Little Creampie:
Chapter 45

ကျင်းလော့သည် သူအလုပ်လုပ်နေသော ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မောပန်းနေမှုကို မပြသခဲ့ပေ။ ဆိုင်အတွင်းရှိ အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသော မျက်နှာများကို ရင်ဆိုင်ရင်း၊ သူသည် ထိုအေးစက်ပြီး ဝေးကွာနေသော အမူအရာကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့၏။

ကျင်းလော့ အဝတ်လဲခန်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ မန်နေဂျာက သူ့မျက်နှာပေါ်က ကုတ်ခြစ်ရာများကို ကြည့်ပြီး နဖူးအနည်းငယ်တွန့်ကာ “ရှောင်လော့၊ နောက်တစ်ခါတော့ ဒီလိုမဖြစ်ရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းလော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မိုးရေစိုနေပြီး သူ၏အနက်ရောင်ဆံပင်များလည်း စိုနေ၏။ သူသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီး သူ၏အသားအရေပေါ်တွင် စိုထိုင်းမှုများ ကပ်နေ၏။

ကျင်းလော့ အဝတ်သန့်များအား ပြန်ဝတ်ဆင်နေစဉ်၊ တံခါးဝတွင် လှုပ်ရှားသံတစ်ခု ထပ်မံကြားလိုက်ရသည်။

“ကျင်းလော့!”
မန်နေဂျာ၏ အသံသည် တံခါးဝမှ ထပ်မံဟစ်ခေါ်လာသည်။
“မင်းကို နောက်တစ်ယောက် ထပ်လာရှာပြန်ပြီ!”

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ခုနှင့် ပင်ပန်းမှုတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ ခဏရပ်နားလိုက်ပြီး သူ့အတွက်အလွန်ကြီးမားကာ ကွက်တိဖြစ်မနေသည့် အဝတ်စည်းတစ်ထည်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မျက်နှာအေးစက်စွာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ဆဲဆိုရန် စပြင်နေသော်လည်း၊ စကားလုံးများသည် သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်၊ ချောမောခန့်ညားပြီး ကြွက်သားထူထဲသော အယ်လ်ဖာယောက်ျားသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း T-shirt တစ်ထည်နှင့် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ရိုးရှင်းသောအဝတ်အစားများသည် သူ၏ရင်အုပ်ကြွက်သားများကြောင့် တင်းကျပ်စွာ ဖိစီးနေဆဲပင်။ ယောက်ျားပီသသော အမူအရာပြည့်နေသည့် အယ်လ်ဖာယောက်ျားသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် အန္တရာယ်မရှိသည့် အပြုံးတစ်ခုနှင့်ရပ်နေသည်။

တစ်ရက်ကြာ မတွေ့ရသော အယ်လ်ဖာသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ဖိထားကာ တံခါးကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်- “မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”

“ဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ..”
ကျင်းလော့၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အမြွက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခဏရပ်တန့်ကာ ရှောင်းဝမ်လင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်သည် ပြုံးရယ်ကာ ကျင်းလော့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး မမေ့မလျော့ ပြောလိုက်သေးသည်
“ခွဲခွာရတာနည်းနည်းလေးကြာတာနဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်အသစ်စက်စက်လေးကို ပိုပြီးတောင့်တမိတာက အမှန်ပဲကိုး”

အနီးအနားက အခြားဝန်ထမ်းများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။ ကျင်းလော့၏ နဖူးပေါ်က သွေးကြောငယ်လေးမှာတဖျစ်ဖျစ်တုန်ပြီး စကားမပြောဘဲ ရှောင်းဝမ်လင်ကို ဆွဲထုတ်သွားလိုက်သည်။

ဟိုတယ်နောက်တံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ အပြင်ဘက်က မိုးသံများ ပိုရှင်းလင်းစွာ ကြားလာရ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရစ်ပတ်ကာ ရပ်နေသည်။ ကျင်းလော့သည် ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်-
“မင်း ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ?”

