[Gp1]ဂန်းဆက်စ်လုပ်ရန် ဇာတ်လိုက်Gongများကို ခိုးယူခြင်း:
Chapter 6 (arc2)
Chapter 6
(အကြံများသော ဆရာဝန်က လက်ချောင်းများဖြင့် ကစားပေးခြင်း)
” ကောင်းသောမနက်ခင်းပါ ဒေါက်တာကျီ ”
” ဒေါက်တာကျီ ဂွတ်မောနင်းပါ ”
J မြို့တော်၏ ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံမှ အဝင်ကောင်တာတွင်ထိုင်နေသော သူနာပြုများက အိန္ဒြေကြီးစွာဝင်လာသော ဆရာဝန်အားနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဝင်လာသောဆရာဝန်တွင် ခန့်ညားသောရုပ်ရည်ရှိပြီး အရပ်ရှည်၍ခန္ဓာကိုယ်တောင့်ဖြောင့်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လေ၏။ ဒေါက်တာကျီကျန်းချင်သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသောကုတ်အဖြူအားဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်နားမှအိတ်ကပ်ထဲတွင်လဲ ရွှေရောင်ယွန်းဘောပင်အနက်ရောင်အားချိတ်ထားသေးသည်။ သူသည်ဆေးရုံထဲသို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်လျှောက်လာပြီး သူ့ခေါင်းကိုမော်ထားလေသည်။ သူတပ်ဆင်ထားသော ဘောင်မပါသည့်မျက်မှန်သည် အလင်းပြန်နေပြီး သူနာပြုများအားပြုံးပြကာပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
” ကောင်းသောမနက်ခင်းလေးပါဗျ ”
အပြန်အလှန်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူဓာတ်လှေကားဆီသို့လျှောက်သွားလေသည်။ ထွက်ခွာသွားသောကျောပြင်အား သူတို့မျက်စိရှေ့မှပျောက်သွားသည်အထိကြည့်ရင်း သူနာပြုများက အရှက်သည်းနေကြသည်။
တတိယအထပ်ရှိ ရုံးခန်းထဲသို့ရောက်သည်နှင့် ကျီကျန်းချင် စားပွဲပေါ်မှ ဆေးမှတ်တမ်းများကို ယူလိုက်ကာ လူနာပတ်ကြည့်ရန်ပြင်၏။
( ကျီကျန်းချင်သည် လူသိများသောခွဲစိတ်ဆရာဝန်ဖြစ်သည်။ သူလုပ်ခဲ့သောခွဲစိတ်မှုများမှာလဲ အောင်အောင်မြင်မြင်နှင့်ပင် လူအများကိုအံ့သြသင့်စေခဲ့သည်။ လူတွေက သူ့လက်အား ပျက်စီးမှုများကို မှော်ပညာသုံးလိုက်သလိုကုစားနိုင်သောဘုရားသခင်၏လက်တစ်စုံဟုပင်တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ဒေါက်တာကျီကလွန်စွာချမ်းသာသော်လဲ ငွေရေးကြေးရေးအားစိတ်မဝင်စားသောကြောင့် အမြဲပင် ခွဲစိတ်မှုအသစ်များလုပ်ချင်နေသည်။ အခုလဲ ဒီခွဲစိတ်မှုကိုလက်ခံလိုက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းတစ်ခုရှိလေသည်။ )
” ကောင်းသောမနက်ခင်းလေးပါ သခင်လေးထန် ”
ကျီကျန်းချင်ပြုံးလိုက်ကာ လူနာအခန်းတံခါးအားငြင်သာစွာခေါက်လိုက်လေသည်။ သူ့စိတ်နေစိတ်ထားက နူးညံ့နေပြီး အရောင်ဖျော့ဖျော့မျက်ဆန်များက လူနာကုတင်တွင်လှဲလျောင်းနေသောကောင်လေးအား အဓိပ္ပါယ်ရှိသည့်အကြည့်များနှင့်ကြည့်နေသည်။
( ဆေးမှတ်တမ်း၌ပါလာသော လူနာကောင်လေးအား သူမြင်မြင်ချင်းချစ်မိသွားလေပြီ။ )
