Chapter 7
World 1- Chapter 7
နုနယ်သည့် လက်ဖဝါးလေးက ကြီးမားသည့် အရာကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးနေခြင်း၊ ရေသူလေးသည် ဗီလိန်ကြီး၏ ကျော့ကွင်းထဲသို့ သက်ဆင်းသွားပြီး တုတ်ခိုင်သည့် လိင်တံကြီးက အထဲသို့ ဝင်ထွက်ဆောင့်လိုးနေခြင်း
****
ရုတ်တရက် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသည့် ပြာလဲ့နေသော ရေပြင်ကြီးမှာ ကွဲအက်သွားသည့် သလင်းကျောက်များကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးများဖြင့် ဆူပွက်လာ၏။ ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည့် သေးငယ်သော ရေသူလေးတစ်ကောင်က ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ အမြီးကို ရိုက်ခတ်ကာ ကမ်းစပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်လာသည်။
ကမ်းစပ်တွင်တော့ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချောမောသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည် အကြည့်များဖြင့် ထိုင်နေ၏။ သူ့တွင် ဩဇာအာဏာကြီးမားသည့် အသွင်အပြင်မျိုး ရှိနေသော်ငြားလည်း သူ၏ လက်ထဲတွင်တော့ တောက်ပနေသည့် ပုလဲလုံးငယ်လေး အနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားပြီး ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခုခုကို ဖန်တီးချင်နေသည့်အလား သေချာစွာ စီမံကိုင်တွယ်နေသည်။
“ဝူဝမ်….”
ကမ်းစပ်သို့ ကူးလာပြီးနောက် ရေသူလေးက အမျိုးသား၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခရုခွံကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထား၏။ ကြည်လင်နေသည့် သူ၏ ငွေပြာရောင် မျက်လုံးလေးများထဲတွင် အမျိုးသား၏ ပုံရိပ်က ထင်ဟပ်နေသည်။
“ကျွန်တော် စားချင်ပြီ….”
ယင်ဝူဝမ်က ရေသူလေး၏ စိုစွတ်နေသည့် ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ပြီး ထက်မြက်သည့် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရေသူလေး ပေးလာသည့် သူ၏ မျက်နှာထက်ပင် ကြီးမားနေသော ခရုခွံကြီးထဲမှ အသားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခွာထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာပင် အတုံးလေးများအဖြစ် တုံးလိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“စားတော့….”
သူတို့နှစ်ဦးက မျက်နှာပြင်၏ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကျော်မှာ သမုဒ္ဒရာများဖြစ်သည့် ဘိယွဲ့ဂြိုဟ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်၏။ဘိယွဲ့ဂြိုဟ်သည် မူလက လှပသည့် ခရီးသွားဂြိုဟ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဂြိုဟ်ရှိ ရေနေသတ္တဝါများသည် မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ၎င်းတို့၏ ကြမ်းကြုတ်မှုများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သောကြောင့် ဂြိုဟ်တွင် လူနေထိုင်မှု နည်းပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သမုဒ္ဒရာကြီးသည် ညစ်ညမ်းမှုကင်းစင်နေဆဲဖြစ်ကာ ကြည်လင်ပြာလဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရှိ သတ္တဝါများသည် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေပြီး ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်ကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မြင့်မားကြသော်လည်း အဆိပ်မရှိကြပေ။ ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော ရေသူငယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် သားကောင်များသာသာ ဖြစ်သွားကြသည်။
