Little Creampie:
Chapter 21

မုယောင်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲက အရသာကို မကြိုက်ပေ။ သူ့ရဲ့ အာခေါင်က ပိုင်ရန်ရဲ့လျှာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာကို အပြင်းအထန် ခုခံဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် ပိုင်ရန်က အရမ်း အနိုင်အထက်စီးဆန်လွန်းတာကြောင့် မုယောင် လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘဲ နစ်နာတယ်လို့သာ ခံစားဂသည်။ သူ့ကိုယ်ကထွက်တဲ့အရည်နည်းနည်းကို မျိုချလိုက်ရတယ်။

“ကောင်းလား၊ ယောင်ယောင်?” ပိုင်ရန်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အပူချိန်ကြောင့် မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး နီရဲလာတယ်။
မုယောင်ရဲ့ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ပိုင်ရန်က ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်က ဆီဘူးကို လှမ်းလိုက်၏။

သူ့လက်ထုတ်ပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေပေါ်ကို နည်းနည်းညှစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဆီလိမ်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ညိုးက မုယောင်ရဲ့ မက်မွန်ရောင်ဖင်တုန်နှစ်ခုကြားက လျှို့ဝှက်နေရာကို စမ်းတဝါးဝါးထိတွေ့လိုက်သည်။

ပန်းရောင်ပန်းပွင့်လေးက အရင်က ပြင်ပကနေ ဘယ်အရာမှ အလည်မခံရဖူးတဲ့ပုံစံဖြစ်၏။ ပိုင်ရန်ရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ထိုနေ​ရာလေးက ရှက်ရွံ့စွာ တုန်ခါသွားတယ်။ ဆီအကူအညီနဲ့ ပိုင်ရန်က သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးကို မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“အာ့!” မုယောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တခြားအရာတစ်ခု ဝင်ရောက်လာတာကြောင့် သတိပြန်လည်လာတယ်။

“ထွက်သွား! ထုတ်…ထုတ်လိုက်!” မုယောင်က ရုတ်တရက် ရုန်းကန်လာသည်။ ပိုင်ရန်အတွက် မကြမ်းတမ်းပေမယ့် သူကမုယောင်ကို ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

“ယောင်ယောင်, ငါပါ၊ ပိုင်ရန်လေ။” ပိုင်ရန်ရဲ့ အသံက ညင်ညင်သာသာဖြင့် ချော့မော့နေတာကြောင့် မုယောင်တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတယ်။

“ပိုင်ရန်…” မုယောင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မုယောင် အဆင်ပြေသွားတာကိုမြင်တော့ ပိုင်ရန်က နောက်ထပ် လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စူးစမ်းလေ့လာနေကြ၏။ နူးညံ့ပြီး တင်းကျပ်တဲ့ အသားစိုင်တွေက ပိုင်ရန်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ညှစ်ထားပြီး မုယောင်လည်း ရမ္မက်လှိုင်းထဲကို ဝင်ရောက်သွား၏။

ပိုင်ရန်ရဲ့ တတိယမြောက် လက်ချောင်းလည်း ဝင်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ရှည်လျားပြီးသွယ်လျနေတာကြောင့် သူက စမ်းသပ်နေရင်း သေးငယ်တဲ့ အဖုလေးတစ်ခုကို တကယ်တမ်း ထိမိလိုက်သည်။ မုယောင်က ချက်ချင်း သာယာတဲ့ အော်သံလေးတစ်ခု ထုတ်မိလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပူနွေးတဲ့ အရည်တွေ ပန်းထွက်လာသည်။

သူက မုယောင်ရဲ့ အာရုံပြောင်းနေတာကို အသုံးချပြီး သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့မှ မလိုက်ဖက်တဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရာတစ်ခုက မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်သွား၏။

 

