Chapter 51
ကျန့်ချီသည် ပုံမှန်အချိန်များတွင် သိပ်မပြုံးတတ်ပေ။ မကြိုက်၍မဟုတ်ဘဲ၊ မည်သူ့ကိုပြုံးပြသင့်သည်၊ မည်သို့ပြုံးပြသင့်သည်ကို မသိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခင်က အပယ်ခံဖြစ်ခဲ့ရသော အချိန်များတွင်၊ ကျန့်ချီသည် သူ၏ဘေးမှလူများကို ဖော်ရွေသောစေတနာများ ဖြန့်ဝေရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ထိုစေတနာသည် နေရာလွဲသွားခဲ့ဟန်တူ၏။ သူသည် အခြားသူများက သူ့ကို ‘အလိုက်ကန်းဆိုးမသိတဲ့လူအ’ ဟု နောက်ကွယ်တွင် အကဲဖြတ်သည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျန့်ချီသည် သိပ်မပြုံးတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့ပြုမူခြင်းက အလွန်အမင်း မိုက်မဲသည်ဟု ထင်မြင်လာခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။
ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ‘တကယ်တော့ မင်းပြုံးလိုက်ရင် အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်’ ဟု ပြောခြင်းဖြစ်၏။ သူ၏နှလုံးသားသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်၊ ဖျော့တော့သော ချဉ်စပ်စပ်ခံစားမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ကျန့်ချီက ထိုခံစားချက်ကို အစွမ်းကုန်ဖိနှိပ်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မပေါ်လွင်စေခဲ့ပေ။ ကျိဟွိုက်စစ်သည် ခုလေးတင်က ငေးမောနေခြင်းမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာဟန်ဖြင့်၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် ကျန့်ချီကို စိုက်ကြည့်ရင်း…
“မင်း ကြိုက်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသေချာသိနေခဲ့တယ်။”
တိတ်ဆိတ်သော လေထုတွင် ကွဲပြားသောခံစားမှုတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာသကဲ့သို့ပင်။ ကျန့်ချီ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ၊ ကျိဟွိုက်စစ်သည် ထိုထူးခြားမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ငါက ဒီထက်ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအအေးမိထားတာက မကြာသေးဘူး၊ ညဘက်လည်း စောစောနားရမယ်လေ။ အဲ့ဒီနေ့ကကိစ္စကို ရှုထင်က ငါ့ကိုပြောပြထားတယ်။ မင်းစိတ်ချပါ၊ ရှောက်ဟန့်ကို မင်းရှေ့မှာ တောင်းပန်ခိုင်းဖို့ ငါစီစဉ်လိုက်မယ်၊ ဒီတစ်ခါ သူလုပ်တာ နည်းနည်းလွန်သွားတယ်။”
နောက်ဆုံးစကားအနည်းငယ်၏ နွေးထွေးမှုသည် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့၏။ ကျန့်ချီ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားသည် ခုလေးတင်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကျော်လွှားသွားပြီး၊ သူ၏မျက်ခုံးများသည် အလိုအလျောက်ပင် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။
“မလိုပါဘူး၊ ငါ တောင်းပန်တာကို မလိုအပ်ဘူး၊ သူ့ကိုလည်း မမြင်ချင်ဘူး။”
တောင်းပန်ခြင်းတစ်ခုက ဘာကိုပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း။ ရှောက်ဟန့်ကဲ့သို့သောလူတစ်ယောက်ကို သူကျူးလွန်ခဲ့သောအမှားကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားစေနိုင်မည်လား။
ကျန့်ချီထင်သည်မှာ၊ ရှောက်ဟန့်၏ စိတ်ရင်းမှလာသော တောင်းပန်မှုကို ကြားရရန် မျှော်လင့်ရသည်ထက်၊ ကျန်းယန် စာမေးပွဲတွင် ပထမရရန် မျှော်လင့်ရသည်က ပို၍လက်တွေ့ကျဦးမည် ဖြစ်၏။
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သူ၏အမူအရာတွင် နက်နဲမှုအချို့ ပိုမိုလာခဲ့သည်။ မှောင်မိုက်ထဲတွင် သိမ်မွေ့သောပြောင်းလဲမှုသည် မနက်ရှိုင်းသော်လည်း၊ သူ၏အသံသည် ရင်းနှီးသောနွေးထွေးမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။
“အဲ့ဒီနေ့က တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
ကျန့်ချီသည် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။သူ၏အသံသည် အလွန်အမင်း အေးစက်ခြောက်ကပ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့်၊ ပြန်လည်ပျော့ပြောင်းလိုက်သည်။
“တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဆိုးရွားတဲ့နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုပါပဲ။ မင်း ငါ့အတွက် ဒါတွေပြင်ဆင်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီညမွေးနေ့မှာ ငါအရမ်းပျော်ရွှင်ရပါတယ်။”
