Chapter 9

 

ဦးလေး၏နို့ရည်ပန်းထွက်ခြင်း နှင့် ဦးလေးက လီးစုပ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်ရည်အာသာဖြေခြင်း

 

*****

 

လုဖေးဟွမ်သည် ချန်မင်၏မှိတ်ထားသောမျက်ဝန်းထောင့်မှနေ၍ ကြည်လင်သောမျက်ရည်ပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲတွင် သာယာမှုနှင့်အတူ ရင်နာမှုများပါ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မည်သည့်ခံစားချက်က ပိုများနေသလဲဆိုတာကို သူသေချာမသိတော့ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုခံစားချက်အားလုံးက ပြင်းထန်သောကာမစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူက တိုးကပ်ကာ ချန်မင်၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်မင်က ရှောင်မဖယ်တော့ဘဲ သွားများကို ဟပေးကာ သူ၏စုပ်ယူမှုကို လိမ္မာစွာလက်ခံလိုက်သည်။

 

အရက်နံ့ရနေသောလျှာက သူ၏ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ပါးစပ်အတွင်းရှိအသားနုများကို အသေအချာလျက်ပေးလာသည်။ သွားများနှင့် လျှာဖျားလေးကိုပင် မချန်လှပ်ဘဲ တစ်နေရာချင်းစီ လျက်ပေးပြီးနောက် တံတွေးများကို ထည့်ပေးကာ သူ့ကို အတင်းမြိုချစေလိုက်၏။

 

ချန်မင်က အားလုံးကို လိမ္မာစွာဖြင့် လက်ခံနေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလာရာ အသံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်ရည်များ၏ငန်ကျိကျိအရသာကိုပင် မြည်းစမ်းလိုက်ရတော့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်၏ကာမစိတ်များက ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။ သူက ချန်မင်၏မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

 

“မင်းက ငါ မင်းငိုတာကို အနှစ်သက်ဆုံးမှန်း သိလို့… တမင်သက်သက် ငါ့ကို လာမြှူဆွယ်နေတာလား…”

 

ချန်မင်က မျက်ရည်များကြောင့် ကပ်နေသောမျက်တောင်များကို ပင့်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများက သိပ်မကြီးသော်လည်း လုဖေးဟွမ်၏စိတ်ထဲတွင်တော့ သူ၏အရာအားလုံးက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဆံပင်တစ်မျှင်ကအစ အလွန်လှပနေ၏။

 

သူ့ကို အရမ်းဝမ်းနည်းအောင် လုပ်ခဲ့တာလေးက လွဲလို့ပေါ့။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏မျက်လုံးများကို ထပ်မံနမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိမျက်ရည်များကို အကုန်အစင် လျက်ပေးလိုက်ရာ ချန်မင်မှာ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် ဆက်မငိုတော့ပေ။ လုဖေးဟွမ်၏ကြီးမားသောလက်ဝါးများက စောင်အောက်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ရင်အုံများကို စတင်ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်၏။

 

“ဒီရက်ပိုင်း နာသေးလား…”

 

“အင်း… ရောင်ပြီးတော့ နာနေတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က စောင်ကို အနည်းငယ်ဖယ်ရှားလိုက်၍ ပြည့်ဖြိုးနေသောရင်အုံနှစ်မြွှာကို ဖော်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးဝိုင်းစက်နေသည့် နို့သီးခေါင်းပေါ်ရှိအပေါက်လေးက အနည်းငယ်ဟနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက လက်ဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်နယ်လိုက်ရာ အားက အလွန်ပေါ့ပါးသော်လည်း ချန်မင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။

 

“နာတယ်…”

 

လုဖေးဟွမ်က လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။

 

“မင်လန်… နည်းနည်းလေး သည်းခံထား… ကိုယ် ပွတ်ပေးမယ်… ပွတ်ပေးရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်…”

 

ချန်မင် မျက်နှာနီရဲကာ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။ ရင်အုံမှ ထွက်ပေါ်လာသောနာကျင်မှုကြောင့် တိုးတိုးလေးညည်းတွားလိုက်မိပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အိပ်ရာခင်းကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားကာ အစွမ်းကုန်သည်းခံနေရသည်။

 

ထို့နောက် စိုရွှဲနေသောအရာတစ်ခုက သူ၏နို့သီးခေါင်းကို လျက်လိုက်သဖြင့် သူ၏နာကျင်မှုကို အနည်းငယ်သက်သာသွားစေ၏။ ချန်မင် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်နှင့် အတိအကျဆုံမိသွားသည်။ အမျိုးသား၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သောကာမစိတ်များနှင့် လှိုင်းထနေသောချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီး မကြာမီ နှလုံးသားက ထပ်မံအပြင်းအထန် ခုန်လှုပ်လာခဲ့၏။