အဖြူရောင်ခန်းဆီးများက ဆေးရုံ၏ရိုးရှင်းသည့်အပြင်အဆင်နှင့် လိုက်ဖက်နေသည်။ ဖန်ပန်းအိုးထဲမှနှင်းဆီပန်းများက ပွင့်လန်းနေပြီး တောင်ထိပ်မှနှင်းများသကဲ့သို့ အေးချမ်းသည့်အသွင်ကိုဆောင်နေ၏။ ထန်ထန်က လူနာဝတ်စုံဝတ်ကာကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေလျက်ရှိသည်။ မလှုပ်ရှားနိုင်သော သူ့ခြေထောက်များက စောင်ဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားခြင်းခံနေရသည်။ ထိုကောင်လေးတွင် အနည်းငယ်ရှည်လျားနေသော ဆံပင်နှင့် ကြည်လင်နေသောအသားအရည်ရှိနေသည်။ သူကပြတင်းပေါက်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ အတွေးများလွင့်မြောနေရာက သူ့နာမည်ခေါ်သံကြားလိုက်မှ တံခါးနားတွင်ရပ်နေသော ကျီကျန်းချင်အားလှည့်ကြည့်လာသည်။
” ကောင်းသောမနက်ခင်းပါ ”
ခပ်တိုးတိုးသာပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။ ထန်ထန်က သူ့အား ရှောင်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် ကျီကျန်းချင်၏မျက်ဆံများမဲနက်သွားလေတော့သည်။ သူ့မျက်နှာတည်တံ့သွားကာ ထိုကောင်လေး၏ရည်ရွယ်ချက်များကို သတိမထားမိသေးဘဲ အနားသို့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်အားကိုင်းချလိုက်သည်။ ကြီးမားပြီး ကြည့်ကောင်းသည့်လက်များက ထန်ထန့်ခြေထောက်အားညှစ်ကြည့်နေပြီး ထိုကောင်လေးအားမော့ကြည့်လိုက်ရင်း
” ဒီနေ့ ဘယ်လိုနေသေးလဲ ”
ထန်ထန်သူ့ကိုယ်အားရွှေ့လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေလေ၏။
” ကျွန်တော်..ကျွန်တော်အဆင်ပြေပါတယ် ”
ထန်ထန်ဒီဆေးရုံသို့ရောက်နေသည်မှာ သုံးရက်ပင်ရှိလေပြီ။ အချိန်များမလောက်သောကြောင့်လဲ သူ့ခြေထောက်များကိုကုသရသည်က ခက်ခဲနေသည်။ နောက်အပတ်လုပ်မည့်ခွဲစိတ်မှုအတွက် လွန်ခဲ့သည့်သုံးရက်လုံး ကုသမှုများခံယူနေရသည်။ ကျီကျန်းချင်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်မှန်အားပင့်တင်ကာ ထန်ထန့်အားပြုံး၍ကြည့်လိုက်ကာ ဆီမွှေးဘူးအား လှုပ်ခါပြလိုက်၏။
” အခုဆေးလူးဖို့အချိန်ရောက်ပြီ သခင်လေးထန် ”
သူ့ရှေ့မှလူက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသော်လဲ ထိုအရာကပဲ သူ့ကိုလန့်စေသည်။ စောင်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်တာ ကျီကျန်းချင်အား ဆေးတိုက်မည့်လူလဲပေးရန်ပြောချင်နေသည်။ သို့သော်လဲ ထိုဆရာဝန်က သူ့အလုပ်သူ အမှားကင်းစွာကောင်းကောင်းလုပ်နေသည့်အတွက် ထန်ထန် အထွန့်မတက်ရဲ။ သူခဏတာမျှတွေဝေနေခဲ့သော်လဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရလေသည်။ ကျီကျန်းချင်၏မျက်ဆံဖျော့များက အမျိုးအမည်မသိသောအရောင်နက်တစ်မျိုးဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူစောင်အား မ လိုက်ကာ ထန်ထန့်ဘောင်းဘီအားချွတ်ဖို့ကူလိုက်သည်။
