Little Creampie:
Chapter 61

မုယောင်က လော့ယင်နဲ့ တွေ့ဆုံမှုဟာ ဒီတိုင်း မထင်မှတ်တဲ့ အသေးအမွှား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့သာ မှတ်ယူခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ​​​လော့ယင်က သူ့ဆီထပ်လာမယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

လော့ယင်မှာ မုယောင်ကိုဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်မရှိတာကြောင့် အဆောင်ကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး တံခါးခေါက်ခဲ့တယ်။

မုယောင်က တံခါးဖွင့်ပေးချိန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လော့ယင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှာ မအီမသာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

“မင်း… ငါ့ကို လာရှာတာလား?”

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းကို ပြောစရာရှိလို့၊ အပြင်ထွက်ပြီး ပြောကြရအောင်။”

မုယောင်က သိပ်မသွားချင်ပေမယ့် စင်္ကြံမှာ လော့ယင်နဲ့ အခြေအတင်ဖြစ်ရင်လည်း သိပ်မကောင်းတာကြောင့် အဝတ်အစားလဲပြီး လော့ယင်နဲ့အတူ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။

ကော်ဖီဆိုင်မှာ လူနည်းနည်းပဲ ရှိတာကြောင့် မုယောင်နဲ့လော့ယင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ထောင့်တစ်နေရာကို ရွေးပြီး ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

“မင်းမှာ ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ?” မုယောင်က သူ့ရှေ့က ကော်ဖီကို မွှေရင်း လော့ယင်ကို မေးလိုက်တယ်။

“ငါ မင်းကို ကြိုက်တယ်။”

“…” မုယောင်ရဲ့လက်က ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေလည်း ပြူးကျယ်သွားတယ်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်?”

“ငါ မင်းကို ကြိုက်တယ်၊ မင်းနဲ့ပိုင်ရန် ပြတ်သွားကြပြီမလား၊ ငါ့ဆီလာခဲ့လေ။” လော့ယင်က မုယောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မုယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး ဒီနေ့ အိပ်ရေးမဝလို့ အိပ်မက်မက်နေတာများလားလို့ သံသယဝင်နေတယ်။

“မင်းက ငါ့ကို ကြိုက်တယ်?၊ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်နိုင်မှာလဲ?” မုယောင်က မယုံနိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သူနဲ့လော့ယင်က သိပ်ပြီး ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိခဲ့ဘဲနဲ့ ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုကြိုက်လာမှာလဲ။

“အကြောင်းပြချက် မလိုပါဘူး။” လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပေါက်ဖွားတဲ့ နွယ်ပင်ဟာ ပန်းခင်းထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ နှင်းဆီပန်းရဲ့ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိနေဖို့ဆိုတာ ခက်လှတယ်။

သူက မုယောင်ကို မုန်းတီးခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အပြင်ပန်းတင် လှပပြီး အတွင်းစိတ်က သူ့လိုပဲ မှောင်မိုက်ပြီး ပျက်စီးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ပဲ။

သူ့လိုလူမျိုးတွေက မှောင်မိုက်တဲ့နေရာမှာ တောက်ပနေတဲ့ ဖယောင်းတိုင်လေးကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။

“လွှတ်စမ်းပါ။” မုယောင်က ရွံရှာစွာနဲ့​ ​လော့ယင်ရဲ့လက်ကို ရုန်းထုတ်လိုက်တယ်။

လော့ယင်က မုယောင်က သူ့ကို အမြဲတမ်းမုန်းတီးမှန်း သိပေမယ့် မုယောင်ရဲ့လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခိုက် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသလိုပဲ။

ပိုင်ရန်ရဲ့ရှေ့မှာ သူက လေထဲမှာ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးတစ်ပွင့်လို မွှေးကြိုင်နေတယ်။

သူ့(လော့ယင်)ရှေ့မှာတော့ သူက တစ်ကိုယ်လုံးချွန်ထက်တဲ့ဆူးတွေအပြည့်တပ်ထားပြီး လော့ယင်ကို သွေးထွက်စေချင်တဲ့ပုံပဲ။

 

ဒါပေမယ့် လော့ယင်က လက်လျှော့ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး။

“မင်းက ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ချစ်သူလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?” လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတိုင်းကို ဖမ်းယူနေတယ်။

မုယောင်က လော့ယင်ရဲ့စိုက်ကြည့်မှုကို ကြောက်နေပေမယ့် ခေါင်းမာစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းကို ငါမကြိုက်ဘူး၊ ငါနဲ့ ပိုင်ရန်ကလည်း ဘယ်တော့မှ လမ်းခွဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”

လော့ယင်ရဲ့လက်ပေါ်က သွေးကြောတွေ ထောင်လာတာကို မြင်တော့ မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးက ကြောက်လန့်ပြီး တုန်ယင်သွားတယ်။

မုယောင်က သတ္တိကို စုစည်းပြီး ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ “မင်း တခြားလူကိုသာ သွားကြိုက်လိုက်ပါ၊ငါကတော့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ကြိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

လော့ယင်ရဲ့လက်တွေက ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်သီးတွေ ဖြစ်သွားပြီး မုယောင်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဖုန်းထဲက ဖေးယန်ရှင်းရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ခိုးပြီး ရှာလိုက်တယ်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းလာရင် ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ဖို့အတွက်။