 

နီရဲနေသောနို့သီးခေါင်းကို ပန်းရောင်လျှာကြီးက ရစ်ပတ်နေသောမြင်ကွင်းက သူ့ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ လဝက်ခန့် ချစ်တင်းနှီးနှောခြင်းမရှိခဲ့သောခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကာမစိတ်များနိုးကြွလာပြီး ရင်အုံကို ပွတ်နယ်နေသောလက်များက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမဟုတ်တော့ဘဲ ကာမစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးသောကိရိယာများ ဖြစ်လာတော့၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏အသံက နာကျင်မှုမှသည် ချိုမြိန်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို နားထောင်ရင်း ပိုမိုအားပါပါလျက်ပေးလိုက်ပြီး အားကို ပိုမိုသုံးကာ ထိုရင်အုံနှစ်မြွှာကို ပုံပျက်သွားသည်အထိ ပွတ်နယ်တော့သည်။

 

“အင်း… ဖြည်းဖြည်း…”

 

ချန်မင်က ဤကဲ့သို့သော သာယာမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ရင်အုံကလည်း အလွန်တင်းမာနေပြီး အရင်ကထက်ပင် ပိုမိုတင်းမာလာကာ မသိနိုင်သောကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူ့စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် တိုးတိုးလေးအော်ဟစ်လိုက်၏။

 

“ပေါက်ထွက်တော့မယ်… အာ့…”

 

လုဖေးဟွမ် အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားသည်။

 

“ဘာပေါက်ထွက်မှာလဲ…”

 

“နို့တွေ ပေါက်ထွက်တော့မယ်… အင်း…”

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၍ နဖူးပေါ်တွင်ပင် ချွေးများထွက်လာ၏။ လုဖေးဟွမ်က သမားတော်ကြီးလျိုထံမှ ဤကဲ့သို့သောလက္ခဏာများကို ကြားဖူးထားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသည်။

 

“မင်လန် နို့ရည်တွေ ပန်းထွက်တော့မှာ… ပေါက်ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

 

သူက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ နို့သီးခေါင်းတစ်ဖက်ကို ငုံကာ အားကုန်စုပ်ယူလိုက်သော်လည်း ဘာမှထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူက အရှုံးမပေးဘဲ ဆက်လက်စုပ်ယူနေရာ သုံးလေးကြိမ်ခန့် စုပ်ယူပြီးနောက် ချန်မင်၏စူးရှသောအော်သံနှင့်အတူ သူ၏ခံတွင်းထဲတွင်လည်း မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်သောအရသာကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

 

လုကျန်းထင်သည် အိပ်ပျော်နေသည်မှာ သိပ်မကြာသေးဘဲ တိုတောင်းပြီး လောဆော်နေသောအော်သံတစ်ခုကြောင့် လန့်နိုးသွားခဲ့ပြီး ပထမဆုံးတွေးမိသည်က ဦးလေးတစ်ခုခုဖြစ်ပြီဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ သူက အိပ်ရာပေါ်မှ အလျင်အမြန်ထကာ ညဝတ်အင်္ကျီနှင့်ပင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ချိန်တွင် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများကို ကြားလိုက်ရ၏။

 

ဤကဲ့သို့သောအသံများကို လအတော်ကြာဝေးကွာနေခဲ့လျှင်တောင် သူနားလည်နိုင်သေးသည်။

 

ဒါမှမဟုတ်… ဖခင် ပြန်ရောက်နေတာလား…

 

လုကျန်းထင်သည် ဆရာ့ထံမှ အတွင်းအားအချို့ကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် အကြားအာရုံက အရင်ကထက် အများကြီးပိုကောင်းလာခဲ့၏။ သူက မှိန်ပျပျအလင်းရောင်ထွက်နေသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သတိထားကာ တိုးကပ်သွားပြီး ရောက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်တွင် လိုက်ကာချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုလိုက်ကာတွင် အပေါက်သေးသေးလေးတစ်ပေါက် ရှိနေပြီး လုကျန်းထင်က ထိုအပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေသောဦးလေးက ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး ရှေ့တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူ၏နို့သီးခေါင်းကို အပြင်းအထန်စုပ်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့၏။

 

“အင်း… ဖြည်းဖြည်း…”

 