ရှောင်းဝမ်လင်က “ငါလည်း ဒီနေ့ အလုပ်စပြီး ပစ္စည်းတွေရွေ့ဖို့လာတာ” ဟု ပြောပြီးရယ်မောလိုက်သည်။

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည် “မင်း… အခုထိ ပစ္စည်းရွေ့ဖို့လိုသေးလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကိုင်းညွှတ်ကာ ကျင်းလော့၏ မျက်နှာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး အသက်ရှူသံဖြည်းဖြည်းနှင့် နီးကပ်စွာ ပြောလိုက်သည်
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မုန့်ဖိုးတွေ သိမ်းခံလိုက်ရပြီ၊ သွားစရာနေရာလည်းမရှိတော့ဘူး”

ဤအကွာအဝေးသည် နယ်နိမိတ်ကျော်လွန်နေသလိုဖြစ်ပြီး၊ ရှောင်းဝမ်လင်သည် မဖယ်ရှားနိုင်သည့် အနည်းငယ်သော တိုက်ခိုက်မှုသဘောကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျင်းလော့သည် မသက်မသာဖြစ်ကာ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်  “ဒါဆို မင်းငါနေတဲ့ မြို့ထဲမှာ မရှိသင့်ဘူး”

ရှောင်းဝမ်လင်က သဘောမတူပေ။  “ဒါကတော့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူးလေ”

“ဒါဆို မင်းငါ့ကို ခေါ်သွားမှာလား?”

ရှောင်းဝမ်လင်က ပြုံးရယ်လိုက်သည် “ဒီနေရာက ငါ့အတွက် စိမ်းနေတယ်”

ကျင်းလော့သည် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အထဲသို့ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “မင်းကို ငါခေါ်မသွားနိုင်ဘူး”

ဟိုတယ်နောက်ဘက်လမ်း၏ ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်ထဲတွင် သူ၏လှပသော မျက်နှာသည် အထီးကျန်ဆန်လွန်းနေသည် “မင်းဘာကြောင့်ဒီကိုလာတာလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြန်သွားပါ”

အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ၏ပုံရိပ်က ရှောင်းဝမ်လင်ကို အနည်းငယ် အထီးကျန်သလို ခံစားရစေသည်။

တစ်ရက်တည်း မတွေ့ရတာနဲ့တင်၊ ကျောင်းမှာ နောက်ဆုံးတော့ ချစ်စရာကောင်းလာတဲ့ ကြောင်လေးဟာ ပြန်လည်ဝေးကွာသွားသလို၊ အမှိုက်ပုံးထဲ နှစ်ခါလောက် လှိမ့်ဝင်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

တစ်ရက်ပဲ ကြာသွားတာပါ။

ကျင်းလော့သည် လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွား၏။ နှစ်လှမ်းလောက်သွားပြီးတဲ့အခါ ရုတ်တရက် သူ့လက်မောင်းဘက်သို့ ဆွဲငင်အားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက ကျင်းလော့၏ နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်သည်။ လျှာဖြင့်ထိမိသော အထိအတွေ့က ကျင်းလော့ကို ချက်ချင်းတုန်လှုပ်စေပြီး၊ သူသည် မယုံကြည်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ရှောင်းဝမ်လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ့ကိုနမ်းပြီးနောက် ခွာလိုက်၏ “ဟင့်အင်း”

ကျင်းလော့ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာနီရဲလာကာ မျက်လုံးများ ရှောင်တိမ်းရန် မတတ်သာဘဲ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောလိုက်သည်  “မင်းရူးနေပြီ”

အေးစက်တည်ငြိမ်နေတတ်သော သူ၏ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် အသက်ဝင်လာပြီး ပိုမိုလှပလာသည်။

အေးစက်နေတတ်သော အသွင်အပြင်လည်း ပြန်လည်ဖယ်ရှားခံလိုက်ရ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က နှာသံပါပါရယ်မောလိုက်သည် “မင်းတကယ်ရဲတယ်နော်။ တစ်ရက်မတွေ့ရတာနဲ့ ဒီလောက်ရိုင်းလာပြီ”

ရှောင်းဝမ်လင်က ပျင်းရိပျင်းတွဲစွာ လက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး “ငါအခု ဥပဒေတစ်ခုကို သတိရလိုက်တာ၊ အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်က သူ့ အိုမီဂါကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာ မှန်တယ်မဟုတ်လား”

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလောပ၏ ပခုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် – “ငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့ ပြန်လိုက်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဆီမှာ အကျဉ်းချခံချင်လား?”

