[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 5(arc2)

Arc 2 Chapter 5

ဝံပုလွေကြီး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူ

J city တွင်မိုးများသည်းနေပြီး တိမ်များကပါ မဲနက်နေကာ သည်းထန်နေသောမိုးကြောင့် ကားလမ်းများပိတ်နေလေသည်။ ထူထဲနေပြီး နက်မှောင်နေသော တိမ်များက လူတွေကိုပိုစိတ်ညစ်စေသည်။

တီတီ ~~

စိတ်မရှည်တော့သော ကားဒရိုင်ဘာများက ဆဲဆိုကြရင်း ဟွန်းများတီးနေချိန် မိုးရေစက်များကလဲ ဆက်တိုက်ကျနေပြီးကားမှန်များတွင်တွဲလွဲခိုနေသည်။

8:30 တွင် ဆက်တိုက် Alarm မြည်နေရာမှ ဖုန်းအားကုန်သွားသဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ မိုးခြိန်းသံများကြားနေရပြီး အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသောလေထုဖြစ်နေသည်။ ခါတိုင်းစောစောထသည့်လူက နူးညံ့သောစောင်အောက်တွင်ကွေးနေသည်။ ကောင်ကလေးက သူ့မျက်လုံးများအား မှိတ်ထားပြီး လှပသောမျက်ခုံးများက ကြုံ့နေကာ ပါးလေးကလဲ နီရဲနေလေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများကခြောက်သွေ့နေပြီး တိတ်တဆိတ်ညည်းတွားကာ အိမ်မက်ဆိုးကြီးထဲမှ လွတ်မြောက်ချင်နေသည်။

တံခါးကိုတစ်ယောက်ယောက်ကလာခေါက်ပေမယ့် အထဲမှတုံ့ပြန်မှုမရှိ။ အပြင်မှတံခါးခေါက်နေသောလူက စိုးရိမ်လာပြီး တံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သည့်အသံက ချောက်ချားစရာကောင်းနေသည်။

” ထန်ထန်… ”

ထိုလူကဝင်လာပြီး သူ့နာမည်အား နူးညံ့စွာခေါ်လိုက်သည်။ အထဲထိလျှောက်လာသည်နှင့် စိတ်သက်သာစေသော ထင်းရှူးအနံ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်စွဲကပ်သွားသည်။ ထန်ထန့်ဘေးမှနေရာက တစ်ယောက်ယောက်ထိုင်လိုက်သောကြောင့် အိကျသွားလေသည်။ အိပ်မှုန်စုံမွှားဖြစ်နေသော ထန်ထန့်နဖူးအား ကြီးမားသောလက်တစ်စုံက အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

” ဘာလို့ကိုယ်တွေပူနေတာပါလိမ့်။ ဆရာဝန်ခေါ်မှဖြစ်တော့မယ်တူတယ်။ ”

ထိုလူ့မျက်နှာရိပ်ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီးနောက် အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့်တစ်ယောက်ယောက်အား မှာကြားနေလေသည်။

” ဟုတ်ကဲ့ဗျ..ဒါပေမယ့်… ”

အစေခံက ခနတွေဝေသွားပြီးနောက် စကားဆက်ပြောလေသည်။

” သခင်လေး ထန်နီအန်က အခုတင်ဖုန်းဆက်ပြီး အကဖျော်ဖြေမှုက စတော့မယ်လို့ပြောပါတယ်။ ”

အေးတယ်…အရမ်းအေးနေတယ်။

မဖြစ်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူ့အရိုးမှ စိမ့်နေအောင်နာကျင်ခြင်းကို သူခံစားလိုက်ရပြီး မိုးခြိမ်းသံများကလဲ သူ့ခြေထောက်ကျိုးခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်သတိရစေသည်။ သူ့ခြေထောက်က ပုံမှန်လိုပြန်မဖြစ်တော့တဲ့နောက် အကအဖွဲ့က သူ့နေရာအား ထန်နီအန်အားပေးလိုက်လေသည်။  သူငယ်ချင်းများက လာလည်ကြပြီး သူပြန်ဖျော်ဖြေမည်ကိုစောင့်နေကြသည်ဟု ပြောကြသည်။ သူ့မိဘများက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသော်လဲ သူတို့က သူ့ကိုနှစ်သိမ့်အားပေးစကားပြောပြီး စင်ပေါ်ပြန်တက်နိုင်အောင်ကူညီမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။