“…ငါသိပြီ။” လော့ယင်က မုယောင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အကူအညီမဲ့မှုကို မြင်ပေမယ့် မုယောင်က သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

လော့ယင်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထပြီး ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။

မုယောင်က ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ဒီကမ္ဘာကြီးက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

မုယောင်ရဲ့အမြင်အရ ဘဝဟောင်းတုန်းက လူတွေအများကြီးထဲမှာ လော့ယင်က ပိုင်ရန်ကို အကြိုက်ဆုံးပဲ၊ မုယွင်ဇီတောင် သူ့ကို မမီဘူး။

ပိုင်ရန်ကို ဒီလောက် ကြိုက်တဲ့ လော့ယင်က သူ့ကို ကြိုက်တယ်တဲ့။ သူနဲ့ပိုင်ရန် အတူတူရှိတဲ့အချိန်ကစပြီး အရာအားလုံးက ဘဝဟောင်းနဲ့ မတူတော့ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီလောက်ထိ ထူးဆန်းလာမယ်လို့တော့ မမျှော်လင်းထားခဲ့ဘူး။

လော့ယင် သူ့ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်က သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေတယ်။

အဲဒီအကြည့်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် ဘာလဲဆိုတာ သူနားမလည်ဘူး။ လူသားတွေကို စားသုံးတဲ့ ဘီလူးမိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့အကြည့်လိုပဲ။

Chapter 61 end

Chapter 62

မုယောင်က ကော်ဖီဆိုင်မှာ ခဏထိုင်ပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူ ဖုန်းထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်သူ့ကို ခေါ်ရမလဲ မသိဖြစ်နေတယ်။

သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မျှဝေနိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး၊ သူက အဲဒီ့မှောင်မိုက်ပြီး ရှက်စရာကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်မွေးဖွားလာခဲ့တာ။

မုယောင်ရဲ့ စိတ်အ​ခြေအနေတွေ ကျဆင်းလာပြီး နှေးကွေးစွာ အဆောင်ကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းခဏနားပြီး အပြင်ထွက်လျှောက်လည်ဖို့တောင် စဉ်းစားနေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် မတော်တဆမှုတွေက အမြဲတမ်းစီစဉ်ထားတာတွေထက် ပိုမြန်တယ်။ တစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးခင် တစ်ညနေမှာ မုယောင်က အစားအများကြီးစားမိသွားလို့ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်။

မုယောင်က ကျောင်းရဲ့ သစ်တောအုပ်လေးထဲကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာကို ချစ်သူတွေရဲ့မြင့်မြတ်သောနေရာလို့ ခေါ်ကြပြီး မုယောင်နဲ့ပိုင်ရန်လည်း လမ်းလျှောက်ဖို့ ဒီနေရာကို လာရတာကို ကြိုက်ကြတယ်။

မုယောင်က ချစ်သူစုံတွဲလေးတွေကနေ ခွဲထွက်ပြီး အနည်းငယ် မှောင်မိုက်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာကို ရောက်တော့ ရုတ်တရက် နောက်ကနေ အရိပ်တစ်ခု ထွက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

မုယောင်က အော်ဟစ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်ကို လက်ကြီးတစ်ဖက်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပိတ်လာတယ်။

အဲဒီလက်မှာ အနည်းငယ် စူးရှတဲ့ အနံ့တစ်ခု ရှိနေတယ်။ မုယောင်က အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ပေမယ့် သူ့မျက်ခွံတွေက လေးလံလာပြီး နောက်မှာရှိတဲ့လူရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။

ဒီဘက်က အသံတွေက အဝေးက ချစ်သူစုံတွဲလေးရဲ့အာရုံကိုဆွဲဆောင်မိစေတယ်။သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမယ့် ထိုယောက်ျားက မုယောင်ကို ချစ်သူတွေလိုမျိုး ပွေ့ဖက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။

ချစ်သူလူငယ်စုံတွဲလေးက ထိုယောက်ျားရဲ့မျက်နှာကို မြင်ပြီး ထိုသူက ကျောင်းရဲ့နာမည်ကြီးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူတို့ရဲ့စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြတယ်။

မုယောင် နိုးလာတော့ သူက ကြီးမားကာ နူးညံ့တဲ့အိပ်ရာကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အသိစိတ်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရလာပေမယ့် မုယောင်ရဲ့နှလုံးသားကတော့ ဆက်တိုက် နစ်မြုပ်နေတယ်။

မျက်စိရှေ့က အခန်းက သန့်ရှင်းပြီး ကျယ်ဝန်းတာကြောင့် မုယောင်က သူရောက်နေတာ ဗီလာအိမ်မျိုးဖြစ်မယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။

ဒါက ပြန်ပေးဆွဲတာဆိုရင် မုယောင်ကို ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အနေအထားမျိုး ပေးဖို့ မလိုအပ်သလို Aတက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ပြန်ပေးဆွဲတာကလည်း အရမ်းရဲတင်းလွန်းတယ်။

မုယောင်က အိပ်ရာပေါ်မှာ မှီထိုင်ပြီး ဒါဘယ်သူလုပ်တာလဲလို့ စဉ်းစားနေခဲ့တယ်။ အဲဒီမေ့ဆေးမှာ ထုံဆေးပါဝင်တာကြောင့် မုယောင်ရဲ့လက်ခြေတွေက အခုအချိန်မှာ အားမရှိသေးဘူး။

အခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။မုယောင်က တံခါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ မမျှော်လင့်ဘဲ လော့ယင်ရဲ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

“လော့ယင်?” မုယောင်က အံ့အားသင့်သွားတယ်။

“မင်း နိုးလာပြီလား။” လော့ယင်ရဲ့မျက်နှာက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ လက်ထဲမှာ ရေတစ်ခွက် ကိုင်ထားတယ်။

“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?” မုယောင်က ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်တယ်။

“အရင်ဆုံး ရေသောက်လိုက်၊ မင်း အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားတာ” လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့ရှေ့ တိုးကပ်ပြီး ရေကို မုယောင်ရဲ့လက်ထဲ ထည့်ပေးဖို့လုပ်လိုက်တယ်။

မုယောင်က အဲဒီရေခွက်ကို လက်နဲ့ ခါထုတ်ချင်ပေမယ့် အခုအချိန်မှာ လော့ယင်ကို နည်းနည်းကြောက်နေတော့ ရေကို ယူပြီး အနည်းငယ် သောက်လိုက်ရတယ်။

လော့ယင်က နောက်ဆုံးတော့ ကျေနပ်သွားပြီး ရေခွက်ကို မုယောင်ရဲ့အိပ်ရာဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပြီး မုယောင်နဲ့ အရမ်းနီးတဲ့ နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

“မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ပြန်ပေးဆွဲတာလဲ?” မုယောင်က စကားစလိုက်တယ်။

“ပြန်ပေးဆွဲတာလား?” လော့ယင်က ရယ်မောလိုက်တယ်။

“ဒါက ပြန်ပေးဆွဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ မုယောင်။” လော့ယင်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မုယောင်ရဲ့ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ မုယောင်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေတစ်ကောင် တွားသွားနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

“ဒီလိုဆို မင်းက ငါ့အပိုင်ဖြစ်သွားပြီ၊ မင်း ငါ့ကို ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မင်းက ငါ့ရဲ့လူပဲ။” လော့ယင်က နည်းနည်းရူးသွပ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ရယ်မောနေတယ်။

မုယောင်က ကြက်သီးထသွားတယ်။

လော့ယင်မှာ မှောင်မိုက်တဲ့စိတ်နေစိတ်ထားရှိတယ်ဆိုတာကို သူ အမြဲတမ်း သိခဲ့တယ်။ ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်လွယ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ သူက လူတွေကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရစေတဲ့ အရာတွေကိုလည်း လုပ်တတ်တယ်။

ဘဝဟောင်းတုန်းက သူ ပိုင်ရန်ကို မနှစ်မြို့ဖွယ်စကားလုံးတွေနဲ့ တစ်ခါ ဆဲဆိုခဲ့လို့ လော့ယင်က သူ့ကို လမ်းကြားထဲမှာ ပိတ်ဆို့ပြီး ဓားငယ်လေးတစ်ချောင်းနဲ့ သူ့ဗိုက်ကို ထောက်ကာ အဲဒီစကားတွေကို ဆယ်ခါ ပြန်ပြောခိုင်းခဲ့တယ်။အဲဒါကြောင့် မုယောင်က သူက စိတ်ရောဂါသည်လို့ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တယ်။

“ငါက မုမိသားစုရဲ့သခင်ငယ်လေးပဲ၊ မင်း ငါ့ကို အကြာကြီး ဖမ်းထားလို့ မရဘူး၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ?” မုယောင်က ကြောက်လန့်ပြီး အရူးတစ်ယောက်ကို အကြောင်းပြချက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

“ဒါဆို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖမ်းထားနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။” လော့ယင်ရဲ့အသံထဲမှာ နောင်တတွေ ပါဝင်နေပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ စွဲလမ်းတဲ့ မီးတောက်တွေနဲ့ တောက်ပနေတယ်။

သူက မုယောင်ဆီကို ပြင်းထန်တဲ့အနမ်းတွေနဲ့ အတင်းချဥ်းကပ်လာပြီး မုယောင်တွင် ရှောင်ပုန်းဖို့ နေရာမရှိခဲ့ပေ။

 

Chapter 62

Chapter 63

“အင်း… အာ…” မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးထောင့်တွေက အရမ်းနီရဲနေပြီး မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။

လော့ယင်က ခွေးရူးတစ်ကောင်လို မုယောင်ရဲ့နူးညံ့တဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာနဲ့ ရမ်းကားနေတယ်။ အသားကို ကိုက်ထားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုး မုယောင်ရဲ့ လျှာကို သွားနဲ့ကိုက်ထားပြီး သူ့ရဲ့လျှာကြီးနဲ့ မုယောင်ရဲ့ချိုမြိန်တဲ့ လျှာလေးကို တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ရစ်ပတ်နေတယ်။

အရမ်းပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းခံရတာကြောင့် မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတယ်။

လော့ယင်က ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးနောက် မုယောင်ရဲ့လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေဆီကို အကြည့်ပြောင်းလိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေတဲ့ ပုံစံကို သူ အရမ်းကြိုက်တယ်။  မိုးရွာပြီးနောက် ပွင့်ချပ်တွေထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နူးညံ့နီရဲတဲ့ ဝတ်ဆံလေးတွေလိုပဲ။ စိုစွတ်ပြီး နီရဲကာ စူးစမ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖိတ်ခေါ်နေတယ်။