ထန်ထန်က ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲနေကာ ခေါင်းအားတစ်ဖက်သို့လှည့်ထားသည်။ သူ့ခြေထောက်များကားလိုက်ရသည်နှင့် သူ့မျက်နှာကလဲ နီရဲလာသည်။ သူ့အသားအရည်က ကြည်လင်နေကာ အဖြူနှင့်အပြာစပ်ထားသော လူနာဘောင်းဘီကလဲ သူ့ခြေချင်းဝတ်တွင်ပုံနေသည်။ အဖြူရောင်ချည်သားအတွင်းခံလေးက သူ့လီးသေးသေးလေးနှင့် လုံးဝန်းနေသောတင်ပါးလေးအား ဖုံးထားလေသည်။ ကျီကျန်းချင် စိတ်အေးအေးထားလိုက်သော်လဲ ထန်ထန့်ကိုယ်သင်းနံ့လေးကြောင့် သူ့လည်စိက အထက်အောက်ရွေ့လျားသွား၏။ ထိုအနံ့သင်းသင်းလေးကြောင့်ထိုကောင်လေးရှေ့တွင်မလုပ်သင့်သည်များလုပ်မိတော့မလိုပင်ဖြစ်နေသည်။
ထို့နောက်ဆီမွှေးများအား သွယ်လျသောထန်ထန့်ခြေထောက်ပေါ်တွင် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့်သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။
” ဒေါက်တာကျီ လိမ်းလို့ပြီးပြီလား ”
ထန်ထန့်မျက်လုံးများကအနဲငယ်နီနေပြီး မျက်ရည်များဝဲက သူ့အားကြည့်နေသည်။ ဆေးရုံကုတင်လေးပေါ်တွင် ပန်းရောင်းသန်းနေသောနှုတ်ခမ်းများနှင့် သွားဖြူဖြူလေးများရှိသောကောင်လေး၏ လူနာဝတ်စုံအောက်ရှိ ခြေထောက်များက ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ့မျက်နှာကနီရဲကာ သူ့ဘေးမှ ဒေါက်တာအားကြည့်လိုက်သည်။ ကျီကျန်းချင်၏အသက်ရှူသံများလေးလာပြီး ခနအကြာတွင်မူ သူ့လက်အားသုတ်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း
” အင်း ပြီးသွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် သခင်လေးခြေထောက်က ထိခိုက်မှုကဘယ်လောက်ပြင်းလဲဆိုတာတော့ သိတယ်မလား အဲ့အတွက်ကျွန်တော်တို့ ခွဲစိတ်မှုအတွက် တခြားကုထုံးတွေလုပ်ဖို့လိုမယ်ဗျ ”
ထန်ထန့်ချစ်စဖွယ်မျက်နှာလေးက နီရဲကာ ခနတွေဝေသွားပြီးနောက်
” ကျွန်တော်..ကျွန်တော် အဲ့တာကိုလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ အဲ့..အဲ့တာကအသုံးမဝင်ဘူး..တ..တကယ် ”
ဒေါက်တာ၏ပြုံးရွှင်နေသောအမူအရာကချက်ချင်းတည်တံ့သွားသည်။ ကျီကျန်းချင် မသိမသာရုပ်ပျက်သွား၏။ သူ့အကြည့်များကလဲအေးစက်လာကာ
” သခင်လေးထန်က နောက်ပေါက်ကိုသုံးဖူးတာလား။ ”
တည့်တိုးမေးလာသည့် ဒေါက်တာကြောင့် ထန်ထန့်မျက်နှာမှာနီသထက်နီလာသည်။ ကုသမှုနှောင့်နှေးမှာကြောက်သောစိတ်ကြောင့်လားမသိ သူခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ ကျီကျန်းချင်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသောခံစားချက်များကို မြိုသိပ်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း
” သခင်လေးထန်အဲ့တာကိုလုပ်ဖူးလဲ ကျွန်တော်တို့ ထပ်လုပ်ရမှာပါဘဲ။ ပြီးတော့လဲ သခင်လေးရဲ့ခြေထောက်တွေ ပြန်ကောင်းနိုင်ချေက ကြာနိုင်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လူနာကိုအပြည့်အဝတာဝန်ယူဖို့လိုပါတယ်။ ”
” အဲ့..အဲ့လိုဆိုတော့လဲ ပြီးတာပါပဲ ”