တစ်နှစ်တောင်ကြာသွားပေမယ့် သူ့မိသားစုကလဲ သူ့ဆေးစရိတ်နှင့် သူ့အကို အကလေ့ကျင့်ရေးအတွက် မထောက်ပံ့နိုင်တော့ပေ။ တစ်ညတာသေချာစဥ်းစားပြီးနောက် သူ့မိဘများက သူ့ဆေးကုသရေးကိုလက်လျော့လိုက်ကြပြီး ကျောင်းထွက်ခိုင်းကာ အိမ်မှာပဲနေခိုင်းတော့လေသည်။

အချိန်များကုန်သွားသည်နှင့် သူနှင့်အတူ အကတိုက်ကျသောသူငယ်ချင်းများကလဲ ထန်နီအန်နှင့်ပဲ စကားစမြည်ပြောကြတော့သည်။ ထန်နီအန်က တော်သည်။ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆရာ ဆရာမများချီးကျူးသည်ကိုလဲခံရသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကိုတွေ့ဖို့မလာကြတော့ပေ။ ဘယ်သူကမှ ခြေထောက်များထိခိုက်မိသွားသော ထန်နီအန့်ညီအား တွေ့ဖို့မလာကြတော့သည်နှင့် သူစိတ်အခြေအနေကလဲ ခန့်မှန်းမရနိုင်ဖြစ်လာကာ မိသားစုကို မကောင်းမြင်လာလေသည်။

……

တင်းမာနေသောမျက်နှာ၊ တွန့်ချိုးထားသော မျက်ခုံးများနှင့် ချီယူသည် အစေခံအားထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်ပင် သူ့လက်များနှင့်ပွေ့ဖက်ထားသော ထန်ထန့်အား ကြင်နာစွာပွတ်သပ်နေသည်။ သူ့အသံကလဲ နူးညံ့ငြင်သာနေသည်။

” မကြောက်နဲ့…မကြောက်ပါနဲ့ ”

ထိုလူရဲ့သန်မာပြီး အေးချမ်းစေတဲ့ ထွေးဖက်မှုနှင့် သြရှပြီးငြင်သာနေတဲ့အသံကြောင့် ထန်ထန်ရဲ့မျက်လုံးများ မျက်ရည်စို့ကာ နွေးလာသည်။ တစ်ချို့သောအကြောင်းအရင်းများကြောင့် သူ့ခြေထောက်ထိခိုက်မိထဲက မြိုသိပ်ထားသော မကျေနပ်ချက်များနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာထိန်းချုပ်ထားသော စိတ်ထိခိုက်စရာများက မျက်ရည်အဖြစ်ထိုလူ့ရင်ခွင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းလာလေသည်။

သူ့လက်ပေါ်တွင်ငိုနေသော သနားစရာကောင်လေးအား ကြည့်၍ ချီယူလန့်သွားသည်။ ခပ်ထွားထွားလူကြီးက ကြောင်တောင်တောင်နှင့်ပင် ကောင်လေးရဲ့ဆံပင်များကိုပွတ်သပ်ပေးပြီး နှဖူးပေါ်တွင် အနမ်းတစ်ပွင့်စွန့်ကြဲကာ အသံခပ်အေးအေးဖြင့်ဆိုလေသည်။

” ဘာအဆင်မပြေလို့လဲ။ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ။ ”