ယခုအချိန်တွင် ကျိဟွိုက်စစ်ကို သူ၏မွေးနေ့ကို အဘယ့်ကြောင့်သိသနည်းဟု မေးခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားတစ်ခွန်းနှင့် တူညီပေမည်။
ကျန့်ချီခံစားမိသည်မှာ၊ သူသည် ကျိဟွိုက်စစ်၏ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာသည် ကြောက်စရာကောင်းသောအရာတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ကျိဟွိုက်စစ်၏ အပြုအမူသည် သူ့ကို ထိုသို့သောခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမျှမပေးခဲ့ပေ။ ပို၍များပြားသည်မှာ သဘာဝကျစွာပေါ်ထွက်လာသော လေးစားမှုနှင့် နားလည်မှုတို့က သူ့ကို အလိုအလျောက်ပင် အခြားသူများကို လျစ်လျူရှုစေခဲ့သည်။
ကျိဟွိုက်စစ်သည် ထပ်မံမေးမြန်းခြင်းမရှိတော့ပေ။ သူသည် ကျန့်ချီ မပြောချင်သောစကားများကို အတင်းအကျပ်မေးမြန်းလေ့မရှိပေ။ သူ၏ပင်ကိုယ်သဘောအရ ယဉ်ကျေးသောကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် အဖြေကိုသိရန် အခြားနည်းလမ်းများ အမြဲရှိနေသောကြောင့်လားမသိပေ။
သူသည် သူ၏အင်္ကျီထဲမှ သေးငယ်သော သစ်သားဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ကျန့်ချီ၏ရှေ့သို့ ကမ်းပေးရင်း ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီလက်ဆောင်ကို မင်းကြိုက်နှစ်သက်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ကျန့်ချီသည် သစ်သားဘူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ်မှင်သက်သွားပြီး၊ သူ၏စကားသံသည် အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။
“ခုနကတေးသွားက လက်ဆောင်မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဘယ်သူက လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ ပေးရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားလို့လဲ။”
ကျိဟွိုက်စစ်က ဆိုသည်။
“ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ။”
ကျန့်ချီသည် ခဏမျှချီတုံချီတုံဖြစ်ပြီးနောက် လက်ခံလိုက်သည်။ သေးငယ်သော သစ်သားဘူးသည် လက်ဖဝါးထဲတွင် အလွန်လေးလံလှ၏။ သော့ချိတ်ကိုဖွင့်ကာ အတွင်းမှအရာကို ရှင်းလင်းစွာမြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏အသက်ရှူသံသည် တစ်ချက်ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
နက်မှောင်သော ပိုးကြိုးဖြင့်သီထားသော သေးငယ်သည့် စက်ဝိုင်းပုံကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုသည် ကြည်လင်၍ စိမ်းမြသောကျောက်မှန်တစ်ချပ်နှင့်တူ၏။ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် လက်ရာမြောက်သော ပန်းပွင့်ပုံစံများကို ထွင်းထုထားပြီး၊ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် အေးစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခု စီးဝင်လာခဲ့သည်။
ကျန့်ချီသည် ကျိဟွိုက်စစ်၏အသံကို နားနားတွင် ကြားလိုက်ရသည်။
“အပေါ်မှာထွင်းထားတာက သံပရိုပန်းတွေ။”
ကျန့်ချီသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ အံ့အားသင့်မှုနောက်တွင် လေးလံမှုအချို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘူးကိုပိတ်ကာ ကျိဟွိုက်စစ်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ဒီလက်ဆောင်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်၊ ငါလက်မခံနိုင်ဘူး။ ခုနက တေးသွားတွေနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်ဟန်တူ၏။ သူသည် သစ်သားဘူးထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ကျန့်ချီနောက်မဆုတ်မီမှာပင် သူ၏ပခုံးကို ဖိကိုင်ထားကာ ကိုယ်တိုင်ဆွဲပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် တောက်ပမှုတစ်ခု ပိုမိုလင်းလက်လာပြီး၊ အသံကိုနှိမ့်ကာ ဆိုသည်။
“လက်ဆောင်ဆိုတာ ပစ္စည်းဝတ္ထုဖြစ်တဲ့အတွက် တန်ဖိုးကြီးတယ်၊ မကြီးဘူးဆိုတာမျိုး မရှိဘူး။ မင်းကြိုက်တာက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ဒီလိုကျောက်စိမ်းမျိုး ငါ့အိမ်မှာ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ မင်းနဲ့လိုက်ဖက်တယ်လို့မြင်တော့ အိမ်ကနေ ယူလာခဲ့တာ။ တကယ်တမ်း ငါ့အမြင်ကလည်း မမှားခဲ့ဘူးပဲ။”
လက်ဆောင်သည် ဝယ်လာခြင်းမဟုတ်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန့်ချီ၏ အပြစ်ရှိသလိုခံစားရမှုသည် အနည်းငယ်လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အနည်းငယ်ပူနွေးနေသော ကျောက်စိမ်းကို ချီတုံချီတုံဖြင့် ထိကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအရာများကို နားမလည်သော်လည်း၊ ကျောက်စိမ်း၏ အရောင်အသွေးနှင့် အပေါ်မှထွင်းထုထားသော လက်ရာကိုကြည့်ရုံဖြင့် ဈေးနှုန်းမသေးလှကြောင်း သိနိုင်၏။