ထန်ထန့်မျက်လုံးများက သူ့ကိုရှောင်နေပြီး သူကလဲ နှုတ်ခမ်းအားသပ်နေသည်။ ဒေါက်တာ့စကားများကြားပြီးသည်နှင့် သူမငြင်းနေတော့ပဲ ဘယ်သူ့အကူအညီမှမယူကာ မျက်စိစုံမှိတ်၍ အတွင်းခံဘောင်းဘီအားချွတ်ချလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ကျီကျန်းချင်၏အပြုံးများပျောက်သွားလေသည်။ မျက်မှန်နောက်မှမျက်လုံးများက ရမက်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေလျက်။ လက်အိတ်ထဲသို့ သူ့လက်ချောင်းရှည်များထည့်ကာဝတ်လိုက်သည်။
သူ့စိတ်ရိုင်းများကိုထိန်းထားကာ လက်အိတ်များစွတ်၍ ကောင်လေး၏ခြေထောက်အားဖြဲကိုင်လိုက်သည်နှင့် ပုန်းကွယ်နေသော ပန်းရောင်ဖင်ပေါက်လေးအား တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျီကျန်းချင် ချောဆီအားသူ့လက်ပေါ်တွင်သုတ်လိုက်ပြီး ဖင်ပေါက်ဝလေး နူးညံ့လာအောင်နှိပ်နယ်ပေးကာ လက်တစ်ချောင်းထိုးထည့်လိုက်တော့၏။
” အင်မ်း… ”
အေးစက်သော ချောဆီက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲဝင်လာသောကြောင့် ညည်းသံမထွက်မိစေရန် ထန်ထန် သူ့နှုတ်ခမ်းအားကိုက်ထားလေသည်။ ရက်များစွာကြာအောင်လီးမသွင်းထားရသောဖင်ပေါက်လေးက ဝင်လာသည့်အရာအား စုပ်ယူထားပြီး ဒေါက်တာ့လက်လှုပ်ရှားသည်နှင့် အရည်များစိုရွှဲလာသည်။ ဖင်ပေါက်လေးက သူ့လက်ချောင်းဝင်လာသည်နှင့် ပါကင်လေးလိုအတင်းစုပ်ယူထားလေသည်။ သူ့လက်ချောင်းများကို အထဲတွင်ဆော့ကစားနေပြီး အတွင်းသားများကစိုအိနေသည်ကိုလဲ ခံစားနေရသည်။ ထိုသို့ပင် ထန်ထန်နှင့်အိပ်ခဲ့သောလူအားအသုံးမကျဘူးဟု ကျီကျန်းချင်သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။ သူ့အကြည့်များကိုဖမ်းစားထားသောဖင်ပေါက်လေးက တခြားသူများလိုးခဲ့ပြီးသားဖြစ်ကိုတွေးမိသည်နှင့် ထွက်လာသောဒေါသများကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။ သူ့လက်ချောင်းများက စစ်ဆေးမှုအရလှုပ်ရှားနေခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ အထိန်းအကွပ်မဲ့လာသည်။ ဖင်ပေါက်ထဲသို့ သူ့လက်ချောင်းများအား ကြမ်းတမ်းစွာထိုးသွင်းလိုက်မိသည်။
” အာ့ ဟ့ ”
ထန်ထန်တုန်ယင်လာပြီး နှုတ်ခမ်းများစိထားသည့်ကြားက ညည်းသံတစ်စွန်းတစ်စက ထွက်လာလေ၏။ မျက်ရည်ဝဲနေသည့်မျက်လုံးအား ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာပင် သူ့ဖင်ပေါက်ထဲသို့ ကျီကျန်းချင်၏ထိုးသွင်းချက်များကိုလက်ခံပေးနေသည်။ ချီယူက သူ့ဖင်ပေါက်လေးကို လေ့ကျင့်ပေးထားသောကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရောက်နေသော လက်ချောင်းအား သေချာညှစ်ထားသည်။ အသံတစ်ပြွတ်ပြွတ်ထွက်ကာ သုတ်ရည်များကလဲ ဒေါက်တာ့လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် စောင်ပေါ်သို့ကျလာလေသည်။ ကျီကျန်းချင်အသက်ရှူအသံများလေးလာ၏။
” သခင်လေးထန် သည်းခံပေးပါဦး ကျွန်တော်မင်းရဲ့ဆီးကျိတ်လေးကိုဆွရဦးမယ် ”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ့လက်ချောင်းများကို ခပ်နက်နက်ထိုးသွင်းလိုက်ကာ အတွင်းသားများအား ပွတ်တိုက်၍ ဆီးကျိတ်လေးအားဖိလေသည်။
