Chapter 10 – ရုံးခန်းထဲမှာ၊ ခုံအောက်က အုံ့ပုန်း
စာရွက်စာတမ်းများ စုစည်းရန် အာရုံစိုက်နေသည့် စုန့်ယန်ချန်မှာ သူ့ညီဆီက ဖုန်းအဝင်တစ်ခုကြောင့် အာရုံပျက်သွားသည်။ အားပြင်းပြင်း ပွတ်တိုက်သံများနှင့် ညည်းသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ အသက်ရှူသံပူနွေးနွေးက ဖုန်းထဲကနေ သူ့ဆီ လာဟပ်သယောင်ပင်။ သူ့တုံဏှိဘာဝေမျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်ရဲနေသည့် နားရွက်များက လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။
စုန့်ယန်ရှင်း ပြောနေသည်ကို နားမထောင်တော့ဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။ လက်ထဲက ရှုပ်ပွနေသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ကာ နဂိုက အလုပ်ထဲရောက်နေသည့် စိတ်ကို ပြန်ခေါ်လို့ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။
များစွာ စဥ်းစားပြီးနောက် နေ့လည်တွင် စုန့်ယန်ချန် လုမင်ထံ ဖုန်းခေါ်သည်။
“ရှောင်လု… ကိုယ့်ဆီမှာ နေ့လည်စာလာစားပါလား။ အလုပ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းလို့။ ဘာရယ်။ ရှင်းရှင်းလား… လူကြီးဖြစ်နေပြီကို သူ့ဘာသာ နေ့လည်စာမစားတတ်ဘူးလား။ သူ့ဘာသာ လုပ်ပါစေ။”
……………………………………………………………………………………………
လုမင် ပေပွနေသော အိပ်ရာကို ရှင်းပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်နှာသေနှင့် လဲလျောင်းနေသည့် စုန့်ယန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူသွင်းနေ ရှူထုတ်နေပုံက လုမင်ကို အူမြူးသွားစေသည်။
“တကယ်များသွားလို့လား။ အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ပေါ်မှာ နတ်ဆိုးမ,လိုပါပဲနော်။ အခုမှ မခံနိုင်တော့ဘူးလား။”
စုန့်ယန်ရှင်း တစ်ချက်ဘဲ ကြည့်ကာ ဘာစကားမှ မဆိုချေ။ ထို့နောက် မျက်နှာကြတ်ကို ဆက်ကြည့်ပြီး အတွေးထဲ ပြန်နစ်မျောသွားသည်။
သူစကားမပြောလာသဖြင့် လုမင် ဆက်ပြောသည်။
“မင်းအစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို နေ့လည်စာလာစားဖို့ ပြောတယ်။ ဟေး… သနားစရာမျက်လုံးလေးတွေနဲ့ လာမကြည့်နဲ့။ မဟုတ်ရင် ပြီးကျ အိပ်ရာထဲက မထနိုင်ဘဲနေမယ်။ မင်းအတွက် ထမင်းပြင်ပေးမယ်။ ဗိုက်ဆာရင် စားလိုက်။ ညကျ အကုန်လုံး ညစာထွက်စားကြမယ်။”
လုမင် စုန့်ယန်ရှင်းအား သပ်ရပ်သွားသည့် အိပ်ရာပေါ် ရွှေ့ရင်း တင်သားလုံးလုံးလေးတွေကို ဖျစ်ညှစ်ကာ စလိုက်သေးသည်။ ထို့နောက် မသွားခင် အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးသွားသည်။
စုန့်ယန်ရှင်း ထွက်သွားသည့် လုမင်ကို ကြည့်နေရင်း တားရကောင်းနိုး မတားရကောင်းနိုး တွေဝေနေသည်။ သူ့ဖင်မှ ကျိန်းနေသည့် နာကျင်မှုက ဆက်တိုက်သတိပေးနေပြန်သည်။ ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် တွေးမိသည်။
‘အေးလေ… ဒီတစ်ခါ သဘောကောင်းကောင်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ပေးစားလိုက်ပါမယ်။’
……………………………………………………………………………………………
လုမင် ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာစဥ် စုန့်ယန်ချန်ပြောသည့် နေ့လည်စာမပြင်ရသေးသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“နေ့လည်စာက ဘယ်မှာလဲ။”
“တစ်ယောက်ကို ခိုင်းထားတယ်။ ဝက်အူချောင်းစားချင်လား။ ဗိုက်ထဲ ဝက်အူချောင်းတစ်ချောင်းလောက် အရင်ထည့်ကြည့်ရင်ရော။”