မုယောင်က သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့အကြည့်တွေကို ခံစားမိတယ်။မုယောင်က တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် လော့ယင်ရဲ့ အားက အရမ်းကြီးတာကြောင့် အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ကိုင်ထားသလိုမျိုး မုယောင်ရဲ့ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ပူနွေးတဲ့အနမ်းတွေကို တုန်ရီနေတဲ့ မုယောင်ရဲ့ မျက်ခွံပေါ်မှာ ပေးလိုက်တယ်။

“မင်း ထွက်သွား!” မုယောင်ရဲ့အသံထဲမှာ လေးလံတဲ့ငိုသံတွေ အများကြီး ပါနေပြီး သူ့ရဲ့အသိစိတ်က ဝေဝါးသွားသလိုပဲ။

သူက ဘာမှ မမြင်ရပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ရှေ့မှာ မှောက်လျက် အနေအထားနဲ့ ရှိနေတာကို ခံစားနေရပြီး သူကလည်း ဘာမှလုပ်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။

မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပေမယ့် လော့ယင်ရဲ့မကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်နေရသလိုပဲ၊ နားထဲမှာ အိပ်မက်ဆိုးတွေလိုအသံတွေ ကြားနေရတယ်။

“မင်း အုပ်စုလိုက် မုဒိမ်းကျင့်ခံရတာကို ကြိုက်တယ်မလား? ဒါဆိုရင် ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားလိုက်နော်”

“အား! ထွက်သွား!” မုယောင်က ရုတ်တရက် စူးရှတဲ့ အော်သံတစ်ချက် ထုတ်လိုက်ပြီး အသည်းအသန် ရုန်းကန်တော့တယ်။ အူတွေကို ဖောက်ထုတ်ခံရတော့မယ့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတစ်ကောင်ရဲ့ နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှုနဲ့ တူလှတယ်။

လော့ယင်က သူ့ကြောင့် လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်တော့ မုယောင်ရဲ့ မုန်းတီးမှုအပြည့်နဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။

လော့ယင်က တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ကျောင်းစဖွင့်တဲ့အချိန် အိမ်သာထဲမှာ မုယောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တုန်းကလည်း အဲဒီလို အကြည့်မျိုးကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။

“မုယောင်၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?” လော့ယင်က တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ မုယောင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ကိုကြည့်နေပုံရပေမယ့် သူ့ကို ဖြတ်ပြီး တခြားလူတွေကို ကြည့်နေသလိုပဲ။

“တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေ၊ ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းတို့ကို ငါ့ကို ထိခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။” မုယောင်ရဲ့အကြည့်တွေက အာရုံစူးစိုက်မှုမရှိဘဲ ဝေဝါးနေပြီး လော့ယင် နားမလည်နိုင်တဲ့ စကားတွေကို တီးတိုးရေရွတ်နေတယ်။

လော့ယင်က မုယောင်က အိပ်မက်ဆိုး မက်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးပြီး မုယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို အုပ်လိုက်၍ မုယောင်ရဲ့ရုန်းကန်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ သူ့နားထဲကို နူးညံ့ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်။

“မုယောင်၊ မင်း အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာ၊ ဒီမှာ တခြားဘယ်သူမှ မရှိဘူး။”

လော့ယင်က အဲ့စကားကို လျှာတွေ ခြောက်သွေ့သွားတဲ့အထိ အကြိမ်းမြောက်များစွာ ပြောခဲ့တယ်။ မုယောင်က နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီး ရုန်းကန်တဲ့အားတွေလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျသွားတယ်။

မုယောင်က မှောင်မိုက်တဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုမှာ လူယုတ်မာအုပ်စုတစ်စုကို ခုခံကာကွယ်နေပေမယ့် နားထဲမှာ ဆူညံတဲ့ ယောက်ျားအသံတစ်သံကို ဆက်တိုက် ကြားနေရတယ်။

မုယောင်က သူပြောနေတာတွေကို မကြားရသလို နားလည်း မထောင်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူက ဆက်တိုက် ရေရွတ်နေတာကြောင့် မုယောင်က သူ အိပ်ရာပေါ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်လိုက်ရတယ်။ သူက လမ်းကြားလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သတိအာရုံတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်လာတယ်။

မုယောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် မျက်နှာကျက်နဲ့ လော့ယင်ရဲ့ မှောင်မိုက်ပြီး ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?” လော့ယင်က မေးလိုက်တယ်။ မုယောင်ကပဲ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာလားမသိ။ ဒီလူက အရမ်းသတိထားပြီး သူ့ကိုမေးနေတယ်လို့ မုယောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။” မုယောင်က ပင်ပန်းစွာနဲ့ သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာ လက်ကို ကာထားလိုက်တယ်။ ဆရာဝန်က သူ့ရဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုက ကောင်းတယ်လို့ ပြောပြီး မုယောင်ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် လော့ယင်က မှောင်မိုက်တဲ့ထိုမှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ သော့တစ်ချောင်းလိုပဲ။ သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ မုယောင်ရဲ့မကောင်းတဲ့ခံစားချက်တွေက ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လော့ယင်က အံကြိတ်မိလိုက်တယ်။ မုယောင်က သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းတီးနေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ သူ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ တစ်သက်တာ ရန်သူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလိုပဲ။

