Little Creampie:
Chapter 19

“မုယောင်….” အံ့အားသင့်မှု ​ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုအပြည့်နဲ့ ထိုလူရဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်မုယောင်သည် ထိုလူရဲ့မျက်နှာကို နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရသည်။ထိုလူက ခန်ချင်းဟန်ဖြစ်နေ၏။

ခန်ချင်းဟန်ရဲ့မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရဲရဲနီနေပေမယ့် သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက အေးစက်စူးရှနေသည်။

သူ့ရဲ့အသက်ရှူသံက အရမ်းလေးလံနေပြီး ပူနွေးတဲ့အသက်ရှူငွေ့က မုယောင်ရဲ့မျက်နှာဆီကို တိုက်ရိုက်ရောက်လာသည်။ သူလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် မုယောင်သည် ခုလေးတင် အရှက်တကွဲအနာတရထွက်သွားတဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးလူကိုမြင်လိုက်ရတာနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း ရိပ်မိသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က ခန်ချင်းဟန်ကို ခန်မိသားစုအိမ်ထဲမှာပဲ ဆေးခတ်လိုက်တာပဲ!

အခုက မစ္စတာခန်ရဲ့ မွေးနေ့ပါတီပွဲ။ ဘယ်သူမှ ဒီအချိန်မှာ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့အိပ်ရာပေါ် တက်ဖို့လောက်ထိ မိုက်မဲမှာမဟုတ်ဘူး။

မုယောင်က အရမ်းဉာဏ်မကောင်းပေမယ့် သူလည်း လူချမ်းသာမိသားစုအိမ်က သခင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။
လူချမ်းသာမိသားစုအိမ်တွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုတွေကို သူတစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ဖူးပေမယ့် အဲ့အကြောင်းတွေကို မသိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။

တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအရှုပ်တော်ပုံကိုသုံးပြီး ခန်ချင်းဟန်ကို ဖြုတ်ချချင်တာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူတွေးလိုက်၏။ ခုလေးတင် ထွက်သွားတဲ့လူနဲ့ ခန်ချင်းဟန်ကြားမှာ တကယ် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် တစ်ယောက်ယောက်က မကြာခင်မှာပဲ မစ္စတာခန်ကို ” အိပ်ရာပေါ်က ခန်ချင်းဟန်ကို ဖမ်းဖို့” ဦးဆောင်လမ်းညွှန်ပေးလာလိမ့်မယ်။

ခန်မိသားစုက နွားကျောင်းသားတွေလို အင်အားမရှိတဲ့သူတွေမဟုတ်ပေ။ ခန်မိသားစုရဲ့ အဘိုးကြီးမှာ သား လေးယောက်ရှိပြီး သားတစ်ယောက်စီမှာ အနည်းဆုံး သားတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်စီရှိသည်။ ခန်ချင်းဟန်က မစ္စတာခန်ရဲ့သားလည်းမဟုတ်သလို သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးမြေးလည်း မဟုတ်ချေ။ သူက ဦးလေးတွေ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေအများကြီးကို ကျော်ပြီး ခန်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲအသစ်ဖြစ်လာခြင်းက လူအတော်များများရဲ့ မကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

စပ်စုချင်စိတ်က ကြောင်ကိုသတ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့စကားက အရမ်းမှန်တာပဲ!

မုယောင်သည် တော်တော်စိတ်​ဓာတ်ကျသွား၏။ သူ အဲ့လူနောက် လုံးဝလိုက်မသွားလိုက်သင့်ဘူး။

မုယောင်တစ်ယောက် သူ့စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ်ပြောနေတာ မပြီးခင်မှာပဲ ခန်ချင်းဟန်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

သူ့ရဲ့မျက်နှာက မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးထဲ ရုတ်တရက် ကြီးလာပြီး သူ့ရဲ့ပါးလွှာတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက မုယောင်ရဲ့ နီရဲရဲနှုတ်ခမ်းတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလာသည်။

“ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ…” မုယောင် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူက မုယောင်ရဲ့မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး မုယောင်ရဲ့စေ့နေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လက်နှစ်ချောင်းနဲ့  ဖွင့်လိုက်သည်။