ယွီရှူးနင်သည် ယင်ဝူဝမ် ပထမဆုံးအကြိမ် ခွံ့ကျွေးခဲ့သော ဒိုဟာငါးနှင့် ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရွံရှာမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပုံရပြီး ငါးကိုမြင်တိုင်း စားချင်စိတ် ပျောက်သွားတတ်သည်။ သို့သော် အခြားသော ပင်လယ်စာများကိုမူ စားရသည်ကို သဘောကျသည်။ သူသည် နေ့စဉ် ပင်လယ်ထဲသို့ သွားရောက်ဆော့ကစားကာ ခရုများ၊ ပုစွန်များနှင့် ဂဏန်းမျိုးစုံကို ဖမ်းယူလာတတ်ပြီး ယင်ဝူဝမ်က သူ့အတွက် လှီးဖြတ် ပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိသည်။
ရေသူမျိုးနွယ်၏ အမွေအနှစ်သည် သူ၏ မျိုးဗီဇထဲတွင် ရှိနေသည်။ ယွီရှူးနင်သည် ရေနေသတ္တဝါများကို မည်သို့ နှိမ်နင်းရမည်၊ မည်သည့်အရာများက စားကောင်းသည်၊ မည်သည့်အရာများကို သတိထားရန် လိုအပ်သည်၊ မည်သည့်အရာများကို ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်ဆိုသည်ကို မွေးရာပါ သိရှိထားသည်။
ယင်ဝူဝမ်သည် ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသားများကို ဝါးရခက်ခြင်းမျိုး မရှိစေဘဲ အလွန်ပါးလွှာသော အလွှာလေးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ယွီရှူးနင်သည် ကိုယ်တိုင် အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ယင်ဝူဝမ်ကိုလည်း ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။
“ကဲ နင်နင်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စားတော့”
ယင်ဝူဝမ်သည် တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ပြီး ရေသူငယ်လေး၏ ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ထပ်စားရန် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကိုယ် မင်းအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနေလို့”
ယွီရှူးနင်သည် အမျိုးသား၏ လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာသည် သူငိုချလိုက်စဉ်က ထွက်လာသော ပုလဲလုံးလေးများဆိုတာ သူ သိသည်။
ယင်ဝူဝမ်က ဒီပုလဲတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ သုံးချင်တာလဲ?
“နင်နင့်အတွက် ပုလဲစီထားတဲ့ အင်္ကျီလေး လုပ်ပေးရမလား” ယင်ဝူဝမ်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါမှမဟုတ် သရဖူသေးသေးလေး လုပ်ပေးရမလား”
ယွီရှူးနင်သည် တလက်လက်တောက်ပနေသော လက်ဝတ်ရတနာများကို နှစ်သက်တတ်သည့် ဗီလိန်ကြီး၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နှစ်ခုလုံး လိုချင်တယ်”
ယင်ဝူဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ပုလဲတွေ အများကြီး ထပ်လိုဦးမယ်။ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”
အမျိုးသားသည် သူ့ကို အေးအေးလူလူ အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ပုလဲတွေ မလောက်ဘူးလား?
ယွီရှူးနင်သည် ထိုပုလဲများအားလုံးက သူ၏ မျက်ရည်များမှ ဖြစ်တည်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ တကယ်လို့များ ထပ်လိုသေးတယ်ဆိုရင် ဒါက…
သူ၏ အတွေးများ မဆုံးခင်မှာပင် ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေးကို သူ့ပေါင်ပေါ်မှ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲမကာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လျှာသည် နူးညံ့စိုစွတ်နေသော ပါးစပ်လေးထဲသို့ တိုးဝင်မွှေနှောက်သွားပြီး နူးညံ့လှသော လျှာလေးကို စုပ်ယူလိုက်သည့်အခါ ရမ္မက်ဆန်သော မြိုချသံများနှင့် တပြွတ်ပြွတ်မြည်သံများပါ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အွန်း…”
သူ သိသားပဲ!