ချန်မင်က ရှက်လွန်း၍ ထပ်မံငိုကြွေးလိုက်သည်။ ရင်အုံတွင်းမှ တင်းမာနာကျင်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လအတော်ကြာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေသောအရာက နို့ပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် ပန်းထွက်သွားကာ အမျိုးသား၏ခံတွင်းထဲသို့ အကုန်စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး တစ်စက်လေးမျှပင် မဖြုန်းတီးဘဲ အကုန်အစင်မြိုချခံလိုက်ရ၏။ ထိုအရည်များ အကုန်စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီးနောက် ထိုနို့အုံက နောက်တစ်ဖက်ထက် သိသိသာသာသေးငယ်သွားသဖြင့် ချန်မင်က နောက်တစ်ဖက်ကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပွတ်နယ်ကာ တိုးတိုးလေးတောင်းပန်လိုက်သည်။

 

“ဖေးဟွမ်… ဖေးဟွမ်… ဒီဘက်လည်း လိုသေးတယ်…”

 

လုကျန်းထင် မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်က ဖခင်ပြောခဲ့သော နောက်ပြောင်သည့်စကားများက တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဦးလေးက… တကယ်ပဲ နို့ရည်တွေ ပန်းထွက်လာပြီတဲ့လား။

 

လုဖေးဟွမ်က နောက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းမနမ်းသေးဘဲ အရသာကုန်ခန်းလုနီးပါးဖြစ်နေသော နို့သီးခေါင်းကိုသာ ပါးစပ်ထဲငုံကာ လှည့်ပတ်ကစားနေပြီး အတော်ကြာမှသာ နို့သီးခေါင်းကို ပြန်ထုတ်လိုက်ကာ ချန်မင်၏နီရဲနေသောမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“မင်လန်ရဲ့ နို့ရည်တွေက အရမ်းချိုတာပဲ…”

 

ချန်မင်မှာ အလွန်ရှက်ရွံ့နေပြီး အခြားလူတွေ မရှိ၍သာ သူ၏ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေကို မည်သူမျှမမြင်ရသည်ကို ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ဖက်ကို အမျိုးသားထံ ကမ်းပေးရန် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

 

“ဖေးဟွမ်… ဖေးဟွမ်… ဒီဘက်ကို…”

 

လုဖေးဟွမ်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်၏။

 

“ဒီဘက်ကို နည်းနည်းထပ်စောင့်ဦး…”

 

သူက ပြောရင်းနှင့် ချန်မင်၏နှုတ်ခမ်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

 

လုကျန်းထင်သည် အခန်းတွင်းရှိလူနှစ်ယောက်က မီးကုန်ယမ်းကုန် နမ်းနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခွဲခွာနေခဲ့ရသောချစ်သူများ ပြန်ဆုံတွေ့သကဲ့သို့ အလွန်ပြင်းပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားကာ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော ဒေါသများလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

 

ဦးလေးက ဒီလိုအခြေအနေအထိတောင် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရတာလား။

 

သူက ရစ်ပတ်နေသောပန်းရောင်လျှာနှစ်ခုကို ကြည့်ပြီး အထဲတွင်ပါဝင်နေသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ ဦးလေးက အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံရခြင်းဖြစ်ပြီး ဖခင်ကတော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိုးရွားဆုံးလူယုတ်မာဟုသာ တွေးနေမိသည်။

 

လူနှစ်ယောက် ခွာလိုက်ချိန်တွင် ကြား၌ တံတွေးမျှင်များ ဆက်နေသေး၏။ ချန်မင်က စောစောကတည်းက အနမ်းခံရလွန်းသဖြင့် မျက်နှာများနီရဲနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ဆာလောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လုဖေးဟွမ်က ထိုတံတွေးမျှင်များကို လျက်ယူလိုက်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ၏လည်စေ့ကို ထပ်မံလျက်ကာ ပါးစပ်ထဲငုံ၍ ခပ်ဖွဖွလေးကိုက်လိုက်၏။

 

“အင်း…”

 

ချန်မင်က ညည်းတွားသံလေးတစ်ချက် ထုတ်လွှင့်လိုက်ရာ ၎င်းက အမျိုးသား၏အားကို ပိုမိုပြင်းထန်သွားစေသည်။

 

“ငါသာ ကိုက်ချလိုက်မယ်ဆိုရင်… မင်လန်က ထာဝရ ငါ့အပိုင်ဖြစ်သွားပြီမဟုတ်လား…”

 

အမျိုးသား၏မျက်လုံးထဲတွင် မူးယစ်နေသောအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသလို ရူးသွပ်မှုအနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေပြီး ရှေ့ရှိလူကို ရက်စက်စွာစိုက်ကြည့်နေ၏။

 

ချန်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မဖြေဘဲ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်၏။

 

“ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်မှာလဲ…”

 

