Chapter 36
ကျန့်ချီသည် ပိုင်ရှုယွင်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး၊ တစ်ချက်နှေးကွေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျန့်ချီပါ…”
“ကျန့်ချီ”
ပိုင်ရှုယွင်သည် ထိုနာမည်ကို တစ်ကြိမ်ရေရွတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အမူအရာနှင့်အတူ ပြောလေသည်။
“ငါ မင်းရဲ့နေရာကို သဘောကျတယ်၊ ငါ့ကိုပေးလို့ရမလား။ မင်း တခြားနေရာမှာ သွားထိုင်လို့ဖြစ်မလားဟင်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူ့အသံက ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း တစ်ခွန်းပြီးတစ်ခွန်း ဆက်တိုက်ပြောနေသည်မှာ ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေးမပေးသကဲ့သို့ပင်။ ကျန့်ချီသည် သူ့နေရာကို အပေးအယူလုပ်ရမည်ကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ထထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ့လက်မောင်းကို ရှောက်ဟန့်က ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သောကြောင့် သူသည် ရှောက်ဟန့်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်နီးပါး လဲကျသွားခဲ့လေသည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ရှောက်ဟန့်သည် ကျန့်ချီကို သူ့ဘေးနားရှိနေရာတွင် ဖိထိုင်စေလျက် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကိုကွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး…
“လွတ်တဲ့နေရာက ဒီမှာလေ၊ မမြင်ဘူးလား”
ကျန့်ချီသည် စကားမဆိုနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောက်ဟန့်ပြောသကဲ့သို့ အခြားနေရာလွတ်များ အမှန်ပင်မရှိတော့ချေ။ ဤနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုများသည် အချို့လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရပြီဖြစ်ရာ ကျန့်ချီသည် သူ့စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်မှုကို မြိုသိပ်ကာ ထိုင်ခုံကို ဘေးသို့ အသံတိတ် ရွှေ့လိုက်ရလေသည်။
“မရှောင်တော့ဘူးလား” ဟု ရှောက်ဟန့်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်ပေသည်။
ကလပ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ်ရှိပြီး ကျန့်ချီသည် လွန်ခဲ့သော သုံးပတ်ခန့်မှစ၍ ခွင့်တိုင်မှုများ များပြားလာခဲ့၏။ အကယ်၍ ကလပ်တက်ရောက်နှုန်းနှင့် စုစုပေါင်းတက်ရောက်နှုန်းတို့ ချိတ်ဆက်မနေပါက သူသည် လုံးဝရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာပင် ကလပ်ကို နောက်နှစ်၏ ပထမစာသင်နှစ်ဝက်ရောက်မှသာ ပြောင်းခွင့်ရှိမည်ဖြစ်ရာ ကျန့်ချီသည် လာရောက်စာရင်းသွင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိချေ။ သို့သော် ဤသို့ ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ပိုင်ရှုယွင်နှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကျန့်ချီက ခပ်တိုးတိုးသာ ပြောလိုက်၏။
“တက်ရောက်နှုန်း လာဖြည့်တာ”
စောစောကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးသော ပိုင်ရှုယွင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုသည့် အရိပ်အယောင်တို့ လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။
“ကျန့်ချီ၊ မင်းက ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားလား။ ငါ မှတ်မိသလောက် ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားတွေက ကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေရတယ်နော်။ မင်းရဲ့အဆင့်တွေက သိပ်ကောင်းမှာပဲ”
ကျန့်ချီသည် အလားတူပင် စိတ်မပါ့တပါ စကားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“မဆိုးပါဘူး။”
”တကယ်ပဲ အားကျစရာပဲ။ ငါသာ နေ့တိုင်းကျောင်းလာတက်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။”
ပိုင်ရှုယွင်သည် သူ၏သွယ်လျသော မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ၊ စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့ကျန်းမာရေးက အရမ်းဆိုးတယ်။ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ စာသင်ချိန်တွေ အများကြီး လွတ်သွားခဲ့တယ်။ ငါ့အစ်ကိုကလည်း ငါ့ကို ကျောင်းလာတက်ဖို့ လုံးဝသဘောမတူဘူး။ သူက ငါ့ကို ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲဆက်ဆံတယ်။ ငါ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင် ပြည့်နေပြီပဲကို။”
ရှောက်ဟန့်သည် သူ၏မျက်ခွံများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“မင်းအစ်ကိုပြောတာ မမှားဘူး။”
”ဘာလို့ မင်းကပါ ငါ့အစ်ကိုဘက်က လိုက်နေရတာလဲ။”
ပိုင်ရှုယွင်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏အမူအရာတွင် အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးသည့်ဟန် မတွေ့ရပေ။ သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ၊ သူ၏မျက်ဝန်းအောက်ခြေသည် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။
“ကျန့်ချီ၊ ငါ ကျောင်းမတက်တာ အတော်ကြာပြီ။ အတူတူကစားမယ့် သူငယ်ချင်းတောင် မရှိတော့ဘူး။ နောက်ပိုင်း ငါ မင်းကို လာရှာလို့ရမလား။ မင်းအဆင့်တွေက ကောင်းတယ်ဆိုတော့၊ ငါ့ကို လွတ်သွားတဲ့သင်ခန်းစာတွေ ပြန်ရှင်းပြပေးလို့တောင် ရနိုင်လောက်တယ်။”
ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ စိတ်လွှင့်သွားခြင်းဖြစ်၏။ ကျန့်ချီသည် အကြောင်းအရာနှင့် လိုက်မမီနိုင်တော့ဘဲ၊ ပိုင်ရှုယွင်က အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် သူ့အား ကြည့်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ကိုစောင့်နေသည့်အလားပင်။ လူယုတ်မာ ဇာတ်ပို့နှစ်ယောက်ကြားမှ ဆွဲဆောင်မှုစက်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်မိသွားခြင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ ပိုင်ရှုယွင်သည် ပိုင်ရှီယွီနှင့် တကယ်ပင် တူညီလှ၏။ သူတို့၏ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖော်ရွေတတ်မှုနှင့် နှစ်ဦးစလုံးက သူ့အား စာရှင်းပြခိုင်းရန် အလွန်နှစ်သက်ကြသည်ပင်။
ကျန့်ချီသည် မည်သို့ငြင်းဆန်ရမည်ကို မသိဘဲ၊ သူ၏ဦးနှောက်ထဲမှ ခက်ခဲသော ဝေါဟာရများကို စဉ်းစားနေစဉ်၊ သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ အလေးချိန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာ၏။
ရှောက်ဟန့်သည် သူ့အား မိမိ၏ဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ငြင်းဆန်၍မရသောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“သူ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ မင်းသာ စာရှင်းပြတာခံချင်ရင် မင်းအိမ်ကလူတွေကို ကျူရှင်ဆရာတစ်ယောက် ငှားခိုင်းလိုက်ရင် ပြီးသွားမှာပဲ။”
ပိုင်ရှုယွင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် တစ်ချက်မျှ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အောက်သို့ချလိုက်ရာ၊ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေဟန် ပေါ်၏။
ဤအမူအရာကို အခြားသူများလုပ်လျှင် ဟန်ဆောင်ရာကျမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ပိုင်ရှုယွင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပျိုးထောင်လာသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်ဆန်သည့် အငွေ့အသက်ရှိနေ၏။ ထိုကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော အမူအရာကိုပင် ပြုလုပ်သည့်တိုင်၊ သူတစ်ပါးအမြင်တွင် အနည်းငယ်မျှတသော ချစ်စဖွယ်မာနခဲလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မည်သူကမျှ မုန်းတီးရက်မည်မဟုတ်သော ဆိုးအောင်အလိုလိုက်ခံထားရသည့် သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။
”ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မင်းက ဒီလိုပဲ။ ငါ့ကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်တယ်။ ငါ မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း မျက်နှာပျက်ပြီး၊ မလိုမလားနဲ့…”
ပိုင်ရှုယွင်က ညည်းညူသည်။
“မင်းသာ ငါ့အစ်ကိုသာဆိုရင်၊ ငါ့ကို နေ့တိုင်း အနိုင်ကျင့်မှာ သေချာတယ်။ ကျန့်ချီ၊ မင်းမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းရှိလား။ ရှိခဲ့ရင်၊ မင်း ဒီခံစားချက်ကို သေချာပေါက် နားလည်မှာပဲ။”