လော့ယင်က ကိုင်းညွတ်ပြီး မုယောင်ရဲ့ ညှပ်ရိုးကို ကိုက်လိုက်တော့ မုယောင်က နာကျင်စွာနဲ့ အော်လိုက်တယ်။

“မင်း ငါ့ကို မုန်းသည်ဖြစ်စေ မမုန်းသည်ဖြစ်စေ မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ။”

သူက မုယောင်ရဲ့လှပတဲ့ ညှပ်ရိုးကို လျက်လိုက် ကိုက်လိုက်နဲ့ မုယောင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း မရိုးမသားနဲ့ ချွတ်ဖို့ စတင်လိုက်တယ်။

မုယောင်က သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲထားပေမယ့် သူ့ရဲ့လက်သေးသေးလေးတွေက လော့ယင်ကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘူး။

Chapter 63 end

Chapter 64

မုယောင်ကို လော့ယင်ဆိုတဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ ယောက်ျားက ချက်ချင်းပဲ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ နူးညံ့လက်ဆတ်တဲ့ ကြာပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို အနက်ရောင် အိပ်ရာခင်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။ အဖြူနဲ့ အနက်ရဲ့ ကွာခြားမှုက လော့ယင်ရဲ့အကြည့်တွေကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသွားစေတယ်။

“မင်းက တိရစ္ဆာန်လား?” မုယောင်က သူ့ကို အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး ငိုယိုနေတယ်။ သူက အခုလေးတင် အိပ်မက်ဆိုးကနေ နိုးထလာရုံပဲ ရှိသေး၊ အိပ်မက်ဆိုးထဲက ဇာတ်လိုက်တွေထဲက တစ်ယောက်က သူ့ကို အရှက်မရှိစွာနဲ့ လာလုပ်ချင်နေသေးတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါက တိရစ္ဆာန်ပဲ။”လော့ယင်က အဆဲခံနေရတာကို သိသိရက်နဲ့ ရယ်မောနေတယ်။

“ငါက ခွေးကောင်လေ၊ မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ခွေးမလေးပဲ။”

“မင်း!” မုယောင်က ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာတွေ နီရဲသွားတယ်။ လော့ယင်က ဒီလိုစကားတွေ ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

လော့ယင်က ပိုပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာတဲ့ မုယောင်ကို ကြည့်ပြီး သူလည်း အလျင်အမြန် အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။

မုယောင်က ဘယ်ကိုကြည့်ရမလဲတောင် မသိလောက်အောင် ရှက်သွားတယ်။ သူက ထွက်ပြေးချင်ပေမယ့် သူလှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ လော့ယင်က သူ့ကို ပြန်ဖမ်းဆွဲယူသွားလိမ့်မယ်။

လော့ယင်က သူ့ရဲ့လေးလံတဲ့အရာကို မုယောင်အရာလေးပေါ်မှာ ဖိထားလိုက်တော့ မုယောင်ဆီက အသံတိုးတိုးလေးထွက်လာတယ်။

“မင်း! အရှက်မရှိလိုက်တာ!” မုယောင်ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ လည်ပင်းလေးကပါ နီရဲသွားတယ်။ သူက ဘယ်သူနဲ့မှ ဒီလို မလုပ်ဖူးတာကြောင့် တုံ့ပြန်မှုတွေက ထိရှလွယ်နေတယ်။

လော့ယင်ရဲ့ ရယ်သံက တိုးတိုးလေးနဲ့ နက်ရှိုင်းနေတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ လက်ကြီးဖြင့် အရာနှစ်ခုကို အတူတူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခါးကို ကော့ကာ မုယောင်အသေးလေးကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်နေတယ်။

မုယောင်က ဒီလို လှုံ့ဆော်မှုကို မခံစားဖူးတာကြောင့် ကြီးမားတဲ့ သာယာမှုက သူ့ရဲ့ခြေချောင်းလေးတွေကိုတောင် ကွေးညွတ်သွားစေတယ်။

သူ့ရဲ့လိင်တံကို လော့ယင်က လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပွတ်တိုက်နေတော့ မုယောင်က လော့ယင်အောက်မှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် တွန့်လိမ်နေတယ်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တမှုတွေ ပေါ်လာတယ်။

မုယောင်ရဲ့အမူအရာက ငြင်းဆန်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လော့ယင်ဆီကို အလိုလို တိုးကပ်နေတယ်။ လိင်တံလေးက လော့ယင်ရဲ့လက်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး ရောက်သွားတယ်။

 

လော့ယင်ရဲ့အပြုံးက ပိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး မုယောင်ကို သာယာမှုတွေကို ဆက်တိုက် ပေးနေလိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်က မုယောင်ရဲ့ တင်ပါးကြားထဲကို တိတ်တဆိတ် ရောက်သွားတယ်။

ky(?)တွေ ပေကျံနေတဲ့ လက်ချောင်းလေးက တုန်ယင်နေတဲ့ ပန်းပွင့်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့ခြေဖဝါးက ချက်ချင်း တင်းမာသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကြောင့် စိုစွတ်ပြီး နူးညံ့တဲ့ အတွင်းနံရံတွေက လော့ယင်ရဲ့လက်ချောင်းကို တက်ကြွစွာ စုပ်ယူနေတယ်။