သူက ချန်မင်၏မေးစေ့ကို လျက်လိုက်သည်။

 

“ငါ့ရဲ့ နာကြည်းချက်တွေ မပျောက်မချင်း… မင်း ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

 

ချန်မင်တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝပွင့်ဟသွားပြီး မို့မောက်နေသောရင်အုံနှင့် ဖြူဖွေးသောပေါင်တံများအားလုံးက အမျိုးသား၏ရှေ့တွင် ပေါ်လွင်နေ၏။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

 

“ချမ်းလား…”

 

“ဟင့်အင်း…”

 

သူက စောစောကတည်းက ကာမစိတ်နိုးကြွနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပူနွေးနေသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို မခံစားရပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

 

“ဒါဆို ငါ့ကို အင်္ကျီကူချွတ်ပေး…”

 

ချန်မင်က တက်ကြွစွာဖြင့် သူ့အင်္ကျီများကို ချွတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏အင်္ကျီမှ အနံ့များကို ရလိုက်ချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ လုဖေးဟွမ်က သူ၏စိတ်ကို ရိပ်မိသွားပြီး တိုးတိုးလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“မိန်းကလေးတွေ ဖျော်ဖြေတဲ့ပွဲတစ်ခုကို ဖိတ်ခံရလို့ သွားတာပါ… ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး…”

 

“ကျွန်တော် ဘာမှမမေးပါဘူး…”

 

“ဟက်… မျက်နှာကတော့ သနားစရာကောင်းတဲ့ပုံစံလေး လုပ်ထားပြီးတော့… မင်လန်… မင်း ငါ့ကို တခြားလူဆီ တွန်းပို့တုန်းက မင်း ဘာတွေတွေးနေခဲ့တာလဲ…”

 

လုဖေးဟွမ်က ဤမေးခွန်းကို အကြိမ်ကြိမ်မေးခဲ့ပြီး ဤစကားကို ပြောလိုက်တိုင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့် မွှေနေသလို နာကျင်ရသော်လည်း ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင်လည်း သူ့ထက်သက်သာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိ၏။

 

သူက အရင်က ဤကဲ့သို့အပြန်အလှန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို အလွန်မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း ဤနှစ်များအတွင်းတွင်မူ မနေနိုင်ဘဲ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပြောနေမိသည်။

 

နောက်ဆုံးတော့လည်း မကျေနပ်ချက်တွေကြောင့်ပါပဲ။

 

ချန်မင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်ရှိသွေးရောင်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများတုန်ယင်သွားသော်လည်း အရင်က အလွန်ငိုလွယ်သောစရိုက်က ယခုအချိန်တွင် မျက်ရည်တစ်ပေါက်မှပင် မကျလာခဲ့ပေ။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေပြီး သူက မိမိ၏အင်္ကျီများကို ချွတ်ကာ ဘောင်းဘီကို ဖြည်လိုက်ပြီးနောက် လိမ္မာစွာဖြင့် ပေါင်ကြားတွင် မှောက်ခုံအနေအထားဖြင့် လျှာကို ထုတ်ကာ လီးကို စတင်လျက်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေ၏။

 

ပန်းရောင်သန်းနေသောလျှာလေးက အနည်းငယ်အလောတကြီးဖြင့် သူ၏လီးကို စုပ်ယူနေသဖြင့် လုဖေးဟွမ်ကို ကောင်းလွန်း၍ ညည်းတွားလိုက်မိစေပြီး မူလက ရင်ထဲတွင်ရှိနေသော နာကြည်းချက်များက တဖြည်းဖြည်း ကာမစိတ်များအဖြစ် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ချန်မင်၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခပ်ဖွဖွလေးရယ်မောလိုက်၏။

 

“တခြားလူရဲ့အရသာ ပါလာသေးလား…”

 

ချန်မင် ခဏရပ်သွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လိမ္မာစွာဖြင့် ဆက်လက်လျက်ပေးနေသည်။ ထိုလီးပေါ်တွင် ချွေးနံ့အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အခြားအနံ့များ လုံးဝမရှိပေ။ ချန်မင်၏ရင်ထဲတွင် မည်သို့ခံစားရမှန်းမသိသော်လည်း တစ်ဝက်ခန့်မှိတ်ထားသောမျက်ဝန်းများက ရုတ်တရက် ပြန်လည်စိုစွတ်လာပြီး ခံတွင်းထဲတွင်လည်း အရည်များအများအပြား ထွက်ပေါ်လာကာ ခဏအကြာတွင် ထိုလီးကို လုံးဝစိုရွှဲသွားအောင် လျက်ပေးလိုက်တော့၏။