ဤအရာသည် ကျိဟွိုက်စစ်အတွက် ဘာမျှမဟုတ်လောက်ပေ၊ သာမန်အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ကျန့်ချီအတွက်မူ ‘တန်ဖိုးကြီး’ ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးထက် ပို၍လေးနက်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှစ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက မွေးနေ့လက်ဆောင်မရရှိခဲ့ဖူးပေ။ ကျန့်ချိန်ချောင်သည် အံ့အားသင့်စရာများ ဖန်တီးပေးတတ်သော ဖခင်တစ်ဦးမဟုတ်ရာ၊ သူ၏မွေးနေ့ဖြစ်စေ၊ ကျန့်ချီ၏မွေးနေ့ဖြစ်စေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားရုံသာဖြစ်၏။ ကံကောင်း၍ ကိတ်မုန့်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားလျှင် ကိတ်မုန့်အတုံးသေးသေးလေးတစ်တုံး ဝယ်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင်တော့ ထိုမျှသာပင်။
ဤသို့သော တရားဝင်လက်ဆောင်မျိုးသည် ကျန့်ချီ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိဖူးခြင်းဖြစ်၏။ သူသည် ငြင်းဆန်ချင်သေးသော်လည်း၊ ကျိဟွိုက်စစ်၏ ရိုးသားသောမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသောအခါ ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ကျိဟွိုက်စစ်က သူစကားမပြောမီမှာပင် ဆိုလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါ ငါ့မွေးနေ့ရောက်တဲ့အထိ စောင့်၊ မင်း ငါ့ကို ပြန်လက်ဆောင်ပေးလို့ရတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းလက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိမလား။”
ကျန့်ချီသည် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားသည်။
“ငါ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့လက်ဆောင်မျိုး မပေးနိုင်ဘူး။”
“ငါ ခုနကပြောတဲ့အတိုင်းပဲ … လက်ဆောင်မှာ အရေးကြီးတာက စေတနာပဲ။”
ကျိဟွိုက်စစ်သည် သူ့ကိုကြည့်ရင်း၊ လရောင်အောက်မှ အပြုံးသည် နက်ရှိုင်းသောနူးညံ့မှုတစ်စွန်းတစ်စကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။
“မင်း ဘာပဲပေးပေး ငါအရမ်းပျော်မှာပါ။ ဒါကြောင့် အခုလည်း မင်းပျော်ရွှင်စေချင်တယ်။”
——–
ညဘက်တွင် အဆောင်၌ လဲလျောင်းနေရင်း၊ ကျန့်ချီသည် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထုတ်ယူကာ အသေးစိတ်ကြည့်ရှုနေမိသည်။
ကျိဟွိုက်စစ်သည် သူ့ကို အထူးပညာရပ်ဖြင့် ချော့မော့ဖျားယောင်းတတ်သည်ကို သူသိသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ ‘မကောင်းဘူး’ ဟု တစ်ခွန်းမျှပင် စိတ်ထဲတွင် မတွေးဝံ့အောင်ပင်။ ကျိဟွိုက်စစ်က ထိုအတွေးကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားပြီး သူအမုန်းဆုံးဖြစ်သော စိတ်ပျက်အားလျော့ဟန်ကို ပြသမည်ကို သူစိုးရိမ်မိသည်။
စိတ်လိုက်မာန်ပါ လက်ခံပြီးနောက်မှာတော့ ပြန်ပေးရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။ ကျန့်ချီသည် နောက်တစ်ကြိမ်ကျ ကျိဟွိုက်စစ်ကို ပြန်ပေးရမည့်လက်ဆောင်အကြောင်းသာ စဉ်းစားနိုင်တော့သည်။ တစ်ညလုံးစဉ်းစားပြီးမှ သူသတိရသွားသည်မှာ၊ သူသည် ကျိဟွိုက်စစ်၏ မွေးနေ့ကိုပင် မသိသေးခြင်းပင်။
နေ့လယ်ပိုင်း စာသင်ချိန်တွင် ရှောက်ဟန့်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသလို၊ ပိုင်ရှီယွီလည်း အတူတူပျောက်ကွယ်နေခဲ့ရာ၊ ကျန့်ချီသည် ရှားရှားပါးပါး တည်ငြိမ်သော အတန်းတစ်ချိန်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ညဘက်တွင် ကျန်းယန်နှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်၌ ဓာတုဗေဒစာမေးပွဲအတွက် စာကျက်ရန် ချိန်းဆိုထားခဲ့သော်လည်း၊ တွေ့ဆုံချိန်တွင် ကျန်းယန်၏ဘေးတွင် မထင်မှတ်ထားသော လူတစ်ယောက် ပိုနေခဲ့သည်။
“ဝမ်ချွမ်က ငါစာကြည့်တိုက်သွားမယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူလည်းလိုက်လာခဲ့တာ။”
ကျန်းယန်သည် သူ၏ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့်မေးသည်။
“လူတစ်ယောက်ပိုလာတာ ပြဿနာမရှိလောက်ဘူးမလား။”