ကျင်းလော့၏ မျက်နှာသည် တဒင်္ဂတုန်လှုပ်ပြီး အေးစက်သွား၏။ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှောင်းဝမ်လင် မြင်ခဲ့ဖူးသည့် စိတ်ဖိစီးနေသော ကြောင်ကလေးလို ဖြစ်သွားပြီး၊ မြင်သမျှလူတိုင်းကို ကုတ်ဖဲ့ကာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းလာ​​ပြန်သည်။

ကျင်းလော့က တံတောင်ဆစ်ကို မြှောက်ကာ လွတ်အောင်ကြိုးစားသော်လည်း၊ ရှောင်းဝမ်လင်က သက်ပြင်းချကာ ကျင်းလော့၏ တံတောင်ဆစ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်  “ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ”

ရှောင်းဝမ်လင်က ပြုံးရယ်လိုက်သည်  “တကယ်တော့ ငါမင်းရဲ့ အိုမီဂါဖယ်ရိုမုန်းတွေ လိုနေတာ”

ရှောင်းဝမ်လင်က သူ၏ဖုန်းမှ အီလက်ထရွန်းနစ်ကျန်းမာရေးမှတ်တမ်းကဒ်ကို ဖြေးဖြေးချင်းထုတ်ကာ ကျင်းလော့ရှေ့တွင် ထားလိုက်သည် “ဒီမှာ”

ကျင်းလော့၏ မျက်လုံးများ ရွေ့လျားသွားပြီး ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှ အထူးကုဆေးမှတ်တမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အိုမီဂါဖယ်ရိုမုန်းခွဲထွက်စိတ်လှုပ်ရှားမှုရောဂါ (Omega pheromone separation anxiety disorder) ဖြစ်သည်။

အချို့သော အယ်လ်ဖာများသည် အိုမီဂါကို အမှတ်အသားပြုပြီးနောက် သူတို့၏ အိုမီဂါအတွက် ပင်ကိုယ်စိတ်ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်ကာ ခွဲခွာမှုအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြစ်ပေါ်ပြီး အလွန်ထိခိုက်လွယ်သော အခြေအနေသို့ ဆက်တိုက်ရောက်ရှိနေတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ကျင်းလော့သည် ရှော့ဝမ်လင်းကို မကြည့်ပဲမနေနိုင်ခဲ့ချေ။ အရပ် ၁.၉ မီတာရှည်သော အယ်လ်ဖာကြီးတစ်ယောက်မှာ ခွဲခွာခြင်းအတွက်စိုးရိမ်မှုရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျင်းလော့အတွက် ယုံကြည်ဖို့ခက်ခဲနေ၏။

ရှောင်းဝမ်လင်က ပြုံးပြလိုက်သည်  “မင်းတကယ်ပဲ ငါ့ကိုမခေါ်သွားချင်ဘူးလား？ အခုတော့ ပုံမှန်ပြောနိုင်ပေမယ့် နောက်ကျ မင်းကိုချည်ပြီး ပြန်ခေါ်သွားမှာနော်”

ကျင်းလော့က ဆေးမှတ်တမ်းကဒ်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းဝမ်လင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အလိုလိုလျစ်လျူရှုမိသော်လည်း၊ နှလုံးသားတော့ အနည်းငယ်ပျော့သွားခဲ့သည်။

ကျင်းလော့က ပြောလိုက်သည် – “ဒါပေမယ့်”

ကျင်းလော့က  ဆက်ပြောသည်  “မင်းငါနဲ့အတူနေမယ်ဆိုရင် ဝန်ထမ်းအိမ်မှာပဲ နေရမယ်”

မိုးသံများသည် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ကြားနေရသည်။

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့၏ အသံအနည်းငယ်ပျော့သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ မင်းကိုခေါ်သွားစရာ နေရာတောင် မရှိတော့ဘူး”

ရှောင်းဝမ်လင်၏ ရင်မှာ နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားရသည်။

သူ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ပြုံးရယ်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများခြောက်လာသည်။

