Little Creampie:
Chapter 41

အိပ်ရာနိုးလာသည့်အခါ ကျင်းလော့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မကြုံဖူးသည့်နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီနာကျင်မှုက ကြွက်သားတွေ၊ ပေါင်တွေ၊ ခါး၊ ဝမ်းဗိုက်နဲ့ လက်မောင်းတစ်လျှောက်မှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး အားနည်းပြီး ထုံကျင်နေသလိုပင်။

အထူးသဖြင့် ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်မှာ ပိုဆိုး၏။ ခါးနဲ့ ကျောက်ကပ်နေရာတွေမှာ ထုံပြီး အောင့်နေသလို… လိင်ကိစ္စ အလွန်အကျွံ ပြုမိသလိုမျိုးပင်။

ခါးတွေ နာနေပြီ

ကျင်းလော့ဟာ မျက်လုံးတွေကို မှုန်ဝါးစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ အိပ်ခန်းထဲမှာ အလင်းရောင် သိပ်မရှိပေ။ အချိန်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာလည်း မသိချေ။ ခေါင်းလည်း အနည်းငယ် ကိုက်နေသည်။ မနေ့ညက အရက်သောက်ထားသည့် ဒဏ်က ခေါင်းထဲမှာ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ ရိုက်ခတ်နေသလို နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေ၏။

ကျင်းလော့က လက်မောင်းကို မြှောက်ပြီး နဖူးနဲ့ မျက်ခုံးကြားမှာ တင်လိုက်သည်။ ဒီလိုလေးလှုပ်ရုံနဲ့တောင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားပြုန်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပင်ပန်းလိုက်တာ

ဒါပေမယ့် အရင်က တစ်နေကုန် ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ရတာထက် ဒီနေ့က ပိုပြီး နေလို့ကောင်းနေတယ်။

ကျင်းလော့သည် လက်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖိထားလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို နာကျင်ကိုက်ခဲနေသလို ခံစားရသည်။ မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်ပြီး အသိစိတ်ဝင်လာသည့်အခါ အစအနတွေကို ပြန်စုစည်းမိ၏။

ထိုးသွင်းခံရသည့် ရာဂစိတ်တွေ၊ အသားအရေတွေ ထိတွေ့ပြီး ပွတ်တိုက်မိတဲ့အခါ… ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေခဲ့သည်။ ထူထဲကြီးမားတဲ့ လိင်တံကြီးက သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသည့်ပုံ၊ ကိုယ်တွင်းက ပူလောင်တဲ့ခံစားမှုနဲ့အတူ အတင်းတောင်းဆိုနေသလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုလိင်တံကြီးက အူတွေကို ဖိညှစ်ထားသလို ခံစားရပြီး… စင်ကြယ်တဲ့ ရာဂအရည်တွေကို ထွက်လာစေ၏။ ရာဂနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ အထိတ်တန်းကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင် ထုံကျင်သွားခဲ့သည်။ နို့သီးခေါင်းတွေလည်း မာပြီး ထောင်မတ်နေကာ… အထွတ်အထိပ်ကို တစ်ချိန်လုံး ရောက်ရောက်သွားခဲ့၏။ ပိုဆိုးတာက… အဲဒီ အယ်လ်ဖာရဲ့လိင်တံကြီးကို မှီခိုပြီး ပျော်ရွှင်နေမိသလိုပင်။

ကျင်းလော့၏ မှုန်ဝါးပျံ့လွင့်နေသော မျက်လုံးများတွင် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာသောအမူအရာ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဒါဆို… ဒါတွေအားလုံးက ငါလား…?

ယဉ်ကျေးသောလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ရှောင်ကြဉ်လေ့ရှိသည့် အချစ်နှင့် အရူးအမူးဖြစ်မှုတို့သည် မနေ့ညက သူ့အား မရေမတွက်နိုင်သော အထွတ်အထိပ်များနှင့် ထိန်းချုပ်မရသည့် အမှတ်တရများဖြင့် ပြန်လည်နိုးထလာစေခဲ့သည်။

ယောကျာ်း…?