“!” မုယောင်စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့ လည်ပင်းလေးက ကြိုးစင်ပေါ်တင်ခံလိုက်ရတဲ့ ဘဲတစ်ကောင်လို ချက်ချင်း တင်းကြပ်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ ခြေသလုံးလေးတွေက အိပ်ရာပေါ်ကနေ တိုက်ခိုက်သူကို ကန်ထုတ်ဖို့ ရုန်းကန်နေပေမယ့် ယဉ်ကျေးနူးညံ့တဲ့ သားသတ်သမားက သူလိုချင်တာကို မလုပ်ပေးလေဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ ခြေသလုံးတွေကို ဖမ်းကိုင်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ချစ်ခြင်းအမှတ်အသားတွေ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

ပိုင်ရန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ညင်သာပေမယ့် ခိုင်မြဲပြီး သူ့ကိုယ်သူ မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အပြည့်အဝ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ မုယောင်ရဲ့ အပေါက်က ဝိုင်းစက်သွားပြီး အစွန်းက ဖောက်ထွန်းမြင်သာလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

“ထွက်…ထွက်သွား။” နာကျင်မှုကြောင့် မုယောင် သတိပြန်ရလာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပြီး သူ့အသံမှာလည်း ငိုရှိုက်သံတွေ ပါနေတယ်။

(ဒီနေရာမှာ မုယောင် သတိပြန်ရလာတယ်ဆိုတာက ဆေးအရှိန်ကနေ သတိပြန်ရတာပါ။)

ဒါပေမယ့် ပိုင်ရန်က သူ့စကားကြောင့် ရပ်တန့်မသွားဘူး။
အဲဒီအစား သူ့ကို ငြင်းပယ်တဲ့ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်အောင် မုယောင်ရဲ့ ပါးစပ်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ပိုင်ရန်က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ သူက နောက်ဆုံးမှာ ဒီနှင်းဆီလေးကို ခူးယူလိုက်ပြီ – သူ့အတွက် မဟုတ်တဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ နှင်းဆီလေး။

ပိုင်ရန်က သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို လိုက်ပြီး သူခုလေးတင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အဖုလေးကို သူ့ရဲ့အရာနဲ့ ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်တယ်။ မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး နာကျင်မှုနဲ့ ရောယှက်နေတဲ့ သာယာမှု အငွေ့အသက်က မုယောင်၏ ဦးနှောက်ထဲထိ ရောက်သွားသည်။

မုယောင်ရဲ့အပေါက်လေးက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ပိုင်ရန်က ထိုအပြောင်းအလဲကို သိရှိပြီး မုယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဆောင့်ချက်ငယ်များဖြင့် စတင်ထိုးဝင်လာသည်။

“အာ့…အွန်း” မုယောင်ရဲ့ ညည်းညူသံသည် သာယာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုင်ရန်၏အစွဲအလမ်းကြီးသည့်မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ စတင်ပြုလုပ်လိုက်တော့ မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာတစ်ကိုယ်လုံး ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။

“ယောင်ယောင်၊ မင်း အရမ်းလှတယ်” ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ နှင်းလိုဖြူဖွေးနေတဲ့ ပါးပြင်ကို ကိုက်ပြီး ဝေဝါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

မုယောင်က သူဘာပြောနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။ သာယာမှုများလွန်းသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့။

“ဖြည်းဖြည်း… ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ပိုင်ရန်” မုယောင်က အားကိုးတကြီးဖြင့် စကားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်သော်လည်း ပိုင်ရန်က သူ့ကို လုံးဝ နားမထောင်ပေ။

ပိုင်ရန်၏ ခါးသည် အဆက်မပြတ် လှုပ်ခါနေသည်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှိပြီလဲ မသိ၊ နာရီဝက်လား၊ တစ်နာရီလား မသိ။ပိုင်ရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပူနွေးသော သုတ်ရည်များသည် မုယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မုယောင်သည် အပူကြောင့် ကော့တက်သွားသည်။

 

စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ဆေးကြောင့် သတိလစ်သွားပြီးနောက် မုယောင် သတိပြန်ရလာသည်။ ပိုင်ရန်ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမှန်း မသိ။ အားတင်းကာ ရေချိုးချင်တာကြောင့် ပိုင်ရန်ကို အရင်ထွက်သွားခိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ပိုင်ရန်ရဲ့ မပြေပျောက်သေးတဲ့ ရမ္မက်မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ပိုင်ရန်… မင်း အရင်…” မုယောင် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ပိုင်ရန်ရဲ့ မရပ်တန့်သေးတဲ့ အရာက ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသည်။

“မင်း….” သာယာမှုကြောင့် မုယောင်တစ်ယောက် မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတယ်။ ပိုင်ရန် အောက်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မလှမ်းနိုင်ခင်မှာပဲ ပိုင်ရန်က သူ့ခါးကို ဖိပြီး ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“ပိုင်ရန်, ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ၊ ငါ မလိုချင်တော့ဘူး….” မုယောင်က ချစ်စဖွယ်ဟန်ဆောင်ပြီး မုဆိုးရဲ့ သနားကြင်နာမှုကို ရယူချင်ပေမယ့် ပိုင်ရန်က သူ့စကားကြောင့် ပိုပြီး စိတ်ထကြွသွားပြီး သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။

မုယောင်လည်း တဏှာ ရေစီးကြောင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပါဝင်သွားပြန်သည်။ ပိုင်ရန်က သူ့ကို ဘယ်နှစ်ခါ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိတော့ပေ။ သတိလစ်သွားချိန်မှာ မိုးလင်းနေပြီကိုသာ မှတ်မိတော့သည်။

Chapter 21 end

Chapter 22

မုယောင် နိုးလာတော့ မိုးအရမ်းလင်းနေပြီ။

ဟိုတယ်ခန်းရဲ့ ကုလန့်ကာတွေ ပိတ်ထားပေမယ့် မုယောင်က အလင်းနဲ့ အရိပ်ကို ကြည့်ပြီး နေ့လည်ပိုင်းရောက်နေပြီလို့ ပြောနိုင်သည်။

နောက်ပြီး မုယောင် တစ်ကိုယ်လုံး အရမ်းနာကျင်နေတယ်။
သူ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် သူ့ခါးကို လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်ဘူး။

သူ့ကိုယ်ကို ခုတင်ပေါ်မှာ တစ်ဝက် မှီပြီး မနေ့ညက မတော်တရားမြင်ကွင်းတွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုပ်ရှင်လို ဖြတ်သွားတော့ သူ့မျက်နှာက ရှက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ ဒေါသကြားမှာ တစ်လှည့်စီ ပြောင်းနေသည်။

သူ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ပိုင်ရန် က 0 မဖြစ်သင့်ဘူးလား။ သူ့အရင်ဘဝမှာ 1 ရည်စားတွေ အများကြီးရှိခဲ့တာကို မနေ့ညက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ့ကို ခွင့်ပြုလိုက်တာလဲ…

မုယောင် စပ်စုလို့မပြီးခင်မှာပဲ ပိုင်ရန် က သူ့ကတ်နဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လာသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ပူပူနွေးနွေး ဆန်ပြုတ်နဲ့ ပေါင်မုန့်တွေ ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ညင်သာချိုပြုံးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

မုယောင် နိုးနေတာကို မြင်တော့ သူ အမြန် လျှောက်လာသည်။ မနက်စာကို ခုတင်ဘေးက စားပွဲငယ်လေးပေါ်မှာ တင်ပြီး မုယောင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်၏။

သူက မုယောင်ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။ “ယောင်ယောင်၊ မင်း နေလို့မကောင်းဘူးလား။ မနေ့ညက ငါ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲ့တယ်…”

“တိတ်စမ်း” မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာက ရဲသွားပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့အသံက အသံမထွက်နိုင်သလောက် အက်ကွဲနေသည်။