ထို့နောက် ရှောင်းဝမ်လင်က လက်တစ်ဖက်မြှောက်ပြီး ကျင်းလော့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်  “ဒါဆိုလည်း ရတာပဲ တကယ်တော့ အချစ်ကလေး မင်းမှာ အခု ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုရှိတယ်”

ရှောင်းဝမ်လင်က ကျင်းလော့ကို “အချစ်ကလေး” လို့ ခေါ်ရတာ အကျင့်ပါနေပြီး သဘာဝကျကျ ထွက်လာသော်လည်း၊ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် မျက်နှာလွှဲပြီး ရှောင်ဖယ်နေတတ်သေး၏။

“တစ်ခုက ငါတို့ နေထိုင်ရေးအဆင်မပြေတဲ့ ဝန်ထမ်းအိမ်မှာ အတူနေမယ်။ လူ ၇ ယောက် ၈ ယောက်လောက် ကျပ်သိပ်နေလိမ့်မယ်”

ရှောင်းဝမ်လင်က ပြုံးပြလိုက်သည် “ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီမှာအိမ်ဝယ်ခိုင်းပြီး မင်းနဲ့ငါအတူနေရင်ရော?”

ကျင်းလော့ မျက်လုံးပြူးသွားသည် “မင်းက ငါ့ကို မင်းကိုခေါ်သွားဖို့ တောင်းဆိုနေတာမဟုတ်ဘူးလား”

ရှောင်းဝမ်လင်က စကားဖြတ်လိုက်သည် – “ဟားဟား၊ ဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ပါဘူး”

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ အလုပ်တွေ တကယ်ပဲ ဆက်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ကျင်းလော့သည် အလုပ်မှ ခွင့်ယူပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခရီးဆောင်အိတ်ဖြင့် အလွယ်တကူဆွဲခေါ်ခံရသော်လည်း၊ ထွက်ခွာရန် မတတ်နိုင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။

သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဒွိဟဖြစ်နေမိသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

ရှောင်းဝမ်လင်က ထီးကိုင်လျက် မိုးထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ဘက်သို့ လက်တစ်ဖက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကြည့်နေသည်။

ကျင်းလော့သည် နှလုံးသားထဲက ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး၊ ဖုံးကွယ်ရန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။

ကျင်းလော့ကားပေါ်တက်ပြီးနောက်၊ ပိုက်ဆံမရသေးသော ကျင်းယွီသည် လက်မလျှော့ဘဲ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာကာ ကျင်းလော့အား အရပ်ရှည်ရှည် အယ်လ်ဖာတစ်ဦးနှင့်အတူ ကားပေါ်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အယ်လ်ဖာ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ သာမန်လူများနှင့် မတူဘဲ ထင်ရှားနေသည်။ သူ့အကြည့်ကို သတိပြုမိသလို သူ့အားပြန်ငေးကြည့်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။

ကျင်းယွီ၏ နှလုံးသားသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်နေပြီး နံရံအနောက်သို့ အလျင်အမြန် ပုန်းခိုလိုက်သည်။

ဒီလူက ဘယ်သူလဲ?

ကျင်းလော့မှာ အခု မိတ်ဆွေတွေရှိနေပြီလား?

ကျင်းယွီစဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သူ့မျက်နှာသည် မှောင်မည်းသွားပြီး၊ အယ်လ်ဖာ၏ ကြွက်သားထူထဲသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မတူညီသည့် စရိုက်လက္ခဏာကို သတိရကာ၊ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ရှုံတွသွား၏။ ကျင်းယွီသည် အချို့သော အယ်လ်ဖာများသည် လှပသည့်ယောက်ျားလေးများကို နှစ်သက်ကြောင်း သတိရမိပြီး၊ ကျင်းလော့၏ အသွင်အပြင်မှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

“လခွမ်း!”

ကျင်းယွီသည် အဆိုးဆုံးသော အခြေနေထိ ခန့်မှန်းလိုက်သည် “သူ့ကို ရောင်းစားလိုက်တာများလား?”

သူသည် ထပ်မံ၍ခေါင်းထွက်ကာ ကားနံပါတ်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ထိုလူနှင့်ကားသည် မိုးထဲတွင် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

Chapter 45 ended