ကျန့်ချီသည် ရှောက်ဟန့်၏ အကြည့်သည်လည်း သူ့ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည်ကို ခံစားမိ၏။ အကြောင်းအရာသည် သူ၏အပေါ်သို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိလာသည်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း၊ သူသည် ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မရှိဘူး။”
”ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ပျော်စရာတွေ အများကြီး လွဲချော်သွားတာပဲ။”
ပိုင်ရှုယွင်၏ လေသံမှာ အလွန်နှမြောတသဖြစ်နေ၏။ သူသည် လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်ပျော်ရွှင်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းက အာ့ဟန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့၊ ငါ့သူငယ်ချင်းဆိုလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ခုနက မိတ်မဆက်ရသေးဘူး။ ငါ့နာမည်က ပိုင်ရှုယွင်ပါ။ စာအုပ်ရဲ့ ‘ရှု’၊ ကဗျာရဲ့ ‘ယွင်’။ မင်းအိမ်က ချွမ်လင်းမြို့ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာလဲ။ အိမ်မှာ မောင်နှမတွေ ရှိလား။”
”ငါ…”
ကျန့်ချီသည် ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဆုံးဖြစ်၏။ သူသည် ရှောက်ဟန့်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလားတူပင် စိတ်မရှည်တော့သော အငွေ့အသက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေသည်။ သူ ပြန်ဖြေရန် စဉ်းစားနေခင်မှာပင်၊ ရှောက်ဟန့်က အေးစက်စွာ ဝင်ပြောသည်။
“တော်တော့။ အသင်းလှုပ်ရှားမှု စတော့မယ်။ မင်း တိတ်တိတ်နေသင့်ပြီ။”
အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင်၊ ဤသည်မှာ ကျန့်ချီအတွက် ရှောက်ဟန့်လည်း ထိုမျှလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မကောင်းဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားမိခြင်းပင်။
ပိုင်ရှုယွင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထား၏။ သူ၏အကြည့်သည် ကျန့်ချီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မသိမသာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် ရှောက်ဟန့်နှင့် စိတ်ကောက်နေသည့်အလားပင်။
တိုက်ဆိုင်မှုဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိချေ။ ဓာတုဗေဒအတန်းတွင်၊ ကျန့်ချီသည် ပိုင်ရှုယွင်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံမိပြန်သည်။
တစ်မနက်ခင်းတည်းမှာပင် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်၏။ ကျန့်ချီသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း၊ သူ့အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ မနက်ပိုင်းက သူငယ်ချင်းလုပ်မည်ဟု ပြောဆိုနေသေးသော ပိုင်ရှုယွင်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏တည်ရှိမှုကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး၊ ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော လည်တိုင်ကို မော့ကာ၊ နေရာလွတ်များစွာကြားတွင် အလွန်ပင် သဘာဝကျကျဖြင့် ဝမ်ချွမ်၏ ဘေးနားမှ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ရွေးချယ်မှုမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ တူညီလှသည်ဟူသော အတွေးသည် ကျန့်ချီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အမည်မဖော်နိုင်စွာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။
ကျန်းယန်သည် အတင်းအဖျင်းပြောရန် ရောက်လာပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားသိထားသည်မှာ ထင်ရှား၏။ သူသည် ကျန့်ချီအား စာပေအသင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို မေးမြန်းလေသည်။
ယန်ကျန့်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် အတန်းမစမီ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေစဉ်၊ တံခါးဝတွင် ဝမ်ချွမ်၏ ပုံရိပ် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာ၏။ သူသည် စာအုပ်ကိုင်ကာ ဝင်လာပြီး၊ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ပိုင်ရှုယွင်ကို မြင်သောအခါ ကြည့်ကောင်းသော မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းယန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
”တကယ်လား… မဟုတ်ဘူးလား။ ကြည့်ရတာ ကောလာဟလတွေကိုလည်း အကုန်မယုံသင့်ဘူးပဲ…”
ကျန်းယန်သည် စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင်၊ သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝမ်ချွမ်၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့်တိုးသွားသည်။
”နေရာပြောင်း”
ဝမ်ချွမ်သည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဆိုပြီး၊ သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ကျန့်ချီ၏ ဘေးနားမှ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ နေရာရွှေ့ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိဖြစ်နေသော ကျန်းယန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူ၏ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကို ဆန့်တန်းကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျန့်ချီသည် ရှေ့တန်းမှ လူများ ထပ်မံလှည့်ကြည့်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး၊ သူ၏နောက်ကျောတွင်လည်း မည်သူထံမှမှန်းမသိသော အကြည့်တစ်စုံက စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်စိရှေ့မှ စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားကာ၊ သူ၏စိတ်ထဲမှ စစ်မှန်သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် တွေဝေမှုကို မဖော်ပြမိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။
Chapter 36 ended
Chapter 37
စင်မြင့်ပေါ်မှ သင်ကြားပို့ချသံသည် ပြဇာတ်ကြည့်လိုသူတို့၏ အာရုံကို ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်၏။ ကျန့်ချီသည် ပိုလျှံသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဦးနှောက်ထဲမှ ယာယီဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ နားစွင့်ကာ အာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။ သို့သော် အတန်းနှင့် လုံးဝမအပ်စပ်သော အသံတစ်သံသည် ဝမ်ချွမ်ထံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကြာသပတေးနေ့ကျရင် ငါ့ပြိုင်ပွဲကို လာကြည့်မှာလား။”
ကျန့်ချီသည် မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် စာလုံးတစ်လုံး ပိုရေးမိမတတ် ဖြစ်သွား၏။
“ငါ လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ကျန့်ချီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆိုသည်။
“ငါလည်း ရေကူးသင်တန်းက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲလေ။”
အကယ်၍ ကျန့်ချီ မှတ်မိတာသာ မမှားဘူးဆိုလျှင်၊ ကြာသပတေးနေ့သည် ဆရာကောင်းယန် ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသော ရေကူးပြိုင်ပွဲနေ့ပင်။ ဝမ်ချွမ်သည် ထိုအဖြေကိုကြားပြီးနောက် သူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ နွေးထွေးခြင်းမရှိဘဲ၊ အေးစက်စက်ဖြင့် ‘အင်း’ ဟု တစ်ခွန်းသာ ဆို၏။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ခြင်းကဲ့သို့ပင်။
အတန်းတစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း၊ ကျန့်ချီသည် သူ၏နောက်ကျောတွင် စုစည်းနေသော အကြည့်ကို ခံစားနေရဆဲပင်။ သူ မည်သို့စဉ်းစားစဉ်းစား နေရာပြောင်းခံလိုက်ရသော ကျန်းယန် မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးမိသောကြောင့်၊ အားနာစွာဖြင့် အသံကိုနှိမ့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ပိုင်ရှုယွင်က မင်းကို တစ်ချိန်လုံး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ပုံပဲ။”
“သူက အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်။”
ဝမ်ချွမ်၏ အသံတွင် စိတ်မရှည်မှုကို လုံးဝမဖုံးကွယ်ထားပေ။
“သူ့ကို ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး။”
