Chapter 9 – ကြောင်လေးက လမ်းလျှောက်သင်ရမှာပေါ့
ကြိုက်သည့်စိတ် ၅၀ မျှ တိုးသွားကြောင်းကြားရသည့်အခါ လုမင်၏ မျက်လုံးများ တောက်သွားသည်။
“အခု တံခါးဖွင့်လို့ ရပြီလား။”
စုန့်ယန်ရှင်း လုမင်၏ အမေးကို ပြန်မဖြေ။ နို့သီးခေါင်းညှပ်တံနှစ်ခု ကောက်လိုက်ပြီး နီရဲယောင်ကိုင်းနေပြီဖြစ်သော နို့သီးများပေါ် ညှပ်လိုက်သည်။ အိပ်ရာပေါ် ဒူးထောက်၊ ယမ်းနေသည့်အမြီးကိုဆွဲပြီး ဆောင့်ပြနေသည်။
“အ့~ အာ… သခင်ကြိုက်ရဲ့ ကြောင်လေးရဲ့ ပူစီလေးကို ပြမယ်။”
စုန့်ယန်ရှင်း ကင်မရာကို သူ့ဖင်ပေါက်တည့်တည့် ချိန်ပြနေသည်။ နီးကပ်လွန်းသဖြင့် ပန်းရောင်အသားနုတို့မှာ တုန်ခါစက်အစွမ်းနှင့် နီရဲနေအောင်အပွတ်ခံနေရသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရသည်။ ဖင်ပေါက်ကား စိုရွှဲနေသည်။ အရည်များမှာ ချောဆီနှင့်ရော၍ စီးကျနေကာ ကြောင်မြီးအမဲရောင်ကို စွတ်စိုစေသည်။
ဆောင့်နေသံများက ကျယ်လာပြီး လုမင်၏ နားထံ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူ့လီးမှာ တောင်လာပြန်သည်။
ထိုမြေခွေးလေးမှာ ဒီဟာကို တမင်လုပ်နေကြောင်း၊ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လုံးဝမရှိကြောင်း၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းကနေသာ မြှူဆွယ်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း လုမင် သိလိုက်သည်။
အရမ်းထန်နေပြီဖြစ်သော လုမင်မှာ စိတ်ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ စုန့်ယန်ရှင်း၏ ကစားကွက်များကို ဆက်မကစားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အခန်းသော့အပိုကိုယူကာ တံခါးသွားဖွင့်သည်။ တောင်နေဆဲလီးကြီးဖြင့် စုန့်ယန်ရှင်းနား တန်းရောက်သွားသည်။
စုန့်ယန်ရှင်း၏ ယစ်မူးဟန် အံ့အားသင့်နေဟန် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရသည့်အခါ ရမ္မက်များနှင့် နီရဲနေသော မျက်နှာလေးကို လုမင် ဆွဲညှစ်မိသည်။ စုန့်ယန်ရှင်း၏ ခေါင်းကိုဆွဲပြီး နမ်းတော့သည်။
နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာမှ သာယာမှုများ ပျံ့နှံ့လျက် နှစ်ယောက်သား တုန်ယင်လာကြသည်။
လုမင် စုန့်ယန်ရှင်း၏ ရင်ဘတ်မှ နို့သီးလေးများကို ညှစ်ချင်သော်လည်း ညှပ်တံများက ညှစ်ထားပြီးဖြစ်နေသည်။
“ဟ့~”
လုမင် ညှပ်တံများကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သဖြင့် စုန့်ယန်ရှင်း ညည်းသံတစ်ချက် ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ဖဝါးနွေးနွေးများနှင့် အုပ်ကိုင်ကာ စုန့်ယန်ရှင်းကို ကော့တက်လာစေသည်။
လုမင် စုန့်ယန်ရှင်းနောက် သွားပြီး ကြောင်အမြီးတုန်ခါစက်ကို ဆွဲထုတ်သည်။ အိပ်ရာပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီး သူ့လီးပူပူနွေးနွေးကြီးကို ဖင်ပေါက်လေးထဲ တန်းထည့်ချလိုက်သည်။
“ဟ့~ ယောင်နေပြီ…”
အနောက်က အရှိန်ကြောင့် စုန့်ယန်ရှင်း အရှေ့ရောက်သွားသည်။ လုမင် သူ့ခါးကို ငြိမ်အောင် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