ယွီရှူးနင်သည် ခါးလေးပျော့ခွေသွားပြီး အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်တွယ်ခံထားရကာ နက်ရှိုင်းပြီး နူးညံ့သော အနမ်းများကို လက်ခံနေရသည်။ သူ၏ ပါးပြင်များနှင့် နှုတ်ခမ်းများမှာ စိုစွတ်နီရဲနေပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများက လိပ်ပြာတောင်ပံများအလား တုန်ယင်နေကာ ကြည်လင်နေသော မျက်ရည်ပေါက်အနည်းငယ် ကျဆင်းလာပြီး သဲပြင်ပေါ်သို့ ပုလဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျသွားသည်။
ပူနွေးသော အသက်ရှူငွေ့များက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ယွီရှူးနင်သည် လက်လေးကို အမျိုးသား၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်ထားစဉ် သူ၏ လက်ဖဝါးအောက်ရှိ အသားအရေက ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာ မရှိအောင် ပူလောင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသား၏ အသက်ရှူသံများကလည်း ထူးဆန်းစွာ ပြင်းထန်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထူးဆန်းနေကာ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတစ်ကောင်၏ အလိုအလျောက် အသိစိတ်ဖြင့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိနေသည်။
သူ အသက်ရှူရ ကြပ်လာသည်။ ယွီရှူးနင်သည် အမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်ရန် လက်ကို မဆန့်တန်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဗီလိန်ကြီးအပေါ် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ရေသူငယ်၏ ခွန်အားနှင့် ထက်မြက်သော လက်သည်းခွံများ ရှိနေလင့်ကစား ယင်ဝူဝမ်၏ ရှေ့တွင်တော့ သူသည် စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခံရမည့် အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လိုဖြစ်နေပြီး လုံးဝ အင်အားမဲ့နေသည်။
“နင်နင်”
ယင်ဝူဝမ်က သူ့ကို အသက်ရှူခွင့်ပေးရန် အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဩရှရှနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံသြသြကြီးက ယွီရှူးနင်၏ နားထဲတွင် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ နားရွက်ဖျားလေးများကို နီရဲသွားစေကာ နားရွက်နောက်ရှိ ရှက်သွေးဖြာနေသော ငွေရောင်အကြေးခွံလေးများက တလက်လက် တောက်ပလာသည်။
ယင်ဝူဝမ်သည် သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မပြတ်တမ်း အနမ်းများ ပေးနေရင်း ရှက်သွေးဖြာစေလောက်သော လေသံဖြင့် သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ယွီရှူးနင်သည် ထိုသူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော သွေးရောင်လွှမ်းနေသည့် အရိပ်အယောင်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။
“အင့်… ကျွန်တော့်ကို ဆက်မနမ်းပါနဲ့တော့…”
ယွီရှူးနင်သည် မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်နေသော အသံလေးဖြင့် သနားစရာကောင်းအောင် တောင်းပန်လိုက်သည်။ ယင်ဝူဝမ် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။
ယွီရှူးနင်၏ အမြီးကို တစ်စုံတစ်ခုက ထိခိုက်နှောင့်ယှက်နေသဖြင့် သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေချေ။ သူသည် အလိုအလျောက် အသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အမျိုးသားက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သောကြောင့် မျက်လုံးများပင် နီရဲသွားရသည်။ အမျိုးသား၏ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် သူ၏ ခါးလေးမှာ နေရခက်နေပြီး ပူနွေးနေသော လက်ဖဝါးကြီးက သူ၏ ချောမွေ့ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ပွတ်သပ်ပေးနေသဖြင့် ရေသူငယ်လေးမှာ တုန်ယင်နေရှာသည်။
ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေး၏ ဖူးယောင်ပြီး စိုစွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် အမောတကောဖြင့် ခွာလိုက်ကာ သူ့ကို ရေတိမ်ပိုင်းဆီသို့ ပွေ့ချီသွားလိုက်သည်။
“နင်နင်၊ ကိုယ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေ”
ယင်ဝူဝမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နင်နင်နှင့် နမ်းရုံမျှဖြင့် ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားလေ့ မရှိပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်စုံတစ်ခု၏ သက်ရောက်မှုကို ခံနေရပုံပေါ်သည်။
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး Zerg များ ကူးစက်ခံထားရသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျောင်းတွင် သင်ယူခဲ့ရသော ဗဟုသုတများကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အရာအားလုံးက အဖြေတစ်ခုတည်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ Zerg ဘုရင်မသည် သူ၏ မျိုးပွားချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး မျိုးပွားရန်အတွက် စွမ်းအားကြီးမားသော အထီးများကို ခေါ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