“အွန်း…” သူ့ရဲ့အားပြင်းတဲ့လျှာက မုယောင်ရဲ့ပါးစပ်ထဲကို ထက်သန်စွာဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့နယ်မြေကို ကင်းလှည့်နေသလိုမျိုး မုယောင်ရဲ့ပါးစပ်ထဲက နူးညံ့တဲ့နေရာအားလုံးကို လှည့်ပတ်သွားနေ၏။

မူလက ဝှက်ထားတဲ့ မုယောင်ရဲ့နူးညံ့တဲ့လျှာလေးကိုလည်း သူ့ရဲ့လျှာနဲ့ အတင်းအကြပ် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ အသားနဲ့အရိုးတွေကို စားချင်နေသည့် ရက်စက်တဲ့ခွေးရူးတစ်ကောင်လိုမျိုး မုယောင်ပါးစပ်ထဲက နေရာတိုင်းကို ရှာဖွေနေတာကြောင့် မုယောင်မှာ အသက်ရှူတောင် မဝတော့ပေ။

မုယောင်ရဲ့လက်တွေက ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ရင်ဘတ်ကို အားနည်းစွာတွန်းထုတ်လိုက်ပေမယ့် ဦးနှောက်က အောက်ဆီဂျင်ပြတ်လပ်မှုကြောင့် ထပ်မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဒါ့အပြင် အရမ်းနီးကပ်တဲ့ထိတွေ့မှုက သူ့ရဲ့မကောင်းတဲ့အမှတ်တရတွေကို နိုးကြားသွားစေတာကြောင့် သူ့ကို ပိုပြီးမလှုပ်နိုင်ဖြစ်သွားစေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် မုဆိုးက သူ့ရဲ့ချိုမြိန်တဲ့သားကောင်လေးက  အသက်ရှူဖို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိသွားတာကြောင့် သားကောင်လေးကို သနားညှာတာသောအားဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်၏။

မုယောင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေချိန်မှာပဲ ခန်ချင်းဟန်က တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

“ခန်ချင်းဟန်!” မုယောင်၏အသံက ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ပြည့်နေသည်။သူ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ ကြည်လင်နေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံမိသွား၏။

ခန်ချင်းဟန်က မုယောင်ကို ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို အိပ်ရာပေါ်ကို သယ်သွားလိုက်သည်။ မုယောင် ဘယ်လောက်ပဲကန်နေပါစေ ခန်ချင်းဟန်က တစ်လက်မတောင် မရွေ့ပေ။

သူ့ရဲ့ရှည်လျားသည့်ကိုယ်လုံးက မုယောင်ပေါ်  မိုးမျှော်တောင်ကြီးတစ်ခုလို လွှမ်းမိုးနေ၏။ ချိုမြိန်တဲ့ရနံ့က အခန်းထဲ ပြည့်နှက်သွားပေမယ့် မုယောင်ရဲ့နှလုံးသားကတော့ နက်နဲသည့်အဆုံးမဲ့တွင်းထဲကို ကျဆင်းသွားသည်။

“ခန်ချင်းဟန်, ကျွန်တော်က မုမိသားစုက မုယောင်ပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်သူလေးမဟုတ်ဘူး!” မုယောင်ရဲ့အသံက တုန်ယင်ပြီး သနားစရာကောင်းနေသည်။

သို့သော် ခန်ချင်းဟန်က သူပြောတာကို မကြားသည့်ပုံပင်။
သူက မုယောင်ရဲ့မျက်နှာကို အတင်းအကြပ်ကိုင်ပြီး ဆက်နမ်းသည်။ သူ့ရဲ့ကျန်လက်တစ်ဖက်က မုယောင်ရဲ့အင်္ကျီထဲကို မရိုးမသားဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ချောမွတ်တဲ့အသားအရေတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို ထိနေ၏။။

“ဖယ်စမ်း!”