ပိုင်ရန်က မုယောင်အတွက် ရေတစ်ခွက်ကို အမြန်ငှဲ့ပေးတော့ မုယောင်က တစ်ခါတည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပေမယ့် မုယောင်က သတိထားမိသွားပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သူက ယုယုယယကြင်ကြင်နာနာ ပြုံးပြီး ဆန်ပြုတ်ကို ယူကာ မုယောင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို တစ်ဇွန်းခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ယောင်ယောင်၊ ဆန်ပြုတ်က နွေးနေတော့ တိုက်ရိုက်သောက်လို့ရတယ်။ နေ့လည်ပိုင်းရောက်နေပြီ၊ မင်း ဘာမှ မစားရသေးဘူး။ ပြီးမှ ငါ့ကို ကြိုက်သလောက် ဆူပါတော့”

မုယောင်က တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် သူ့ဗိုက်ထဲက အချိန်ကိုက် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

မုယောင်ရဲ့ နားရွက်တွေ နီရဲသွားပြီး ပိုင်ရန်  ခွံ့ကျွေးတာကို လက်ခံလိုက်တယ်။

မုယောင်က မူလက သခင်ငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့အိမ်ကြီးမှာ အန်ကယ်လီနဲ့ တခြားသူတွေက အလိုလိုက်ပြီး ချစ်ကြတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက အန်ကယ်လီက သူ့ကို နောက်ကလိုက်ပြီး ခွံ့ကျွေးနေကျမို့ အခုလို အခွံကျွေးခံရတာကို ရှက်ရွံ့ခြင်း မခံစားရဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက နာကျင်နေပြီး အဲဒါတွေရဲ့မူလအစက ပိုင်ရန်ကြောင့် ဖြစ်ရတာပဲလေ။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ကို ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်နဲ့ အသားလုံးတစ်လုံး ခွံ့ကျွေးပေမယ့် မုယောင်က ငြင်းဆန်ပြီး ပါးစပ်ကို မဖွင့်တော့ဘူး။

ပိုင်ရန်ရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းလေး သနားစရာကောင်းနေတယ်။ သူ မနက်စာကို ချပြီး မုယောင် စိတ်ဆိုးတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်တယ်။

မုယောင်က မူလက ပိုင်ရန်က သူ့ကို အန္တရာယ်ကြားထဲမှာ အိပ်ရာထဲ ခေါ်သွားတာကို အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတာ။ ဒါပေမယ့် ပိုင်ရန်ရဲ့ သူ့အမှားကို ဝန်ခံတဲ့ အနေအထားက အရမ်းကောင်းလွန်းပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း ထူးဆန်းနေတာကြောင့် မုယောင် နည်းနည်းလေး ထိတ်လန့်သွားသည်။

“မနေ့ညက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူများအန္တရာယ်ရောက်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ရတာလဲ။ ကံကောင်းထောက်မ,လို့ ငါက မင်းကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဆက်ဆံနေတုန်းပဲ!” မုယောင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စဉ်းစားပြီး ပိုင်ရန်ကို ဒေါသတကြီး ပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် ယောင်ယောင်။ ဒါပေမယ့် မနေ့ညက ယောင်ယောင်က အရမ်းလှပြီး တအားလည်း နာခံလွန်းတော့ ငါ တကယ် မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး…”

“…မင်း…မင်း အရှက်မရှိလိုက်တာ!”

ဒေါသကြောင့် မုယောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်က တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ဒီလှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ စောင်က နည်းနည်းလေး လျှောကျသွားပြီး နှင်းဖြူရောင် အသားအရေပေါ်က မရေရာတဲ့ အမှတ်အသားအချို့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အနီရဲရဲ ချယ်ရီပွင့်လေး နှစ်ခုကလည်း အထက်အောက် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေတာကြောင့် ပေါ်လာလိုက် ဝှက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး လူကို ငုံ့ပြီး မြည်းကြည့်ချင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

ပိုင်ရန်က သူ့ခြေထောက်တွေကို တည်ငြိမ်စွာ ချိတ်လိုက်ပြီး ဒီလိုမျိုး တောက်ပပြီး လှပတဲ့ ရှုခင်းကို မြင်ရတဲ့အတွက် ရှောင်ပိုင်ရန်ရဲ့စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