ကျင်းလော့သည် မျက်တောင်ခပ်လိုက်ကာ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာခဲ့၏။ သူသည် ရုတ်တရက် ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်ကာ ရှက်စိတ်နှင့် ထွက်ပြေးလိုစိတ်ကြောင့် စောင်ထဲတွင် ကိုယ်ကို လုံးဝန်းအောင် ခွေလိုက်တော့သည်။

ဟင်… ဒါတွေအားလုံးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်… တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းသလို ခံစားရတယ်နော်

အင်း… ရှက်လိုက်တာ! ဘာဖြစ်လို့ အခြား အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်ကို ‘’ယောကျာ်း’ လို့ခေါ်ရမှာလဲ?”

ငါတကယ်ပဲ ရူးနေတာထင်တယ်!

ကျင်းလော့ ရှက်လွန်းလို့ ခြေချောင်းလေးတွေကို ညှစ်ကုတ်နေမိချိန်မှာပဲ ဘေးကနေ ရှောင်းဝမ်လင်၏ အာသီသဲ့သဲ့အား ကြားလိုက်ရသည်။

“အိပ်တာ အတော်ကြာသွားပြီ၊ ဘယ်နားတွေ နေရခက်နေလဲ?”

ကျင်းလော့ – !!!

ဘေးက အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တဟုန်ထိုး ခုန်လိုက်ပြီး ကုတင်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခါသွား၏။

မနေ့ညက ရူးသွပ်စရာ အချစ်ဇာတ်လမ်းထဲက ယောက်ျားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျင်းလော့မှာ မဖျောက်နိုင်တဲ့ ရှက်စိတ်တွေ ဝင်လာသည်။ အရင်က လိင်ဆက်ဆံမှုတွေကို အတင်းအကျပ်လုပ်ခံရတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပေမယ့် မနေ့ညကတော့ သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခဲ့သလိုပဲ…

အလုပ်ခံရခြင်းနှင့် လုပ်ခြင်း၏ ခံစားမှုဟာ လုံးဝကွဲပြားပြီး၊ ကျင်းလော့ကတော့ အခုအချိန်မှာ သေလမ်းကိုတောင် ရွေးချင်နေပြီပင်။

ကျင်းလော့ စောင်ထဲကို ခေါင်းနှစ်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကွေးညွှတ်ကာ လုံးလုံးလျားလျား ခွေလိုက်သည်။ ကျောရဲ့ ကောက်ကွေးနေတဲ့ မျဉ်းကြောင်းလေးတစ်ခုသာ ပြင်ပကို မြင်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို စောင်ထဲမှာ ဝှက်ထားလိုက်၏။

စောင်အောက်ကနေ ကျင်းလော့၏ အသံတိုးတိုးလေးထွက်လာသည် “မ..မ.. ဘာမှ နေလို့မကောင်းတာ မရှိဘူး…”

ရှောင်းဝမ်လင်က အိပ်ခန်းထဲဝင်လာပြီး ကြမ်းပြင်ကနေ မျက်နှာကြက်အထိ ရှည်လျားတဲ့ ပြတင်းပေါက်ရဲ့ ကုလားကာကို ရုတ်တရက် ဟလိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက်၏ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေ၏။

ဒီအချိန်မှသာ ရှောင်းဝမ်လင်က ကုတင်ပေါ်က သူ့အိုမီဂါဟာ လုံးလုံးလေးဖြစ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားသလို ပြုံးလိုက်သည် “ရှက်နေတာလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်က လုံးလုံးလေးဖြစ်နေတဲ့စောင်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးရယ်ရင်း၊ “ဘာလို့ရှက်နေတာလဲ? ဒါမျိုးတွေ ဘယ်နှခါလောက်လုပ်ပြီးပြီလဲ၊ မင်းဒီလောက်တုန့်ပြန်မှာတော့ မမျှော်လင့်ထားဘူး…”

ကျင်းလော့၏စောင်က ဖြုတ်ချကျသွားသည်။ နေရောင်ခြည်စူးစူးတွေကြောင့် မျက်လုံးတစ်ဝက်မှိတ်ရင်း သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် အယ်လ်ဖာကို ငေးကြည့်မိ၏။

အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောတဲ့ အယ်လ်ဖာ… အဝတ်အစားလုံးဝမဝတ်ထားဘဲ၊ နေရောင်ထဲမှာ ကြွက်သားထူထဲတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ရှင်းလင်းထင်ရှားတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေ၊ အနည်းငယ်ဒဏ်ရာရထားတဲ့အရာတွေ၊ အောက်ဘက်ကို ဆင်းသွားတဲ့… ထောင်မတ်နေတဲ့ လိင်အင်္ဂါ။

ကျင်းလော့ – “!!!”