Zerg များသည် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် ဖယ်ရိုမုန်းများကို အားကိုးကြပြီး သူတို့၏ ဘုရင်မအပေါ် အကြွင်းမဲ့ နာခံကြသည်။ တိုက်ပွဲတွင် သူတို့သည် တစည်းတလုံးတည်းသော အင်အားစုအဖြစ် မကြာခဏ တိုက်ပွဲဝင်လေ့ရှိပြီး တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းစွာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာတတ်ကြသည်။ ဤသည်မှာ Zerg များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤအရာသည် အကွာအဝေးကို လျစ်လျူရှုထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်ဝူဝမ်က ၎င်းကို အာရုံခံနိုင်တယ်ဆိုသည့်အချက်က Zerg ဘုရင်မသည် ဘီယွဲ့ဂြိုဟ်နှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သက်ရောက်မှု ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ လူသားတို့၏ အသိဉာဏ်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယင်ဝူဝမ်သည် Zerg များလုပ်သကဲ့သို့ Zerg ဘုရင်မကို မဆင်မခြင် လိုက်ရှာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများက အချိန်တိုအတွင်း ပြေပျောက်သွားမည် မဟုတ်ချေ။
သူသည် ရေသူငယ်လေးအပေါ် ဆိုးယုတ်ပြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မရသော ရမ္မက်ဆန္ဒများကို ကိန်းအောင်းထားမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဒီထက်ပိုပြီး ဆက်နေနေမည်ဆိုလျှင် ယင်ဝူဝမ်သည် သူ့အပေါ် တစ်ခုခု မလုပ်မိဘူးဟု အာမမခံနိုင်ပေ။
ယင်ဝူဝမ်သည် ချွန်ထက်နေသော ကျောက်ဆောင်များ၏ နောက်ကွယ်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပင်လယ်ပြင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဝူဝမ်…”
အမျိုးသား၏ တွန်းဖယ်ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံလိုက်ရသော ယွီရှူးနင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း မတရားခံလိုက်ရသလို ခံစားရကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကိုက်ထားမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
သူ ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်နေစဉ် ရင်းနှီးနေသော အပူရှိန်တစ်ခုက သူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ထကြွလာသဖြင့် နေရခက်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။
သူ၏ အသားချင်း ထိတွေ့လိုသော အထိအတွေ့ငတ်မွတ်မှုရောဂါက သူ့ကို ဗီလိန်ကြီးအပေါ် ပို၍ပို၍ မှီခိုလာစေသည်။
ဤသက်တောင့်သက်သာမဖြစ်မှုက သူ့ကို ယခင်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တွေဝေမှုများထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်ပြီး အလကားသက်သက် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်စေသည်။
ယင်ဝူဝမ် တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာ သေချာတယ်ဟု ယွီရှူးနင် တွေးလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ ထိုသူ့ကို သွားကူညီရမည်။
ရေသူငယ်လေးသည် အမြီးကိုခါရမ်းကာ အမျိုးသား ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်ဆီသို့ ကူးခတ်သွားလိုက်သည်။
ယွီရှူးနင်သည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ခဏမျှ ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် ရင်းနှီးနေသော အနံ့တစ်ခုကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ကာ ကျောက်ဆောင်အစုအဝေး၏ နောက်ကွယ်တွင် ယင်ဝူဝမ်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
အမျိုးသားသည် အနက်ရောင် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို မှီလျက် ရေတိမ်သော ကမ်းစပ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထား၏။ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်စများက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေလျက် ပြောမပြတတ်သော အလှတရားတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းကာ အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဟော်မုန်းအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ရေသူငယ်လေးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှက်လွန်း၍ အေးခဲသွားမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာကို အုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကူးခတ်သွားလိုက်သည်။
ယခုမူ ယွီရှူးနင်သည် ယင်ဝူဝမ် ဘာလုပ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဧရာမ သွေးကြောပြိုင်းပြိုင်းထနေသော လီးကြီးတစ်ခုသည် အမျိုးသား၏ ပေါင်ကြားတွင် မတ်တောင်နေပြီး ထိုသူ၏ လက်က ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အရှေ့အနောက် ပွတ်သပ်ချော့မြှူနေသည်။ ကြီးမားလှသော ဒစ်ကြီးဆီမှ အရည်များ စိမ့်ထွက်နေပြီး လီးရိုးတံပေါ်ရှိ သွေးကြောများက တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေကာ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ?