” အင်မ်း..ဟ့..အားး ”
ထန်ထန့်အသံလေးက ညစ်ညမ်းလာပြီး ခံစားလို့ကောင်းလာသည်နှင့်အမျှသူ့ညည်းသံများကိုမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ အပျက်ဆန်နေသောသူ့အပေါက်လေးက တင်းကျပ်နေပြီး စောင်အားဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်ရည်များတသွင်သွင်စီးကျနေ၏။
ထိုအရာကခံစားလို့ကောင်းသည်။ ဒေါက်တာ့လက်နှစ်ချောင်းနှင့်ပင် သူပြီးနိုင်ချေရှိ၏။ ဖင်ပေါက်ကယားနေပြီး လီးကြီးအားတောင့်တနေသော်လဲ အပြင်ဘက်တွင်တော့ ရှက်သယောင်ဆောင်နေလေသည်။
” အဲ့..အဲ့တာကပြီး..ပြီးတော့မှာလားဟင် ဒေါက်တာ ”
သူလက်ထဲသို့အရည်ပူများစီးကျလာသည်ကို ကျီကျန်းချင်ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး အကြည့်များကနက်မှောင်သွားသည်။
” ခနနေပါဦး မကြာခင်ပြီးတော့မှာပါ ”
သူ့လက်နှစ်ချောင်းက အနားယူခြင်းမရှိဘဲ ဆက်တိုက်ဝင်ထွက်နေကာဆီးကျိတ်လေးအား ထိုးသွင်းနေလေသည်။
” အား..အင့် ”
လီးမှတွဲလောင်းကျနေသော အလုံးနှစ်လုံးက သေးငယ်ကာလုံးဝန်းနေကာ ထန်ထန့်လီးလေကလဲ အမွှေးအမျှင်ကင်းကာ ပန်းရောင်သန်းပြီး ထိပ်ဖူးမှသုတ်ရည်များကြောင့် ပြောင်လက်နေသည်။ ကျီကျန်းချင်အာရုံများကို ထိုမြင်ကွင်းကဖမ်းစားလိုက်သည်။ ရေဆာသလိုခံစားလာရပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သော်လဲ သူ့လည်စိကအထက်အောက်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဘုရားသခင်ကဲ့သို့လက်များက သုတ်ရည်များပေကျံနေ၏။ လက်ချောင်းများက သွက်လက်စွာပင် ဖင်ပေါက်ထဲသို့အဝင်အထွက်လုပ်နေပြီး စက္ကန့်တိုင်း သာယာမှုပေးစွမ်းနေသည်။
သာယာမှုကြောင့် ထန်ထန့်မျက်လုံးများမှိတ်သွားသည်။ ဒေါက်တာ့ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင်ရှိနေသော လီးအကြီးကြီးအားသူ့ဖင်ပေါက်ထဲထိုးသွင်းပြီးလိုးပေးရန် အော်ဟစ်တောင်းဆိုချင်နေ၏။ မှိတ်ထားသောမျက်လုံးထောင့်စွန်းများမှာစို၍နီနေသည်။ နှုတ်ခမ်းအားကိုက်ထားသောကြောင့်လဲ နီကာ အနဲငယ်ပွင့်နေသည်က သွားဖြူဖြူလေးများအားပေါ်လွင်စေပြီး လျှာလေးကလဲ တစ်လစ်တစ်လစ်ဖြစ်နေသည်။
သူ့ခြေထောက်များကို သေချာကားထားပြီး သူ့လီးလေးကလဲ ထောင်နေသည်။ လက်ချောင်းများထိုးသွင်းခံနေရသော စိုစွတ်ကျပ်ထုပ်နေသောဖင်ပေါက်ကလဲ ထိုလက်ချောင်းများကို ညှစ်ထားလေသည်။ ထိုးသွင်းချက်တိုင်းတွင် သူ့ကိုယ်က ထွက်လာသည့်အရည်များက အိပ်ယာခင်းပေါ်ပြန့်ကျဲနေသည်။
ကျီကျန်းချင်သူ့ဝတ်စုံအား ပြန်ပြင်လိုက်ကာ မျက်မှန်အောက်မှမျက်ဝန်းများကလဲ နက်နဲလာသည်။ သူဒီအရာကိုမြန်မြန်အပြီးသတ်ဖို့လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက သားရဲလိုသူ့စိတ်များကြွလာပြီးထိန်းရခက်ပေတော့မည်။
” အာ့အား… ”