မသက်မသာနဲ့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး မနေ့ညက အိပ်ရာထဲမှာ အကြာကြီးညည်းတွားခဲ့ရတဲ့ အသံပြာနှင့် “ဘာလို့ အဝတ်မဝတ်ထားတာလဲ…”

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့၏ မေးစေ့ကို လက်ချောင်းနဲ့ဖိပြီး သူ့မျက်နှာဘက်လှည့်စေလိုက်သည် “ဒါငါ့အိပ်ခန်းလေ အဝတ်မပါဘဲအိပ်တာ ပုံမှန်ပဲမဟုတ်လား?”

ရှောင်းဝမ်လင်က ရှက်လို့ အနည်းငယ်နီနေသည့် မျက်နှာဖြူဖြူလေးနှင့်၊ ရှောင်ဖယ်နေသည့် ရှက်ရွံ့ပုံရိပ်တွေကို ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည် “ဒီလောက်တက်တက်ကြွကြွ ဖြစ်သွားလို့ ရှက်နေတာလား?”

သူငယ်ချင်းက ဒုက္ခပေးဖို့ မကြောက်ဘဲ တမင်သံနိမ့်ချပြောလိုက်၏ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အချစ်ကလေး… မနေ့ညက မင်းခါးလှုပ်ပုံလေး အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဆက်လုပ်ပါဦး။”

“…”

ဒုန်း!

မျက်စိနှင့်မြင်ရသည့်အတိုင်းပင်။

နီရဲတဲ့အရောင်က လည်ပင်းကနေ ပါးပြင်အထိ ပျံ့နှံ့လာ၏။ နားရွက်လေးတွေက ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ဝင်းနေသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်လုံးတွေက ထိုအရာတွေပေါ်မှာ ငြိမ့်ငြိမ့်သက်သက်ကျလာပြီး ရုတ်တရက် ကိုင်းပြီး လျက်လိုက်သည်။

“!!!”

ကျင်းလော့က အိပ်ရာပေါ်မှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ထိတ်လန့်သည့်အမူအရာနှင့် “မင်း လူရမ်းကားကောင်!” ဟု အော်လိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က မထိန်းနိုင်စွာရယ်မောပြီး – “ဒါကိုပဲ ရမ်းကားတယ်ထင်တာလား? ငါ တကယ်ရမ်းကားမယ့်အရာတွေ မစသေးဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတင်မကသေးဘူး… မနေ့က ငါ့ကိုရိုက်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား… လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ငါ့ကိုနမ်းခဲ့တယ်… မင်းခါးလေးက တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်… တင်ပါးလေးကလည်း ဖောင်းနေတာ…”

ရှောင်းဝမ်လင်ပြောသမျှကို ကြားလိုက်ရတဲ့ကျင်းလော့ရဲ့ မျက်နှာက တဒင်္ဂအတွင်း နီမြန်းသွားပြီး ဘေးနားက ခေါင်းအုံးကို အလျင်အမြန်ကောက်ယူကာ မျက်နှာကို ဖုံးဝှက်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ချောမွေ့တဲ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ အဆစ်တွေအထိ ပန်းရောင်သန်းလာပြီး တီးတိုးအသံလေးနှင့် “မင်း… ထပ်မပြောနဲ့တော့…” ဟု ထွက်ပြေးချင်သလို ညည်းညူလိုက်၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ရဲ့ချစ်စရာကောင်းမှုကြောင့် အသက်ရှူရပ်တော့မလို ခံစားရသည်။

မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေဖြန့်ထားပေမယ့် ကျင်းလော့ကသူ့မျက်နှာဖုံးထားသည့် ခေါင်းအုံးကိုတော့ မဖယ်ပေ။ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျင်းလော့ရဲ့ ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ကုတင်ဘောင်ဆီ ဖိချလိုက်သည်။ စောင်နဲ့အတူ နောက်ဘက်ကို ဆွဲချခံလိုက်ရတဲ့ ကျင်းလော့ဟာ ခေါင်းအုံးအမှောင်ထုထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ချင်နေတုန်း ရုတ်တရက် တံတောင်ဆစ်တစ်ဖက်က သူ့ပေါင်ကို ဖိချပြီး ခွဲလိုက်တာနဲ့ အံ့အားသင့်သွား၏။

ကျင်းလော့ – “?!…”

သူသည် ခေါင်းအုံးကို အလျင်အမြန်ပစ်ချပြီး ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကို ဖိထားလိုက်၏ – “မဖြစ်ဘူး၊ ထပ်မလုပ်နဲ့!!”

ကိုယ်ဝင်ပေါက်မှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ နာကျင်မှုတွေက မပျောက်သေးဘဲ၊ ဒီလိုအခြေအနေမှာ ထပ်လုပ်ရမယ်ဆိုရင် ကျင်းလော့က ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဖြူနုပြီး နူးညံ့သည့် ပေါင်တွေကို ခွဲထားသည့်အခါ အတွင်းက ပန်းရောင်အပေါက်လေးကိုမြင်ရ၏။ ကျင်းလော့ကလည်း အဝတ်အစား တစ်ထည်မှ မဝတ်ထားပေ။ ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကို သန့်စင်ပေးပြီးတဲ့နောက် အဝတ်မပါဘဲ စောင်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တာပင်။ ဒီလိုအရာ အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျင်းလော့အတွက်တော့ အသက်ရှူမဝဖြစ်စရာ၊ ရှက်စရာကောင်းလွန်၍ သေလောက်အောင်ပင်။

ရှောင်းဝမ်လင်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာရယ်မောလိုက်သည် – “ဘာလို့လဲ၊ ငါနဲ့လုပ်တာ ကျင့်သားမရသေးဘူးလား?”

“ခြေထောက်ခွဲလိုက်တာနဲ့ ကြောက်သွားပြီလား?”

ကျင်းလော့က ခြေထောက်တွေကို အားနဲ့ညှပ်ထားရင်း ထိုစကားအားကြားသည့်အခါ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် အမူအရာနှင့် ငေးနေမိသည်။

သူ၏ ဖြူစင်ချောမွတ်သော ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ရှည်လျားလှ၏။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အကောင်းစား သိုးဆီဖြူကျောက်မျက်နှယ် တောက်ပြောင်နေပြီး ဆီးနှင်းဖြူကဲ့သို့ အသားအရေပေါ်တွင် အနီရောင်အစက်အပြောက်လေးများ ရှိနေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင် ပြုံးရယ်ကာ- “အေးဆေးနေပါ၊ မင်းဒဏ်ရာရထားလားဆိုတာ ငါစစ်ဆေးပေးမယ်”

“မနေ့ညက ငါနည်းနည်းတော့ ကြမ်းခဲ့မိတယ်။ ကံကောင်းတာက သွေးတော့မထွက်ဘူး”

“နေရခက်တဲ့နေရာရှိလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ့ကိုရှုတ်ချပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်ခြင်းသာ ပြုလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ ဤသို့နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုမှုကြောင့် သူ့ရှေ့မှာရှိသူသည် အခြားတစ်ယောက်ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျင်းလော့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ ယခင်က တစ်ခါမျှမကြားဖူးသော ရှောင်းဝမ်လင်၏ အသံပြောင်းကြောင့် သူ့အတွင်းစိတ်တွင် နည်းနည်းမသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီး နောက်ကျောနှင့် လက်များတွင် ခေါင်းအုံးများထားကာ၊ ပေါင်များကို ကွေးညွှတ်ပြီး အနည်းငယ်ခွဲထားကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ အပြုအမူက… တကယ်ကို ထူးဆန်းနေ၍ပင်။

ကျင်းလော့က လက်ထဲက ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားမိ၏။

ဒီလူက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာမဟုတ်ဘူးလား…?