မုယောင်က ပိုစဉ်းစားလေ ပိုဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာပြီး ပိုင်ရန်ကို ရိုက်ဖို့ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူ့လက်ကို ပိုင်ရန်ရဲ့နူးညံ့ချောမောတဲ့ မျက်နှာနားမှာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့ဘဝဟောင်းတုန်းက သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေး၊ ဝမ်းနည်းပြီး ကြေကွဲစွာ ကြည့်နေတဲ့ မုယောင်ရဲ့ နီရဲပြီး ဖောင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူ မရိုက်နိုင်တော့ချေ။

သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာပဲ ပိုင်ရန်က သူ့မျက်နှာကို မုယောင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အဖြူရောင်လက်ဖဝါးလေးနဲ့ အမြန် ဖိကပ်လိုက်သည်။

“မင်း…” မုယောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ချင်ပေမယ့် ပိုင်ရန်က သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပိုင်ရန်ရဲ့ မျက်နှာကို ထိစေလိုက်တယ်။

“မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား”

သူ့ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ လက်ကို တိတ်တဆိတ် ရုပ်သိမ်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ လက်ညှိုးမှာ အနီရဲရဲ အမှတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ညတုန်းက တအားကောင်းတာ တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တဲ့ပုံပဲ။

“မင်း ခွေးလား..ဟမ်?” မုယောင်က ပိုင်ရန်ကို တကယ်ကို သေလုမတတ် ဒေါသထွက်နေသည်။

ပိုင်ရန်က ရုတ်တရက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူက မုယောင်ကို ဖက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်မောင်းထဲမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ဖွက်ထားလိုက်သည်။

“ယောင်ယောင်၊ မနေ့ညက ငါ အရမ်းပျော်ခဲ့တယ်။ ငါ နောင်တမရဘူး။ ငါ မင်းကို ကြိုက်တယ်၊ အရမ်းကြိုက်တယ်။”

မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ပိုင်ရန်နဲ့ မုယွင်ဇီက စုံတွဲ မဟုတ်ဘူးလား။သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတာလဲ။

မုယောင်က ကောင်းကောင်း မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ပိုင်ရန်ကို သူ့ကို အဝတ်အစားဝတ်ခိုင်းပြီး ဟိုတယ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားတာကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

သူ့ဖုန်းရဲ့အသိပေးချက်ဘားမှာ မက်ဆေ့ချ်တွေနဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုတော့ သူ သတိမထားမိလိုက်ဘူး၊ အားလုံးက မုလို့ခေါ်တဲ့ လူဆီကနေချည်းပဲ။

Chapter 22 end

Chapter 23

ဟိုတယ်တံခါးကနေ ထွက်လာတာနဲ့ မုယောင်က အလွန်အကျွံ နာကျင်သွားတာကြောင့် ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားသည်။သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က နောက်ဆုံးမှာ ပြန်လည် အလုပ်လုပ်ပါတော့သည်။

သူ ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ အရောင်တောက်နေတဲ့ မဖတ်ရသေးတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေနဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကြောင့် လန့်သွား၏။ ပြီးတော့ သူ မုယွင်ဇီနဲ့ အတူသွားခဲ့တာကို သတိရလိုက်ပေမယ့် မုယွင်ဇီကို မပြောဘဲ အရင်ထွက်လာခဲ့တာကိုလည်း သတိရလိုက်သည်။မုယွင်ဇီက သူ့ကို မကြိုက်ရင်တောင် သူ့ကို ရှာမှာ သေချာ၏။

မုယောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးတွေကို မြှောက်ပင့်ပြီး ပိုင်ရန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

“ငါ အိမ်ပြန်ရမယ်၊ ငါ့ကောက ငါ့ကို ရှာနေတယ်” တကယ်တော့ သူ မုယွင်ဇီကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးနေတာပါ။ သူက ပိုင်ရန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမှန်း မသိသေးတာကြောင့် အရင် ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ။