ကျန့်ချီသည် တစ်ခဏတာမျှ ကြောင်ငေးသွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ ဝမ်ချွမ် မြို့တော်ရောက်လာပြီးနောက် ပိုင်မိသားစုမှ လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံသင့်သည်မှာ မှန်ပေသည်။ ချွမ်လင်းမြို့၏ အထက်တန်းလွှာအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ထိုမျှလောက် ကြီးမားခြင်းမရှိပေ။ အိမ်ကြီးရှင်များအကြားတွင် ကြီးမားသော စီးပွားရေးအရ ဆက်နွှယ်မှုများ ရှိကြသည်ပင်။ ကျန့်ချီသည် မနေနိုင်ဘဲ စဉ်းစားမိသည်မှာ၊ ဝမ်ချွမ်က ပိုင်ရှီယွီ၏ စစ်မှန်သော မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည့် သရုပ်ကို သိလားဟူ၍ပင်။ အကယ်၍သာ သူသည် အစကတည်းက သိခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ပိုင်ရှီယွီအပေါ် သူ၏အေးစက်မှုသည် ရှင်းပြနိုင်လောက်ပေသည်။
သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ကျန့်ချီ၏ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်၏။ စာအုပ်ထဲမှ ဖော်ပြချက်များသည် လက်တွေ့ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။ အဓိကဇာတ်ကောင် ပိုင်ရှီယွီ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင်၊ အရာအားလုံးသည် လှပအောင်မွမ်းမံထားသော ဇကာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ထိုဇကာအလွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ၊ အဖြစ်အပျက်တိုင်းသည် တစ်ဖက်သတ်ဆန်ပြီး ရိုးရှင်းသော ရှင်းလင်းချက်များ ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်တော့ပေ။
အတန်းဆင်းပြီးနောက်၊ ကျန့်ချီသည် စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းနေစဉ်၊ ပိုင်ရှုယွင်သည် မည်သည့်အချိန်က သူ၏နောက်သို့ ရောက်လာသည်မသိ၊ ပြုံးရင်းဖြင့် ဆိုသည်။
“ဝမ်ချွမ်၊ မတွေ့တာကြာပြီနော်။ ခုနက ငါ မင်းကို နှုတ်ဆက်တာကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။”
ဤအချိန်တွင် ပိုင်ရှုယွင်ထံ၌ ရှောက်ဟန့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်က ရင်းနှီးသော အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။ သူ၏သေးငယ်လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ဝမ်ချွမ် ထုတ်လွှတ်နေသော အေးစက်စိမ်းသက်မှုကို လုံးဝမမြင်သည့်အလားပင်။ ကျန့်ချီသည် လူအတော်များများ လှည့်ကြည့်လာသည်ကို သတိပြုမိ၏။ ဝမ်ချွမ်သည် ဂရုမစိုက်သည့်အလား သူ၏စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
“အစ်ကိုကြီးဖုက မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို လုံးဝဆက်သွယ်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
ပိုင်ရှုယွင်သည် သူ့အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဝမ်ချွမ်၊ အိမ်ကကိစ္စတွေက ဖြစ်ကတတ်ဆန်းလုပ်လို့မရဘူးနော်။ ငါ မလာခင်တုန်းက အစ်ကိုနဲ့အတူ မင်းအိမ်ကို သွားခဲ့သေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အစ်ကိုကြီးဖုနဲ့ တည့်တည့်တိုးတာပဲ။ သူပြောတာက…”
“မင်း ပြောလို့ပြီးပြီလား။”
ဝမ်ချွမ်၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေသည် အေးစက်၍ ထက်ရှသော ဓားသွားတစ်စင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလားပင်။ အထူးသဖြင့် ‘အစ်ကိုကြီးဖု’ ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပြည့်လျှံလုနီးပါးဖြစ်သော ရွံရှာမုန်းတီးမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။
ကျန့်ချီသည် ဝမ်ချွမ်၏ ယခင်က အကြည့်များသည် ဘာမှမဟုတ်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်သောအခါ၊ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် လူတစ်ယောက်ကို နှလုံးသားထဲထိ အေးစက်သွားစေနိုင်ပေသည်။
ပိုင်ရှုယွင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ဖြစ်သွားပြီး၊ ဝမ်ချွမ်၏ နောက်ကျောကို အဓိပ္ပာယ်မရှင်းလင်းစွာ ကြည့်ရင်း၊ သူ၏လေသံတွင် မကျေနပ်မှုတို့ ရောနှောပါဝင်နေသည်။
“ငါကလည်း မင်းကို စေတနာကောင်းနဲ့ ပြောပြချင်ရုံပါပဲ။”
ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ကျန့်ချီသည် သူ၏အကြည့်ကို အချိန်မီ ပြန်ရုတ်သိမ်း၍မရလိုက်ဘဲ၊ လှည့်လာသော ပိုင်ရှုယွင်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွား၏။ သူ၏မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး၊ အစပိုင်းက သူ၏လျစ်လျူရှုမှုကို မေ့လျော့သွားသည့်အလားပင်။ သူသည် လျှောက်လာပြီးနောက် ရင်းနှီးသော လေသံကို ပြန်လည်အသုံးပြုကာ ဆိုသည်။
“ကျန့်ချီ၊ မင်းလည်း ဝမ်ချွမ်ကို သိတာလား။”
‘သိသည်’ ဟူသော စကားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ရန် အနည်းငယ်ခက်ခဲလှ၏။ ကျန့်ချီသည် နှစ်စက္ကန့်မျှ ချီတုံချီတုံဖြစ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ များများစားစား မပြောခဲ့ပေ။
“သူ့စိတ်ဓာတ်က တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။ သူ့နဲ့ဆက်ဆံရင် သတိထားမှ တော်ရုံကျမယ်။ ဦးလေးဖုရော အစ်ကိုကြီးဖုရော သူ့ကို မနိုင်ဘူး။ နောက်ပိုင်း ဘယ်သူက သူ့ကို ယဉ်ကျေးအောင် ဆုံးမနိုင်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိတော့ဘူး။”
ပိုင်ရှုယွင်သည် ညည်းညူပြီးနောက်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား၊ စူးစမ်းစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ကျန့်ချီ၊ မင်းက အာ့ဟန့်ရော ဝမ်ချွမ်နဲ့ရော သူငယ်ချင်းတွေပဲလား။ ငါ သူတို့ဘေးနားမှာ မင်းလို ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားမျိုး ပေါ်လာတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။”
သူ၏မျက်နှာတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီသည် စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောဆိုနေသည့်အလားပင်။ ကျန့်ချီ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံ နှေးကွေးတတ်သော်လည်း၊ သူတစ်ပါး၏ မကောင်းသောစိတ်ထားကို လုံးဝမသိရှိနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ပိုင်ရှုယွင်၏ လုပ်နည်းလုပ်ဟန်မှာ အလွန်ပါးနပ်၏။ သူသည် ဤမူလက နားထဲကြားရဆိုးသော အကြောင်းအရာများကို အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာနှင့် အသံဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး နားထဲတွင် ကျရောက်လာသောအခါ စစ်မှန်သော ဩဇာအာဏာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူထွက်သွားသည့်တိုင်အောင်၊ ကျန်းယန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြေးလာသည်။
“ဘုရားရေ… ခုနကဟာ ငါ့ဘဝမှာ အပင်ပန်းဆုံး ဓာတုဗေဒအတန်းပဲ။ ငါ ပိုင်ရှုယွင်နဲ့ ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိုင်ဖူးတာပဲ။ သူကလည်း အရမ်းကို အပြစ်ရှာတတ်တာပဲ။ ငါ မှတ်စုလိုက်ရေးတုန်း ကီးဘုတ်သံက အရမ်းကျယ်တယ်တဲ့။ အတန်းနားချိန် မှောက်အိပ်တော့လည်း ဟောက်တယ်တဲ့။ ငါ ဟောက်လို့လား။ ငါ့မှာ ဘယ်မှာ ဟောက်လို့လဲ။ သူက ပြုံးပြီးပြောနေသေးတယ်။ ငါ အစကတော့ သူ နောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ အခုတော့ ပိုပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သူက ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျန့်ချီသည် ပြန်မချေပဘဲ၊ ကျန်းယန်၏ စကားများကို သဘောတူ၏။ ပိုင်ရှုယွင်သည် အစမှအဆုံး မည်သည့်ပြင်းထန်သော စကားကိုမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူသည်လည်း ကျန်းယန်ကဲ့သို့ပင်၊ အမည်မဖော်နိုင်စွာ ပစ်မှတ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။
“ခုနက သူ ဝမ်ချွမ်ကို ပြောတဲ့စကားကို မင်းကြားလိုက်လား။”
ကျန်းယန်သည် သူ၏မျက်ခုံးထူကြီးများကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
” အစက ဝမ်ချွမ်က ဖုမိသားစုရဲ့ တရားမဝင်သားဆိုတာ ကောလာဟလပဲ ရှိသေးတာ။ သူ ဒီလိုတစ်ခွန်းပြောလိုက်တာက ဝမ်ချွမ်အတွက် ဒီအဆင့်အတန်းကို တိုက်ရိုက် အတည်ပြုပေးလိုက်တာပဲ။ ဒီည ဖိုရမ်မှာ ဘယ်လိုဆွေးနွေးကြမလဲ မသိတော့ဘူး။”