ဘယ်လောက်ပင်ထိုကောင်လေးအား ချော့နေပါစေ ထန်ထန်က သူ့မျက်လုံးအားမှိတ်ထားပြီး သူမြိုသိပ်ထားသည်များကြောင့် အော်ငိုချင်စိတ်ကိုထိန်းထားရင်း ရှိုက်နေဆဲပင်။ တစ်ဖြည်းဖြည်း ထိုကောင်လေးက ငိုနေရင်းမောလာပြီး ရှိုက်သံတိုးတိုးလေးများနှင့်အတူ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှ ချီယူသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထန်ထန့်မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များအား သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဂရုတစိုက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား ထန်ထန်အိပ်ရာတွင်အဆင်ပြေစေရန် ရွေ့လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင်တော့ မိုးက သည်းထန်စွာရွာနေပေမယ့် အခန်းထဲတွင်တော့ နွေးထွေးမှုလေးရှိနေလေသည်။ ထန်ထန်နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ချီယူက သူ့အားဖက်ထားပြီး အေးချမ်းစွာအိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လေသည်။ ထိုခပ်ထွားထွားလူက တစ်ဖက်ကိုစောင်းကာအိပ်နေပြီး ချောမောသောသူ့မျက်နာက ပုံမှန်ထက် အနဲငယ်နူးညံ့ကာ ကလေးတစ်ယောက်နှင့်ပင်တူနေသေးသည်။  အဖျားကျသွားသည်နှင့် သူအနည််းငယ်ချွေးထွက်လာသောကြောင့် သူ့အကြည့်အားလွှဲလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာလှုပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါထိုလူက သူ့အား တင်းကျပ်စွာဖက်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဖြင့် စောင်အောက်မှ သူ့နောက်ကျောအားပွတ်ပေးကာ အသံအေးအေးဖြင့်ချော့လေသည်။

” ဘာမှမဖြစ်ဘူး…ကိုယ်ရှိနေတယ်။ ”

ထိုလူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထန်ထန်ဝင်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံအားနားထောင်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက စပ်နေကာ ဖူးအစ်နေပြီး မျက်ရည်တစ်ချို့ကျလာပြန်သည်။ သူခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များအားသုတ်လိုက်ကာ ” ငါတော်တော်အသုံးမကျတာပဲ ” ဆိုသောအတွေးဝင်မိလေသည်။ ထန်ထန်လှုပ်လိုက်သည်နှင့် ချီယူနိုးသွားကာ သူ့မျက်တောင်များက လှုပ်ခတ်လာပြီး မျက်လုံးတစ်ဖြည်းဖြည်းပွင့်လာ၏။ ထန်ထန့်ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသွားပြီး သူကလဲ ဂရုတစိုက်ရွှေ့သွားသည်။ အပြင်မှာတော့ မှောင်မဲနေပြီး အခန်းထဲမှ မီးအလင်းရောင်သာရှိလေသည်။ ချီယူမျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကာ သူ့နှာရိုးအား ကိုင်လိုက်သည်။ ထန်ထန်က ကြောက်ရွံ့စွာပုန်းကွယ်နေသည်ကိုတွေ့သည်နှင့် သူ့အနားကပ်လိုက်ပြီး နှဖူးချင်းထိလိုက်သည်။  အဖျားပျောက်သွားတာသေချာသည်နှင့် သူ့အသံခပ်အက်အက်ထွက်လာသည်။

” ဘာကိုပုန်းနေတာလဲ ”

” ….. ”

ထန်ထန်ဘာမှပြန်မပြောပဲ သူ့လက်ချောင်းများအား စိုက်ကြည့်ရင်း ဆော့ကစားနေသည်။ ချီယူသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အချိန်ကြည့်ရန် စောင်အောက်က ဖုန်းကိုယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထန်ထန့်ဆံပင်များကိုဖွရင်းမေးလိုက်သည်။

” ဗိုက်ဆာနေပြီလား ”