စုန့်ယန်ချန် လုမင်အား ပေါင်ပေါ် ဆွဲထိုင်လိုက်သည်။
“အိုခေ… အာ… မလိုသေးဘူး။”
လုမင် ဖင်အောက်မှ ပူကျစ်နေသည်ကို ခံစားမိပြီး စုန့်ယန်ချန်စကားကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဘာလို့လဲ… မနက်က အများကြီး စားခဲ့ပြီးပြီလား။ ကိုယ်ကတော့ ဗိုက်ဆာနေသေးတယ်။”
စုန့်ယန်ချန် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး လုမင်အား ဖက်ကာ နားရွက်ဖျားလေးကို စုပ်သည်။
“ပြဿနာမရှာနဲ့…”
လုမင် ရှောင်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်သည်။ တစ်ဖက်တည်းက မြင်ရသည့်မှန်ဖြစ်သဖြင့် အပြင်မှလူများ အထဲကို မမြင်ရချေ။ သို့သော် ဝန်ထမ်းများ သွားလာနေကြသည်ကို လုမင်ဘက်က မြင်နေရသဖြင့် ရှက်မိသည်။
“တစ်ယောက်တည်းကို ဘက်လိုက်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ စိတ်မကောင်းအောင်လို့။”
စုန့်ယန်ချန် လုမင်၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် ပူကျစ်ကျစ်ပေါ် တင်သည်။ အပေါ်ကနေ ပွတ်သည်။
“အ့…”
လုမင် လက်ကို ပြန်ရုတ်ချင်ပါသော်လည်း လက်က ဦးနှောက်ထက် သွက်နေသည်။ အခွင့်အရေးကို အမိယူကာ ထိပ်ဖူးလေးကို ညှစ်လိုက်သဖြင့် စုန့်ယန်ချန် စိတ်လွတ်သွားမလို ဖြစ်စေသည်။
“ဆိုးလိုက်တာ။”
စုန့်ယန်ချန် လုမင်၏ နှာဖျးလေးကို နမ်းကာ ဆက်သည်။
“ကိုယ့်ကိုယ် စုပ်ပေးရင် ဒီည လိုက်မရှုပ်ဘူး။ ပေးနားမယ်။ မဟုတ်ရင် မအိပ်ခိုင်းဘူး။ နော်။” သူများတွေတွေ့မှာ ကြောက်တယ်ဆိုရင် ခုံအောက်မှာ ဝင်လုပ်။ တစ်ခါပဲ ပေးပြီး။ ပြီးရင် လွှတ်ပေးမယ်။”
စုန့်ယန်ချန် ပြောသည့်အတိုင်းလုပ်မည်ကို လုမင် သိနေသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ချီနှင့် တစ်ညလုံး ချိန်ဆတွေဝေနေပြီးနောက် တစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ သူသာ မရွေးပါက ပြီးတော့မည်မဟုတ်ချေ။
လုမင် ခုံအောက်ကို ငုံ့ဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် ခုံအမြင့်ကို ခန့်မှန်းတာမှားပြီး ခေါင်းဆောင့်မိသွားသည်။
“အစ်…”
ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ချပြီး ငုံ့လိုက်မှ ခုံအောက်ကို လျှောလျှောရှူရှူရောက်သွားသည်။
ခုံအောက်မှ နေရာမှာ သိပ်မကျယ်လှ။ စုန့်ယန်ချန် ကွယ်ထားသည့်အခါ အတော်မှောင်သွားသည်။ အမှောင်ထုက လုမင်အား ရဲစေသည်။ သူ့ရှေ့မှ ဖုဖုဖောင်းဖောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ခြောက်နေသည့် နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်သည်။
မလှုပ်မယှက် စုန့်ယန်ချန်ကြောင့် လုမင် သူ့ဘာသာ အကုန်လုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ စုန့်ယန်ချန်၏ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဆွဲချသည်။ လှဲနေသည့် ဧရာမကြီးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဧရာမကြီးက သူ့မျက်နှာကို လာရိုက်သည့် ခံစားချက်ကြောင့် လုမင် တံတွေးမျိုချမိသည်။
အော်ကလီဆန်စရာ ညှီနံ့ရသည့် သာမန်လီးများနှင့် ခြားနားစွာ စုန့်ယန်ချန်၏လီးမှာ ကြီးမားပူပြင်းလျက် လုမင်ကြိုက်သည့် အနံ့မျိုး ရသည်။