ဤအချိန်တွင် မုယောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ခန်မိသားစုရဲ့အခန်းထဲမှာရှိနေတာလား ဒါမှမဟုတ် မှောင်မိုက်တဲ့လမ်းကြားထဲမှာ ရှိနေတာလားဆိုတာ မသိတော့ချေ။ သူက အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ် လူချမ်းသာသခင်ငယ်လေးလား ဒါမှမဟုတ် အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ် လူမဆန်စွာ အုပ်စုဖွဲ့ မုဒိန်းကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ မုယောင်လားဆိုတာကိုလည်း မသိတော့ပေ။

လူတွေဟာ ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် ထင်ရာစိုင်းမိတဲ့အခါ အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည်။ သူ တကယ်ကြီး ခန်ချင်းဟန်ကို အိပ်ရာပေါ်ကနေ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ခန်ချင်းဟန်က ပြန်ထပြီး မုယောင်ကို ဖမ်းမလို့ လုပ်လိုက်ချင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့အကြည့်တွေကို ဖမ်းစားလိုက်တာက မုယောင်ရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။

မုယောင်ရဲ့မျက်နှာတွင် မျက်ရည်တွေနဲ့ ဝမ်းနည်းစိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေရှိနေ၏။သေစေနိုင်လောက်တဲ့တိတ်ဆိတ်မှုတွေက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ခန်ချင်းဟန် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ့လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ရိုက်လိုက်၏။ နာကျင်မှုက သူ့ကို ပြန်လည်အသိဝင်စေ၏။

“မုယောင်, မြန်မြန်သွား။” ခန်ချင်းဟန်ရဲ့အသံက တိုးလျအက်ကွဲနေပြီး သူ့ရဲ့လက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောတွေက ဖောင်းကားနေ၏။ သူ့ရဲ့အသိစိတ်က တကယ်တမ်း ပြန်မရသေးဘဲ သူ့ရဲ့လိုအင်ဆန္ဒကိုပဲ အတင်းအကျပ်ချုပ်တီးထားတယ်ဆိုတာ သိသာ၏။

မုယောင်က ခန်ချင်းဟန်ရဲ့စကားကြောင့် သတိနည်းနည်း ပြန်ရလာတယ်။ သူ မျက်ရည်တွေကို အမြန်သုတ်၍ တံခါးဆီကို ယိုင်တိယိုင်တိုင်သွား​ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ တံခါးကိုပိတ်လိုက်တဲ့အခါ ခန်ချင်းဟန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ့သားကောင်ကို ကြည့်နေတဲ့ မုဆိုးလိုပင်။

Chapter 19 end.

Chapter 20

မုယောင် ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။သူ ရပ်တန့်ဖို့ မဝံ့ရဲဘဲ လမ်းခွဲဆီရောက်တဲ့အထိ ပြေးလာခဲ့သည်။

သူ နံရံကိုကိုင်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှုလိုက်သည်။ အန္တရာယ်တစ်ခုကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် မောပန်းနွမ်းနယ်တဲ့ ခံစားခ်က္က သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး ခြေထောက်တွေ အားနည်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပူတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲ အမြစ်သဖွယ်တက်လာပြီး မုယောင် ရဲ့နှလုံးသားက နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူသည် ခုနက အခန်းထဲမှာရခဲ့တဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ရနံ့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူသည် ထိုပိန်ပိန်ပါးပါးလူက ဝတ္ထုတွေ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို ခန်ချင်းဟန်ရဲ့ ဝိုင်ထဲကို ဆေးခတ်လိုက်တာလို့ ထင်ခဲ့တာပင်။၊ အခန်းထဲ ကာမစိတ်ကြွစေတဲ့ ဆီမီးတွေနဲ့ ထွန်းညှိထားလိမ့်မယ်လို့တော့ သူ မထင်ခဲ့ဘူး။

မုယောင်ရဲ့အမြင်အာရုံက နည်းနည်းဝေဝါးနေပေမယ့် သူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ်ဆိုတာကိုတော့ သိ၏။ မဟုတ်ရင် မကြာခင် တစ်ယောက်ယောက်ရောက်လာလို့ရှိရင် သူက မုမိသားစုကို ဒုက္ခဖြစ်စေလိမ့်မည်။

မုယောင် စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ရွေ့သွားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အရင်ကောရစ်တာလမ်းကို ပြန်ရောက်သွား၏။