ကျန့်ချီသည် ဝမ်ချွမ်၏ အေးစက်သော်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး၊ သူ့ကို ပုစ္ဆာရှင်းပြပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ကျန်းယန်သည် ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်ပြီး ကျန့်ချီ၏ ပခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက်၊ သူ၏စူးရှသောမျက်လုံးများသည် ကျန့်ချီ၏ ရင်ဘတ်မှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ရုတ်တရက်တွေ့ရှိသွားပြီး၊ အံ့ဩစွာအော်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်တုန်းက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး ဆွဲထားတာလဲ။ အရောင်က တော်တော်လှတာပဲ။”
ကျန့်ချီသည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်ရာ၊ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် မည်သည့်အချိန်က အပြင်သို့ ထွက်ကျနေသည်မသိ။ သူသည် ကော်လံအောက်သို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးဆိုသည်။
“တခြားသူက ပေးတာပါ။”
“လက်ဆောင်ရတာလား။”
ကျန်းယန်သည် ပို၍အံ့ဩသွားသည်။
“ဘယ်သူက ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့လက်ဆောင်မျိုး ပေးတာလဲ။”
အမြဲတစေ စကားမပြောဘဲနေသော ဝမ်ချွမ်သည် ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။
“ကျိဟွိုက်စစ်လား။”
ကျန့်ချီသည် တစ်ချက်မှင်သက်သွားပြီး၊ ကျန်းယန်သည် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် သူ၏လက်ဖဝါးကို ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကျန့်ချီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒုဥက္ကဋ္ဌအိမ်က ပြတိုက်မှာ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းတွေ အများကြီးစုဆောင်းထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ တကယ်ပဲ ဒုဥက္ကဋ္ဌက မင်းကိုပေးတာလား။”
‘ပြတိုက်’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ကျန့်ချီသည် မှင်သက်ရုံမျှမကတော့ပေ။ သူသည် သူကြားလိုက်သည်မှာ အမှားများလားဟုပင် သံသယဝင်သွားသည်။
“…ကျိဟွိုက်စစ်အိမ်က ပြတိုက်ဖွင့်ထားတာလား။”
စကားသံဆုံးသည်နှင့် ကျန်းယန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒုဥက္ကဋ္ဌအိမ်ရဲ့စီးပွားရေးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေနဲ့ အဓိကသက်ဆိုင်တာ။ ပြတိုက်က ပုဂ္ဂလိကပိုင်ပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့အိမ်မှာပဲရှိတာပေါ့။ ဒုဥက္ကဋ္ဌရဲ့အဖေက အရမ်းနာမည်ကြီးတဲ့ လက်ရေးပညာရှင်တစ်ယောက်၊ စာလုံးတစ်ချပ်တည်းနဲ့တင် သန်းရာချီပြီး တန်တယ်။ အဲ့ဒီပြတိုက်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီထင်တယ်၊ အတွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေပေါင်းလိုက်ရင် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်စာလောက်တန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်။”
သူ၏လေသံသည် အံ့ဩခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ကျန့်ချီသည် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဤကျောက်စိမ်းတုံးသေးသေးလေးသည် ရုတ်တရက် အလေးချိန်တစ်ခုတိုးလာပြီး၊ သူ၏လည်ပင်းကို ဆွဲချနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိဟွိုက်စစ်က ဤအရာသည် အိမ်မှယူလာခြင်းဖြစ်သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သာမန်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုလား ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုလားဆိုတာကို ကျန့်ချီ မသေချာနိုင်တော့ပေ။ သူ၏သာမန်အသိတရားသည် ဤနေရာတွင် လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ပေ။
ကျောင်းထဲမှ လူအများစု၏ တွေးခေါ်ပုံသည် ‘သာမန်လူ’ ၏ ဘောင်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့ရာ၊ ကျန့်ချီသည် ကျိဟွိုက်စစ်က ဤမျှလောက် ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့စွာဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုခုကို သူ့အား ပေါ့ပေါ့ဆဆပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု တိတ်တဆိတ်ဆုတောင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး။
ဝမ်ချွမ်၏ လေးလံသော အသံသည် ကျန့်ချီကို အတွေးများထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“သူက မင်းကို ဘာလို့ ပစ္စည်းပေးတာလဲ။”
ကျန့်ချီသည် နှစ်စက္ကန့်ခန့်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“မနေ့က ငါ့မွေးနေ့။”
“ဘာ! မနေ့က မင်းမွေးနေ့လား!”