 

လုဖေးဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

 

“မင်လန်… အခုတော့ လုံးဝ မင်းရဲ့အရသာတွေချည်းပဲ ဖြစ်သွားပြီ…”

 

ချန်မင်က သူ့ကို မကြည့်ရဲဘဲ ပါးစပ်ကို ဟကာ ထိုလီးကို မြိုချလိုက်ရာ ဒစ်ကြီးတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူ၏ခံတွင်းကို ပြည့်သွားစေ၏။ သူ ဤကဲ့သို့သောကိစ္စများကို လုပ်လေ့ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အရင်က အလွန်ရှက်ရွံ့နေရခက်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ညတွင်မူ လိုလိုလားလားရှိနေသကဲ့သို့ ပါးစပ်က လီးကို တင်းကျပ်စွာစုပ်ယူထားရုံသာမက ပေါင်ကြားမှလည်း စောက်ရည်များ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

 

လုဖေးဟွမ်က ရုတ်တရက် သူနှင့် အနေအထားပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို မိမိ၏မျက်နှာဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်စေလိုက်ရာ ချန်မင်သည် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

 

“အင်း… ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့…”

 

လုဖေးဟွမ်က ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏စောက်ပက်ကို စတင်လျက်ပေးတော့သည်။ အရည်များစိုရွှဲနေသော နှုတ်ခမ်းသားများကို ပါးစပ်ထဲငုံ၍ အားပါပါစုပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏စုပ်ယူမှုက အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း သာယာမှုကလည်း နှစ်ဆတိုးလာသဖြင့် ချန်မင် မငြင်းဆန်နိုင်တော့ဘဲ အမျိုးသားကို ဆက်လက်၍ လိမ္မာစွာ လီးစုပ်ပေးနေရတော့၏။

 

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ချောင်းကြည့်နေသောလုကျန်းထင်သည် ဤကဲ့သို့သောနည်းလမ်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ဦးလေးက မိမိဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး လှုပ်ရမ်းနေသောနို့အုံနှစ်မြွှာက ကြီးတစ်ဖက် ငယ်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖခင်၏ဗိုက်ပေါ်တွင် ကပ်နေကာ ဖြူဖွေးသောမျက်နှာလေးပေါ်တွင် ချွေးများဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူက ပါးစပ်ကို ဟကာ အနည်းငယ်မျှရွံရှာသောအမူအရာမပြဘဲ ဖခင်၏လီးကြီးကို ပါးစပ်ထဲမြိုချပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စုပ်ယူနေသည်။

 

ဤကဲ့သို့သောမြင်ကွင်းက သူ့ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး လုကျန်းထင်သည် လက်ကို ဘောင်းဘီထဲထိုးထည့်ကာ စောစောကတည်းက မာတောင်ဖောင်းကားနေသောလိင်တံကို ကိုင်ပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြင့် အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲနေတော့၏။

 

သူက ဦးလေးဖြစ်သူ လီးစုပ်နေသည့်မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူငုံထားသည်မှာ မိမိ၏လိင်တံဖြစ်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ မိမိ၏ဒစ်ဖူးမှသည် အရင်းအထိ အကုန်လုံးကို ခံတွင်းထဲမြိုချလိုက်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။

 

ဦးလေး၏ခံတွင်းက အလွန်ပူနွေးပြီး တင်းကျပ်နေမည်မှာ သေချာပြီး တင်းကျပ်စွာစုပ်ယူလိုက်ချိန်တွင် ခံတွင်းအတွင်းရှိအသားနုများက မိမိ၏လီးကို လုံးဝဖုံးအုပ်သွားမည်ဖြစ်ကာ ဦးလေး၏တံတွေးများက စိုစွတ်စေသဖြင့် ဒစ်ဖူးမှသည် အရင်းအထိ အဆုံးတိုင်အောင် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ အသွင်းအထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဟု သူတွေးနေမိ၏။

 

ဦးလေး၏လည်ချောင်းတွင် ဒစ်ကြီး၏ပုံစံ ပေါ်လာပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဝင်လာသောအရာကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုကျန်းထင်သည် သူ၏အသက်ရှူသံများ မကျယ်လောင်သွားစေရန် အစွမ်းကုန်ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း လက်၏လှုပ်ရှားမှုများကမူ ပို

မိုမြန်ဆန်လာသည်။ ဦးလေးက ဖခင်၏လီးကို အဆုံးထိငုံထားသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လရည်များပန်းထွက်လာကာ ဘောင်းဘီတစ်ခုလုံး စိုရွှဲသွားတော့သည်။

 

 

Chapter 9 ended