ကျင်းလော့ရဲ့ မှောင်မှိုင်းနေတဲ့ မျက်လုံးလှလှလေးတွေက မချင့်မရဲဖြစ်ပြီး ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာပေါ်ကို ရောက်သွားသည်။

ရန်သူဟောင်း၊ သူမုန်းတီးတဲ့သူ… သူ့ကို အမှတ်အသားပြုပြီး အရှက်ခွဲဖို့ပဲ ရည်ရွယ်တာမဟုတ်လား…?

ကျင်းလော့က မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲ ထည့်ဝှက်လိုက်ပြီး ပခုံးလေးတွေ အနည်းငယ် ကျုံ့သွား၏။ ဥပမာ… သူ့ကို မျက်ရည်ကျအောင် လုပ်တာ၊ ဥပမာ… သူ့ကို ရာဂစိတ်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်၊ အယ်လ်ဖာ ဖယ်ရိုမုန်းတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ရှိစေတာမျိုးပေါ့။

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား…? သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်နေတာလား…? ကျင်းလော့က မကောင်းတဲ့သဘောထားတွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို သိပ်မခံစားတတ်ဘူး။ သူရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာကိုမှ သေချာမခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

အယ်လ်ဖာသည် အိုမီဂါအပေါ် အပြည့်အဝထိန်းချုပ်မှုရှိ၏။

ကျင်းလော့နည်းနည်းလေးကြောက်နေခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော နူးညံ့မှုအလွှာရဲ့အောက်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ မကောင်းမှုတစ်ခုခု ရှိနေမလားဆိုတာကို သူစိုးရိမ်နေခဲ့၏။

ဒါဟာ သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ အိုမီဂါဆီကနေ သူသင်ယူခဲ့ရသည့် အရာပင်။ တချို့လူတွေဟာ လှပ၊ ထွန်းပြောင်တဲ့ အပြုံးနဲ့အတူ အခြားသူတွေကို သူတို့အများဆုံးယုံကြည်ပြီး ပြင်ဆင်ချိန်မှာ အလွယ်တကူ ထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်သည်။

ကျင်းလော့ရဲ့စိတ်ကူးတွေဟာ ကြားဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ကာ၊ သူ့မျက်နှာမှာ အေးစက်တဲ့ ခေါင်းမာမှုကို ပြန်ပြလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် အနီးကပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ထားသလိုပင်။

ပေါင်ခြံကို ဟလိုက်၏။

ပူနွေးတဲ့ တစ်ခုခု၊ လက်ချောင်းလိုမျိုး၊ အပေါက်ရဲ့အဝကို ညင်သာစွာ ထိတို့လိုက်သည်။

ကျင်းလော့သည် ခေါင်းအုံးစွန်းမှာ တိတ်တဆိတ်လှဲနေရင်းနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ ရှောင်းဝမ်လင်ဟာ အိပ်ရာပေါ်မှာ တံခါးခုံထိုင် အနေအထားနဲ့ သူ့အပေါက်လေးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း တစ်ခုခုကို ကိုင်ထား၏။ သူသက်ပြင်းချလိုက်၏ “ဒီလောက်ကြီးနေပြီလား? ဘာလို့မပိတ်နိုင်တာလဲ?”

“…”

ပန်းရောင်နုနုလေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းသည့် အပေါက်ငယ်လေးမှာ အသားစကလေးတစ်ခု ပိတ်မရသလိုဖြစ်နေပြီး ပျားရည်ရောင်နှင့် စိုစိုလေးဖြစ်နေသည်။ တိုက်ရိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံစားရသည့်အခါ သူဟာ အနည်းငယ်တင်းမာသွားပြီး ညှစ်ထားမိသည်။ ဒါပေမယ့် ညှစ်နေရင်းကနေတောင် အသားစကလေးက လုံးဝပိတ်မသွားဘဲ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ဖွင့်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ချောင်းတွေက အပေါက်လေး၏ အပြင်ဘက်ကို ထိတို့လိုက်သည်။ အပေါက်နားတစ်ဝိုက်က အရေပြားနုနုလေးတွေဟာ နီရဲနေပြီး ကြီးမားတဲ့ လိင်တံနဲ့ အမြန်ဆန်ဆန် ပွတ်တိုက်ခံရတဲ့ လက္ခဏာပင်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့၏ အပေါက်လေးကို ထိတို့ရင်း မေးလိုက်သည် – “နာလား?”