သူ့ဖင်ပေါက်လေးက လီးကြီးနှင့် နေသားကျလာသည်နှင့် လုမင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခပ်ပြင်းပြင်း လိုးတော့သည်။ အားပြင်းပြင်းကြောင့် စုန့်ယန်ရှင်း အရှေ့ကို ယိုင်ယိုင်သွားသော်လည်း အရှိန်က သူ့ကို ပြန်ဆွဲခေါ်နေသည်။ ဆောင့်လိုက်တိုင်း သူ့ဖင်ပေါက်လေးမှာ နူးညံ့လာသည်။
မူးနောက်နေအောင် အလိုးခံနေရသည့် စုန့်ယန်ရှင်းမှာ ရုံးတွင် စာရွက်စာတမ်းများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည့် အစ်ကိုကြီးကို ဖုန်းခေါ်ရန် မမေ့ချေ။
“အစ်ကိုကြီး… ရုံးမှာ အထီးကျန်နေပြီလား။ အစ်ကိုလုလာပြီး အဖော်လုပ်တာ မခံချင်ဘူးလား။ ဪ… ဆောရီး။ မေ့သွားလို့။ အစ်ကိုလုက အခုအလုပ်များနေတယ်။”
ပြောပြီးနောက် တမင်သက်သက် ဖုန်းထဲကကြားအောင် အော်လေသည်။
“အား~ အင်း~ အစ်ကိုလု ကောင်းလိုက်တာ… ရှင်းရှင်း မခံနိုင်တော့ဘူး…”
သူပြောတာမဆုံးခင် စုန့်ယန်ချန်ဘက်မှ ဖုန်းချသွားလေပြီ။ စုန့်ယန်ရှင်း၏ နီရဲနေသော မျက်နှာတွင် ခပ်မဲ့မဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အစ်ကိုဖြစ်သူကို စိတ်ဆိုးအောင် ဖုန်းခေါ်သည့် စုန့်ယန်ရှင်းကို လုမင်ကြည့်ပြီး ပြောမိသည်။
“ရှင်းရှင်းက ဆိုးလိုက်တာ။”
စုန့်ယန်ရှင်း လှည့်လာပြီး လုမင်၏ ရေချိုးသဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်နှင့် လှမ်းဆွဲသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ညှိုးလေးများနှင့် ဝိုင်းနေရင်း ပြောသည်။
“အစ်ကိုလု ရှင်းရှင်းရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မကြိုက်ဘူးလား။”
လက်တစ်ဖက်က လုမင်၏ ဂုတ်ကို ဖက်ရင်း ခေါင်းစောင်းကာ စုပ်ရာများ ချန်နေသည်။
အရင်တုန်းက စုန့်ယန်ရှင်း၏ ကလူသလို မြှူသလို ချစ်စရာအမူအရာလေးများသာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ယခု ခပ်ဆိုးဆိုးပုံစံကို မြင်ရသဖြင့် လုမင်၏ အရိုင်းဆန်ဆန်စိတ်များ ပိုထကြွလာကာ ဖင်ပေါက်ထဲ မြုပ်နေသည့် သူ့လီးကြီး ပိုကြီးလာ တောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လုမင်မှာ စုန့်ယန်ရှင်း၏ လက်ရှိပုံစံကြောင့် စိတ်ပါနေသော်လည်း အပြစ်ပေးရချေဦးမည်။ မဟုတ်လျှင် သင်ခန်းစာမရဘဲ ဒီလိုမျိုး ထပ်စနေဦးမည်။
“ကြောင်လေးက သခင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ အမြဲနေလို့မရဘူးလေ။ ကြီးလာပြီး သူတို့ဘာသာ လမ်းလျှောက်တတ်အောင် သင်ရမှာပေါ့။” လုမင် စုန့်ယန်ရှင်းအား ဆွဲချပြီး လှန်လိုက်သဖြင့် ကျောပေးပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။
“အား… အစ်ကိုလု…”
စုန့်ယန်ရှင်းမှာ လုမင် ဆွဲလှည့်တာခံရပြီး သူ့ဖင်ပေါက်ထဲမှ လီးကြီး မွှေ့တာခံရသဖြင့် သာယာစွာ ညည်းညူမိသည်။
“တစ်နေရာထဲမှာပဲ နေလို့မရဘူးလေ။ မဟုတ်ရင် အပြစ်ပေးခံရမယ်။”