ယွီရှူးနင်သည် သူ၏ နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသော လီးလေးကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရာ ဤအမျိုးသား၏ အရာနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။
သို့သော် ဝူဝမ်သည် အရာရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံလွန်းသူဖြစ်၍ အောက်ပိုင်း၌လည်း အခြားသူများထက် သာလွန်ကြီးမားနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ရေသူငယ်လေး ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် ယင်ဝူဝမ် သိလိုက်သည်။ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မော့ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဆီမှ တိုးညင်းသော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ငြိမ်သက်နေသော ရေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေသော အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက သူ၏ ပူလောင်နေသော အကြည့်များဖြင့် ထိတွေ့နိုင်သယောင် ထင်ရစေသည်။ ယွီရှူးနင်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ့ဆီသို့ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားလိုက်သည်။
“ဝူဝမ်…”
ယွီရှူးနင်သည် ပေါင်ကြားရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားနေသော အမျိုးသား၏ အင်္ဂါကို မကြည့်ရဲဘဲ ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ယင်ဝူဝမ်၏ လက်ဆီသို့ ကူးသွားပြီး ကိုင်လိုက်သည်။
“နေရခက်နေလားဟင်…”
ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေး သူ့အပေါ် ဖိကပ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့အတွင်း၌ ဒေါသတကြီး ထကြွနေသော ရမ္မက်ဆန္ဒများ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ရေသူလေး၏ အေးစက်နေသော လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပူလောင်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နံဘေးသို့ ဆွဲကပ်လိုက်သည်။
အမျိုးသား၏ လက်မောင်းများက သူ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ထားသည်။ ယွီရှူးနင်သည် ယင်ဝူဝမ် နာကျင်နေချိန်တွင် မည်သို့ ပြုမူခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရကာ သူ၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ထို့နောက် သူ၏ လက်လေးက အောက်ပိုင်းဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။
ရေသူငယ်လေးသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ အသည်းကျော်လေးတစ်ဦးအလား အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသည်။ သွယ်လျဖြူဖွေးနေသော သူ၏ လက်ကလေးများသည် အမျိုးသား၏ လက်များထက် သေးငယ်နေပြီး၊ နာကျင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသည့်အလား လက်ဖဝါးထဲထည့်ဆုပ်၍ ယုယချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြည့်စုံလှပနေသည်။
သူ၏ လက်ချောင်းဖျားလေးများက နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေကာ သူ၏ လက်သေးသေးလေးများက အမျိုးသား၏ တင်းမာကြီးထွားနေသော အင်္ဂါကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အတန်ငယ် အချိုးမကျသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
ယင်ဝူဝမ်၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားပြီး ငြိမ်သက်နေသော ရေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသွားကာ သူ၏ ကျော့ကွင်းထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်ဝင်လာသော ရေသူငယ်လေးအပေါ်သို့ အကြည့်များ စူးစိုက်သွားသည်။
ယွီရှူးနင်သည် သူ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးလေးများဖြင့် ပူနွေး၊ မာတောင်ကာ တုတ်ခိုင်နေသော အင်္ဂါကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးနေရင်း သူ၏ မျိုးပွားချိန်တွင် ဗီလိန်ကြီးက မည်သို့ ကူညီပေးခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းဖျားလေးများက ဒစ်ခေါင်းဆီမှ စိမ့်ထွက်လာသော အရည်ကြည်များကို မသိမသာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ရာ အမျိုးသား၏ အာရုံခံစားမှု အလွယ်ကူဆုံး နေရာတစ်ခုကို ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။
“ဟင်းမ်…”
ယင်ဝူဝမ်သည် တိုးညင်းပြီး ဩရှရှ ညည်းတွားသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ ယွီရှူးနင်၏ လက်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“နင်နင်…မင်း လုပ်တာ ကောင်းတယ်။ ဆက်လုပ်၊ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး၊ အဲဒီလိုပဲ၊ အထက်အောက် ပွတ်ပေး”
