစ်ယောက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပန်းထုတ်ပြီးခါစလီးက ပြန်လည်မာတောင်လာသ

ည့်အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသဖြင့် နို့ရည်တစ်ချိုက်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“ချန်မင်… မင်း တမင်သက်သက် ငါ့ကို လာမြှူဆွယ်နေတာ မဟုတ်လား…”

 

 

Chapter 10 ended