လုမင် ဆက်တိုက်ဆောင့်နေရင်း စုန့်ယန်ရှင်း နားမထောင်သဖြင့် ဖင်တုံးလေးများကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဖြူဖြူနုနုဖင်တုံးလေးများမှာ ချက်ချင်း ရဲသွားသည်။ ရုတ်တရက်လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖင်ပေါက်လေးမှာ ကြပ်ထုပ်သွားလျက် လုမင်၏ လီးကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်သဖြင့် ပြီးတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
“ညှစ်မနေနဲ့တော့။ မင်းကြောင့် ပြီးတော့မလို့။ ကဲ ရှင်းရှင်း လှုပ်တော့။”
ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လှုပ်ရင်း အလိုးခံရသည့် အရသာက ငြိမ်ငြိမ်လေး အလိုးခံရသည်နှင့် မတူကြောင်း စုန့်ယန်ရှင်း သိသည်။ ထိုခံစားချက်ကို မခံနိုင်မှာစိုးသဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်လေးခံနေခြင်းဖြစ်သည်။ လုမင်၏ ဆောင့်ချက်များ ပိုပိုပြင်းလာသဖြင့် သူလက်ထောက်ထားသည့် မွေ့ရာပျော့ပျော့ပင် မတောင့်ခံပေးနိုင်တော့ချေ။ စုန့်ယန်ရှင်း အရှိန်နှင့် ထိုးကျသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လုမင် သူ့ကို မထိန်းတော့ချေ။ လုမင်လိုချင်သည့်အတိုင်း အရှေ့ကို တိုးလိုက်သည်။
“ဪ… ကြောင်လေးက လမ်းလျှောက်စပြုလာပြီပဲ။”
တံခါးမဖွင့်ဘဲ လုမင်ကို စမိခြင်းကြောင့် အပြစ်ပေးခံရသည်ကို သိသဖြင့် စုန့်ယန်ရှင်း အပြစ်ပေးခံပြီး အလိုးခံရင်း အိပ်ရာပေါ် တွားသွားနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လုမင် မခံနိုင်တော့ဘဲ အပေါက်လေးထဲ ပထမတစ်ကြောင်း ပန်းလေသည်။ လရည်များမှာ အတွင်းသားနံရံများထဲ စီးသွားသဖြင့် စုန့်ယန်ရှင်း သာယာမှုအဟုန်ကြောင့် လဲကျသွားသည်။
လုမင် စုန့်ယန်ရှင်း၏ ဖင်သားများပေါ် ပုတ်လိုက်ပြီး မ,တင်လိုက်သည်။
“ငါ့လရည်တွေ မထွက်သွားစေနဲ့။ သေချာပိတ်ထား။”
“ဟင့်… အစ်ကိုလုရယ် ရှင်းရှင်း မှားပါတယ်။ နောက်ကျ မစတော့ပါဘူး။ အ့… မရိုက်ပါနဲ့။ နာလို့…”
လုမင် လုံးဝ အားမသုံးထားချေ။ စုန့်ယန်ရှင်း သနားအောင် ဟန်ဆောင်နေကြောင်း သိသည်။ သို့သော် စိတ်ပျော့သွားပြီး မရိုက်ရက်တော့ချေ။
လုမင် ပင်ပန်းနေဟန် စုန့်ယန်ရှင်းအား ကြည့်လိုက်ပြီး ညှာတာစွာ ပြောသည်။
“ရှင်းရှင်း အိပ်ရာကို ပတ်ပြီး သုံးခါ တွားသွားရင် လွှတ်ပေးမယ်။”
လူငါးယောက်မျှဆံ့သည့် ကုတင်ကြီးကိုကြည့်ပြီး စုန့်ယန်ရှင်း စိတ်ညစ်သွားသည်။ အစပိုင်းတုန်းက ပင်ပန်းချင်ယောင်ဆောင်ရင်းကနေ နောက်ကျ တကယ်ပင်ပန်းလာသည်။ ဆက်တိုက်သာယာနေမှုကလည်း သူ့ဖင်ပေါက်ကို နှိပ်စက်နေသည်။ ဖင်ကို ကြွထားပြီး လရည်များမထွက်အောင်လည်း တင်းတင်းပိတ်ထားရသေးသဖြင့် စိတ်ရော လူပါ ပင်ပန်းလာသည်။
‘အစ်ကိုလုက နတ်ဆိုးအကြီးစားပဲ။’
တွားသွားရင်း အလိုးခံရရင်း စုန့်ယန်ရှင်း ဖင်ထဲတွင် လှုပ်ခါနေသည့် လရည်သံကိုပင် ကြားရလာသည်။ ရှက်လွန်းလို့ ရှက်သွေးဖြာလာသည်။ အတောမသတ်သည့် လီးကြီးကလည်း သူ့ကိုယ်ထဲ မွှေ့နေသည်မှာ ပျော့သွားမည့်ဟန် မပေါ်ချေ။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အစ်ကိုကြီးကို သတိရမိသည်။ တကယ်ကို တစ်ယောက်တည်း မခံနိုင်တော့ပေ။
“ဝါး… အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်မှားပါပြီ။ မြန်မြန်ပြန်လာပါတော့။”