လော့ယင်က ထိုနေရာတွင် မရှိ​တော့တာကြာပြီဖြစ်၏။ မုယောင်က သန့်စင်ခန်းထဲဝင်ပြီး ဤအခြေအနေအတွက် အဖြေ စဉ်းစားဖို့ အခန်းတစ်ခုထဲ သူ့ကိုယ်သူ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြံရွယ်နေတာဖြစ်၏။

ဒါပေမယ့် သူ့ခြေထောက်တွေက အားနည်းနေတာကြောင့် သူ ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်ခဲ့ပေ။။ သူ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားမယ်လို့ ထင်လိုက်ပေမယ့် အဲဒီအစား ရနံ့သင်းသင်း ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုထဲ ကျရောက်သွားသည်။

“ယောင်ယောင် မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?” ပိုင်ရန်၏စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ အသံက မုယောင်ရဲ့ခေါင်းထဲကို ဝင်ရောက်လာသည်။ သူက မုယောင်ကို ဖက်လိုက်ကာ လက်ထုတ်ပြီး မုယောင်ရဲ့နဖူးကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

“ယောင်ယောင်, မင်းရဲ့နဖူးက ပူကျစ်နေတာပဲ၊ ငါ မင်းကို ဆေးရုံကို ခေါ်သွားပေးမယ်။” ပိုင်ရန်ရဲ့အသံက စိုးရိမ်ကြောင့်ကြလျက်ရှိနေသည်။

“မ… ဆေးရုံကို မသွားနဲ့၊ ဟိုတယ်ကို…. သွား” မုယောင် ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ စကားပြောပြီးနောက် သူ့အမြင်အာရုံလည်း မှောင်သွားခဲ့၏။

ပိုင်ရန်က တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူက မုယောင်ကို တစ်ဝက်ဖက် တစ်ဝက်ပွေ့ပြီး ခန်အိမ်တော်ရဲ့လမ်းကြားကနေ ထွက်သွားပြီး တက္ကစီငှားကာ အနီးဆုံးဟိုတယ်ဆီ သွားလိုက်သည်။

ပိုင်ရန်က ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ  အိပ်ခန်းကျယ်တစ်ခုကို မှာယူလိုက်ပြီး မုယောင်ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

သူက မုယောင်ကို အိပ်ရာပေါ် ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် မုယောင်က အသိနည်းနည်း ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။ သူက ပိုင်ရန်ရဲ့ လက်မောင်းထဲမှာ တဟင့်ဟင့် ညည်းနေပြီး သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ပိုင်ရန်ရဲ့ လည်စေ့ကို နမော်နမဲ့ထိတွေ့နေတာကြောင့် ပိုင်ရန်လည်း အသက်ရှူရခက်လာသည်။

မုယောင်က အေးမြပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ အိပ်ရာနဲ့ ထိတွေ့မိတာနဲ့ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အေးမြမှုကို ပိုရှာဖွေရန် အလိုအလျောက် ဆန့်တန်းသွားနေ၏။ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကြောင့် အိပ်ရာလည ပူလာသည်။

သူ့ရဲ့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိအရာကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ ပိုင်ရန်ရဲ့ အင်္ကျီကို ဆွဲမိသွားသည်။ အထိအတွေ့က အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်လို့ ခံစားမိလို့ သူ့ဘက်ကို အပြင်းအထန် ဆွဲလိုက်သည်။ ပိုင်ရန်သည် သူ့ကို ဖယ်ထုတ်နိုင်ပေမယ့် မုယောင်ကို သူ့ကို ဆွဲခေါ်ခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။

မုယောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိနေတဲ့လူက  သိပ်အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားမိတာကြောင့် ပိုင်ရန်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကမန်းကရမ်း ဆွဲချွတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် မချွတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ပိုင်ရန်ရဲ့ လည်စလုတ်က လိမ့်သွားပြီး သူ့ရဲ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူက လက်တစ်ဖက်ကိုမြောက်လိုက်ပြီး အင်္ကျီအပေါ်ကနေ ကြယ်သီးတွေကိုဖြုတ်လို​က်တော့ ပါးလွှာတဲ့ အင်္ကျီက အိပ်ရာအစွန်းတစ်လျှောက် ပြေကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။