“မ… မလုပ်ပါနဲ့…” မုယောင်ရဲ့ကျန်ရှိနေသေးတဲ့အသိစိတ်က သူ့ကို တားဆီးဖို့နဲ့ ခုခံဖို့ ပြောနေပေမယ့် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အရမ်းကို တက်ကြွနေတယ်။

တစ်ချောင်း၊ နှစ်ချောင်း၊ သုံးချောင်း… လော့ယင်က ဂရုတစိုက်နဲ့ ချဲ့ထွင်ပြီးမှ သူ့ကိုယ်သူ ထည့်လိုက်တယ်။

မုယောင်က ချိုမြိန်တဲ့ အသံတွေကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်မိတယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးဖို့ အံကြိတ်ထားပေမယ့် လော့ယင်က သူ့ရဲ့ စိုစွတ်တဲ့ပါးစပ်ထဲကို လက်ထည့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ နာကျင်အောင် မလုပ်စေရန် တားဆီးလိုက်တယ်။

လော့ယင်က မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် ပိုပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးသွင်းနေတယ်။ မုယောင်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ စိုစွတ်တဲ့ နီနီရဲရဲအတွင်းသားတွေက လော့ယင်ဆွဲထုတ်လိုက်တိုင်း အနည်းငယ် အပြင်ကိုထွက်လာတယ်။

 

“မင်း ငါ့ရဲ့ညီလေးကို တအားသဘောတွေ့နေပုံပဲ။” လော့ယင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ နောက်ပြောင်ပြီး လူနှစ်ယောက်ပေါင်းစည်းနေတဲ့ နေရာကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။

“မင်း မပွတ်နဲ့!” မုယောင်ရဲ့ပန်းပွင့်လေးက ဆက်တိုက်တုန်ခါနေပြီး မျက်နှာလေးက သွေးတွေ စီးကျတော့မယ့်အတိုင်း နီရဲနေတယ်။

လော့ယင်က မုယောင်ကို အရမ်းလှလွန်းတယ်လို့ ထင်မြင်မိသည်။သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးသွင်းလိုက်တော့ နူးညံ့တဲ့ အဖုလေးတစ်ခုကို ထိမိသွားတယ်။

“အား…” လှုံ့ဆော်မှုတွေ အများကြီးက မုယောင်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ရောက်သွားပြီး သူက သာယာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေပါ ကျလာတယ်။

လော့ယင်က ကျေနပ်စွာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး အဖုလေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခတ်လိုက်တယ်။ မုယောင်က မခံနိုင်တော့ဘဲ အားယူပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လော့ယင်က သူ့ရဲ့ ခါးကို ဖမ်းကိုင်ပြီး ပွေ့လိုက်တယ်။

လော့ယင်က မုယောင်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ရဲ့ ခါးပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ်။ လော့ယင်က အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထရပ်လိုက်တော့ မုယောင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သူ့နဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့နေရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ မှီခိုနေရတယ်။

မုယောင်ရဲ့ လုံးဝန်းပြီး လှပတဲ့ တင်ပါးနှစ်ဖက်အောက်မှာ ခရမ်းနီရောင် လက်နက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီအရာက အပေါ်ကို ဆက်တိုက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးသွင်းနေတော့ မုယောင်က ငိုပြီး လော့ယင်ရဲ့လည်ပင်းကို ဖက်၍ အပေါ်ကို တက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် လော့ယင်က သူ့ရဲ့ခါးသေးသေးလေးကို ဖိကိုင်ပြီး ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ သူ့အရာကို မျိုချခိုင်းလိုက်တယ်။

လော့ယင်က အရမ်းနက်ရှိုင်းစွာ ထည့်လိုက်တာကြောင့် မုယောင်က ငိုပြီး တောင်းပန်လိုက်ချင်ပေမယ့် လော့ယင်က သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းပြီး ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တယ်။

“တအားနက်တယ်… မလုပ်ပါနဲ့…” မုယောင်ရဲ့စကားတွေက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပြီး လော့ယင်ကတော့ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေလေတယ်။

လော့ယင်က တစ်နာရီနီးပါးလောက် ဆက်တိုက်ဆောင့်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပြီးသွားခဲ့တယ်။ အရည်တွေက ပန်းပေါက်လေးကနေ အောက်ကို တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာသည်။ ကြားရတဲ့ အသံတွေက မုယောင်ကို ရှက်ရွံ့မှုနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားစေပြီး သူ့ခေါင်းကို လော့ယင်ရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ ဝှက်ထားလိုက်တယ်။

လော့ယင်က ကျေနပ်စွာနဲ့ မုယောင်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရေချိုးဖို့ ပွေ့ချီသွားလိုက်သည်။ ရေချိုးနေရင်းနဲ့ မုယောင်ကို နောက်တစ်ခါ ဖိထားလိုက်ပြန်တယ်။

စာရေးဆရာ၏note
ကားအခန်းလေး ပြီးသွားပြီ၊ ကလေးလေးလည်း ပင်ပန်းသွားပြီ! ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး၊ အသားအခန်းတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးပေမယ့် အသားအခန်းတွေ ရေးတိုင်း အရမ်းကို အားကုန်တယ်!