ထန်ထန့်ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးက စောင်အောက်တွင်မြုပ်နေကာ ပါးဖောင်းဖောင်းများပဲပေါ်နေသည်။  သူခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ဆံပင်များက ဖွခံထားရသောကြောင့်ဖွာလန်ကျဲနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ချီယူက အသဲယားနေပြီး စောင်အောက်ကမထွက်ခင် သူ့နှုတ်ခမ်းသူကိုက်လိုက်လေသည်။ အကြောဆန့်ပြီးသည်နှင့် နေ့လည်စာပြင်ရန် အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားသည်။ ထိုလူထွက်သွားသည်နှင့် သူ့လက်မှ အားဆေးသွင်းထားသော အပ်အားသတိထားမိလိုက်သည်။ အပ်ဖြူဖြူအားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်များ ပျံ့သွားလေသည်။ သူက ဘယ်တော့မှ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်တဲ့သူမဟုတ်သည့်အတွက် ဆေးသွင်းခံနေရချိန်ဘယ်သူမှမရှိပါက သူမအိပ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအကြောင်းကိုတွေးနေရင်းပင် ချီယူက မျက်လွှာချထားပြီး သူ‌ဆေးသွင်းနေရချိန် သူ့လက်အားဆုပ်ကိုင်ထားကာ နောက်တစ်ဖက်က သူ့ကျောအားပွတ်ပေးနေပြီး ငြင်သာသောအသံလေးဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေသည့် မြင်ကွင်းက သူ့ခေါင်းထဲပေါ်လာလေသည်။ ထန်ထန့်ပါးများချက်ချင်းပူထူသွားသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်အား ဖုတ်ပူမီးတိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ မိုးကတိတ်နေသော်လဲ ကောင်းကင်ကတော့ နက်မှောင်နေပြီး တခြားဘာမှရှိမနေ။ ထိုကဲ့သို့ရာသီဥတုက ထန်ထန့်အကြောက်ဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ အအေးဓာတ်နှင့် စိုထိုင်းမှုတွေက သူ့ရဲ့ခြေထောက်ကို ဆိုးဝါးစွာကိုက်ခဲစေသည်။ အဲ့လိုအချိန်မျိုးတွင် ထိုနာကျင်မှုအား မျက်လုံးများဖွင့်ရင်း သတိရတစ်ချက်မရတစ်ချက်နှင့် အံတုနေရုံမှအပ ဘာမှမလုပ်နိုင်။

သူထိုကဲ့သို့ ရက်များစွာရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးသော်လဲ ဒီနေ့မှာ ထိုနာကျင်မှုက ပျောက်ပျယ်နေပြီး နွေးထွေးမှုနှင့်အတူ ထင်းရှူးနံ့များလဲရနေလေသည်။ ထန်ထန် ဝေဝါးစွာပင် စောင်အားစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့အတွေးများကိုပင်မသိတော့ချေ။

…..

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချီယူက စားစရာဗန်းအား ကိုင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့တက်လာသည်။ တံခါးသို့မရောက်မီ ထန်နီအန်က သူ့အားတားလိုက်လေသည်။ သူ့ကိုထန်နီအန်တားလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ စားစရာဗန်းအားအကြည့်ရောက်သွားကာ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူလျော်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက်တွေဝေခြင်းများနှင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

” ချီသခင်လေးက အဲ့တာနဲ့ဘာလုပ်မလို့လဲ ”

နေ့လယ်စောပိုင်းတုန်းက ထန်နီအန်ဖျော်ဖြေမှုပြီးသည်နှင့် ထန်ထန့်အခန်းထဲသွားခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှာ အဲ့ကောင်လေးက သူ့အကိုအသံကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပြီး ကူရာကယ်ရာမဲ့ကာ သူ့အင်္ကျီများကိုဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ ထိုအရာက သူ့နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချီယူတွေဝေမနေဘဲ ထန်နီအန်အား ခေါ်သွားရန် တစ်ယောက်ယောက်ကိုခိုင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဆက်ဟန်ဆောင်စရာမလိုတော့ပေ။