ကျင်းလော့က ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားပြီး စကားမပြောနိုင်ဘဲ နားရွက်တွေက ပန်းရောင်သန်းနေတာကိုသာ မြင်ရ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က နှာမှုတ်ကာ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် “ခေါင်းမာလိုက်တာကွာ”

သူသည် ထပ်မေးမြန်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ၊ လက်ချောင်းဖြင့် ထူထဲသော လိမ်းဆေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အပေါက်အဝခြမ်းတွင် လိမ်းကျံပေးလိုက်သည်။ အေးစက်သောလိမ်းဆေးသည် ပူစပ်နေသောအပေါက်နှင့် ထိတွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျင်းလော့သည် တကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်သို့ဆုတ်သွားလေသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့၏ခြေထောက်ကို ဆွဲငင်ကာ ပြန်ဆွဲယူလိုက်၏ “ဘာလို့ထွက်ပြေးနေတာလဲ?”

ရှောင်းဝမ်လင်၏လက်ချောင်းများသည် ရှည်လျားပြီး အဆစ်များမှာ သန်မာကာ အားကို တိတိကျကျထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က လိမ်းဆေးကိုဖြန့်လိမ်းပေးရာတွင်၊ ပူနွေးသောအပေါက်နှင့်ထိမိသည်နှင့် အလျင်အမြန်ပျော်ဝင်သွား၏။

ချောမွေ့ပြီး ရေကဲ့သို့သောလိမ်းဆေးသည် ယားယံခြင်းကို ခံစားရစေသော်လည်း၊ အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။

ကျင်းလော့၏မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က မည်သည့်မသဲမကွဲသောလှုပ်ရှားမှုမျှမပြုလုပ်သော်လည်း၊ ဤခံစားချက်သည် အလွန်ထူးဆန်းနေဆဲပင်။

ကျင်းလော့သည် ရှောင်းဝမ်လင်ကို ထုံထိုင်းစွာကြည့်နေမိ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်၏လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမျက်နှာဖွဲ့စည်းပုံသည် တောင့်တင်းနေပုံရပြီး၊ အမည်းရောင်မှ နုပျို့သော မီးခိုးရောင်သန်းသည့် သူ၏ထူးခြားသော မျက်လုံးအရောင်သည် အလင်းအောက်တွင် နွေးထွေးသောအလွှာတစ်ခုအဖြစ် ခိုင်မာစွာပုံဖော်နေ၏။

ထိုအကြည့်သည် အာရုံစိုက်မှုပြည့်ဝနေသော အကြည့်တစ်ခုပင်။

သူသည် မိမိကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော ရတနာတစ်ပါးအဖြစ် သဘောထားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဤသိမ်မွေ့မှုက ကျင်းလော့ကို မီးလောင်သလို ခံစားရစေသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်သည်—အကြောင်းမှာ သူသည် လုံလောက်စွာ ခါးသီးမှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော နူးညံ့မှုနှင့် အပူရှိန်ကိုမူ အကျင့်မပါပေ။ ထိုအရာတို့သည် သူ့ကို မီးရှို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျင်းလော့သည် မသိစိတ်ကြောင့်အလိုလို နောက်သို့ဆုတ်သွားမိသည်။

ကျင်းလော့သည် ရှောင်းဝမ်လင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိကျွမ်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများမဟုတ်သော်လည်း၊ ရန်သူအဖြစ် ဤမျှကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ရှောင်းဝမ်လင်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် နှစ်သက်မှုများကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်ထား၏။

ကျင်းလော့သည် အစဉ်သဖြင့် သိထားသည်မှာ—ရှောင်းဝမ်လင်သည် သူ့ကို အလွန်မုန်းတီးသည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ခုခံမှုများသည် အမှန်တွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်မခံလိုသော စိတ်ဓာတ်မှ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