ပိုင်ရန်က မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ရှောင်ဖယ်နေတာကို မြင်သည်။မုယောင်ကို အတင်းအကျပ် တွန်းအားမနိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ပြီး ငါးကြီးကို ဖမ်းဖို့အတွက် ရှည်တဲ့ ကြိုးကို ချထားရမယ်ဆိုတာကိုပါ သိလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ယောင်ယောင်၊ ဒါဆို ငါ မင်းကို ကားဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်” ပိုင်ရန်ရဲ့ မျက်နှာက ညင်သာပြီး သူ့ရဲ့ အသံက စိုးရိမ်ပူပန်နေတာကြောင့် မုယောင်ရဲ့ နှလုံးသားကို နည်းနည်းလေး ထိမိသွားစေသည်။

တက္ကစီထဲကို ရောက်တော့ မုယောင်က ပိုင်ရန်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဆက်ပြီး စဉ်းစားနေတုန်းပဲ။ ပိုင်ရန်က သူ့ကို ကြိုက်လို့ သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ခင်ခဲ့တာလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မုယောင်က အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး တံခါးကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ပထမထပ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် ဒုတိယထပ်ကို ပြေးတက်ပြီး သူ့အခန်းကို ပြန်ဖို့ လုပ်နေတုန်း သူ့ခေါင်းပေါ်က အသံတစ်ခုက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မုယောင်၊ မင်း ပြန်လာတတ်သေးတာလား” မုယွင်ဇီရဲ့ အသံက မကျယ်ပေမယ့် ထိုစကားလုံးများထဲက ဒေါသကိုတော့ ကြားနိုင်သည်။

မုယောင် လန့်ပြီး တုန်သွားသည်။ သူ အမြန် မော့ကြည့်လိုက်တော့ မုယွင်ဇီက ဒုတိယထပ်ထောင့်က အမှောင်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေသည်။

“တက်လာခဲ့!” မုယွင်ဇီရဲ့ အသံက အေးစက်နေ၏။ မုယောင်က သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အသံကြောင့် အဆင်မပြေတာကြောင့် ပြန်ခံပြောဖို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် မုယွင်ဇီရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုထဲကနေ မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မယ့်ပုံစံပင်။

မုယောင် တကယ်ကို ကြောက်သွားသည်။

မုယွင်ဇီ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာက သူ့အရင်ဘဝမှာ ပိုင်ရန်ကို ဖက်ထားတုန်းကပဲ။ အဲ့တုန်းကသူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အခုထက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းသေးတယ်။

မုယောင်မရည်ရွယ်ဘဲ  သူ့မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်အနည်းငယ် ကျဆင်းလာပြီး မျက်လုံးထောင့်တွေက နီရဲလာသည်။ဒါက အကြောင်းမဲ့ သူ့ပိုင်ရှင်ရဲ့ ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံခံရတဲ့ စိတ်ဆင်းရဲနေတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ တူနေသည်။

မုယွင်ဇီရဲ့ တင်းမာတဲ့ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အေးစက်တဲ့ လေထုက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နည်းနည်းလေးလည်း စိတ်တိုသွားသည်။

သူက အသံကျယ်ကျယ်ထွက်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲ လာဖို့ ပြောမယ့် စကားလုံးတွေကို မျိုချလိုက်ပြီး ပိုညင်သာတဲ့ စကားလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“ငါ့အခန်းကို လာပြီး စကားပြောရအောင်။”

မုယောင်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့အခန်းကို လိုက်သွားသည်။ မုယောင် ငယ်ငယ်က မုယွင်ဇီကို တွေ့ဖို့ ဒီကို မကြာခဏ လာဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ မုယွင်ဇီကို တစ်ခါ စိတ်တိုမိစေပြီး နောက်တစ်ခါ ဒီကို မလာရဲတော့ချေ။

“ထိုင်။” မုယွင်ဇီက လေသံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်မဖြစ်အောင် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်တယ်။