ချီယူ့မျက်ခုံးများမြင့်တက်သွားပြီး စားစရာဗန်းအား ကိုင်ထားလေသည်။

” အာ..မင်းရဲ့ညီကို ကိုယ်ပိုသဘောကျသွားလို့လေ။ အဲ့တော့ အရင်က စာချုပ်ကဆက်ရှိနေပေမယ့် လက်မှတ်ထိုးတာကတော့ တစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့။ ”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ဖက်ကပြန်ပြောသည်ကိုပင်မစောင့်ဘဲ စားစရာဗန်းကိုကိုင်ကာ ထန်နီအန်အားကျောပေး၍ အခန်းထဲသို့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့အဖိုးတန်ဘေဘီလေးက ဗိုက်ဆာနေသည်မဟုတ်လား။ အဲ့တာများဘာလို့ ထန်နီအန်ကိုထည့်တွေးနေရမှာလဲ။ အဲ့တာကသူ့အတွက်အရေးမှမကြီးတာ။

ရပ်နေဆဲနေရာတွင်ရပ်ကာ ထန်နီအန် ခနကြောင်သွားလေပြီးချက်ချင်းပင်သူ့ညီက သူ့အားကျော်တက်သွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူ့ရင်ဘတ်က တဒုန်းဒုန်းဖြင့်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့မျက်လုံးများက အမုန်းတရားများဖြင့်ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူက ဘာလို့ အဖိုးမတန်တဲ့ အမှိုက်ကောင်လို ဆက်မနေနေရတာလဲ။ သူကဘာလို့အဲ့လိုအမှိုက်ကောင်နဲ့ရော အရာအားလုံးမှာ ယှဥ်ပြိုင်နေရတာလဲ။

ထန်နီအန် သူ့အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးကလဲ နူးညံ့ခြင်းကင်းလျော့သွားလေသည်။

…..

အခန်းထဲတွင်တော့ ထန်ထန်က အိပ်ယာပေါ်တွင်ထိုင်နေပြီး ထိုလူခွံ့ကျွေးသည်များကို ဟမ်းစတားတစ်ကောင်လို့ တမြုံမြုံဝါးရင်း ရှက်သွေးဖြာနေသည်။ ခွံ့ကျွေးနေရင်း ချီယူပြုံးမိလိုက်ပြီး သူ့ချစ်ရသူလေးက ဘယ်ထောင့်ကကြည့်ကြည့် ကြည့်လို့ကောင်းနေကာ မျက်တောင်ရှည်များကလဲ ယပ်တောင်များသဖွယ် သူ့နှလုံးသားအား ယားကျိယားကျိဖြစ်နေစေသည်။

ထန်ထန်က ဗိုက်အလွန်ဆာနေသောကြောင့် ရှက်ဖို့ပင်သတိမရဘဲဆန်ပြုတ်များအား ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့အကုန်သောက်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ဗိုက်ထဲမှ သက်တောင့်သက်သာခံစားချက်ရလိုက်လေသည်။ ချီယူက သူ့နှုတ်ခမ်းအား လက်ကိုင်ပဝါဖြင့်သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ‌ရှေ့တိုးကာ ထန်ထန့်အား နမ်းလိုက်သည်။ ရေကျသံများက ထန်ထန်မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ပဲ့တင်သံထပ်နေသည်။ သူ့လက်သေးသေးလေးက ချီယူရဲ့ အင်္ကျီအားဆုပ်ကိုင်ထားကာ လုံးချေနေလေသည်။

ခနကြာသည်နှင့် အသက်ရှူမဝတော့သောထန်ထန်အား ချီယူလွှတ်ပေးလိုက်ကာ ရှက်သွေးဖြာနေသောကောင်လေးအား ကြည့်နေရင်းပင် စချင်စိတ်များပေါ်လာလေသည်။ ပြဿနာတက်ပြီဟုထင်နေသော ကောင်လေးအသွင်အပြင်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ ထန်နီအန့်အားပြောခဲ့သောစကားများအကြောင်းချီယူကတိတ်ဆိတ်နေပြီး ဒီကောင်လေးကိုချပြန်ရန်အစီစဥ်များကြောင့် ထန်နီအန်က သူ့ကောင်လေးဟုလိမ်နေသည်ကို မငြင်း‌‌ပေ။  ကြင်နာစွာပင် ထန်ထန့်ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးလေးအား ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