ယွီရှုးနင်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မာကျောပြီး ပူနွေးနေသော သံတုတ်ကြီးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ယွီရှူးနင်သည် အမျိုးသား၏ လမ်းညွှန်မှုကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖြင့် လိင်တံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ စည်းချက်ကျကျ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“ထိပ်ဖျားလေးကို ညှစ်ပေးလိုက်”
မျက်တောင်များချကာ ရေသူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ယင်ဝူဝမ်၏ အသံတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရမ္မက်ဆန်သော အသက်ရှူသံများ ပါဝင်နေကာ နူးညံ့စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“အောက်ဘက်က နေရာတွေကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး”
ထို့နောက် ယွီရှူးနင်သည် ဒစ်ခေါင်းနှင့် ဂွေးဥများကို နှိပ်နယ်ပေးရန် လက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြုလိုက်ရသည်။ အမျိုးသား၏ ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။
“အရမ်းကြာနေပြီ…”
အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ ယွီရှူးနင်သည် သူ၏ လက်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးလေးမှာလည်း ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် နီရဲပွန်းပဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အမျိုးသားမှာမူ အားနည်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြီးမြောက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြသေးပေ။
“ကျွန်တော့်လက်တွေ နာနေပြီ…”
ယင်ဝူဝမ်က ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ လက်လေးကို နှိပ်နယ်ပေးရန် ဆွဲယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နင်နင်၊ လက်မနာစေဘဲ ကိုယ့်ကို ကူညီပေးလို့ရတဲ့ နောက်တစ်နည်း ရှိသေးတယ်။ မင်း လုပ်ချင်လား”
ယွီရှူးနင်သည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ လက်တစ်ချောင်းမျှ ကွေးစရာမလိုဘဲ ယင်ဝူဝမ်ကို ကူညီနိုင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သိပ်စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နင်နင်၊ ကိုယ် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေး၏ မျက်နှာကို လှည့်ကာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်လီးက မင်းအထဲကို ဝင်သွားလိမ့်မယ်၊ မင်း တကယ် သဘောတူရဲ့လား”
အမျိုးသား၏ လက်သည် ရေသူငယ်လေး၏ ဆီးခုံဆီသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ထိုနေရာတွင် အကြေးခွံအနည်းငယ်က တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထိုးထွက်နေသဖြင့် စိုစွတ်ပြီး နူးညံ့သော အပေါက်လေးကို အလွယ်တကူ ထိတွေ့နိုင်စေသည်။ တင်းကျပ်နေသော ပါးစပ်ပေါက်လေးသည် သူ့ကို နမ်းနေသည့်အလား သူ၏ လက်ချောင်းဖျားကို အလိုအလျောက် စုပ်ယူလာသည်။
ယွီရှူးနင်သည် သူတို့၏ အောက်ပိုင်းများကို အတန်ငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လီးလေးကလည်း ဘာကြောင့် မတ်တောင်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူက အရွယ်အစားကို နှိုင်းယှဉ်ရန် ထောင့်ကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“အရမ်းကြီးလွန်းတယ်၊ အထဲ ဝင်ပါ့မလား”
“ဝင်မှာပါ”
ယင်ဝူဝမ်က ပြုံးကာ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
“နင်နင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယမဝင်ပါနဲ့။ ဒါပေမယ့် မင်း သဘောတူရဲ့လား”
“တကယ်လို့ ကိုယ်တို့ ဒါကို လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်တို့ ထာဝရ အတူတူရှိနေရတော့မယ်။ မင်း ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကို ထားခဲ့ဖို့လည်း မတွေးနဲ့တော့”
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ယွီရှူးနင်သည် သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဟင်? သူတို့ ဒါကို မလုပ်ရင်တောင် သူက ဗီလိန်ကြီးနဲ့ အတူတူ ရှိနေမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ယင်ဝူဝမ်က သူ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ပြီး သူ၏အထိအတွေ့ငတ်မွတ်မှုရောဂါကို ကျော်လွှားရန်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦး လိုအပ်သည်။ သူက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ?