ကျန့်ချီသည် ခုနက ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အခြားသူများသည် သူ့ကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်နှင့် ဝမ်ချွမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားခြင်း မရှိပေ။ ပိုင်ရှုယွင် ထိုစကားများကို မပြောမီအချိန်အထိ၊ လူအများစုသည် ခန့်မှန်းသည့်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ကြပြီး၊ ဝမ်ချွမ်အပေါ်တွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေသည် လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီ လူတိုင်းသည် ဝမ်ချွမ်မှာ အသိအမှတ်မပြုခံရသော တရားမဝင် သားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားကြတော့မည်ဖြစ်သည်။
ပိုင်ရှုယွင်က တမင်သက်သက် ဤသို့ပြောသည်ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို အဖြေထုတ်ရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း၊ ထိုစာအုပ်ကို သိရှိထားသော ကျန့်ချီသည် ‘တမင်သက်သက်’ ဟူသော ဘက်သို့ ပို၍ယိမ်းယိုင်၏။ ပိုင်ရှုယွင် ဤသို့ပြုလုပ်ရသည့်အကြောင်းရင်းကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေမယ့်လည်းပေါ့။
ညဘက်တွင် HS ဖိုရမ်သည် ကျန်းယန်ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ချွမ်၏ ကိစ္စဖြင့် ပြန့်နှံ့သွား၏။ ပိုင်ရှုယွင် ကျောင်းပြန်တက်သည့်အကြောင်း ပို့စ်အချို့လည်း ရှိနေပြီး၊ ပြန်စာအများစုမှာ အလွန်သဟဇာတဖြစ်ကာ၊ ခက်ခဲသော အတင်းအဖျင်းပြောဆိုမှုအရသာမျိုး မရှိပေ။ ပိုင်ရှုယွင်၏ လူမှုဆက်ဆံရေးသည် အမှန်တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်ခြင်းကြောင့်ပဲလား၊ သို့မဟုတ် ပိုင်မိသားစု၏ နောက်ခံနှင့် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောကြောင့်ပဲလား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
Chapter 37 ended
Chapter 38
ပင်မပို့စ် : ငါ တည့်တည့်ပဲ ပြောမယ်။ ငါ ဝမ်ချွမ်ကို ကြည့်မရတာ အတော်ကြာပြီ။ နေ့တိုင်း မျက်နှာသေနဲ့… လူတွေကို ကြည့်ရင်လည်း ကရုဏာသက်နေတဲ့ပုံစံနဲ့။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သူက စင်ပေါ်မတက်နိုင်တဲ့ တရားမဝင်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။ BC ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ အိမ်က စီးပွားရေးကို နောက်ဆုံးကျရင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါကြည့်ရတာတော့ ဖုမိသားစုမှာ သူ့ကို တစ်ယောက်မှ အလေးမထားဘူး။
1L: ဖုမိသားစုမှာ ပါရီမှာ ပညာသင်နေတဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် သူ့သတင်းကို လုံးဝမကြားရတာလဲ။ သူက ဒီကိစ္စအပေါ် ဘယ်လိုသဘောထားလဲမသိ။
2L: ပြန်ရောက်လာပြီ။ သတင်းကို တော်တော် လျှို့ဝှက်ထားတာပဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အရင်က သူ့ကို ဘားမှာ တွေ့ဖူးတယ်။ မူးလာတော့ သူ့အဖေကို ဆဲဆိုနေတာပဲတဲ့။ ဝမ်ချွမ်ပြန်လာတာကလည်း ဒီ ဖုပေါ်ယွီနဲ့ ပတ်သက်နေပုံပဲ။
3L: ဖုပေါ်ယွီက ဘာတွေရှုပ်ထားလို့လဲမသိ။ သူက အရမ်းကစားလွန်းတယ်။ အရင်က ကားပြိုင်မောင်းရင်း လူသေမှုတောင် ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ သူ့အဖေက သူ့နောက်ကနေ အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းပေးနေရတာ။ စိတ်ပျက်လွန်းလို့ သေတော့မတတ်ပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ၊ အသင့်ရှိနေတဲ့ တရားမဝင်သားတစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အမြန်ဆုံး ပျိုးထောင်ဖို့ စဉ်းစားမိသွားပုံပဲ။ မဟုတ်ရင် ဖုမိသားစုရဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းကြီးကို ဖုပေါ်ယွီလို အရူးတစ်ယောက်လက်ထဲ စိတ်ချလက်ချ ဘယ်လိုထည့်နိုင်မှာလဲ။
…
52L: ငါကြားတာတော့ ဖုမိသားစုရဲ့ သဘောထားက တကယ်တော့ မရှင်းလင်းဘူးတဲ့။ ဝမ်ချွမ်ကို ပြန်ခေါ်လာတာက သူ့ကို ပျိုးထောင်ဖို့မဟုတ်ဘဲ၊ ဖုပေါ်ယွီကို အကျပ်အတည်းဖြစ်စေချင်လို့တဲ့။ ရိုးရိုးလေးပြောရရင် ဝမ်ချွမ်က ကိရိယာတစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ဖုမိသားစုက ငွေကြေးအရင်းအမြစ်တွေ ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က စစ်မှန်တဲ့လုပ်ငန်းကိုတော့ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ခွဲပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူပြန်ရောက်လာပြီး တစ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ မျိုးရိုးနာမည်မပြောင်းသေးတာကို ကြည့်တာနဲ့ သိနိုင်တယ်။ ဖုမိသားစုက သူ့ကို လုံးဝ အသိအမှတ်ပြုချင်ပုံမရဘူး။
53L: ဝမ်ချွမ်က ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ဆိုတာ မသိတဲ့လူ တကယ်ရှိနေသေးလို့လား။ သူ အရင်က ဆယ်နှစ်ကျော်လုံး ဘယ်လိုနေခဲ့လဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ညစ်ပတ်တဲ့အရာတွေနဲ့များ တွေ့ခဲ့ဖူးတာလား။ ဖုမိသားစုက သူ့ကို ဒီလောက်ပေးကမ်းထားတာတောင် တော်တော် သဘောကောင်းနေပြီ။
54L: ဒီအကွက်ကလည်း မြင့်ပါ့။ ဖုပေါ်ယွီကရော ခေါင်းဆောင်နေရာတက်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။
…
ကျန့်ချီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်၏။
သူသည် ပို့စ်ထဲမှ ပြောဆိုချက်များကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချွမ်သည် အစဉ်အမြဲ တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်သူဖြစ်သော်လည်း၊ ‘ဟန်ဆောင်သည်’ ဟု အပြောခံရ၏။ ဝမ်ချွမ်သည် သူ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ‘စဉ်းလဲကောက်ကျစ်သည်’ ဟု အပြောခံရ၏။ တရားမဝင်သားဟူသော နာမည်ဆိုးသည် တာဝန်မယူဘဲ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော မိဘများ၏ အပြစ်မဟုတ်ဘူးလား။ ဤလူများသည် မြားဦးအားလုံးကို ဝမ်ချွမ်ထံသို့သာ ညွှန်ပြနေကြသည်။ သူက ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့အမှားမျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့မိလို့လဲ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ၊ သူသည် အသိအမှတ်မပြုခံရသော တရားမဝင် သားတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့်သာလျှင်ပင်။
ကျန်းယန်သည် ထိုအကြောင်းကိုကြားပြီးနောက် အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ ဆိုသည်။
“ဒါက အရမ်းပုံမှန်ပဲ။ ငါ လောင်းရဲတယ်။ စိန့်စတန်ကျောင်းက မိသားစုတစ်ဝက်ကျော်မှာ တရားမဝင်တဲ့ကလေးတွေ ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ လမ်းခုလတ်ကနေ ပေါ်လာပြီး သူတို့နဲ့အတူ မိသားစုအမွေကို လာလုမယ့်လူကို မကြိုက်ဘူး။ ဝမ်ချွမ်ရဲ့ကိစ္စကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်တွေးမိကြတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒေါသထွက်ကြတာပေါ့။ ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးကတော့၊ အိမ်မှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဖေရဲ့ မယားငယ်ပေါင်းများစွာကလည်း အတူတူနေကြတယ်။ သူတို့က အမွေဆက်ခံခွင့်အတွက် တိုက်ခိုက်ရင်း၊ အဖေတူအမေကွဲ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေနဲ့ သေလုမျောပါး ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ ကားတိုက်မှုဖန်တီးတာတွေ…အဆိပ်ခတ်တာတွေ… မင်း တီဗီထဲမှာ ပြတာတွေက ချဲ့ကားတယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။ တကယ်တော့ လက်တွေ့ဘဝက အဆတစ်သောင်းမက ပိုရက်စက်တယ်။ ဒီလို ပြန်မပြင်နိုင်တဲ့အခြေအနေမျိုးအထိ မဆိုးရွားသေးသရွေ့၊ ဘယ်သူမှ ဒီကိစ္စတွေကို အပေါ်ယံမှာ ထုတ်ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။”
ဤမျှလောက်ကြီးမားသော လေလှိုင်းကြားတွင်ပင်၊ ဝမ်ချွမ်သည် သူ၏ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဆက်လက်နေထိုင်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် မကောင်းသောစိတ်ထားများ သို့မဟုတ် ပြဇာတ်ကြည့်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ BC အဆင့်အတန်းကြောင့်၊ လူအများစုသည် သူ့ရှေ့တွင် မည်သည့်မကောင်းသောစကားကိုမျှ မပြောရဲကြပေ။ သို့သော် တစ်ကြိမ်တွင် ကျန့်ချီ အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားစဉ်၊ PC နှစ်ယောက်၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော စကားပြောဆိုသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ စကားများကြားတွင် ဝမ်ချွမ်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားမှစ၍ စရိုက်လက္ခဏာအဆုံး အလုံးစုံကို အောက်တန်းချ၍ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ကျန့်ချီသည် မည်သို့သော စိတ်အခြေအနေကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူ၏လော့ကာတံခါးကို အားဖြင့်ပိတ်လိုက်ပြီး၊ အသံထွက်၍ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ နည်းနည်းလောက် တိတ်တိတ်နေပေးလို့ရမလား။”
နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်တန့်သွား၏။ ဤစကားသည် ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ၊ ထိန်းမထားနိုင်သော မျက်နှာများသည် ချက်ချင်းပင် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူတို့ ပြန်ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ဝမ်ချွမ်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုက အခြေအနေကို တစ်စို့တစ်ကျပ်ဖြစ်သွားစေ၏။
သူသည် အတွင်းထဲတွင် ခုနက ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိသည့်အလားပင်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး၊ ကျန့်ချီကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ညဘက် အဆောင်ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ကျန့်ချီ၏ HS ထဲသို့ မည်သူမည်ဝါမသိသူထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ တိုတောင်းသော စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ဖြစ်သည် – ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
ကျန့်ချီသည် ထိုသူစိမ်း၏ သူငယ်ချင်းလျှောက်လွှာကို လက်ခံလိုက်ပြီး၊ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် စာတစ်ကြောင်း ပို့လိုက်သည် – ဝမ်ချွမ်…
W: အင်း
စကားပြောဆိုမှုသည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွား၏။
အမှန်တကယ်တွင်၊ ကျန့်ချီသည် ထိုမျှလောက် သဘောကောင်းသော လူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာပင်၊ သူ မတရားမှုကို မကြည့်ရက်နိုင်ဖြစ်သည့်အခါတိုင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝမ်ချွမ်၏ ပုံရိပ် ရှိနေတတ်၏။ အချို့မှာ မတော်တဆပင် ဖြစ်နေတတ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချွမ်ကို အခြားအဓိပ္ပာယ်များအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း နားလည်စေသည့်အလားပင်။ ကျန့်ချီသည် ရှင်းပြချင်သော်လည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ စရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။
ရေကူးပြိုင်ပွဲ၏ နေရာသည် အမိုးဖွင့်ရေကူးကန်ဖြစ်ပြီး၊ ပရိသတ်နေရာတွင် ရေကူးသင်တန်းမှ အဖွဲ့ဝင်အတော်များများ ရောက်ရှိနေ၏။ ပြိုင်ပွဲဝင်စာရင်းကို ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ကပ်ထားသဖြင့်၊ ဤလူများ လာရောက်ရသည့်အကြောင်းရင်းကို ပြောစရာမလိုပေ။
ကျန့်ချီသည် ကျန်းယန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ အတူတူလာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းယန်သည် ဤကဲ့သို့သော အားကစားအမျိုးအစားများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပြီး၊ မစတင်မီကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ဘေးနားတွင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာ၏။ ကျန့်ချီ ခေါင်းမလှည့်မီမှာပင်၊ ပျင်းရိသော အသံတစ်သံကို ဦးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
“မနေ့ညက ဘာလို့ မက်ဆေ့ချ်ပြန်မပို့တာလဲ။ ငါပြောခဲ့တယ်လေ၊ တစ်မိနစ်အတွင်း ပြန်မပို့ရင် မင်းကို လာရှာမယ်လို့။ ငါ့ကတိအတိုင်း လာရှာမှာကို မင်း စောင့်နေခဲ့တာလား။”
ရှောက်ဟန့်၏ သဘာဝကျသော အနေအထားကြောင့် ကျန့်ချီသည် ခဏတာမျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ပိုင်ရှုယွင်သည် ရှောက်ဟန့်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းထောင်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြ၏။ သူ၏ပုံစံမှာ အားအင်မရှိဘဲ၊ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသည့် ချစ်စဖွယ်အမူအရာလေးဖြင့်ပင်။
“ကျန့်…”
ကျန့်ချီ ပြန်ဖြေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ လူတစ်ယောက်က သူ၏နာမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ နောက်စကားတစ်ဝက်မှာ လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ပိုင်ရှီယွီသည် မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာသည်မသိ၊ သူ၏လက်ထဲမှ ရေသန့်ဘူးနှစ်ဘူးမှာ မသိစိတ်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသဖြင့် ပုံပျက်နေသည်။ သူ၏အကြည့်သည် ရှောက်ဟန့်ဘေးနားမှ ပိုင်ရှုယွင်ကို ကြောင်ငေးစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလားပင်။
သူ၏မျက်နှာလေးသည် ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူ၏အကြည့်များသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် နေရာအနှံ့ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူ နောက်သို့ဆုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ပိုင်ရှုယွင်၏ အသံထွက်၍ တားမြစ်ခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ရသည်။
“မင်းက ကျန့်ချီကို ခေါ်နေတာလား။”
ပိုင်ရှုယွင်သည် သူ၏လှပပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်ရာ၊ မျက်စိရှေ့မှ ပိုင်ရှီယွီကို မသိသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ခေါင်းစောင်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါတို့အားလုံးက သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ။ ဘာလို့ လာမထိုင်တာလဲ။ ငါ့ဘေးနားမှာ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
ရှောက်ဟန့်သည် ပိုင်ရှီယွီကို လှည့်မကြည့်ဘဲ၊ သူ၏နောက်ကျောဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို လေထုတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်၏။
တိတ်ဆိတ်စွာပင်၊ ကျန့်ချီသည် ပိုင်ရှီယွီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ပိုင်ရှုယွင်၏ အပြုံးထဲမှ ပြင်းထန်သော ပစ်မှတ်ထားမှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ပင်၊ ပရိသတ်နေရာမှ လျှို့ဝှက်သော တိုက်ပွဲသည် စတင်တော့မည့် ပြိုင်ပွဲထက် ပို၍စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ပိုင်ရှီယွီသည် ပိုင်ရှုယွင်၏ ဘေးနားမှ နေရာလွတ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူ၏မူလက အထိန်းအကွပ်မဲ့သော ဖော်ရွေမှုသည် ရက်စက်စွာ ငြိမ်းသတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည့်အလား၊ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ငုံးငှက်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မူရင်းစာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးသော ကျန့်ချီသည် သူက ပိုင်ရှုယွင်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏မကောင်းသောစိတ်ထားကို သိရှိပြီး မခုခံရဲခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သိပေသည်။ ပိုင်ရှုယွင်၏ ဦးနှောက်ဆေးကြောမှုကြောင့် ပိုင်ရှီယွီသည် သူ၏ရောက်ရှိလာမှုက အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ချစ်ခင်ယုယမှုကို လုယူသွားသည်ဟု တစ်ချိန်က ထင်မှတ်ခဲ့ဖူး၏။
အနိုင်ကျင့်ခံရသူမှာ သူဖြစ်လင့်ကစား၊ ပိုင်ရှီယွီသည် အစမှအဆုံး ပိုင်ရှုယွင်ကို တစ်ခါမျှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဖူးဘဲ၊ စိတ်ထဲတွင် သူ့အား မိမိ၏အရင်းအချာ အစ်ကိုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
Chapter 38 ended
Chapter 39
သို့သော် ပိုင်ရှီယွီ၏ ကြင်နာမှုသည် ပိုင်ရှုယွင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမပေးနိုင်ခဲ့သည့်အပြင်၊ အနိုင်ကျင့်မှုကို ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာစေခဲ့၏။ ကျန့်ချီ မှတ်မိသည်မှာ၊ ပိုင်ရှုယွင် ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ရှီယွီက ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်ဟူ၏။ ပိုင်ရှုယွင် ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ပိုင်ရှီယွီ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ အမြဲတမ်း မှင်သက်သွားခြင်း၊ ထို့နောက် မတတ်နိုင်ခြင်း၊ ထို့နောက် အမှားကို မိမိအပေါ်သို့ လွှဲချခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ချွင်းချက်မရှိဘဲ ချစ်ခင်သူများကို အရေးမယူရန် တောင်းပန်ခြင်းပင်။
ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ကျန့်ချီ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ပိုင်ရှီယွီ၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်လုနီးပါးဖြစ်သော သည်းခံခွင့်လွှတ်မှုပင်။ ဤစာအုပ်ကို ဖတ်စဉ်ကတည်းက သူ အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ၊ အမှန်တကယ်တွင် အစကတည်းကသာ ပိုင်ရှုယွင်ကို တားဆီးခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ထိုချည်နှောင်ခြင်း၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေခြင်း၊ ပျက်စီးသွားလုနီးပါးဖြစ်ခြင်း စသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်များ ဖြစ်ပွားလာမည် မဟုတ်ပေ။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင်၊ ပိုင်ရှုယွင်၏ တည်ရှိမှုသည် ရှောက်ဟန့်အပါအဝင် ချစ်ခင်သူအားလုံး၏ ပိုင်ရှီယွီအပေါ် တန်ဖိုးထားမှုကို ပို၍ပြင်းထန်စေခဲ့၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများဖြစ်သော်လည်း၊ တကယ်တော့ မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ ပါးနပ်သော လုပ်ရပ်မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ကျန့်ချီသည် ကျန်းယန်ဝယ်လာသော ရေသန့်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး၊ ဤရှုပ်ထွေးပွေလီသော အတွေးများကို မျိုချလိုက်၏။
ရေကူးပြိုင်ပွဲတွင် စုစုပေါင်း ပြိုင်ပွဲအမျိုးအစား ငါးမျိုးရှိပြီး၊ ပရိသတ်နေရာတွင် တိုးများလာသော ကျောင်းသားများသည် ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ စိတ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တင်းကျပ်စေခဲ့၏။ မူလက အပျော်သဘောပြိုင်ပွဲဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ လေးနက်တည်ကြည်သော အငွေ့အသက်တို့ လွှမ်းခြုံလာသည်။ ကျန့်ချီသည် ပရိသတ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော်လည်း၊ သူ၏စိတ်သည် အမည်မဖော်နိုင်စွာ တင်းကျပ်နေ၏။ ဘေးနားမှ ကျန်းယန်က မေးလာသည်။
“ကျန့်ချီ၊ မင်း ဘာလို့ စာရင်းမပေးဘဲ ဝင်မပြိုင်တာလဲ။ မင်းဝင်ပြိုင်ရင် ဆုရမယ်ထင်တယ်။”
ကျန့်ချီသည် အာရုံစိုက်မှုအနည်းငယ်ကို ဖယ်ထုတ်ကာ၊ မပီမသဖြင့် ‘စိတ်မဝင်စားဘူး’ ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ထိုစဉ်က ဆရာကောင်းယန်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့စဉ်က၊ သူ၏စိတ်ထဲမှ အကြောင်းပြချက်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင် ဝမ်ချွမ်ကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ သတိပြုမိသည်မှာ သူ ပို၍ကြောက်ရွံ့တာက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ကို ဖြစ်၏။ ဤခံစားချက်သည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ထက်ပင် ကျန့်ချီအား ပို၍မသက်မသာဖြစ်စေသည်။
“မင်း ရေကူးတတ်လား။”
ရှောက်ဟန့်က အေးစက်စွာ ဝင်ပြောသည်။
ကျန့်ချီက ဆိုသည်။
“နည်းနည်းပါ။”
ရှောက်ဟန့်သည် ဘာကိုစဉ်းစားမိသည်မသိ၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အပေါ်သို့မြှောက်လိုက်ပြီး၊ စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
အပေါ်ပိုင်းပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး၊ လက်ပစ်ကူးပြိုင်ပွဲဝင်များ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာရာ၊ ပရိသတ်နေရာတွင် မသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားလာ၏။
ကျန့်ချီ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝမ်ချွမ်သည် အသင်း၏နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းနေ၏။ သူ၏ရှည်လျားသွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နေရောင်အောက်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြူဖွေးနေပြီး၊ ကြွက်သားလိုင်းတစ်ခုချင်းစီသည် ချောမွေ့လှပစွာ တည်ရှိနေသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အနုစိတ်ဖန်တီးထားသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာအမာရွတ်များသည် အတော်အတန် ဖျော့တော့သွားပြီး၊ အဝေးမှကြည့်လျှင် ပထမအကြိမ်ကကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ ပြောမပြတတ်သော ကျိုးပဲ့နေသည့်အလှတစ်စွန်းတစ်စကို ပေါင်းထည့်ပေးထား၏။ ထိုလိမ်းဆေးက အာနိသင်ပြခဲ့ပုံရသည်။
“ဘုရားရေ၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။”
ကျန်းယန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ၊ မနေနိုင်ဘဲ အတွေးချဲ့ကားမိသွားသည်။
“ဖုမိသားစုကလူတွေ နှိပ်စက်ထားတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား။”
ကျန့်ချီက ဆိုသည်။
“သူ ဒီရက်ပိုင်း ကျောင်းမှာပဲ ရှိနေတာ။”
“ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မေ့တော့မလို့…”
ကျန့်ချီသည် မျက်လုံးစွေကြည့်ကာ ရှောက်ဟန့်ကို ကျော်ဖြတ်၍၊ ဘေးနားမှ ပိုင်ရှီယွီနှင့် ပိုင်ရှုယွင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
ရှေ့မှလူသည် ရေသန့်ဘူးကို အားဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ဝမ်ချွမ်ထံကိုသာ ဦးတည်နေသည်။ အကယ်၍သာ ကျန့်ချီက သူ ကျိဟွိုက်စစ်ကို သဘောကျသည်ကို မသိခဲ့လျှင်၊ ပိုင်ရှီယွီက ဝမ်ချွမ်အပေါ်တွင် ပြောမပြတတ်သော ခံစားချက်များရှိနေသည်ဟုပင် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်မိပေမည်။ နောက်မှလူမှာမူ ထိုင်ခုံနောက်မှီကို ကျက်သရေရှိစွာ မှီထိုင်နေပြီး၊ လှပသော မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ယခုအချိန်တွင် မည်သူမှ သူ့ကို ကြည့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်သောကြောင့်လားမသိပေ။ ကျန့်ချီသည် ဤစစ်မှန်သော စိတ်ခံစားမှုတစ်စွန်းတစ်စကို လွယ်ကူစွာ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။
“ဘာကြည့်နေတာလဲ။”
နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက်သည် ကျန့်ချီ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး၊ ကြောင်တစ်ကောင်ကို ပွတ်သပ်သကဲ့သို့ ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ကျန့်ချီသည် တစ်ချက်တုန်သွားပြီး၊ သတိပြန်ဝင်လာကာ၊ ရှောက်ဟန့်၏ ထိတွေ့မှုကို ရှောင်ရှားရန် ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ သူ၏ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
သူသည် ငြင်းပယ်စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ရှောက်ဟန့်ကို သူ၏နယ်ကျွံနေသော အပြုအမူများအား သတိပြုမိစေရန် မျှော်လင့်၍မရပေ။ အမှန်တကယ်တွင်၊ ရှောက်ဟန့်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် အစမှအဆုံး ပြိုင်ပွဲပေါ်တွင် မရှိခဲ့ပေ။
သူ၏ရှည်လျားသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ထပ်လျက်ထားပြီး၊ ပျင်းရိစွာဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကစားနေသည်။ ဤပြိုင်ပွဲကို ဖြတ်သန်းသွားရုံမျှသာ ဖြစ်သည့်အလားပင်။
ကျန့်ချီသည် သူ၏လက်မောင်းကို ချလိုက်ရာ၊ သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် လေးလံသွား၏။ နီမြန်းသော ဆံပင်တစ်စသည် သူ၏မျက်လုံးစွေစွေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရှောက်ဟန့်သည် သူ၏ခေါင်းကို ကျန့်ချီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ မျက်လုံးများကို သဘာဝအတိုင်း မှိတ်ထား၏။ ကျန့်ချီ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်၊ သူ၏အလွန်နီးကပ်နေသော ချောမောလှပသည့်မျက်နှာ၊ ထူထဲရှည်လျားသော မျက်တောင်များနှင့် မြင့်မားသော နှာတံတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
“ရှောက်…”
“ငါ့ကို ခဏလောက် အနားယူခွင့်ပေး။”
သူ၏အသံတွင် လေးလံသော နှာသံတို့ ပါဝင်နေပြီး၊ ငြင်းဆန်၍မရသော စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။
“မလှုပ်နဲ့။”