ကျင်းလော့သည် တစ်ခါက ရှောင်းဝမ်လင်၏ သူ့အပေါ် အကဲဖြတ်ချက်ကို ကြားဖူးသည်—
အေးစက်တယ်၊ မောက်မာတယ်၊ စိတ်ဆိုးလွယ်တယ်၊ ဒေါသထွက်လွယ်တယ်၊ အထူးသဖြင့် စိတ်တိုဖို့ကောင်းတယ်

ကျင်းလော့ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသည်—သူသည် အခြားသူများ နှစ်သက်ဖွယ်ရာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူ၏သဘောထားသည်လည်း နှစ်သက်စရာ သို့မဟုတ် စိတ်ဝင်စားဖွယ် မကောင်းခဲ့ချေ။

အခြားသူများက သူ့ကို မနှစ်သက်ခြင်းသည် ပုံမှန်ပင်ဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မနှစ်သက်ပေ။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံဖူးခြင်း မရှိခဲ့။

ဒါကြောင့် ဒီလို နူးညံ့မှုက သူ့အားကြောက်ရွံ့စေသည်။

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများ ငုံ့ချလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ… ငါတို့က အကျိုးတူ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်နေလို့လား”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် အမှန်ပင် အကျိုးတူ မိတ်ဆွေများ ဖြစ်နေ၏။

ကျင်းလော့သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဖြေကို ရှာဖွေမိသည်ဟု ခံစားရသည်—

ဖြစ်နိုင်တာက… အယ်လ်ဖာတစ်ဦး၏ သဘာဝအရ အိုမီဂါအားကာကွယ်လိုစိတ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခဏတာဖြစ်တည်မှုရှိသော ဖယ်ရိုမုန်း အမှတ်အသားကြောင့် ရှောင်းဝမ်လင်ဟာ သူ့အပေါ် နည်းနည်းလေး နူးညံ့သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
လက်ချောင်းများက အပေါက်ဝအပြင်ဘက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်း အတွင်းဘက်သို့ တွန်းသွင်းလိုက်သည်။

“…!”

ပူလောင်နေသော အူအတွင်းသို့ ပြင်ပအရာဝတ္ထု တစ်ခုဝင်ရောက်လာသည့် အရိပ်အယောင်သည် အလွန်ထူးဆန်း၏။ အနည်းငယ်နာကျင်မှုရှိသလို၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော… ကျေနပ်မှုနှင့် ယားယံမှုလည်း ရှိနေသည်။

ကျင်းလော့၏ နားရွက်များသည် သွေးပြန်ကြောတင်းနေသကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး၊ သူသည် အသက်ရှုနှုန်းကို ဖြေလျှော့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စအိုသည် ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားမိ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ကျင်းလော့၏ ပေါင်တွင်းသားကို ရယ်မောစွာ ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး “လျှော့ထား ငါ့ လက်ချောင်းကို ဒီလောက်တင်းတင်းညှစ်ထားရင် လှုပ်လို့မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်”

ရှောင်းဝမ်လင်သည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဆေးကို အတွင်းသို့တွန်းသွင်းပြီးနောက်၊ လက်ချောင်းကို ပြန်ထုတ်ကာ ဆေးကို ထူထဲစွာ ထပ်မံ လိမ်းပြီး အပေါက်အတွင်းသို့ ညှစ်သွင်းလိုက်သည်။

ကျင်းလော့၏ အူများသည် အလွန်အာရုံခံကောင်း၏။ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် အူများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ရုံမျှနှင့် အပေါက်ဝမှာ စိုစွတ်လာပြီး ကာမရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကာမရည်များ စီးဆင်းလာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသော အနည်းငယ်ထုံကျဉ်သည့် ခံစားချက်နှင့် ငြီးစေသည့် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုကာမရည်များသည် အူများကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားစဉ် အနည်းငယ် ထုံကျဉ်မှုအားဖြစ်စေသည်။