မုယောင်က သူ့ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခုတင်နဲ့ မနီးမဝေး တစ်ယောက်ထိုင်ဆိုဖာမှာ ထိုင်လိုက်သည်။

“မနေ့ညက ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်သူနဲ့လဲ” မုယွင်ဇီက မုယောင်နဲ့ မနီးမဝေးမှာ ရပ်နေပြီး မုယောင်ကို သူ့ရဲ့ သားကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေ၏။

“…မနေ့ညက ပွဲက ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ ကျွန်တော် အရင်ထွက်သွားပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားခဲ့တာ” မုယောင်ရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်နေသည်။

ဒီနေ့ မုယွင်ဇီ ဘာတွေလုပ်နေလဲ သူ နားကိုမလည်ဘူး။ သူ့ညီလေးကို တကယ် ဂရုစိုက်တဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ပုံစံနဲ့ တူနေတယ်။ ဒါကြီးက ထူးဆန်းတယ်။

“လိမ်နေတာ” မုယွင်ဇီရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ပိုမှောင်သွားသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်း မနေ့ညက လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းက အဲဒီလူကို ဖက်တွယ်နေတာ” မုယွင်ဇီရဲ့ အသံမှာ မုယောင် နားမလည်နိုင်တဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။

“မနေ့ညက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အခန်းငှားဖို့ သွားခဲ့တာလား။ မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ လက်ချောင်းတွေပေါ်က အမှတ်အသားတွေတောင် မပျောက်သေးဘူး!”.

“ခင်ဗျား…” မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာက ရဲသွားပြီး ဒေါသနဲ့ ရှက်ရွံ့မှုတွေက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပြည့်နှက်လာပြီး မုယွင်ဇီကို ကြောက်ရွံ့သည့် ကြောက်ရွံ့မှုတောင် နည်းနည်း လျော့သွားသည်။
..
“ခင်ဗျား တစ်ခုခု မှားနေတာလား မုယွင်ဇီ၊ ကျွန်တော် အပြင်သွားရင် ဘာလုပ်လုပ် ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ” မုယောင်ရဲ့ အသံက အရမ်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော်က အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့သူပါ။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အခန်းငှားလား၊ မငှားဘူးလားဆိုတာ ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားကိုယ်မယခင်ဗျား ကျွန်တော့်အစ်ကိုလို့ တကယ်ထင်နေတာလား”

“မုယောင်…” မုယွင်ဇီ ခဏလောက် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာက ပိုတောင်ဆိုးသွား၏။

“မုယွင်ဇီ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပဲဖြစ်ဖြစ်။ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးခဲ့တာကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အဖေပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာက ဦးလေးဝမ်နဲ့ အန်တီလီတို့ပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား အခုတလော ဘာတွေလုပ်ချင်နေလဲ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အစ်ကို မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်းနေခွင့်ပေးစမ်းပါ”

မုယောင်က သူ့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို သိပ်မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ!” မုယောင်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် မုယွင်ဇီက ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်သည်။

သူက မုယောင်ဆီ တည့်တည့် လျှောက်သွားကာ သူ့လက်ကို ထုတ်ပြီး မုယောင်ရဲ့ အချစ်အမှတ်အသား နည်းနည်းလေး ပေါ်နေတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုအမှတ်နေရာကို အပြင်းအထန် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

သူ့ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး မရှင်းပြနိုင်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ဒေါသကြောင့် ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ချစ်ရည်ချွမ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

“မုယောင်၊ မင်းပြောခဲ့တယ်လေ၊ ငါ မင်းရဲ့အစ်ကို မဟုတ်ဘူးလို့”

ထိတ်လန့်နေတဲ့ မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးအကြည့်တွေထဲမှာပဲ မုယွင်ဇီက ငုံ့ကိုင်းလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ မုယောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သူ့ပါးစပ်ထဲ သိမ်းယူလိုက်သည်။

Chapter 23 end