ကျန့်ချီသည် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ လှုပ်လည်းမလှုပ်ဝံ့၊ မလှုပ်ဘဲလည်းမနေဝံ့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဘေးနားမှ ကျန်းယန်၏ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေသော အမူအရာနှင့် ပိုင်ရှုယွင်ထံမှ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စိုက်ကြည့်မှုကို အစွမ်းကုန် လျစ်လျူရှုထား၏။ ကံမကောင်းစွာပင်၊ ရေကူးကန်စပ်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ချွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသည့်အလား လှည့်ကြည့်လာပြီး၊ ရှေ့သို့စိုက်ကြည့်နေသော ကျန့်ချီနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်။
ပခုံးပေါ်မှ အလေးချိန်သည် ပို၍ပင် လေးလံသွားသကဲ့သို့ပင်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသွားသည်မသိ၊ ဝမ်ချွမ်သည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ရေကူးလမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွား၏။
သူ၏အမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်းပင် အေးစက်နေပြီး၊ သူ၏နောက်ကျောပုံရိပ်တွင် ယခင်ကထက် ပို၍ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ထားသော အေးစက်မှုအလွှာတစ်လွှာ ပို၍ထပ်တိုးလာသည်။
“ဒီပြိုင်ပွဲက အရမ်းအရေးကြီးလို့လား။”
ကျန်းယန်၏ အသံသည် ပို၍ကျယ်လောင်လာသည်။
“ငါ ဘာလို့ ဝမ်ချွမ်က စစ်တိုက်ထွက်တော့မလို ခံစားနေရတာလဲ။”
အမှန်တကယ်တွင်၊ ဝမ်ချွမ်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုသည် ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံးအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခုသဖွယ် ဖိအားပေးမှုပင်။
ကျန့်ချီသည် သူ၏စစ်မှန်သော စွမ်းရည်ကို အကြိမ်များစွာ မြင်ဖူးပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော လူအများစုမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၏။
ဝမ်ချွမ်သည် ရေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူ၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းသည် အသက်ဝင်သော ငါးအမြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၊ သူသည် ဒုတိယနေရာနှင့် ကြီးမားသော အကွာအဝေးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ပန်းတိုင်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူသည် ရေကူးမျက်မှန်နှင့် ရေကူးဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်၏။ တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသော အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်များသည် ရေညှိပင်ကဲ့သို့ စိုစွတ်နေသော မျက်နှာဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်တင်ကာ ပရိသတ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ အေးစက်သော အမူအရာ၊ ခက်ထန်သော မျက်ခုံးမျက်လုံး၊ အလွန်ပင် လှပသော မျက်ဝန်းများပင်။ ကျန့်ချီသည် ဘေးနားမှ ကျန်းယန် အသက်ရှူအောင့်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
အလွန်လှပပေသည်။
ကျန့်ချီသည် လူအများစု၏ စိတ်ထဲတွင် ဤရိုးရှင်းပြတ်သားပြီး အလွန်ပင် တိကျသော စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ရှိနေမည်ဟု ခန့်မှန်းမိ၏။
“သူ အပေါ်တက်လာပြီလား။”
မည်သူက နောက်ကျောဘက်မှ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်မသိပေ။
ရှုံးနိမ့်သွားသည့်မျက်နှာနှင့် လေးစားအံ့ဩသည့်မျက်နှာတို့ဖြင့် ပြိုင်ပွဲဝင်အချို့သည် တဘက်ပတ်ကာ ရှေ့ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေကြ၏။ ဝမ်ချွမ်တစ်ယောက်တည်းသာ ခြေလှမ်းမရပ်ဘဲ၊ ပရိသတ်နေရာသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်ချီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မေးသည်။
“ရေရှိလား။”
ကျန့်ချီသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်ငေးသွားပြီး၊ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဘေးနားမှ ပိုင်ရှီယွီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ အတော်ကြာအောင် ပိုက်ထားသော ရေသန့်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မထင်ရှားသော မျှော်လင့်ချက်တို့ တောက်ပနေသည်။
“ငါ တစ်ဘူးပိုယူလာတယ်။ မသောက်ရသေးဘူး။”
ဝမ်ချွမ်သည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။
ပိုင်ရှီယွီ၏ လေထဲတွင် ဆန့်တန်းထားသော လက်သည် အနည်းငယ် အနေရခက်သွား၏။ ကျန့်ချီသည် အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်၊ သူ၏လက်ထဲမှ တစ်ဝက်သောက်ပြီးဖြစ်သော ရေသည် ဝမ်ချွမ်၏ ဆွဲယူခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ရသည်။
“မင်းဟာလား။”
ကျန့်ချီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။
Chapter 39 ended
Chapter 40
ဝမ်ချွမ်သည် အဖုံးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ပုလင်းဝကို နှုတ်ခမ်းဖြင့်မထိဘဲ ခေါင်းမော့ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။ သူ၏လည်ဇလုပ်သည် အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ပိုင်ရှီယွီ၏ တောင့်တင်းနေမှုကို လုံးဝသတိမထားမိသည့်အလားပင်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ‘ကျေးဇူးပဲ’ ဟု တစ်ခွန်းသာ ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုရေဘူးကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန့်ချီသည် ဝမ်ချွမ်၏ နောက်ကျောပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး၊ ပြောမထွက်နိုင်သေးသော တားမြစ်စကားသည် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် တစ်ဆို့နေ၏။ သူ၏ရေဘူးမှာ သောက်ပြီးသားပင်။ အဘယ်ကြောင့် အသစ်တစ်ဘူးကို မယူဘဲ၊ သူ့ဟာကိုမှ ယူသွားရသနည်း။
ဝမ်ချွမ်သည် အဘယ်ကြောင့် ပိုင်ရှီယွီကို ဤမျှလောက် ငြင်းပယ်ရသနည်း။
သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီနေသော ရှောက်ဟန့်သည် မည်သည့်အချိန်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်မသိ၊ ဝမ်ချွမ်၏ နောက်ကျောပုံရိပ်ကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်၊ သူ၏စကားထဲတွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ မေးသည်။
“မင်းနဲ့သူက အရမ်းရင်းနှီးလို့လား။”
“ရေကူးကလပ်က အသင်းသားပါ။”
ကျန့်ချီသည် မနေနိုင်ဘဲ ဆိုသည်။
“ငါ့ပခုံး နာနေပြီ။”
ရှောက်ဟန့်သည် ဆက်လက်၍ အခက်တွေ့အောင်မလုပ်တော့ဘဲ၊ ပျင်းရိစွာဖြင့် ခေါင်းကိုမော့လိုက်သည်။
“ငါ့အပေါ် ပြန်မှီချင်သေးလား။”
“…မမှီတော့ဘူး။”
ကျန့်ချီသည် သူ၏ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်လျှင် ပိုင်ရှီယွီ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာကို မြင်ရမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ဗလာဖြစ်နေသော ထိုင်ခုံနှစ်လုံးပင်။ သူသည် မနေနိုင်ဘဲ မှင်သက်သွားသည်။
“သူတို့တွေရော…”
“မသိဘူး။”
ရှောက်ဟန့်၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ခြင်းမရှိသော နက်ရှိုင်းမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုသည်။
“မင်းက သူတို့ကို တော်တော်ဂရုစိုက်တဲ့ပုံပဲ။”
ကျန့်ချီ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အနည်းငယ် တုံ့သွားပြီး၊ စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
ဗလာဖြစ်နေသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ရှေ့နောက်ဆင့်နေသော ခြေသံနှစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ရှေ့မှခြေသံသည် အနည်းငယ် လျင်မြန်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။ နောက်မှခြေသံမှာမူ ဖြည်းညှင်းသက်သာသော စည်းချက်ဖြင့်၊ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော သရော်လှောင်ပြောင်သည့်အသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း ဘယ်ကိုပြေးချင်နေတာလဲ။”
ပိုင်ရှီယွီသည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို နှေးချလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏အင်္ကျီထောင့်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ်ရှူပြီးမှ လှည့်ကာ အားတင်းပြုံးပြသည်။
“အစ်ကို…”
ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာကို တစ်ဝက်ဆွဲတင်ထားသဖြင့်၊ အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ကို ကာဆီးထား၏။ ပိုင်ရှုယွင်သည် အလင်းရောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ပိုင်ရှီယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ လှပသော မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏နှုတ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးများသည် သူ၏ရုပ်ရည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်သူက မင်းအစ်ကိုလဲ။ ငြင်းပယ်ခံရတာနဲ့ ငိုပြီးထွက်ပြေးလာတယ်။ အဲ့ဒီအောက်တန်းစားက မင်းကို အဖက်မလုပ်ဘူးဆိုတာ လူတွေမသိမှာ စိုးနေတာလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်လိုက်ဖက်တယ်။ အောက်တန်းစားနဲ့ အောက်တန်းစားပဲ။ မင်းက သူ့ကို သနားချင်နေတာလား။ ဘာလို့ အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသနားရတာလဲ။”
“ငါ… မဟုတ်ဘူး…”
“မင်း ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲဆိုတာ ငါမမြင်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား။”
ပိုင်ရှုယွင်၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် ရက်စက်မှုတစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်း ဒီလိုမျိုး ဝမ်းနည်းပြီး အားကိုးရာမဲ့တဲ့ပုံစံကို ပြလိုက်တိုင်း၊ မင်းက အာ့ဟန့်အပေါ်မှာ ဘယ်လို ညစ်ပတ်တဲ့အတွေးတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်း ဘာအကြံအစည်တွေရှိလဲဆိုတာ အဖေက မသိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အမေကိုသာ သနားနေတာမဟုတ်ရင်၊ သူက မင်းကို ဒီလောက် သဘောကောင်းနေမှာလား။”
စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီသည် နှလုံးသားကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။
“မင်း ပိုင်အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်လာရင်တောင်၊ မင်းရဲ့ တရားမဝင်သားဆိုတဲ့အဆင့်အတန်းကို ဖယ်ရှားလို့မရဘူး။ ဒါက မင်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး စိန့်စတန်ကျောင်းထဲ ဝင်လာတာနဲ့တူတူပဲ။ မင်းက အောက်ဆုံးအလွှာက ပညာသင်ဆုရကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ။”
ပိုင်ရှီယွီ၏ မျက်နှာသည် အမှောင်ထဲတွင် ဖြူဖျော့လုနီးပါးဖြစ်နေ၏။ သူသည် သွေးမရှိတော့သော နှုတ်ခမ်းများကို ဟလိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့်ချေပစကားမျှ မထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်။ တခြားလူတွေရှေ့မှာ ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို မဖော်ပြနဲ့။”
ပိုင်ရှုယွင်သည် ခေါင်းငုံ့ထားသော ပိုင်ရှီယွီကို အောင်နိုင်သူ ဥဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ရင်ဘတ်မှ အနက်ရောင်ရင်ထိုးသည် ခမ်းနားသော အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်နေသည်။ သူသည် ပိုင်ရှီယွီ၏ ရှေ့မှ အဖြူရောင်ရင်ထိုးတံဆိပ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် နူးညံ့ပြီး အန္တရာယ်ကင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
“ငါက မင်းလိုလူမျိုးနဲ့ ပိုင်မိသားစုဝင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို မျှဝေခံစားချင်စိတ်မရှိဘူး။ တကယ်ပဲ မသတီစရာကောင်းတယ်။”
ခြေသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွား၏။
လက်ထဲမှ ရေသန့်ဘူးသည် လိမ်ကာပျက်စီးသွား၏။ ကွေးကောက်နေသော လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ ပိုင်ရှီယွီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်သောအခါ၊ ယခင်က တစ်ခါမျှမရှိခဲ့ဖူးသော အေးစက်မှုတစ်စွန်းတစ်စ ပို၍ထပ်တိုးလာသည်။ သူသည် မူလနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရိပ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်။
————-
ကျန့်ချီသည် ရေစက်လက်ကျနေသေးသော ဆံပင်ကို သုတ်ရင်း၊ ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာတော့ စားပွဲရှေ့တွင်ထိုင်နေသော ဝေ့အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် လန့်သွားသည့်အလား၊ မောက်စ်ကို တစ်ချက်ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ၊ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ပုံရိပ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မှန်ဘီလူးနောက်မှ မျက်လုံးများသည် ကျန့်ချီထံသို့ လှည့်လာပြီး၊ လေသံမကောင်းစွာဖြင့် ဆိုသည်။
“မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။”
“ငါ စာအုပ်လာယူတာ။”
ကျန့်ချီသည် ဝေ့အန်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုးရှိသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ၊ တစ်ခွန်းရှင်းပြလိုက်သည်။
ဝေ့အန်းသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ စကားမပြောဘဲ၊ မောက်စ်ဖြင့် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ဖုံးကွယ်ရန်ကြိုးစားသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေ၏။ ကျန့်ချီသည် ယခင်က စာအုပ်စင်ပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သော စာအုပ်ကို ယူပြီး၊ မိမိ၏နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
အကယ်၍ သူ ခုနက အမြင်မမှားခဲ့လျှင်၊ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ မူလပုံရိပ်သည် ကျောင်းတွင်းဖိုရမ်ဖြစ်၏။ ဝေ့အန်းက အဘယ်ကြောင့် ဤအရာကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားရသနည်း။
သံသယသည် ကျန့်ချီ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်နေ၏။
ဒုတိယနေ့၊ ကျန့်ချီ စီးပွားရေးစာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ၊ အတန်းထဲမှ စုစည်းနေသော စကားပြောသံများသည် သူဝင်လာချိန်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန့်ချီ၏ တစ်ခဏတာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။
မစ္စတာစမစ်သည် အချိန်မှန်အတိုင်း စာသင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာလေ့ရှိ၏။ ကျန့်ချီသည် အတန်းမစမီ မိနစ်အနည်းငယ်အလိုတွင် ကွန်ပျူတာဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အပေါ်မှ မပြီးသေးသော စာတမ်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တင်ထားသော ဖုန်းသည် လင်းလာပြီး၊ ကျန်းယန်၏ မက်ဆေ့ချ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
ကျန်းယန် : ကျန့်ချီ၊ မင်း HS နဲ့ ဖိုရမ်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်မိလိုက်ပြီလို့ ငါသံသယဝင်မိတယ်။
ပုံမှန်အချိန်များတွင် ကျန်းယန်သည် သူ့ထံသို့ အတင်းအဖျင်းပြောသည့် ပို့စ်များကို ပေးပို့ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုဆွေးနွေးသည်။ ကျန့်ချီသည် သူ၏ထံမှ ဤမျှလောက် လေးနက်သော မက်ဆေ့ချ်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိခြင်းပင်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ လူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ လူအချို့၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသည်။ သူတို့သည် အကြည့်မလွှဲကြဘဲ၊ ကျန့်ချီ ပြောမပြတတ်သော အမူအရာမျိုးကို ပြသနေကြသည်။
တစ်ခဏအတွင်း၊ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
မစ္စတာစမစ်သည် ထူထဲသော အထူးပြုစာအုပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာရာ၊ စာသင်ခန်းထဲမှ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ကျန့်ချီသည် သူ၏အာရုံကို သင်ခန်းစာထဲသို့ အရင်ဆုံး ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားရသော်လည်း၊ သူ၏ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးတွင် ခုနက ကျန်းယန်၏ ထိုမက်ဆေ့ချ်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားသောကြောင့်၊ သို့မဟုတ် မသိစိတ်ထဲတွင် ဖြစ်လာမည့်အရာများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသောကြောင့်လားမသိ၊ ကျန့်ချီ အတန်းပြီးနောက် HS ၏ ကဏ္ဍကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ မျက်စိထဲစူးဝင်လာသော ခေါင်းစဉ်ကို မြင်သည့်တိုင်၊ သူ၏စိတ်သည် အံ့ဩဖွယ်ရာ တည်ငြိမ်နေ၏။
Chapter 40 ended