မုယောင်ရဲ့လက်က ဘာအတားအဆီးမှမရှိဘဲ ပိုင်ရန်ရဲ့ အသားအရေကို နောက်ဆုံးမှာ ထိတွေ့မိသွားသည်။ သူ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ တအင့်အင့်ညည်းနေပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း နက်မှောင်လာတာကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။

“ယောင်ယောင် ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား” ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာကိုကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

မုယောင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားတာကြောင့် ပိုင်ရန်သည် သူ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားပေါ်မှာရှိတဲ့ မုယောင်ရဲ့လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ကို ထိခွင့်မပေးတော့ချေ။ မုယောင်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ အသိပြန်ရဖို့ ကြိုးစားရင်း ပိုင်ရန်ကို ရီဝေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ပိုင်…ပိုင်ရန်” မုယောင်ရဲ့အသံက အရမ်းတိုးလျနေပေမယ့် ပိုင်ရန်ကတော့ အရမ်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

“ယောင်ယောင်… ယောင်ယောင်, မင်း ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ခံစားချင်လား” ပိုင်ရန်ရဲ့ နှလုံးက ရူးသွပ်တက်ကြွစွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး မုယောင်ကို အရိုးပါမကျန်စားချင်နေသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။

“…အွင်းး…” မုယောင်က အားအင်ကုန်ခန်းစွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။သူ့ကိုယ်ထဲက နွယ်လိုတက်လာသည့်ပူလောင်ခြင်းတွေက သူ့ကို အလွန်အဆင်မပြေ ဖြစ်စေသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ပစ်လုနီးပါးပဲ။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငေးကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံကအစ တုန်ယင်နေ၏။

သူက အောက်ငုံ့ကာ မုယောင်ရဲ့ လည်ပင်းကို သဲကြီးမဲကြီး နမ်းပြီး မုယောင်ရဲ့ အရာလေးဆီ ရောက်တဲ့အထိ အဆက်မပြတ် နမ်းရှိုက်သွားသည်။

မုယောင်ရဲ့ အရာလေးက ပိုင်ရှင်လိုပဲ လှပသန့်ရှင်းပြီး ထိပ်မှာ ပန်းရောင်သန်းနေသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မထိတွေ့ခံရသေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့တူသည်။

ပိုင်ရန်က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အရာလေးကို ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ မုယောင်ရဲ့ ကျောပြင်က ချက်ချင်းကော့တက်သွားသည်။

“အွန်း…အာ့” မုယောင်ရဲ့ ပါးစပ်လေးက သနားစရာကောင်းစွာ ပွင့်သွား၏။ သူ အရင်က ဒီလိုလှုံ့ဆော်မှုမျိုးကို မခံစားဖူး​ချေ။ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ ငွေရောင်ချည်မျှင်လေးတွေ စီးကျလာ၏။

ပိုင်ရန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း အတွေ့အကြုံမရှိ စိမ်းသက်နေသည်။ မုယောင်က ထိုအရာကို သူ့ထက်ပင် ပိုနားလည်တာကြောင့် လွယ်ကူအဆင်ပြေစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ့လျှာက မုယောင်ရဲ့ ထိပ်ဖူးကို လျင်လျင်မြန်မြန် လျက်ပေးနေပြီး လက်တစ်ဖက်က မုယောင်ရဲ့အပေါက်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။မုယောင်သည် အသံတောင်မထွက်နိုင်တဲ့ထိ သာယာသွားပြီး ခဏအကြာမှာ ပြီးသွား၏။

ပိုင်ရန်က ထိုအရာကို ရှောင်ဖယ်ခြင်းမရှိပေ။သူက မျိုချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ပြီး မုယောင်ပေါ် လှဲလျောင်းကာ မုယောင်နဲ့ Heatherရနံ့ သင်းပျံ့သော အနမ်းကို ဖလှယ်လိုက်သည်။

(T/N=ပြောချင်တာက သုတ်အနံ့နဲ့ အနမ်းဖလှယ်လိုက်တာ:).. )

Chapter 20 end.