အလွန်အကျွံ လိုက်လျောခံစားပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို မခံနိုင်တော့သည့် ကျင်းလော့သည် ပို၍ပင် တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်လာသည်။ သူ၏ အသက်ရှုနှုန်းမှာ အနည်းငယ် မြန်လာပြီး နှာခေါင်းဖျားတွင် ချွေးစက်လေးများ ထွက်လာသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ချောင်းများသည် အထဲမှ စိမ့်ထွက်လာသော ကာမရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အားလုံးစိုနေသည်။ သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှုသွင်းလိုက်ပြီး “မင်းက တကယ်ပဲ လူတွေကို သွေးဆောင်တတ်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် မိမိ၏ လိင်တံသည် မနက်ကတည်းက မာနေခဲ့သည်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေ၏။ ဤကဲ့သို့ ညစ်ညမ်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်ရခြင်းက ပို၍ပင် မသက်မသာဖြစ်စေသော်လည်း ရှောင်းဝမ်လင်သည် စကားပြောရုံမျှသာပြောပြီး ဆေးလိမ်းနေဆဲပင်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပုလင်းတစ်ခုလုံးကုန်သွားတဲ့အခါ ကျင်းလော့ရဲ့ ပေါင်ခြံအလယ်တွင် ရေစိုနေသော အမှတ်အသားများ အတော်များများ ဖြစ်နေပြီပင်။

ကျင်းလော့က သူ့ကိုယ်ပိုင်င်ထွက်လာတဲ့ ကာမရည်တွေကိုမြင်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့အေးစက်တဲ့အမူအရာကို ဆက်ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ “င..ငါ ရေချိုးခန်းသွားမယ်…” ဟု ပြောလိုက်၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကိုတားမြစ်ခြင်းမရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေတဲ့လက်နဲ့ နီကိုတင်းတံတစ်တံကို မီးညှိပြီး သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နေသည်။

ကျင်းလော့က စောင်ကိုမ ပြီး ကော်ဇောပေါ်ကို ခြေထောက်ချလိုက်သည်။ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တာနဲ့ ခြေထောက်တွေပျော့ခွေသွားပြီး သူ့ခြေသလုံးတွေတုန်ရီကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်လဲကျသွား၏။

ရှောင်းဝမ်လင်ရဲ့ မျက်ခွံတွေတဟုန်ထိုးလှုပ်သွားပြီး သူဟာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်းနဲ့ပဲ လူနားကိုလာကာ ကျင်းလော့ကိုဆွဲတင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လက်နဲ့ဆေးလိပ်ဆက်သောက်နေသည့်အတွက် ကျင်းလော့ကိုဆေးလိမ်းခဲ့တဲ့လက်နဲ့ပဲ သူ့ကိုပွေ့ပြီး ရေချိုးခန်းဆီကို လှမ်းလျှောက်သွား၏။

ကျင်းလော့ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူ နောက်ကျောလှန်ကာ ဆင်းဖို့ ရုန်းကန်သော်လည်း ရှောင်းဝမ်လင်က လက်ဖြင့် သူ့ပေါင်ကို ပုတ်ပြီး သတိပေးလိုက်ကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ကျင်းလော့က မှန်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်ကို ရှောင်းဝမ်လင်၏ ကွေးထားသောလက်မောင်းပေါ် တင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကီလိုခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိသော သူ့ကိုယ်အလေးချိန်ကို တစ်လက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ထမ်းပိုးနေခြင်းပင်။

ရှောင်းဝမ်လင်၏ မျက်နှာတွင် အပြောင်းအလဲ လုံးဝမရှိပေ။ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဆေးလိပ်ကို ဆက်လက်ကိုင်ထားပြီး ဆေးလိပ်မှုတ်ထုတ်ကာ ပါးစပ်မှ မီးခိုးကွင်းတစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်လိုက်၏။

မီးခိုးများ အပေါ်သို့ ပြန့်ကားသွားပြီး လုံးဝဂရုမစိုက်ဟန်နှင့် ကျေနပ်မှုအနည်းငယ်ကို ပြသလိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်လည်း မှန်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးနှင့် တိုးတိုက်တွေ့သွားသည်။ ရှောင်းဝမ်လင်က ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုံးပြလိုက်ကာ “မင်း မတ်တတ်ရပ်နိုင်သေးလား？ ဒီယောကျာ်းကို ရေချိုးကူခိုင်းချင်သေးလား”

Chapter 41 ended