ယွီရှူးနင်သည် သူ၏ လျှို့ဝှက်နေရာမှ အကြေးခွံများကို အမျိုးသား၏ မတ်တောင်နေသော လီးပေါ်သို့ ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာလေးက ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလှ၏။
“အထဲ ထည့်လိုက်ရမလား”
“အင်း”
ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေး၏ ခါးကို ကိုင်ကာ နေရာကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး သူ့ကို ရေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ ပင်လယ်ရေသည် သူတို့၏ ခါးအထိ နစ်မြုပ်သွားပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ ရင်ခုန်မြန်စေလောက်သော ရင်းနှီးသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူတို့၏ အသားအရေအောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာနေသည်။
“ဒါက အရင်းနှီးဆုံး လူတွေပဲ လုပ်နိုင်တဲ့အရာဆိုတာ မင်း သိလား”
ယွီရှူးနင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးပါတယ်”
သူ၏ နူးညံ့ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးက အမျိုးသား၏ နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းသွားသည်။
ယင်ဝူဝမ်သည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို နူးညံ့သောအပေါက်လေးထဲသို့ သွင်းလိုက်ပြီး ခဏမျှ အသွင်းအထုတ် လုပ်လိုက်ရာ နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသော အဝလေးဆီမှ အရည်ကြည်များကို ဆွဲထုတ်လာသည်။ အပေါက်လေးသည် ကျုံ့လိုက်ဆန့်လိုက် ဖြစ်နေပြီး လမ်းကြောင်းဝလေးမှာ စိုစွတ်နေကာ ဆာလောင်နေသော ပါးစပ်ပေါက်လေးတစ်ခုအလား ဟနေပြီး အတွင်းရှိ နူးညံ့သော အသားစိုင်လေးများက အမျိုးသား၏ လက်ချောင်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စုပ်ယူနေသည်။
သူ၏ လက်ချောင်းများကို အသုံးပြုကာ တင်းကျပ်ပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသော အပေါက်လေးအတွင်းရှိ အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဟသွားစေရန် ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ချောကျိကျိ အရည်များကို အမြောက်အမြား ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ လုံလောက်အောင် စိုစွတ်နေပြီဟု ခံစားရချိန်တွင် ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
“နင်နင်၊ ကိုယ် စတော့မယ်”
သူ၏ ကြီးမားလှသော ဒစ်ကြီးသည် ပျားရည်များ ကျဆင်းနေသော ပန်းပွင့်အုံလေးပေါ်သို့ ဖိကပ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခိုင်မာစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အသားဓားမကြီးသည် ထောပတ်ကို ဖြတ်တောက်နေသော ဓားပူတစ်ချောင်းအလား နူးညံ့သော အသားစိုင်အလွှာများကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ကျဉ်းမြောင်း၊ တင်းကျပ်ကာ နူးညံ့နေသော အပေါက်လေးကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ကာ စိုစွတ်ပြီး နူးညံ့သော လမ်းကြောင်းလေးကို တစ်စတစ်စ ဖြည့်ဆည်းသွားသည်။
“အာ့…”
ယွီရှူးနင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဆန့်ဖွင့်လှစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြည့်ကျပ်သွားသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော အပေါက်လေးက အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လီးကြီးကို တကယ် မြိုချနိုင်သည်ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာ မရှိဟု ထင်နေမိသည်။