Chapter 64 end

Chapter 65

မုယောင်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ တီဗီမှာ ဘာပြနေလဲဆိုတာကိုလည်း သူ သတိမထားမိဘူး။

လော့ယင်ကြောင့် သူ ဒီမှာ တစ်ပတ်ကြာပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်။ သူ့ဖုန်းကိုလည်း သိမ်းသွားပြီး သူ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော ဖျော်ဖြေရေးကတော့ ဧည့်ခန်းထဲက တီဗီပဲ ရှိတယ်။

လော့ယင်က အပြင်ထွက်တိုင်း တံခါးနဲ့ပြတင်းပေါက်တွေကို သော့ခတ်သွားတယ်။ သူလှုပ်ရှားသွားလာနိုင်တဲ့ နေရာကတော့ ဒီနှစ်ထပ်ဗီလာအိမ်အသေးလေးပဲ ရှိတယ်။ဒီဗီလာအိမ်လေးက မြို့ပြင်မှာ ရှိပုံရတယ်။ မုယောင်က အပြင်မှာ တခြားကားတွေ ဖြတ်သွားတဲ့ အသံကို လုံးဝ မကြားရဘူး။

လော့ယင်က သူ့အတွက် သရေစာတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးပြီး ပြန်လာတိုင်း အပြင်က အစားအသောက်တွေ ဝယ်လာပေးတယ်။ မုယောင်က သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ တောင်းပန်တောင်းပန် မုယောင်ကို ထွက်သွားခွင့် မပေးဘူး။ သူ စိတ်ဆိုးလာရင် မုယောင်ကို တွန်းလှဲချပြီး မကောင်းတဲ့ အရာတွေ လုပ်တော့တယ်။

မုယောင်က အစပိုင်းမှာ အရမ်းကြောက်ခဲ့ပေမယ့် လော့ယင်က သူ့ကို မထိခိုက် မနာကျင်စေဘူးဆိုတာ သိလာတော့ ကြောက်ရွံ့မှုက ကူကယ်ရာမဲ့မှုနဲ့စိတ်တိုဒေါသထွက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

အပြင်မှာ ကားဂိုဒေါင်ထဲကို ကားဝင်လာတဲ့ အသံကို ကြားတော့ မုယောင်က လော့ယင် ပြန်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။

မုယောင်က နူးညံ့တဲ့ ခေါင်းအုံးလေးတစ်လုံးကို ပွေ့ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ပေါင်ချိတ်ထိုင်ပြီး တံခါးဖွင့်လာတဲ့လော့ယင်ကို ကြည့်နေတယ်။

လော့ယင်က ပြန်လာတာနဲ့ မုယောင်က ဆိုဖာပေါ်မှာ သူ့ကို နာခံစွာနဲ့ စောင့်နေတာကို တွေ့တော့ သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း နူးညံ့သွားတယ်။

အပြင်မှာ လူအများကြီးက မုယောင်ကို ရှာနေကြတယ်။ မုယွင်ဇယ်၊ ပိုင်ရန်၊ ဖေးမိသားစုက သခင်ငယ်လေးနဲ့ ခန်ချင်းဟန်တို့လည်း ပါတယ်။

လော့ယင်က ဖေးယန်ရှင်း၊ ခန်ချင်းဟန်နဲ့ မုယောင်တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို နားမလည်ပေ။ရှာဖွေနေတဲ့လူတွေထဲက လူသုံးယောက်က သူ့နဲ့ တူညီတဲ့ မိသားစုနောက်ခံအခြေအနေတွေ ရှိတာကြောင့် မုယောင်ရဲ့ခြေရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့က အရမ်းခက်ခဲလှတယ်။

ပိုင်ရန်က သူ့ကို သံသယဝင်နေပြီလို့ သူထင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်ပြီး သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ပိုင်ရန်က သိတယ်။

သူက ပင်ပန်းစွာနဲ့ မုယောင်ရဲ့ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ထိုင်ကာ မုယောင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။

မုယောင်ရဲ့မျက်စိရှေ့မှာ မှောင်သွားပြီး လော့ယင်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်က အေးစက်တဲ့ လေထုက သူ့ဆီကို တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာတာကြောင့် သူက မနေနိုင်ဘဲ ရုန်းကန်လိုက်တယ်။

“ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ၊ မလှုပ်နဲ့။” လော့ယင်ရဲ့အသံက တိုးတိုးလေးနဲ့ အက်ကွဲနေတယ်။

“…” မုယောင်က ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ စိတ်ပျော့သွားပြီး သူ့ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ဖက်ထားခွင့် ပေးလိုက်တယ်။

“လူအများကြီးက မင်းကို ရှာနေကြတယ် မုယောင်၊ ငါ နောက်ထပ်ဖုံးမကွယ်ထားနိုင်တော့ဘူး။” လော့ယင်က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး သူ့ရဲ့အသံထဲမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ဝှက်ထားတယ်။

မုယောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်တယ်။ သူက ဒီမှာ အကြာကြီး မနေရဘူးဆိုတာ သိတယ်။ သူက မုမိသားစုရဲ့ သခင်ငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် တစ်သက်လုံး အကျဉ်းချခံထားရဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် လော့ယင်က တကယ်ကို ဝမ်းနည်းနေပုံရတယ်။ မုယောင် ဝေဝါးစွာနဲ့တွေးတောနေမိတယ်။ လက်ရှိလော့ယင်နဲ့ ဘဝဟောင်းက လော့ယင်က တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်တည်းလား၊ သူက ငါ့ကို ဘာကို ကြိုက်နေတာလဲ။