ကျန်းယန်သည် ကားကိုရုတ်တရက်ဘရိတ်အုပ်လိုက်သကဲ့သို့၊ ကျန့်ချီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ အားဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မင်းမွေးနေ့ကို ဘာလို့ငါ့ကိုမပြောတာလဲ။ အခုတော့ ညီအစ်ကိုတွေမဟုတ်တော့ဘူးလား။ ပြီးပြီ၊ အချိန်လည်းလွန်သွားပြီ၊ မင်းဘာလက်ဆောင်လိုချင်လဲ။ ငါအမြန်ဆုံးဝယ်ပေးမယ်။”
ကျန့်ချီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသွားပြီး၊ ပြန်ဖြေရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူ၏ပခုံးပေါ်မှ ကျန်းယန်၏လက်သည် ဝမ်ချွမ်၏ ဆွဲဖယ်လိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
သူ၏အမူအရာသည် အလွန်ပင် သဘာဝကျနေခဲ့သည်။ ခဏအကြာမှ ကျန့်ချီသည် ပြောချင်သောစကားကို သတိရသွားသည်။
“တကယ်တော့ ငါက မွေးနေ့မကျင်းပတတ်ဘူး။ အဲ့တော့ လက်ဆောင်ပေးစရာမလိုပါဘူး။”
“မရဘူးလေ၊ ဒုဥက္ကဋ္ဌတောင် လက်ဆောင်ပေးသေးတာ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဘာမှမပေးဘဲနေလို့ရမှာလဲ။”
ကျန်းယန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို စာတွေအကြာကြီးကူပြပေးထားတာကို ငါက ကျေးဇူးတောင်မတင်ရသေးဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် လက်ဆောင်ကိစ္စကို ငါ့တာဝန်သာထား၊ ငြင်းဖို့မစဉ်းစားနဲ့!”
ကျန့်ချီသည် ကျန်းယန်၏ လေသံကိုကြားရုံဖြင့် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သောကြောင့်၊ မတတ်သာစွာပင် ပြုံးလိုက်ရသည်။
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးဆို ရပါပြီ၊ ကျေးဇူးပဲ။”
“ဘာတွေအားနာနေတာလဲ။”
စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ မဝင်မီတွင်၊ နောက်ကျောမှ အမြဲတစေတိတ်ဆိတ်နေသော ဝမ်ချွမ်သည် ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်းဆိုလိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။”
ကျန့်ချီသည် သူက မိမိကို စကားပြောနေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး၊ နောက်သို့လှည့်ကာ ‘ကျေးဇူးပဲ’ ဟုပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့မှ ကျန်းယန်၏ သင်ခန်းစာကို ယူကာ၊ ဝမ်ချွမ် နောက်ထပ်စကားမပြောမီတွင် အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ၊ ဘာလက်ဆောင်မှ ပို့မနေနဲ့တော့။”
ဝမ်ချွမ်သည် အဖြေပြန်မပေးဘဲ၊ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မထင်ရှားသော အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏သင်ခန်းစာစာအုပ်ကို ကိုင်ထားသောလက်သည် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားဟန်တူ၏။ ခဏအကြာတွင်မှ သူသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ‘အင်း’ ဟု တစ်ချက်အသံပြုလိုက်သည်။
========
ဝမ်ချွမ် : ငါ ပိုက်ဆံကြိုးစားရှာမှ ရတော့မယ်။
ကျိဟွိုက်စစ် : ^_^
Chapter 51 ended