ထန်ထန်ရုန်းကန်နေသည်အား လျစ်လျူရှုထားကာ ဒေါက်တာ့လက်ချောင်းများက ဆီးကျိတ်လေးအား အကြမ်းပတမ်းဖိနှိပ်နေလေသည်။ ထန်ထန်အော်ညည်းကာ သူ့လီးကလဲ တုန်ယင်နေပြီး ပန်းထွက်လာသော သုတ်ရည်များက ကျီကျန်းချင်မျက်နှာအား စင်သွားလေသည်။ ထန်ထန့်ဖင်ပေါက်ကလဲ ကြုံ့လာကာအရည်များရွှဲလာသည်။
ဒေါက်တာ့လက်ချောင်းများကြောင့် သူတစ်ချီပြီးသွားလေသည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် ထန်ထန်ပင်ပန်းကြီးစွာလှဲလျောင်းကာ သူ့မျက်လုံးများက မျက်ရည်များပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာတွင်သုတ်ရည်များပေနေပြီး လက်အိတ်အားချွတ်နေသည့် ကျီကျန်းချင်အားကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှက်စိတ်ကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။
” ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် ”
ကျီကျန်းချင် သူ့မျက်မှန်အားပင့်တင်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှသုတ်ရည်များအားသုတ်လိုက်သည်။ စောင်ကြားတွင်ပုန်းကာ အရှက်သည်းနေသော ကောင်လေးအားပြုံး၍ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆေးပစ္စည်းများကိုသန့်ရှင်းပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းရန် ပြတင်းပေါက်အားဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏အေးဆေးနေသောပုံစံကြောင့် ထန်ထန် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ဒေါက်တာနှင့်စကားစမြည်ပြောလေသည်။ ကျီကျန်းချင်က သိမ်မွေ့ပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်ကာ သေချာနားထောင်ပေးသူဖြစ်သည်။ ထန်ထန့်အား ရွှင်လန်းစေမည့်အကြောင်းအရာများကို ပြောကြရင်း သူ့အသံက ထန်ထန့်အားစိတ်အေးစေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အချိန်တော်တော်ကြာအောင်စကားပြောခဲ့ကြလေသည်။ ထန်နီအန်သာ မဝင်လာခဲ့ပါက သူတို့စကားဝိုင်းဘယ်အချိန်မှပြီးမလဲမသိနိုင်။
” ဒေါက်တာကျီ ကျွန်တော့်ညီလေးကို ဂရုစိုက်ပေးပါဦးနော် ”
ထန်နီအန်က ပင်ပန်းနေပုံပေါက်နေသော်လဲ သိမ်မွေ့စွာပြောလေသည်။ ကျီကျန်းချင်အား နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လူတိုင်းအမြင်ကိုကြည်လင်စေသော အပြုံးလေးပြုံးလိုက်လေသည်။ ကျီကျန်းချင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ လူနာများကြည့်ရန်ရှိသေးသည်ဟုပြော၍ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အား စကားစမြည်ပြောနိုင်ရန်ရှောင်ပေးလိုက်လေသည်။
တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် ကျီကျန်းချင် သူ့အသွင်အပြင်အား တည်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တံခါးအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေကာ အထဲကစကားဝိုင်းအား တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နားထောင်နေလိုက်သည်။
…..