ယင်ဝူဝမ်သည် ရေသူငယ်လေး၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အဆုံးထိ ထိုးသွင်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသော လီးကြီးမှာ အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ယွီရှူးနင် အသက်ရှိုက်သွားပြီး သူ၏ မိန်းမကိုယ်ကြွက်သားများက ကျူးကျော်သူကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ညှစ်ယူလိုက်သဖြင့် ဗီလိန်ကြီးကို သုက်လွှတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။
“ရှီး…”
ယင်ဝူဝမ်က သူ့ကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“နင်နင်၊ နည်းနည်းလောက် လျှော့ထား”
ရေသူငယ်လေး၏ အမြီးသည် အမျိုးသား၏ ခြေသလုံးများကို မသိမသာ ရစ်ပတ်သွားပြီး သူတို့၏ အောက်ပိုင်းများမှာ တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားကာ သူတို့ မည်မျှ ရင်းနှီးပြီး ခွဲခြားမရနိုင်ကြောင်းကို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ ထို့ပြင် ပင်လယ်ပြင်ကိုပါ ကြေညာနေလေသည်။
ယွီရှူးနင်သည် အမျိုးသား၏ စကားအတိုင်း လိုက်နာကာ အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ၏ မိန်းမကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသော တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသည့် လီးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားပြီး အတွင်း၌ ဒစ်ခေါင်းကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရေသူငယ်လေးသည် အလိုအလျောက်ပင် ရှေ့သို့ တိုးသွားသဖြင့် ကြီးမားပြီး ခရမ်းရောင်သန်းနေသော လီးကြီးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ထိုးဝင်လာပြီး သူ၏ ဆောင့်သွင်းသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။
“အင့်—!”
ရေသူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသားဓားမကြီး၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မိန်းမကိုယ်ဆီမှ အလွန်အမင်း သာယာမှုများက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြီးမားသော မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အလိုအလျောက် စီးကျလာသည်။
ယင်ဝူဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် အဆုံးထိ ဆုတ်ခွာလိုက် ဆောင့်လိုးလိုက် ပြန်ဆုတ်ခွာလိုက် ဆောင့်လိုက်ဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေသည်။
ဆောင့်ချက်တိုင်းက အားပါကာ ပြင်းထန်လှပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဂြိုဟ်သားမျိုးဗီဇများက သူ၏ သွေးကြောများထဲတွင် လှုပ်ရှားထကြွနေသည်။
သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရေသူငယ်လေးကို အလိုအလျောက် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ တင်ပါးများဖြက့် အရည်များရွှဲနစ်နေသော အသားစိုင် မိန်းမကိုယ်လေးထဲသို့ အားပါးတရ ဆောင့်လိုးနေကာ သူ၏ လီးကြီးက အဝင်အထွက် မြန်ဆန်နေပြီး ရေများ နေရာအနှံ့ ပက်ဖြန်းသွားသည်။
ယွီရှူးနင်၏ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာတော့မည့် အချိန်တွင် သူက ညင်သာစွာ ခဏမျှ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသော မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ရေသူငယ်လေးသည် နောက်ပိုင်းတွင် မျက်ရည်များ ပို၍ပင် ကျလာဦးမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ပုလဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပါက အလွန် နှမြောစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။ဒါကြောင့် သူတို့ကို မကျစေတာ ပိုကောင်းသည်။
အမျိုးသားသည် ထိုသို့ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တွေးလိုက်၏။
Chapter 7 ended