လုမင် တုံ့ဆိုင်းမနေ။ ပါးစပ်ဟပြီး စုန့်ယန်ချန်၏ လီးကို စုပ်ယူသည်။ သူ့ချစ်သူကို ပါးစပ်နှင့် ပြုစုပေးရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်သော်လည်း ထိုနေရာ ထိုအနေအထားနှင့် လုပ်ရသည်မှာ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ သူတို့လုပ်ကြသည်မှာ များသောအားဖြင့် အိမ်က အိပ်ရာထဲမှာဖြစ်သည်။ သိပ်မလုပ်ချင်နေသဖြင့် စုန့်ယန်ချင် သူ့ကို အတင်းမလုပ်ချေ။ သို့သော် လုမင် စိတ်ထဲက သိနေသည်။ စုန့်ယန်ချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကို ရှာဖွေတတ်သည်။
‘တစ်ခါတစ်လေ လိုက်လျောရတာပေါ့။’
လုမင်မှာ စုန့်ယန်ချန်၏ အထိမခံသည့်နေရာများအား သိနေပြီးဖြစ်သည်။ လျှာလေးမှာ လိင်တံတလျှောက် လှည့်ပတ်ရင်း အထိမခံသည့် အဖုလေးကို လည်ချောင်းနှင့် ညှစ်သည်။ စုန့်ယန်ရှင်း အလွန်သာယာနေသည်။
“မစ္စတာစုန် နေ့လည်စာ အသင့်ဖြစ်ပါပြီ။”
တံခါးခေါက်သံကြောင့် လုမင် ရပ်သွားပြီး အသက်ရှူမိသည်။
ယောက်ျားခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသဖြင့် လုမင် တွန့်သွားသည်။ သို့သော် လက်နွေးနွေးတစ်စုံက သူ့အား မဝေးသွားအောင် ဆွဲဖိလေသည်။ ပါးစပ်ထဲက လီးကြီးကို ဆက်စုပ်ရတော့သည်။
“နေ့လည်စာကို စားပွဲပေါ် ပြင်ပေးပါ။”
နီးကပ်လွန်းသည့် စုန့်ယန်ချန်၏ အသံကြောင့် လုမင် စိတ်နည်းနည်းပြေသွားသည်။ စုန့်ယန်ချန်၏ လက်များမှာ သူ့ခေါင်းကို ဖိထားဆဲ။ စ,ချင်လာသည်။ မရပ်တော့ဘဲ ဆက်တိုက်လှုပ်ရှားသည်။ စုပ်သည်။ လျက်သည်။ အသည်းယားအောင် ကိုက်သည်။ သူ့လက်များမှာလည်း ငြိမ်မနေ။ လိင်တံအောက်က ဘောနှစ်လုံးကို နယ်နေသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ အတင်းထိန်းထားရဟန် အင့်ခနဲ အသံတစ်ခု ကြားရသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်က လက်များမှာ ဖိနေရာမှ တွန်းသည့်ဆီ ရောက်လာသည်။
လုမင်မှာ မတွန့်မဆုတ်နှင့် အရေးကြီးတာဝန်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နေသည်။
……………………………………………………………………………………………
နောက်ဆုတ်သွားတော့မည့် လုမင်၏ ခေါင်းကို ဖိချလိုက်ပြီး အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုခေါင်းမှာ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ရိုးမရွဖြစ်လာသည်ကို မသိလိုက်။
နူးနူးညံ့ညံ့လျှာလေးက သူ့လီးကို လျက်သည်။ သွားများက ဖွဖွကိုက်သည်။ မနာကျင်၊ ယားရုံသာရှိသည်။ ပါးစပ်ထဲရှိ အသားနုလေးများနှင့် ရစ်ပတ်လိုက်သောအခါ စပ်ပျင်းပျင်းယားနေသည်ကို ပြေပျောက်စေသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဘောင်းဘီထဲ ဝင်လာသည်။ သူ့ဘောများကို ဆက်တိုက်ပွတ်သပ်နေသည်။ သာယာမှုက ဦးနှောက်ထဲ ရောက်ရှိကာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်တော့မယောင်ပင်။
စုန့်ယန်ချန် သာယာမှုအဟုန်ကို ညည်းခံရင်း အစားအသောက်ပြင်နေသည့်လူများကို စောင့်နေသည်။ ထို့နောက် ပြဿနာရှာနေသေးသည့်လူကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“အရင်စားရအောင်။”
စုန့်ယန်ချန် အတော်လေး ပီတိဖြာနေသည်။ သို့သော် စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး အချိန်ကောင်းကို စောင့်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။
လုမင်ကား စုန့်ယန်ချန် ခုနက ပြောထားသည်ကို မေ့သွားပုံပေါက်ဖြင့် ဘာမှမဖြစ်သယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ တောင်နေသေးသည့် လီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ စုန့်ယန်ချန်နှင့် အတူထိုင်ပြီး သူ့ရှေ့က ခမ်းနားသည့် နေ့လည်စာကို ကြည့်လိုက်သည်။