ထန်နီအန်အခန်းထဲကိုဝင်လာသည်နှင့် ထန်ထန့်မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာမှုများပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူ့ကိုယ်က တုန်လှုပ်လာပြီး သူ့လက်များကိုဆုပ်ထားသည်။ ထန်နီအန်က ထိုင်ခုံတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ဖြူဖျော့နေသော ထန်ထန့်မျက်နှာအားကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လွန်ခဲ့သည့်သုံးရက်ထဲက နှစ်ယောက်အတူဆွေးနွေးနေသည့်အရာကိုပြန်ပြောသည်။
ထန်ထန့်မျက်တောင်များပုတ်ခတ်သွားသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အကြောက်တရားများကြောင့်တုန်လှုပ်နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင်လဲ တင်းကျပ်နေသည်။ သူ့အစ်ကိုက တော်လွန်းနေသောကြောင့် သူ့ကိုစွပ်စွဲရန်သက်သေပင်မထားခဲ့ပါ။ ချီယူအလုပ်ခရီးထွက်သွားသည်နှင့် သူကဆေးရုံကိုနေ့တိုင်းလာနေပြီး ဖောက်ပြန်သည့်ကိစ္စများနှင့် စနှိုက်ကျော်များအကြောင်းကိုပဲလာပြောနေခဲ့သည်။ ခနခနပင် ထန်ထန်က အရှက်မရှိစွာ သူ့တရားဝင်ရည်းစား ချီယူအားမြူဆွယ်နေသည်ကို သူသိနေသလို အရိပ်အမြွက်များပေးလေသည်။
နေ့တိုင်းလိုလိုပင် သူက တည်တံ့နေသော ပုံစံဖြင့်လာလာဆွေးနွေးပြီး ” ဟင်း.. ဘာလို့အဲ့လိုသူများရည်းစားတွေကိုလိုက်ဖြတ်နေတဲ့ကောင်က မသေသွားရတာလဲ ” ဟုပြောရင်းပင်အဆုံးသတ်သွားသည်။ အကယ်၍ထန်ထန်ကသာ သူ့အစ်ကိုအား အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုဟုမြင်နေသေးပါက သူထိုအပြုအမူများကို မရင်ဆိုင်နိုင်တော့ဘဲ ဘဝကြီးမှလွတ်မြောက်ဖို့ လုပ်မိလုပ်ရာလုပ်မိမှာပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခုကတော့ ထန်ထန့်မျက်နှာတွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ အပြစ်ပြန်ပြောနေလေသည်။
” အာ..သူအဲ့အကြောင်းကိုပဲပြောနေတာ သုံးကြိမ်ရှိနေပြီ။ ထန်နီအန်မမောနိုင်သေးဘူးလား။ တစ်ခြားအကြောင်းလေးဘာလေးပြောသင့်နေပြီ။ ”
တံခါးအပြင်ဘက်တွင်တော့ ကျီကျန်းချင်က အဖြူရောင်လက်ကိုင်ပဝါအား ရှူရှိုက်လိုက်ကာ ထိုနေရာမှထွက်သွားလေသည်။ ထန်နီအန်ပြောနေသည့်အကြောင်းအရာနှင့် ဆက်စပ်တွေးမိလိုက်ပါက ထိုကောင်လေး၏ပထမဆုံးအကြိမ်အား ယူသွားသောသူကို သူသိလိုက်ရ၏။
ချီယူဟာ…
ထိုသူက ပထမဆုံးအနေဖြင့်လှုပ်ရှားလိုက်သောကြောင့် သူ့ဘက်ကလဲ နောက်ဆုတ်မနေသင့်တော့ဘူးမဟုတ်လား။
(Arc2) Chapter 6 end