“မင်း ငါ့ကို ဘာကို ကြိုက်တာလဲ?” မုယောင်က မေးလိုက်တယ်။

“…” လော့ယင်က ခဏလောက် အံအားသင့်သွားပြီး မုယောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက မုယောင်ကို ဘာလို့ကြိုက်တာလဲ။ဘယ်အရာကိုကြိုက်တာလဲ။ အစပိုင်းမှာ မုယောင်ရဲ့နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို သတိထားမိခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ်ကို လှတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ပြောင်မြောက်ပြီး လှပတဲ့ ပုံစံကို ကြိုက်လာတယ်။ နေရောင်အောက်မှာ လွတ်လပ်စွာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုမျိုး။

“ငါ့အမေက ငါ့အသက်၁၂နှစ်မှာ ကင်ဆာနဲ့ သေသွားခဲ့တယ်။ သူမက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူမ့တစ်ဘဝလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တာ”

“ငါ့အသက်၁၅နှစ်မှာ လော့မိသားစုထဲကို ရောက်လာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီသေခါနီးလူကြီးရဲ့သားက သေသွားပြီးငါပဲ ကျန်ခဲ့တော့တာလို့။”

“သူ့မိန်းမက အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူမက ငါ့အမေကို ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာ နှိပ်စက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့သားရဲ့ပစ္စည်းတွေက ငါ့အတွက် ဖြစ်သွားတာလေ။”

“ဒါပေမယ့် မင်းသိလား?”လော့ယင်က အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်တယ်။

“သူမ့သားရဲ့ကားမတော်တဆမှုက မတော်တဆမှု မဟုတ်ဘူး။ သေခါနီးလူကြီးရဲ့ပြိုင်ဘက်ရန်သူတော်ဟောင်းက လုပ်ခဲ့တာ။ ငါလည်း အနည်းငယ် ကူညီခဲ့သေးတယ်။” အဲဒီအချိန်မှာ သူက အသက်၁၅ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ဂန်းစ​တားအုပ်စုတစ်စုကို လော့ဝမ်ရဲ့အချိန်ကိုနှောင့်နှေးစေဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး လမ်းပေါ်မှာ အဲဒီလူတွေ စီစဉ်ထားတဲ့ ကားနဲ့ တိုက်သေသွားခဲ့တယ်။

မုယောင်က အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူက ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

လော့ယင်က တရားမဝင်ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့အချက်က အထက်တန်းလွှာတွေကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ဘူး။လော့ယင်ရဲ့ အဖေက တက္ကသိုလ်မှာ အတန်းတူ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို ချစ်ကြိုက်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ဝမ်မိသားစုရဲ့သမီးအကြီးဆုံးကို လက်ထပ်လိုက်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီမိန်းကလေးက ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့တယ်။ကလေးမွေးပြီးမှ လော့ဟယ်(လော့ယင်၏အ​ဖေ)က သူ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး လက်ထပ်သွားပြီဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက လော့ဟယ်နဲ့ အဆက်ဖြတ်ပြီး ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။

 

လော့ဟယ်က ဖောက်ပြန်ပြီး စိတ်ပြောင်းလွယ်တာကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အပြင်မှာ တခြားမိန်းမငယ်လေးတွေကို ထားခဲ့တယ်။

လော့ဟယ်က မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့လို့လား မသိဘူး၊ သူ့ရဲ့မိန်းမငယ်တွေ(မယားငယ်) အများကြီး ရှိပေမယ့် ပထမဆုံး ချစ်သူနဲ့ ဇနီးကပဲ ကလေးတစ်ယောက်စီ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူက စစ်ဆေးမှုသွားလုပ်တော့မှ သူ့မှာ သုက်ပိုးအားနည်းတဲ့ ရောဂါရှိတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။

 

လော့သခင်မက လော့ယင်က သူမ့သားဖြစ်သူ လော့ဝမ်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လုယူသွားမှာကို ကြောက်ပြီး အဲဒီမိခင်နဲ့ သားကို ညှဥ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ လော့ဟယ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ လော့ဝမ်က ကားမတော်တဆမှုနဲ့ သေဆုံးသွားတော့ လော့ဟယ်က သူ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သားကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရတယ်။ ​လော့သခင်မက ထိုးနှက်ချက်တွေ အများကြီး ခံခဲ့ရလို့ ရူးသွပ်သွားပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ လော့ဟယ်နဲ့ ကွာရှင်းခဲ့တယ်။

မုယောင်က ဒီအကြောင်းတွေကို ကောင်းကောင်းသိတာက ဘဝဟောင်းတုန်းက လော့ယင်နဲ့သူက ရန်သူတွေမိုလို့ပဲ။လော့ယင်ကို သူ့အားနည်းချက်တွေနဲ့ ဖမ်းဖို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့လို့ပဲ။

စာ​ရေးသူ၏မှတ်ချက်။ လော့ယင်ကို သနားအောင် ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး! လော့ခွေးရဲ့ရူးသွပ်ပြီး စွဲလမ်းတဲ့ စိတ်အတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မဟုတ်ရင် သူက ပိုက်ဆံနဲ့ အာဏာ ရှိပြီးတော့ ဒီလောက်ထိရူးသွပ်နေတာက သိပ်ပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးလေနော်။

Chapter 65 end