” ဘေဘီ ကိုယ်ကတော့ မင်းရဲ့အ‌ပေါက်လေးက မင်းအစ်ကိုထက်ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အဲ့တာက စိုပြီးကျပ်နေမှာပဲ။ ဒီလိုလုပ်..ကိုယ်နဲ့မင်းနဲ့တွဲကြရင်ရော ”

ထန်ထန် ရုတ်တရက်ပင် သူ့ရင်ဘတ်က ပူထူသွားကာ နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး ထိုခပ်ချောချောလူအား ဖြူလျော့စွာစိုက်ကြည့်မိသည်နှင့် ထိုလူက သူ့အစ်ကိုကောင်လေးမှန်းသတိရသွားလေသည်။

” ချီသခင်လေး..ကျွန်တော်..ကျွန်တော် အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးလေ… ”

ထန်ထန့်စကားများထစ်လာပြီး မျက်ရည်များဝဲလာကာ အိပ်ယာခင်းအားဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေမယ့် ထိုလူ၏ တားမြစ်ခြင်းကိုခံလိုက်ရသည်။

ချီယူက သူ့အားရပ်ခိုင်းစေပြီး အပြုံးလေးနှင့် သူ့ဆံပင်အား နူးညံ့စွာသပ်ပေးလေသည်။

” ကိုယ်နဲ့နေပါ ဘေဘီ။ မင်းကိုယ့်အပိုင်ဖြစ်လာပေးမယ်ဆို အဲ့တာကို မင်းအစ်ကိုမသိအောင် ကိုယ်လျှို့ဝှက်ထားပေးမယ်..ပြီးတော့.. ”

သူခနရပ်တန့်သွားပြီးဆက်ပြောလေသည်။

” မင်းရဲ့ခြေထောက်ကိုကုဖို့ ကိုယ်အကောင်းဆုံးဆရာဝန်ရှာပေးမယ်။ ”

ထိုသို့ပြောပြီး ကောင်လေးဆံနွယ်များကိုလွှတ်လိုက်ကာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏အ‌ဖြေအား တိတ်တဆိတ်စောင့်ရင်း ပြုံးကြည့်နေသည်။

သူမတ်တပ်ပြန်ရပ်ချင်သည်။ သူစင်ပေါ်သို့ပြန်တက်ချင်သည်။

အချိန်တစ်ခုအထိ ထန်ထန်ဘာမှမပြောဘဲ မျက်လွှာချကာ စောင်အောက်မှ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့သော သူ့‌ခြေထောက်အားစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သို့သော် သူ့ရင်ထဲတွင် ပျော်မြူးနေသည်။ ဆုရရှိထားသော သရုပ်ဆောင်က ပျော်နေ၏။ ဒီအချိန်က ဒုတိယဇာတ်ဆောင် ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ချီယူကလဲ ကြည့်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိလေသည်။ ပြီးတော့ သူကလဲ သူ့အစ်ကိုရဲ့ကောင်လေးနဲ့ လိုးရတော့မှာကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

” ကျွန်တော်….ကျွန်တော်ကတိပေးတယ် ” ထန်ထန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ပြောလိုက်လေသည်။

ချီယူအပြုံးက ပိုမိုကွေးညွှတ်သွားပြီးထန်ထန့်နှုတ်ခမ်းအား ကိုက်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဆိုလေသည်။

” ဟုတ်ပြီ ဘေဘီ ယောကျ်ားက ဘေဘီ့ကို မနက်ဖြန် ဆေးရုံကိုခေါ်သွားမယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကိုယ် H မြို့တော်ကို အလုပ်ခရီးတစ်ပတ်သွားရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကို‌နေ့တိုင်း Video Call ခေါ်ဖို့မမေ့စေနဲ့။ ယောကျ်ားပြန်လာတာနဲ့ ကိုယ်တို့ မင်းအစ်ကိုနောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခုတည်ဆောက်ကြတာပေါ့ ဟုတ်ပြီလား ”

ထန်ထန် ခနတာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်တွင် ခေါင်းညိမ့်လိုက်လေသည်။

(Arc2) Chapter 5 end